Categorie archief:Geen categorie

Afgelopen zondag was het dan zo ver; een bijeenkomst voor wensouders, draagmoeders, co-ouders en al het andere wat ergens op of in de buurt van de regenboog leeft. Deze zijn normaal al spannend genoeg, maar deze had een extra schepje zenuwen er bij gekregen; we hadden hem zelf georganiseerd!

Het organiseren viel gelukkig reuze mee. We deden het namelijk niet helemaal zelf, meer dan gewenst, zwanger voor een ander en COC Brabant deden ook gezellig mee. Met hun overvloed aan organisatorische vaardigheden ging het van een leien dakje en wisten we dat het sowieso een fantastische dag ging worden, maar toch… met je eigen naam er op voelt het extra zwaar.

De locatie werd verzorgd door het COC en doordat alle vrijwilligers ruim op tijd waren hadden we het in een mum van tijd spik en span. We hadden prachtig weer mee dus in plaats van binnen zitten konden we alles buiten doen, wat toch altijd leuker voelt. Er waren snacks, drankjes, flyers, hebbedingetjes en zelfs een karaoke-set! (Goed, niet bedoeld om daadwerkelijk door te zingen, maar hij was er!!!)

Met een volle gastenlijst en zelfs mensen op de wachtlijst stonden Sander en ik klaar om alle “lotgenoten” in ontvangst te nemen. Er was een spel bedacht om de gegadigden met elkaar in gesprek te brengen en in een mum van tijd stond de binnenplaats vol groepjes die gezellig aan het kletsen waren.

Een kleine intermezzo van deze gezelligheid om de stichtingen hun verhaal te laten doen bood mij de kans op het zoontje van twee sprekers te passen. “Bouwmaterialen” waren meegenomen, en terwijl iedereen serieus en aandachtig aan het luisteren was construeerde wij gebouw na gebouw. De kreten van plezier van de kleine man en de ‘shhhh’s van mij leukste de presentaties wat op, met als hoogste punt de kreet ‘IK GA PLASSEN EN JIJ WACHT HIER’. Ondanks dat de meeste bezoekers mannelijk waren nog nooit zoveel eierstokken tegelijk hebben horen klapperen.

Toen de presentaties eenmaal gedaan waren kon het kletsen weer voortzetten. Eigenlijk de reden voor iedereen te komen. Er zijn jaarlijks meerdere bijeenkomsten en dergelijke maar die zijn vaak gericht op informatie verstrekken. Na twee uur informatie proberen op te slaan is er vaak weinig puf meer voor gewoon praten onderling, laat staan blijven hangen. Niet dat ik wil zeggen dat deze bijeenkomsten minder leuk/nuttig zijn dan die van ons, zeker niet juist! Zonder die bijeenkomsten waren Sander en ik niet zo ver als we nu zijn, wisten we niet waar we hadden moeten beginnen of kunnen beginnen en zaten we nog steeds gefrustreerd op de bank hopend op een baby voor onze deur. Ze zijn dus zeker goed en nuttig, je ervaart ze gewoon als wat zwaarder omdat je zoveel mogelijk wil oppikken en opslaan.

Deze bijeenkomst was voor iedereen juist een gelegenheid om los te gaan en lullen alsof je leven er van af hangt. Niks zo fijn als je ei kwijt kunnen bij mensen die je snappen. Niet alleen voor de nieuwelingen die alsnog veel informatie krijgen, ook voor de oude rotten in het vak, waar wij inmiddels bij horen. Als een soort oudere buurman hoorde we de enthousiaste verhalen aan die ‘de jonkies’ vertelde, gaven advies, deelde ons verhaal en pikte snel het laatste koekje van de schaal. Het praat-spel werd snel vergeten en men praatte gewoon met elkaar omdat je als lotgenoten onderling voor het eerst sinds het begin van de reis weer nieuwe vragen krijgt. En zelf nieuwe adviezen bedenkt. En weer nieuwe verhalen hoort. En natuurlijk er achter komt welk koekje het lekkerste is (altijd het laatste koekje van de andere schaal dus).

Met een hoofd vol plezier (en drank) vertrok iedereen tevreden naar huis, en benadrukte nog even hoe leuk het was en dat er zoiets vaker zou moeten zijn. Een goed idee, misschien moeten we daar eens mee gaan spelen…

Een tijdje terug maakte Laura Hogendoorn een podcast voor KEK mama over de nieuwe ouderschapsverlof regeling. Voor iemand die al jaren uitkijkt om tijd door te brengen met z’n eigen kind, klonk dat als muziek in de oren. Tot nu toe kunnen we die tijd enkel doorbrengen met de kinderen van vrienden en familie. Waar ze vroeger kwamen voor de biertjes en gezelligheid, weten ze ons nu maar al te goed te vinden voor een dagje oppassen.

Voor wensouders zoals wij steekt de verlofregeling van het UWV iets anders in elkaar. Want enkel “de donor” vader komt op de geboorteakte en is vanaf dat moment juridisch te vader. Na wat contact met het UWV kwamen we er al snel op uit dat enkel die vader direct recht heeft op ouderschapsverlof. Pas wanneer er na maanden sprake is van partner-adoptie geldt het voor de tweede vader. Dat brengt ons dus tot de vraag “Kiezen we wie er donor mag worden op basis van de gekregen tijd die we met ons kleintje door kunnen brengen?”. Want voor de lezer die niet bekend is in onze bubbel, met het gemiddeld jaarsalaris aan kosten dat draagmoederschap met zich mee breng, is sparen voor onbetaald verlof voor velen geen optie.

Tussen ons is er eigenlijk nooit onenigheid geweest over wie biologisch gezien de vader mocht worden. We houden allebei enorm van elkaar, dus is het vanzelf sprekend dat je evenveel, dan wel niet meer houd van de miniversie van de ander. Maar hoe gek ik ook ben op z’n flauwe humor en z’n soepele heupen op de dansvloer is hij als tolk Nederlandse gebarentaal straks een ZZP’er en moet ik na de laatste opgemaakte vakantie dagen na de bevalling weer direct aan de slag. Een gedachte die ons beiden nu al een knoop in de maag geeft.

We snappen beiden dat we geen zwangerschapsverlof zullen krijgen, want we zullen het kind niet dragen of er van bevallen, dus ons lichaam heeft die tijd om bij te komen niet nodig. Maar geen naam op de geboorteakte, betekend niet dat ik geen poep luiers hoef te verschonen, geen gebroken nachten heb of die eerste paar maanden niet mijn volledig aandacht aan dat kleine hummeltje wil besteden, dat nu al bijna 3 jaar zo gewenst wordt.

Zoals we in een eerdere blog al schreven moesten we maar wat vaker die barricade op en meer actievoeren voor de rechten die vele rondom ons van nature hebben, maar ons ontkent worden. Dit zere punt is voor mij zeker een goede start om mij de komende tijd hard voor te maken. Eerst ga ik de strijd wat dichter bij huis strijden en begin ik maar eens bij wat mijn eigen werkgever kan betekenen. In het geheim als een spion weliswaar, want ssssh… volgens het UWV wordt ik toch geen ouder.

Na een heerlijke paar weken zijn we weer terug in ons niet zo koude kikkerlandje. De afgelopen tijd heeft vooral in het teken gestaan van onze families. Zo hebben we eerst op meerdere dagen de bruiloft van de broer van Chris mogen vieren en zijn we daarna doorgereisd naar zuid Frankrijk om een weekje door te brengen met mijn familie. Voor twee familie-o-fielen zoals wij was dit dus een top vakantie.

Het is wel weer even wennen om het gewone leven op te pakken. Vooral het werken is voor beide weer een puntje.Je kan je dan ook wel bedenken dat we beiden dan ook onze beste argumenten in de strijd gooide om straks de huisvader te mogen zijn. De jury heeft nog geen besluit kunnen nemen, maar hoe het er nu naar uit ziet zullen we toch maar weer eens een staatslot moeten kopen, want geen van ons beide zal een nederlaag toegeven.

Ook het herstarten van onze blog vergde iets meer tijd en moeite dan gedacht. We zijn toch niet de doorgewinterde influencers geworden die we hadden gehoopt. Vandaar ook dat de beelden van onze #lovemylife en #instagood bikini-fotoshoot helaas uitbleven (mede ook omdat ons foto talent meer op het “fotoshoot met m’n sgatje in turkije” gehalte hebben). De telefoons zijn grotendeels verruild door spelen in het zwembad en bakken in de zon. En hoewel de accu van deze oude laptop dezelfde zomerse temperatuur aan neemt als op het terras aan de cote d’azur is het toch net niet het zelfde.

Met frisse moed zeggen we dat daarom dan ook dat als we volgende week weer in de sleur van het keurslijf zitten er weer een echte blog komt. Tot die tijd gaan wij nog even nagenieten van de heerlijke herinneringen en aftellen tot we weer mogen. Tot volgende week!

Een puntje waar we nog niet over hadden gesproken, maar wat bij rondvraag toch best vaak voor komt bij mannelijke wensouders is jaloezie. Een lichte vorm van baarmoedernijd zou je het kunnen noemen. Het idee dat we iets missen, waardoor we niet zelf een gezin kunnen starten met degene van wie wij houden. Misschien dat sommige van onze vrouwelijke lezers het ook kennen, wanneer het helaas niet meer mogelijk is om zelf het kind te dragen.

Vooral in het begin dat Chris en ik onze zoektocht begonnen was dat gevoel sterk bij ons aanwezig. Het liefst zou je het met z’n tweetjes en een pluche draagzak negen maanden uitzingen. De misselijkheid, de rugklachten, het vocht in de enkels, alles zouden we voor lief nemen. We hoorden het vaker toen we wat meer met andere stellen in gesprek raakten. Het kwam uiteindelijk op een punt dat we zelfs verbitterd werden als vrienden of familie om ons heen wel “zomaar” zwanger konden raken.

Wat bij ons erg hielp was het besef dat ook bij veel van die, soms ook jong en kerngezonde gezinnen, het niet zomaar lukte. Ongeveer één op de tien stellen heeft moeite met zwanger raken, terwijl ze het net als ons zo graag willen en er alles aan doen. Als je, je bedenkt dat je dan alle benodigdheden hebt en het als nog niet wil lukken veranderd die jaloezie al vrij snel in compassie en begrip. Want voor iedereen geld kinderen neem je niet, die krijg je. Met veel liefde en met nog veel meer geluk.

Voor iedereen is de reis naar het starten van een gezin anders. En hoewel er soms obstakels en problemen op de weg komen, voegen ze vaak alleen maar toe aan de motivatie om door te gaan en zorgt het er voor dat het kind (in ons geval zeker) nog meer gewild en goed uitgedacht is.

Gelukkig is daarom die jaloezie van vroeger al een tijd niet meer zo aanwezig. Soms nog een kleine naschok als je op instagram ziet dat een ander stel aankondigt iemand te hebben gevonden, of zelfs al zwanger is. Maar dat verdwijnt al snel als je verder naar beneden scrolled en ziet wat voor enorme reis ze daarvoor al hebben afgelegd om zo ver te mogen komen. Niks meer dan trots en liefde voor degene die het zo ver hebben geschopt.

Voor nu is het voor ons alleen nog even wachten, zoeken en praten met hele lieve dames tot het zo ver mag komen. En misschien voor je het weet mogen wij ook foto’s plaatsen van onze grote trots met op de achtergrond spelende kids en een ellenlange post over hoe leuk ze wel niet is. Een wensvader mag dromen.

Na twee weken vol feest is het nu eindelijk rustig in huis. Het zonnetje schijnt door de ramen, Dodo rent buiten achter een vlinder aan en Sander ligt op de bank Instagram onveilig te maken. De muziek van de buren sluipt door het kattenluik binnen en verder horen we alleen de klok. Zo heerlijk vredig.

En toch genieten we er niet van. Het is nu wel rustig, maar de afgelopen weken was het hier weer een kinderspeelparadijs. En die duiveltjes hebben overal herinneringen aan de gezelligheid achter gelaten. Onder Sander vandaan is de knalpaarse tekening van ons nichtje te zien. Een kunstwerk van golvende lijnen, helaas dus op onze bekleding en niet op het papier. Maar wat was ze er trots op, wat genoot ze van haar kunst, zo leuk om te zien.

Afleiding zoeken bij de tv werkt ook niet. Sowieso, de afstandsbediening werkt niet naar behoren omdat een stukje wafel een van de knoppen blokkeert, en het scherm zit vol kleine kinderhandjes. En elke keer dat ik die zie denk ik weer aan het vrolijke mannetje waar die handjes aan vast zitten, en hoe die uitgeput bovenop Sander in slaap was gevallen nadat hij op de tv had geklopt. Het komt niet in de buurt van de heerlijke zen-heid die we nu ervaren, maar het was stiekem wel veel leuker.

Niet dat we het niet leuk samen kunnen hebben hoor, dat natuurlijk wel, maar met z’n drieën is het gewoon nóg leuker. Zeker na zo’n gevuld programma als de afgelopen weken merk je weer even hoe rustig zo’n ouwe bok van 32 wel niet is als je m vergelijkt met onze bende van ellende.

Maar goed, we doen het er voorlopig nog maar mee, hopelijk dat het snel veranderd. Tot dan houden we het maar bij de herinneringen en hoop op de volgende oppas-sessie.

De vorige keer schreven we over de heerlijke week oppassen op onze neefjes en nichtje. Andere wensouders herkennen zich misschien in het gevoel dat de periode daarna even flink afkicken is. Alsof je daarvoor een pakje per dag rookte en nu cold turkey op de bank zit met wel de aansteker, maar geen sigaretten. Alleen zitten de sigaretten in kwestie nu op 10 minuten rij afstand op school.

Misschien gek om kinderen met sigaretten te vergelijken, maar het was het eerste wat in ons op kwam. Als we ze met een biertje of een roulette tafel hadden hadden vergeleken was het idee het zelfde geweest. Kinderen om je heen is hetgeen wat goed voelt, waar je, je energie vandaan haalt en waar je het liefst de hele dag mee bezig bent. Het grootste verschil met de meeste verslavingen die we konden bedenken, is dat kinderen niet slecht zijn voor de gezondheid.

Nou hooguit voor je rug door al het getil, maar ach dan hadden we ons maar wat meer met barbells in plaats van barkrukken moeten bezighouden.

Na een avondje of nachtje kinderen in huis (de gezelschapsroker) is het meestal een dagje of twee wennen aan de stilte en weer door, maar na een weekje full-time ouder spelen was het wat meer wennen. Gelukkig zijn we onderhand goed genoeg op elkaar ingespeeld dat we bij elkaar de subtiele stille dipjes herkennen en weten hoe we hier mee om kunnen gaan. Zo stond er plots midden in de week pizza thuis klaar of was er al een heel programma gemaakt van allerlei flauwe en foute tv-shows en films om te kijken.

Als andere wens-rokers zich hierin herkennen zijn tips altijd welkom. Onze grootste tip blijft er voor elkaar te zijn en ook te genieten van de momenten dat je juist lekker met z’n tweetjes bent. Want ok, uitslapen zonder wekker was stiekem ook best wel lekker en aan een paar dagen zonder paw-patrol en pip de muis op de buis kan ik ook wel wennen.

Afkicken is nooit makkelijk, maar wat is het toch altijd fijn als je dan weer stiekem terug mag vallen in je oude verslaving. Maar het meest kijken we er toch nog steeds naar uit om full time vader-verslaafde te worden.

Afgelopen week was er even geen blog. We hadden een volle week de drie kinderen van mijn zus om op te passen, zodat zij even met zijn tweeën weg konden. Een soort 7 day free trial voor ouderschap. Daarom allereerst ode aan alle vaders en moeders die gewoon door bloggen met kinderen er bij. Wij waren al blij als we in de avond nog 30 minuten samen iets konden doen voor we echt (alsnog te laat) naar bed moesten. Tja, vader zijn.

Voor twee mannen die heel graag een gezin willen starten was afgelopen week ondanks dat het veel energie kosten een heerlijke week. Wel vroegen wij ons af of andere ouders ook last hebben van was-kabouters. Tenminste dat denken wij dat het zijn. Kleine onzichtbare wezentjes die overal waar je kijkt kindersokjes en shirts neer leggen. Was, waar twee seconde daarvoor geen was, was. Op de bank, in de tuin, zelfs achter de fruitmand kwam plots een sok te voorschijn. We hopen dat er ouders zijn die ons kunnen helpen aan humane wasboutervallen, want we willen ze natuurlijk wel weer buiten vrij kunnen laten. Ergens ver van het huis, in een bos bij een rode sok met witte stipjes.

Het was fijn je even vader te voelen. Hoewel het neefjes en een nichtje zijn, bekruipt je toch het vadergevoel meer en meer als je ’s avonds om negen uur met z’n tweeën nog broodtrommels en bekers staat te vullen of wanneer je met één op de arm en één aan de hand bij elke straathoek staat te schreeuwen dat de laatste echt eerst links en rechts moet kijken voor hij oversteekt. Want mijn god, wat is die ouder angst toch constant aanwezig. Het liefst zou je ze in bubbelfolie willen wikkelen en elk scherp hoekje af veilen tot het rond is. En laten we niet beginnen over het schuldgevoel als je ze langer op de tablet laat, omdat je toch heel even een momentje rust wil.

Hoewel ze al je energie opvreten en je ze soms achter het behang zou willen plakken, hoeven ze ook maar één keer lief te lachen of iets geks te zeggen (zo bleef er eentje volhouden dat hij een natte peer wilde. Hij lust namelijk alleen natte peren) en je bent gelijk weer om. De discussie wie van ons de strenge vader wordt, moet bij ons zoals jullie lezen nog eens hartig gevoerd worden. 

Nu weer alleen thuis op de bank al schrijvend aan deze blog is de stilte stiekem wel oorverdovend. Met alle liefde zouden we de free father trial voor al het geld van de wereld verlengen. Dus vaders van Nederland, geniet namens ons deze vaderdag even extra van je gekleide asbak, of je “toffe peer” tekening. Wij gaan dit weekend even afkicken en maandag maar weer even op de koffie. Gewoon om vakantie foto’s te kijken hoor, totaal niet om hen weer te zien.

Oeps” Nou moest ik het zelf zeggen. Hoe vaak dat ik dat vroeger van mijn drie schatten van kinderen heb moeten horen als ze de deadline voor hun huiswerk, spreekbeurt, profielwerkstuk, scriptie, etc. weer dreigden te overschrijden. Dan zat Pa weer hele avonden met zijn grut aan de pc om te helpen bij het wegwerken van de achterstand.

Eerlijk gezegd, heb ik er nu wel een beetje leedvermaak om. Tenminste een van mijn kinderen die kan ervaren hoe frustrerend dat uitstelgedrag is.

Maar ja; ik had Chris al weken geleden aangeboden een stukje te schrijven toen hij verlegen zat om inspiratie. En ja, natuurlijk kreeg ik dan het verzoek precies een week voor de deadline.

“Oeps” dat zeiden mijn vrouw en ik ook toen 31 jaar geleden de echo aangaf dat we twee kinderen in een worp zouden krijgen, Daar hadden we niet op gerekend. Daniëlle was nog bezig met een vervolgstudie en ik werkte pas een paar manden bij mijn nieuwe werkgever. Chris en zijn broer waren wel alletwee gewenst. En, als alles zo was gegaan als wij voor ogen hadden, was Daniëlle al klaar met haar opleiding en zou onze eerste telg op onze vijfde huwelijksdag ons leven komen verrijken. Lekker makkelijk om je trouwdag nooit te vergeten.

Tja, en dan komen ze met zijn tweeën tegelijk. En natuurlijk, statistisch nauwkeurig uitgerekend voor tweelingen, precies drie weken voor de datum waar wij op hadden gehoopt.

Nou ja; twee tegelijk dus. Dubbele kinderkamer, een tweeling kinderwagen, meteen een dubbele uitzet. En dat allemaal met maar een keer kraamvisites (dus minder cadeautjes).

Hoe is het leven van ouders met een tweeling? Aan de ene kant was het stervensdruk, aan de andere kant was je apetrots. We leerden onze tijd beter in te delen en werden ineens heel budgetbewust. Want, ondanks dat ze kinderwagen en kinderkamer moesten delen, hadden ze voor de rest wel dubbel zoveel nodig. Dan leer je pas hoe duur luiers, poedermelk, kinderhapjes, kleertjes, schoentjes, etc. zijn.

Al vanaf de eerste dagen bleek hoe verschillend tweelingbroers kunnen zijn. Chris was eerder met praten, zitten, kruipen en lopen. En toch was hij wel het meest voorzichtig; bang voor gezichtsverlies vooral. Zijn broer zat daar niet mee. Voor die was het geen probleem als hij met zijn fiets viel, met zijn rolschaatsen onderuit ging, bij het skeeleren uit de bocht vloog, uit het klimrek donderde, ga zo maar door. Waar Chris vooral binnen speelde, was zijn broer altijd buiten te vinden. Dat was onze grootverbruiker van Betadine en pleisters. Ook al snel was het duidelijk dat Chris meer interesse had voor meidendingen, terwijl zijn broer het liefst soldaat, Ninja turtle of Batman wilde worden.

Voor Chris werd het dan ook een feest toen zijn zusje eenmaal oud genoeg was om samen met hem te spelen. We hadden op gegeven moment een verzameling Barbies waar menig speelgoedwinkel jaloers op kon zijn.

Toen hij een keertje mee mocht naar de balletles van zijn kleine zus, was voor hem het hek van de dam; hij wilde ook op ballet. Dat beviel zo goed dat zijn hele middelbare schooltijd in het teken kwam te staan van ballet, De school had een apart programma voor toekomstige balletdansers: geen gym, geen muziekles, geen tekenen of handvaardigheid; maar 17 uur per week dansen. En dan ook nog eens een keer of 6 opvoeringen per jaar. En, ondanks dat hij uiteindelijk niet voor een professionele balletcarrière heeft gekozen, merk je nog steeds dat hij de discipline en fysieke ontwikkeling van een  balletdanser met zich meedraagt (al zal Sander daar misschien anders over denken).

Het vele ballet kwam helaas met fysiek ongemak. Elke dag pijnlijke voeten, knieën en heupen. Gelukkig heeft hij op tijd eieren voor zijn geld gekozen en is hij geswitcht naar een beroepsopleiding waar zijn gevoel voor lichamelijke expressie optimaal kan worden ingezet. Daarnaast biedt het hem ook veel meer voldoening als hij, als gebarentolk, zich in kan zetten voor anderen.  

En daar ben ik, als vader, dan weer retetrots op; mijn zoon kiest ervoor om zich in te zetten voor de integratie van mensen die een extra steuntje in de rug kunnen gebruiken.

Zo, en nu nog ter goedkeuring voorleggen aan Daniëlle. Die zal wel het nodige commentaar hebben, maar ik kan haar lekker over veertien dagen terugpakken als zij haar verhaal moet inleveren.