Categorie archief:Geen categorie

Het begint steeds meer gewoon te worden om bij Maartje en de kinderen over de vloer te komen. Elk bezoek volgt ongeveer hetzelfde patroon.

Enthousiast lopen we naar de deur die door een van de kinderen “spontaan” open wordt gegooid (we sturen een live locatie dus ze weten precies wanneer we voor de deur staan). Nog voor we tijd hebben onze jassen uit te doen of Maartje een knuffel te geven worden naar de knutsel tafel gesommeerd om te puzzelen/kleien/zoveel glitter in te ademen dat we sterretjes zien. Vijf korte minuten later wordt de volgende bezigheid op tafel gegooid en durft Maartje eindelijk de twee Tasmaanse duivels te passeren om een knuffel te pikken en koffie aan te bieden.

Vervolgens spelen we een half uur zeven verschillen spellen waarbij de oudste heeft besloten dat zij en Sander mogen winnen en ik niet. Wat dus best een ramp is want ik kan dus niet tegen m’n verlies. Maar goed. Zij kan niet tegen van die monopoly-huisjes in dr neus dus ik pak dr nog wel. Ondertussen proberen we dus bij te praten met Maartje op de momenten dat de wervelwinden geconcentreerd aan het valsspelen zijn (okay zij spelen niet vals, ik wel. IK LAAT ME NIET INMAKEN DOOR EEN 6-JARIGE JA!?)

Dan ergens tussen lauwe en koude koffie in schiet die koffie dus weer te binnen en gaan we even echt met Maartje bijpraten terwijl de kinderen naar dj Tiësto luisteren en hun eigen rave houden. En dit klinkt misschien bijzonder voor kinderen van drie en zes, maar als je ze ziet rondspringen klopt het echt helemaal. Kinderen zijn blijkbaar gemaakt voor hakken en headbangen, beter dan wij. Ik heb voor de grap geprobeerd mee te doen en nu doen m’n knieën dus pijn en is die vloeistof in m’n slakkenhuis nog aan het klotsen, ik ben wederom dus lichtelijk gepikeerd dat ik door kinderen wordt ingemaakt.

Halverwege BlaBlaBla en OwOwOw (hoe schrijf je dat mama?) wordt nog verlegen gevraagd of we blijven eten en als de muziek eindelijk zacht genoeg staat om het antwoord te horen wordt er gevochten om wie naast Sander mag zitten. Verder hebben die tantes dus helemaal geen favoriet of zo. Ik troost me maar met het feit dat Maartje ook net zoveel aandacht van ze krijgt als een kamerplant.

Terwijl Maartje aan het koken gaat (vooruit een kokende kamerplant dus) spelen we verstoppertje. Maar dan echt verstoppertje. Tot honderd tellen en als je binnen een minuut gevonden wordt krijg je twee kinderen op je nek en wordt je ter orde geroepen op een manier waar zelfs die schreeuwlelijken in het leger bang van zouden worden. Gelukkig maakt het hier niet uit wie wint; de meiden of Sander. Zolang ik het maar niet ben.

Tijdens het avondeten kunnen we eindelijk echt lekker en goed bijpraten met Maartje want de dames hebben hun mond vol met GROENTE! DEZE KINDEREN ETEN GROENTE! De eerste keer dat ik het zag rolde m’n ogen bijna hun kassen uit. Maar goed, gelukkig eten ze hun pasta tenminste alleen maar zonder saus dus ik ben er toch van overtuigd dat het echte kinderen zijn.

Na het eten spelen we nog even en dan moeten ze naar bed. Er wordt ruziegemaakt wie door Sander mag worden voorgelezen en de verliezer moet het maar met mij doen. Maartje moet maar op de gang staan toekijken of zo, of gaan strijken. Stofzuigen? Wat ze ook doet, zolang Sander maar bij hen voorleest zal het ze een worst zijn wat er verder in huis gebeurt.

Als de kinderen op bed liggen stappen wij de auto in om weer de lange weg terug naar huis te maken. Uitgeput en tevreden zitten we in de auto, elke keer lijken die “vlinders” voor Maartje weer toe te nemen. Hoe vaker we haar zien hoe zekerder we zijn dat we dit gewoon met z’n drieën moeten doen, het voelt alsof we ons huwelijk hebben uitgebreid zo goed is de klik. En niet alleen Maartje is en blijft geweldig, ook de grote zussen voor onze frummel zijn fantastisch. En heel cool dus, gezien ze binnenkort hotels en huisjes kunnen niezen….

Nu er geen continent meer tussen zit, is het weer een stuk makkelijker om langs te gaan bij Maartje en de rest van haar gezin. En nu alles er bijna op zit met de contracten, de counseling en alle andere romantische rompslomp, komen we in een lekker rustig vaarwater met z’n drietjes.

Rondom ons heen wordt nu wel steeds vaker gevraagd of we dan al zijn begonnen of bijna gaan beginnen, maar dat stukje houden we voor nu lekker voor ons zelf. Als we het met z’n tweetjes hadden kunnen redden had er waarschijnlijk niemand weet van gehad tot het niet meer met een stretch broek en grote trui te verbergen was. En hoewel het na de feestdagen soms lijkt alsof ik richting de 10 weken ga, is het bij lange na niet zo ver. Nee de orde van de drie-eenheid heeft besloten op dat gebied even op zwart te gaan.

Het fijne aan elkaar steeds beter kennen en al het geregel kunnen afsluiten is dat er tijd en rust in de tent is om lekker even op de koffie te gaan. Zo ook afgelopen zondag bij Maartje thuis. Omdat er tijdens de koffie en het kletsen ook gepuzzeld werd (en ik moeilijk kan stoppen als die dan niet af is), heb ik vooral koude koffie gedronken. Schijnbaar is dat iets waar je als ouder met jonge kinderen sowieso aan moet gaan wennen en wordt je er ook nog eens mooier van. Of dat laatste echt is of iets is wat moeders elkaar onderling wijs maken ga ik maar niet uit zoeken. Mijn koffie was koud en ik voelde mij prachtig.

Naast het puzzelen en spelletjes spelen hebben we gezellig een rondje door het dorp gefietst om eens wat meer te laten zien van waar ze wonen en waar de kinderen op school zitten. Hoewel dit soort momenten soms wat kneuterig over kan komen voor de lezers die elke week hopen op een positieve test of echo, genieten wij er op en top van. Het voelt stiekem als een hele eer om zo deel uit te maken van een anders gezin dat er niet per se iets moet of hoeft als je komt. Dat het gewoon is dat de kids bij je op schoot komen, dat ze kletsen over alles wat ze de afgelopen weken hebben gedaan en het allemaal de normaalste zaak van de wereld is.

Het is heerlijk rustig en voor een drie-eenheid die alle drie graag de controle heeft en dingen geregeld en af wil hebben, gaan we hier alle drie verrassend goed mee om. Er komen vast nog genoeg spannende tijden aan. Voor nu ga ik mij maar eens op peppen voor een nachtdienst, met een door deze blog geschreven te hebben weer koude kop koffie. Jongens wat zal ik vannacht stralen.

Zoals jullie gemerkt zullen hebben zijn we er even een paar weken tussenuit geweest. De een noemde het welverdiende rust, een ander had het over luxe paarden op vakantie en weer een volgende vond ons luie donders die gewoon met smoesjes kwamen om niet te schrijven. En alle drie hebben ze gelijk, iets wat ik zonder schaamte durf toe te geven.

We hebben de koude kerstdagen namelijk met de familie van Sander doorgebracht in Zuid Afrika, twaalf man sterk zijn we de kou ontvlucht onder het mom van het 40 jarige huwelijk van opa en oma. Zo’n ontsnapping begint met een vlucht van elf uur wat alle volwassenen dood eng vonden. Niet dat we bang zijn om te vliegen, nee, 11 uur met 4 kinderen zonder WiFi is echt veel enger dan in een metalen blik 10 kilometer boven de grond vliegen. Maar eerlijk is eerlijk, ze hebben zich hartstikke goed gedragen dus misschien stelde we ons gewoon aan.

Eenmaal geland en alle winter truien uitgeworpen konden we door naar onze eerste locatie, een wijnboerderij in Franschhoek. De drie dagen die we hier verbleven zouden dan ook in het teken van wijn en eten staan, iets wat ons allen op onze buik geschreven staat. Behalve dan Sander want die was helaas getroffen door een buikgriep dus genieten was er voor hem niet bij. ‘Maar’ sprak een neefje ‘hij drinkt toch geen wijn meer dus hij mist in ieder geval niet zo veel’.

Na drie dagen was de wijnkelder behoorlijk leeg en het zwembad ook door alle bommetjes en was het dus verstandig naar de volgende locatie te gaan; de Safari. Drie dagen ging de wekker om half 5 ‘s ochtends zodat we om kwart over 5 op pad konden. Sander had de eerste twee dagen nog steeds zwangerschapsverschijnselen en mocht deze dans ontspringen en achterblijven, mits hij op de jongste twee zou passen en deze dus in leven waren als we terug kwamen. Heeft hij overigens erg goed gedaan, zo goed zelfs dat hij vier tekeningen als beloning in z’n koffer mocht proppen. Ik maar twee. Niet eerlijk.

Maar goed, de rest zat elke ochtend (en elke middag nog een keer) in de auto om dieren te spotten. En dat hebben we gedaan, en veel! Zelfs de big 5 hebben we van ons lijstje kunnen afstrepen. Nou ja bijna dan, het jachtluipaard was er niet, maar die vervangen we gewoon door een cheetah. Lijken allebei op een grote, toch dunne Dodo. We hebben schildpadden geaaid, stekels van een plant gegeten en ons ontpopt tot halve Freek Vonk-en.

Maar ook hier hadden we op een gegeven moment dus alles ervaren wat de locatie te bieden had (zelfs slangen bij het zwembad) dus hup, iedereen weer de bus in en op naar de laatste locatie; Kaapstad. Hier hebben een aantal van ons gezelschap een berg beklommen (wij niet want Sander was die dag jarig, hè wat jámmér nou) en zijn alle volwassenen (met uitzondering van opa en oma want die hadden het al eens gedaan) van een berg gesprongen, vastgebonden aan een vlieger. Verder hebben we hier dus verjaardagen gevierd, niet alleen die van Sander maar ook die van ons oudste neefje, en hebben we ons weer lekker vol kunnen proppen met belachelijk lekker eten.

Maar zoals alles kende ook dit stukje paradijs een eind en mochten we de horror van vliegen met kinderen weer trotseren. Gelukkig vlogen we de terugweg in de nacht dus sliep vrijwel iedereen dus deze vlucht was veel minder eng.

En dan kom je weer in Nederland, denk je klaar te zijn met al het genieten, staat oudejaarsdag voor de deur! Sander moest helaas weer werken maar ik ben gezellig naar mijn ouders gegaan om daar wafels te eten de verjaardag van mijn vader te vieren. En natuurlijk souveniertjes uit te delen, kerst in te halen en op te scheppen met m’n zomer-kleur, dat mag vanzelfsprekend zijn toch?

En nu is het alweer bijna een week later. 2023 is van start, wie weet waar we dit jaar nog naar toe gaan en welke avonturen we gaan beleven. We hopen dat het een mooi jaar gaat worden onze grote wens mag uitkomen, we gaan er in ieder geval alles op alles op zetten. En voor jullie lieve lezers hopen we natuurlijk ook dat jullie wensen dit jaar mag uitkomen, namelijk DE BESTE WENSEN VOOR 2023!

De meest knusse, romantische tijd van het jaar is weer begonnen. De kaarsjes gaan aan, de kerstboom komt om de hoek kijken met alle kleine lampjes en ornamenten en dankzij Putin kruipen we allemaal nog extra dicht tegen elkaar aan de komende periode.

Voor ons en Maartje begint ook het romantische gedeelte van onze reis samen. Nou zeggen we Maartje, maar stiekem heet ze natuurlijk anders. Laten we zeggen Maartje voor intimi en haar echte naam voor intimi-mi-mi. We vonden het alle drie beter klinken dan “de draagmoeder” en al helemaal beter dan “M”. Dat laatste klonk voor iedereen te veel alsof ze achter tralies zwanger zou zijn, dus Maartje was de beste keuze. Een koosnaam laten we maar zeggen. Vet romantisch.

Maar terug naar die romantiek waar we het over hadden. We zijn nu in het juridische gedeelte van onze reis gekomen. Elk hetero stel zal dit ook vast herkennen. Meisje ontmoet jongens, leren elkaar kennen en samen nemen ze advocaten in handen om een overeenkomst op te zetten. Al een paar avonden praten we over die dingen die elke casanova wel kent. Notarrrrrris, verrrrrzekering en het meest zwoele “afstandsprrrrrocedurrrrre”. Nee heel romantisch is het allemaal niet, maar in onze situatie wel nodig, om er voor te zorgen dat alle neuzen de zelfde kant op staan en dat iedereen zich daar ook goed bij voelt.

Hoe gek het ook klinkt, al het gepraat over de zwaardere dingen die er bij komen kijken hebben ons oprecht dichter naar elkaar gebracht. Hoewel er pittige onderwerpen moesten worden aangesneden, voelde het alsof we er met enig gemak door heen vlogen. Al vanaf het begin is het makkelijk praten geweest over alles en ook nu weer voelde het niet alsof we bepaalde dingen niet konden zeggen of vragen. En als je dan aan het einde van alles merkt dat je over bijna alles al het zelfde na dacht, voelt het stiekem toch net nog wat beter dan goed.

De komende weken zijn we druk bezig met het opstellen van contracten en bezoeken van counselors. Niet super romantisch, maar gelukkig blijft het tussen al het zakelijke door dikke mik. We raken niet uitgepraat of elkaar zat. Zo wordt er soms twee keer op een avond gebeld, of kan ik na mijn werk mijn telefoon openen en 76 gemiste berichten zien.

Ook nu hoor ik weer gepling en getik een stukje verderop op de bank. Het bekende deuntje van een berichtje van Maartje herken ik tegenwoordig door alles heen. Tijd om weer eens een eind te breien aan dit verhaal en samen op de bank tegen elkaar aan te kruipen. Kerstboom opgetuigd, kaarsjes aan en allebei met onze neus richting de telefoon. Vet romantisch.

Afgelopen week markeerde de dag dat we drie jaar bezig zijn met onze kinderwens na te jagen. In die drie jaar zijn we van naïeve flierefluiters naar doorgewinterde oude rotten die niet meer hoeven te giechelen om het idee dat plastic potjes en pipetten een groot deel in de conceptie van ons kind gaan spelen. Gelukkig blozen we beiden wel nog om het idee van “de vagina” dus we zijn niet al onze onschuld kwijt.

Eerlijk, toen we drie jaar geleden begonnen met deze weg waren we compleet bleu, hadden geen idee wat ons te wachten stond. We dachten heel optimistisch misschien een half jaartje, 8 maanden als we echt pech hadden, zoude zoeken naar een draagmoeder en rond deze tijd al een eerste of misschien zelfs tweede verjaardag van onze kleine aan het vieren zouden zijn. Ik denk dat dergelijk optimisme wel bij elke kinderwens hoort.

We hadden nooit gedacht dat we na twee jaar teleurstelling en toch ook wel stil verdriet een blog te beginnen om de wereld buiten onze eigen cirkel te bereiken. Nou klinkt het heel dramatisch, twee jaar lang verdriet en blablabla, het is niet dat we de zeespiegel hebben doen stijgen met ons gejammer. We zijn gewoon tegen zoveel dingen opgelopen, hebben zoveel dingen moeten leren die in eerste instantie niet voor de hand liggen als je denkt aan kinderen. En Corona maakte het natuurlijk niet makkelijker.

En toen we begonnen aan de blog bevloog hetzelfde optimisme als we in het begin hadden ons toch weer. We probeerde iets nieuws, we gingen online, nu moest het wel snel gaan! Tijd om luiers in te slaan en ons huis babyproof te maken! Maar dat bleek toch niet helemaal nodig te zijn. Zeker na de eerste maand(en) van de blog kregen we het idee dat de blog niet werkte, dat we het verkeerd deden, dat elke keer dat de blog gelezen werd het onze ouders waren en we niks opschoten behalve dat we onszelf extra werk hadden bezorgd.

Extra werk waar Sander zijn tanden voor de volle 100% in zette. Terwijl ik ons gewoon zielig vond pakte hij elke kans aan die op ons pad kwam om in ieder geval meer te leren omtrent het hele gegeven. Hij schreef ons in voor informatie dagen, picnics en zelfs interviews om die informatie aan anderen te kunnen doorspelen. Doordat hij dat deed hebben we in die drie jaar zoveel leuke en geweldige nieuwe mensen leren kennen. En hoewel ze niet de baby zijn waar we op zaten te wachten zijn het wel mensen die ons leven op een leuke manier hebben verreikt. Van andere wensouders tot potentiële draagmoeders, en ook “gewone” mensen die ons op het juiste moment een hart onder de riem konden steken. Elke ontmoeting was toch weer een dankbaar moment welke we niet hadden verwacht. Door Sander dus.

Natuurlijk was het jaar niet gevuld met alleen maar leuke momenten, we hebben draagmoeders leren kennen waar de klik toch niet genoeg draagvlakken had om de volgende stap te zetten. We hebben test uitslagen gekregen waar we zo van schrokken dat we een weekend op wijn en pizza hebben geleefd in een sauna (wat heerlijk klinkt maar zeg maar niet het beste is voor het maken van goede zwemmers). En dan hadden we natuurlijk ook nog de gewone sleur van het dagelijks leven, ook niet altijd rozengeur en maneschijn.

Gelukkig is het allemaal niet voor niets geweest. Sinds onze date twee weken geleden zijn we eigenlijk alleen maar verliefder geworden op onze draagmoeder. We dagen via Skype, maken vraaglijsten, sturen veel te veel memes en Instagram-filmpjes naar elkaar. We zijn de eerste en de laatste personen die we appen op een dag, we maken plannen voor de toekomst, eigenlijk zijn we gewoon zo verliefd dat het irritant voor onze directe omgeving is. Lekker hè?

Afgelopen weekend was het zo ver. Na maanden lang digitaal daten was het eindelijk zo ver dat we onze “penvriendin” mochten ontmoeten. Ik heb nog nooit zo’n stille autorit meegemaakt als die naar haar toe. Waar we de vrijdag dus begonnen met ons goede gedrag, nieuwe kleren, nieuwe coupe, hadden we zaterdag nog een iets te gezellig nachtje weg met de hele familie. De een brak en de ander schor van het meezingen hielp niet mee met de stilte, maar vooral de gezonde spanning zat er goed in.

Eenmaal aangekomen verdween dat na een dikke knuffel gelukkig allemaal als sneeuw voor de zon. Op een (voor ons dan) mini paniek momentje na, omdat de twee kleine dames in kwestie plots spoorloos waren. Die vonden het net als ons toch een beetje spannend en hadden daarom besloten zich achter de tafel te verstoppen. Maar ook daar was het ijs redelijk snel gebroken nadat ze toch met ons aan de knutseltafel waren aangeschoven en we gezellig konden bijkletsen met chips en drinken.

Na een klein uurtje werd er in moeders oor gefluisterd of wij misschien mochten blijven eten, want dat leek ze wel erg gezellig. Gelukkig leek dat mama ook gezellig en hoewel we alleen koffie hadden verwacht, vonden wij het ook maar wat leuk om nog lekker langer te blijven hangen. Want ook tussen mama en ons voelde het (ja ik mag het zeggen, want we hebben het nagevraagd) alsof we elkaar al jaren kenden. Het was voorheen al dik aan, maar nu is het toch echt randje morbide-obse-aan.

Terwijl de kids druk aan de slag gingen met allerlei kleuren glitter verf om tekeningen en kaarten voor ons te maken om mee naar huis te nemen (we hebben zelfs een beglitterde steen in de kast liggen voortaan) konden wij papa en mama weer even beter leren kennen. Vooral voor papa waren we nog redelijk nieuw, hoewel hij al menig verhaal over ons te horen had gekregen. En met moeder was het als van ouds bijkletsen over alles. Met het fijne gevoel dat alles besproken kon worden en dat hebben we (ondanks kleine potjes, grote oren) gelukkig ook zeker kunnen doen.

Toen we tijdens het eten met de één op schoot en de ander tegen mij aan het Sinterklaasjournaal keken, werd er nog net niet met volle mond gevraagd of we ze dan ook wel op bed gingen leggen. En zo lagen we weer een uur later op de vloer van de slaapkamers. De een met zoekplaten en de ander met boeken en met volle trots alles op de kamer nog een keer laten zien. Niet wetende dat wij ook met volle trots op die kamers zaten dat wij die allemaal samen mochten doen.

Helaas werd het wel steeds later en later en moesten we toch ook een keer terug naar onze eerstgeborene rossige zoon terug. Hoe normaal het voelde om aan te sluiten, zo gek voelde het toch om weer afscheid te moeten nemen. Maar toch zijn we met een tas vol glitter tekeningen en knutselwerken na een nog dikkere knuffel de donkere nacht weer in getrokken. En in tegenstelling tot de stilte van die middag heen, konden we niet stil blijven tot onze eigen voordeur weer achter ons dicht ging.

Die tekeningen met glitters hangen met trots op de koelkast bij alle andere tekeningen die voor ons gemaakt zijn. En met een heerlijke bubs kriebels in m’n buik heb ik deze week daardoor elke ochtend mogen ontbijten met een boterham met een volle hand glitters.

Het is eindelijk zo ver. We hebben de kapper rijk gemaakt door elke mogelijke luxe behandeling te vragen. We zijn gestoken in nieuwe outfits (iets minder luxe daar de kapper al ons geld heeft) en zien er al met al dus piekfijn uit. Behalve de enorme zenuw-zweetvlekken onder onze armen dan, maar dat is volgens mij vrij standaard als je gaat daten.

Want het hoge woord is er uit; WE MOGEN GAAN DATEN! Na maaaanden (nou ja, vier) wachten hebben we eindelijk toezegging van de partner van onze droomvrouw en kunnen met elke vorm van steun de volgende stap in deze reis zetten. Zoals we eerder en vaker al hadden aangegeven was deze steun voor ons belangrijk omdat we niet alleen ons eigen gezin gaan stichting maar ook een ander gezin gaan uitbreiden.

Meteen nadat het feestje over FaceTime was gevierd werden er verschillende vragenlijsten doorgestuurd en ingevuld zodat we niet alleen met stress maar ook met een halve bibliotheek naar haar zullen afreizen.

Gelukkig zijn we dat wel gewend, deze wens blijkt zoveel meer werk te zijn dan alleen heel erg graag iets willen. Zeker Sander heeft elk wetsvoorstel, elke blog, elk boek en elke blog over en door lotgenoten gelezen. Des te meer reden om nu groot feest te vieren, het is alsof we na drie jaar studeren eindelijk een tentamen halen, op naar een diploma!

Maar eerst komende zondag overleven. Dan is de date. Hopelijk kunnen we ons haar zelf nog in vorm krijgen, we kunnen ons niet nog een nieuwe coupe veroorloven…

En als we ons neefje mogen geloven is het naast verwachting toch ook nog een flinke hap spanning. Ja, die heerlijke tijd voor ouders is weer aangebroken. Waar kinderen plots gek zijn op hun groentes en waar ze o zo lief netjes alles weer opruimen als je er om vraagt. De Sint is weer in aantocht.

Dat ze zich de komende weken gedragen als engeltjes, is natuurlijk niet voor niks. Want alle kinderen in Nederland weten, in het grote boek van de Sint staat precies hoe lief je bent geweest en of je wel iets van je verlanglijstje hebt verdient. Toen ik een aantal jaar geleden als grapje vertelde dat de pieten het hele jaar door voor de Sint bijhouden hoe lief je bent, werd dat niet echt in dank afgenomen. Niet door mijn neefje die enkel nog stil op een stoel durfde te zitten, maar ook niet door m’n zus die een kind had wat niet meer kon slapen.

Gelukkig kan die kleine draak het tegenwoordig weer loslaten tot het moment dat het Sinterklaas journaal weer begint. Want sinds maandag zit hij elke avond samen met z’n broer en zusje vol spanning weer te kijken wat Diewertje nu weer heeft te vertellen. En ik kan je zeggen, wij kijken elke avond trouw mee. Want elke avond van de week kan de telefoon gaan voor een kruisverhoor, of wij echt wel op de hoogte zijn van de lekkage aan boord en waarom het pietenhuis zo’n rommeltje is. O, o, o zal het dit jaar dan toch echt wel weer goed komen.

De afgelopen jaren bleven ze tijdens de intocht altijd slapen en mocht de eerste schoen hier gezet worden. Iets waar wij nog meer naar uit keken dan zij zelf (ssssht, niet doorvertellen). In de week er naar toe waren we al druk gegoogeld naar hoe de Sint binnen komt in een haard-loos huis, wat er naast een wortel voor o-zo-snel nog meer in de schoen moest en of katten tegen pepernoten kunnen.

Dat laatste was vooral mijn angst, omdat wij de trotse eigenaren zijn van een rode stofzuiger op pootjes. En voor de rest van Nederland met kat en kind, wees gerust het mag. Net als bij ons volwassenen is één pepernoot niet meteen het probleem, maar worden grote hoeveelheden afgeraden. Bij katten vanwege hun nieren, bij ons wat meer vanwege onze buik en heupen.

Dit jaar is het er helaas tussendoor geglipt en is er geen logeerpartijtje met tekeningen maken, pepernoten bakken en kinderen die vijf keer naar beneden komen, omdat ze dachten iets op het dak te horen. Aankomend jaar weer een kans, met hopelijk er weer een extra schoentje er bij. Want Chris en ik hebben echt waar, het hele jaar netjes onze groente op. Vol verwachting klopt ons hart…

Het is hier op het moment zo oersaai. Sander heeft al een hele week nachtdiensten en slaapt dus overdag, ik moet leren voor tentamens dus zit constant achter m’n laptop en Dodo ligt of te slapen of is de hort op.

En dat is dus allemaal een groot probleem op het moment, want er moet een blog worden geschreven! Normaal als mijn hersenen gaar zijn kan ik om me heen kijken voor inspiratie, toch lijkt het me niet verstandig deze blog aan de gesnurkte melodieën van Sander te wijden. Ook uit het raam kijken heeft geen zin, na een verassend warme October is de herfst nu toch echt in Nederland en spelen de kinderen uit de buurt liever warm en droog binnen.

Leuke ontwikkelingen met betrekking onze gewenste draagmoeder zijn er deze week ook niet echt, dat heeft even moeten wijken voor mijn geblok en Sander z’n nachtdienst-instabiliteit. Gelukkig is er wel nog heel veel en goed en gezellig contact met haar, dit is geen verdrietige blog dat een einde meldt gelukkig. Het is gewoon steady.

Leuke verhalen over de neefjes en nichtjes hebben we ook niet. Sinterklaas komt bijna in Nederland dus zolang we het grote speelgoedboek van bol.com niet zijn hebben we geen nut in hun ogen. Nou ja, bijna geen nut; we zijn wel dragers van smartphones dus we bieden wel toegang tot de bijbehorende app. Maar zodra die buit binnen is komt het besef dat wij Sinterklaas niet zijn en hoeven ze ons geen aandacht te schenken dus.

Née, er gebeurd echt niks bijzonders op het moment. Hier over mopperen bij onze ouders heeft geen zin, het enige dat die zeggen is “geniet er nog maar van, als er straks eindelijk echt een kleine is heb je dit soort weken niet meer tot ze het huis uit gaan”. Maar ja, ik persoonlijk ben een grotere fan van het toekomstige kinder gelach dan van de vijfde snurk-symfonie die momenteel uit onze slaapkamer klinkt..

Afgelopen week was het even stil. Als een soort van staartje van een eerder voorgenomen Canada traject was er een fertiliteitsonderzoek gepland via de huisarts. Wel handig dachten we, want ook al hopen we nu alles binnen de landsgrenzen te kunnen regelen, is het wel fijn om te weten hoe alles er ervoor staat. Met die luchtige gedachten stond ik dan ook in de vroege ochtend bij het ziekenhuis in een rij met andere mannen die net als ik hun potje onder hun jas hadden verborgen.

Voor mij natuurlijk op de eerste plaats om het op temperatuur te houden, maar misschien ook een beetje om de oudere vrouw achter mij in bescherming te nemen. Als je in alle vroegte in de rij komt staan voor de trombosedienst, verwacht je niet 10 minuten te moeten staren naar mijn geplastificeerde bijdrage aan onze kinderwens.

Een kleine 24 uur later kwam de uitslag een nog kleinere 30 minuten eerder dan verwacht, waardoor de huisarts en ik elkaar net misliepen. En met een gesloten huisartsenpraktijk en het weekend voor de boeg, won de nieuwsgierigheid het van het geduld en deed ik precies wat ik als zorgverlener elke patiënt die ik spreek zo sterk af raad. Ik keek zonder de arts te hebben gesproken zelf naar de uitslagen. En met google als mijn beste vriend (wat ik wederom elke patiënt af raad) ben ik in zak en as het weekend in gerold.

De uitslagen zoals ik ze kon zien waren toch echt een stuk slechter dan verwacht. Op mijn leeftijd verwacht je zelfs niet te lang naar iemand mag kijken, omdat ze anders zwanger zou kunnen raken. Maar niets was minder waar. Van alles wat eventueel tegen zou zitten, had ik niet verwacht dat ik mijzelf ook in de weg kon zitten. Hoogverraad door mijn eigen lichaam.

Om die verraders flink aan te pakken, hebben we de rest van het weekend er een “helemaal naar m’n klote” weekend van gemaakt, vol vet eten, drank en stomen in de sauna. Hoe fijn het ook was om je gedachten even te verzetten, blijft het toch in je hoofd spelen. Het knagende gevoel dat je niet in staat bent om te doen wat je zelf het allerliefste in de wereld wil. In één van de vele podcast die ik dit weekend er over verslond benoemde ze het ook als een vorm van rouw.

De meeste mensen denken bij rouw gelijk aan het verlies van iemand dierbaars, maar het kan zoals in dit geval ook zeker gaan om het verlies van iets. Verlies van het toekomstbeeld wat je had voor jezelf en het wennen aan het feit dat het allemaal toch even anders gaat. Heel kort schoot het door mijn hoofd dat we nu naast een draagmoeder, en een eiceldonor ook nog een zaaddonor zouden moeten zoeken. Gelukkig heb ik een man die lichtelijk gepasseerd wel aangaf dat als ik niemand kon vinden, hij wel de vader van ons kind wilde zijn. Oeps…

Nu bijna weer een week later is het allemaal een stuk makkelijker om over te praten. Vooral met het besef dat 1 op de 8 stellen problemen op dit vlak ondervindt en het alleen maar goed is om hier open over te zijn. Na een korte preek over mijn googlegedrag door de huisarts, heeft ze samen met mij voor de komende maanden een plan opgezet om te kijken of we misschien nog dingen kunnen verbeteren. Voor nu gooien we daar even onze hoop op. Dat dit probleem met mijn klote, een minder klote probleem wordt.