Categorie archief:Geen categorie

Omdat Mats een stuk dikker werd geschat en uiteindelijk vooral heel lang was, hadden we maar één pakje meer naar het ziekenhuis wat hem een beetje paste. Hierdoor leek hij plots veel kleiner dan dat we onze lange Jan gewend waren. Iets wat nog meer werd versterkt toen hij voor de rit naar huis in de maxi-cosi werd gelegd. Alsof er nog niet genoeg gehuild werd (van geluk), kwamen bij één van ons in ieder geval gelijk de tranen over hoe klein ons hummeltje was. Iets later begonnen ook de tranen bij de tweede, want als Mats ergens een hekel aan blijkt te hebben, is het autozitjes. Iets wat in een land zoals Amerika niet ideaal bleek te zijn.

In de weken die volgde groeide Mats als kool. Waar hij eerst nog maar in dat ene pakje paste, paste hij na drie weken al niet meer in de helft van de kleding die we mee hadden genomen. In die paar weken was meneer van onder zijn geboorte gewicht (maat 50) flink aangekomen (maat 62), nadat de kinderarts aangaf dat we gerust wel wat meer mochten geven dan dat ze in het ziekenhuis en volgens google gaven.

Google als nieuwe ouders is zowel een zegen als een vloek. Alles wat je nodig hebt is te vinden, maar helaas ook in vier verschillende vormen. Zo gaf de ene website aan dat je de baby nog net twee theelepels voeding per keer mocht geven, mochten we van de andere website weer zo veel geven als dat hij zou willen drinken. Waar de één zei dat je een baby niet kon verwennen op deze leeftijd, af de ander weer aan dat je als je, je kind nu niet weg zou leggen, je nooit meer alleen zou slapen.

Toen meneer plots in de tweede week al op zijn zij begon te draaien, waren de internet fora er al helemaal over verdeeld. Het kon geen kwaad en zou zeker niet expres gebeuren, laat staan dat ze door draaide op hun buik. Nou, sorry Moedergoeroe93, maar na Mats drie keer in een kwartier terug op zijn rug te draaien, begonnen we er toch wel sterk aan te twijfelen aan hoe “per ongeluk” dit allemaal was. Het was ook op dat punt dat we besloten dat het hele internet een advies of een mening had over alles en dat het maar eens tijd werd om lekker offline uit te vinden wat voor ons werkte.

Voor het grootste gedeelte van de tijd was Mats een voorbeeldige baby. Hij at goed, poepte goed en sliep goed (genoeg). Als trotse ouders verkondig je dan natuurlijk ook aan iedereen dat jullie zoon het perfect doet. Terugkijkend op dat moment, was dat ook een beetje de goden verzoeken. Kort daarna kreeg Mats meer en meer last van krampjes en scheetjes.

Om hem te helpen werd er na elke fles op onder meer maniac on the dance floor en ochtendgymnastiek van Telekids een heel trainingsschema doorlopen van fietsbewegingen en buigingen, waardoor het gelukkig steeds wat beter te doen werd. En nu we eindelijk thuis over konden stappen naar een betere flesvoeding, begint meneer beetje bij beetje een rustigere buik te krijgen en wij daardoor ook weer een rustigere nacht.

En zo zijn we al weer bijna zes weken verder. Net als elke andere cliche over vader worden en kinderen krijgen is het waar dat de tijd voorbij vliegt. Hij lijkt elke dag groter, wakkerder en sinds deze week kan er soms ook hier en daar een klein bewust lachje vanaf als ie ons herkent. En voor degene die er nog midden in de zoektocht zitten. Alleen al dat ene kleine lachje, maakt het al die jaren wachten meer dan waard.

Het is al best even stil geweest. Niet omdat het slecht ging, maar omdat we even een soort van blog-verlof hadden. De afgelopen weken hebben we lekker genoten van met z’n drietjes zijn en nu thuis met Dodo er bij met z’n viertjes. Maar voor iedereen die dit leest, gaan we eerst nog even een aantal weken terug naar toen we nog met twee waren.

Eén juni reisde we af naar Texas. Twee vluchten, één autorit en bij elkaar heel veel uren later kwamen we aan bij Wanda thuis. Die eerste avond net voor middernacht was het vooral voor iedereen even een korte knuffel en snel naar bed. De andere dagen was het elke dag alsof het nooit anders was geweest. De kinderen kwamen gelijk bij ons op de bank zitten, wilde alles weten, moesten en zouden Nederlandse woordjes leren en kletste ons de oren van het hoofd. Zelfs Wanda was er een beetje verbaasd over.

Eén juli was Mats uitgerekend, dus we zouden in principe nog vier weken hebben voor de kleine grote man er zou zijn. Om de echte Amerikaanse experience te krijgen zijn we gelijk de eerste week naar de “Big 3” geweest. Waar je in Afrika de Big 5 moet hebben gezien, was dat hier de Walmart, de Target en de Costco. Supermarkten met met minimaal 40 rijen aan keuzes van eten tot kleding, tot volledige opblaasbare waterglijbanen. Voor de weken er op waren deze drie altijd een uitje, want behalve alle gangpaden afstruinen, was het ook lekker koel in de airco.

En airco was ook zeker een must in de periode dat wij er waren. Op twee tropische stormen na, was het elke dag richting de veertig graden en volle zon. Als het idee van schorpioenen, slangen en coyotes in de buurt je niet binnen hielden, was het de zinderende hitte wel. Gelukkig was er ook airco in het ziekenhuis tijdens de doktersbezoeken. Want waar we bij de eerste in person echo een warm gevoel van binnen kregen toen we zagen dat meneer nog meer gegroeid was (93ste percentiel), kregen we het Spaans benauwd toen Wanda ook al 1 centimeter ontsluiting had.

Nou leerde we al snel dat dit niet meteen betekende dat we door reden naar de beval kamers, maar wel dat onze kleine colossus een stuk eerder gehaald zou worden dan gedacht. Het rustig nog even rondhangen en relaxen, veranderde al snel in het snel nog regelen van dingen zoals co-sleepers en sterilisatoren, voordat Mats daar twee weken van te voren op 18 juni werd geboren.

Het eerste nachtje als gezin brachten we door in het ziekenhuis. Wij met z’n drieën een kamer en Wanda iets verderop in de gang haar eigen kamer. De verpleging was verrast over hoe vaak we wel niet over de gang heen op en neer liepen tussen de kamers. Dan gingen we weer even bij haar op de kamer zitten, dan kwam zij weer even bij ons kijken en laat in de avond plunderde we de personeelskantine van alle snacks en mini pizza’s om de eerste nacht door te komen met wat we al verwachten minimale slaap.

Na die eerste nacht mochten we al vrij snel door naar huis. Daarover meer in deel 2. Omdat Mats een stuk dikker werd geschat en uiteindelijk vooral heel lang was, hadden we maar één pakje meer naar het ziekenhuis wat hem echt paste.

Zoals we de vorige keer al zeiden, wegen deze loodjes het zwaarst. Wanneer we Wanda zagen, zag het er voor ons al uit alsof deze loodjes fysiek ook steeds zwaarder werden. Dat werd ook nog eens bevestigd bij de laatste groei echo van de al lang niet meer kleine man.

Kleine puck-e-rino loopt ongeveer 2,5 week voor qua groei en gewicht. In het 93ste percentiel zoals de arts het benoemde. In andere woorden, zijn er 92 van de 100 babies gemiddeld kleiner en slechts 7 groter. Iets wat we ergens heel leuk vonden, maar wat ook kon betekenen dat kleine pucks grote dag, mogelijk een stukje naar voren geschoven kon worden. Gelukkig kunnen we er nu rekening mee houden en zitten we sowieso rond die tijd al ruimschoots in de states.

Naast het gewicht en de lengte konden we op deze echo ook alvast zien dat de kleine man wat vetrolletjes heeft en al zelfs een flinke bos haar. Volgens Wanda was het op de echo al zichtbaar dat Puck meer haar had dan ik (Sander). Om mijn eigen “wilde haren” nog een keertje los te gooien, zijn we met een klein groepje vrienden nog één keer flink wezen stappen. Uit de provincie, naar de grote stad. Want volgens hen zou ik nooit meer kunnen stappen nadat de kleine grote man er was.

Misschien niet meer zo ontzettend wild als vroeger, maar zeker net zo gezellig zijn we de hele dag in Amsterdam geweest om daarna aangeschoten terug naar huis te rollen. Een geslaagde avond, maar als ik alleen al mijn zwagers mag geloven, niet de laatste keer aan de tap.

Naast “nog één keer flink stappen” stonden er nog heel veel andere dingen op de check list van dingen die voor de bevalling gedaan moesten worden. Een belangrijke was het kiezen van een geboortekaartje. Net als bij het kiezen van een eicel donor, dachten we dat het, het slimst was om apart van elkaar te kijken wat er leuk vonden, om daarna samen een eind besluit te maken. En wat blijkt, onze smaak qua grafisch design liggen toch echt wel heel wat verder uit elkaar dan onze smaak qua vrouwen. Iets wat gelukkig na een aantal avonden klikken en kijken toch nog is opgelost voor we de oceaan over vliegen.

Zo aan het eind van deze blog, is er voor ons al weer de eerste week van verlof geweest. En wanneer jullie dit aan het lezen zijn, zitten wij hopelijk in een vliegtuig ergens hoog boven de oceaan. Op weg om eindelijk op dezelfde plek te zijn als Wanda en die precies-groot-genoege, kleine man.

Het is toch weer een partij lang geleden dat we iets hebben geschreven. Niet omdat er niets meer gebeurde, maar omdat er juist zo ontzettend veel gebeurde in de afgelopen weken. Ze zeggen ook wel “de laatste loodjes wegen het zwaarst”. Iets wat helemaal waar is, ook al zijn de loodjes alleen maar leuk. Om even een inhaalslag te doen, schrijven we nu twee weken na elkaar, zodat we hopelijk redelijk up to date zijn.

De laatste keer dat we hier iets schreven was het pasen. Iets wat we uitgebreid hebben gevierd met beide families. Niet wetende dat stiekem iedereen die op beide dagen aanwezig was al wist dat we elkaar de week er op zouden zien voor de babyshower. Want de week na pasen werden we onder het mom van uit eten gaan opgehaald door mijn ouders, wat na drie keer verkeerd rijden en redelijk wat verwarring leidde tot een enorm leuke verrassing.

Van beide kanten waren alle zussen, schoonzussen en moeders samen gekomen om gezellig met ons samen te eten en te drinken. We hebben bij kunnen kletsen over alles wat we kunnen verwachten van de bevalling tot de pubertijd. Dankzij de leuke quiz die was bedacht kon ik alvast even wennen aan het antwoord hoeveel luiers je in de eerste maanden verschoond (iets waar ik een aantal weken later bij het kopen van de luiers toch weer van schrok).

Als cadeau hadden ze een boekenkist gekocht met van iedereen een zelfgekozen boek met een persoonlijke boodschap er in. De kist staat al klaar op de kinderkamer en gaat ongeveer om de dag open om in de vorm van een video een verhaal voor te lezen aan de kleine man. De poging om alles naar het Engels te vertalen was er zeker, maar gezien de lol die Wanda er uit blijft halen als we Nederlands praten, hebben we dit al snel laten varen.

In huis is het laatste kluswerk in de vijfde versnelling doorgezet. Zo zijn er extra planken in de woonkamer, hebben we trapleuningen op alle verdiepingen, zijn alle kasten in de babykamer geplaatst en is er heel….veel…geverfd. Niet geheel gepland nog een deel van de muren van de kinderkamer, het kinderbedje, de commode en de box. Op een gegeven moment hadden we de kleuren zo veel gezien, dat we het overal dachten te zien.

Dit laatste was helaas ook zo, omdat sommige van ons wat beter zijn in secuur werken dan de ander. Ik zal niet zeggen bij wie er meer verf op de houten vloer te vinden was…. Maar het was niet bij Chris.

Er is nog zoveel te vertellen, zoals het kiezen van het geboortekaartje, de crematie van mijn sociale leven en de groei echo van onze echt niet meer kleine man. Maar dat komt allemaal in de blog van volgende week online!

Aan het eind van deze week is als het goed is alles wat moest wijken om ruimte te maken voor de kleine het huis uit. Het wordt waarschijnlijk nog 1 kort tripje naar de stort en dan is het zo ver. Na het aantal tripjes op en neer opgeteld te hebben, grapte we dat we bijna een afscheidstraktatie mochten maken. “Bedankt voor het aannemen van al onze rommel…. Wij gaan nu nieuwe rommel inslaan”.

Van millieustraat medewerker zijn we nu overgestapt naar post.nl punt. Want hoewel we een aantal weken geleden nog zworen dat we alles al in huis was, komt nu om de dag, al dan wel niet elke dag iemand weer een pakketje afleveren. De pakketbezorgers zijn vaak al bijna weer bij hun busje als we open doen, dus de herkenning zoals in de milleustraat zal niet zo komen.

Alle ruimte die er is gemaakt en ook het overgrote gedeelte van de spullen die er besteld werd, beland allemaal in één kamer. De kamer van de kleine man. Nadat de afgelopen week de kamer aardig vol en compleet begon te worden, hebben we alle spullen er weer uit gehaald. Want nadat de kasten eindelijk goed geplaatst werden, zijn alle muren opnieuw voorzien van een laag verf.

Nu het eindresultaat er eindelijk is, ben ik toch blij dat Chris mij heeft weten te overtuigen. Want toen het een tijd terug op een kleurstaal zat, dacht ik eerder dat we ons gingen voorbereiden op de koningsspelen, dan op het krijgen van een kind. Maar net als met het krijgen van een kind, was het in het begin spannend en ben je daarna toch wat blij als ie een beetje goed opdroogt.

In Amerika staan ze ook niet stil. Vooral die kleine blijft enorm bewegelijk, behalve als het moet voor de camera. Zij noemt het verlegen, maar wij herkennen de koppigheid van de vader er allebei meteen in. Hoewel ie niet in beweging te zien was, staat ie nu wel super leuk op de zwangerschapsshoot die Wanda heeft gemaakt. Ze voelde zich met de grote buik al zo hoog zwanger, dat ze nu gebruik van maakte nu ze nog energie over had.

Als we eenmaal zelf in Amerika zijn, was het idee zeker nog een keer met z’n drietjes (viertjes) op de foto te gaan. Hoewel ze zelf het idee had dat als de kleine zo door groeit en door beweegt, wij dan de draagmoeder mogen dragen. Iets wat hoe dan ook volgens ons allemaal voor een hilarische foto moet zorgen.

We lopen een weekje achter, omdat de afgelopen weken zo afgeladen druk waren voor ons beiden. Tussen snotteren en niezen door zijn we flink aan de slag geweest met allerlei leuke dingen.

Zo is het huis steeds meer baby klaar aan het worden. Bijna alle spullen voor de kleine zijn in huis en bijna alle spullen die weg moesten zijn het huis ook al weer uit. Bij de milieustraat kennen ze ons nog net niet bij naam, maar ik kreeg pas wel de vraag of “het nog steeds niet leeg was?”. Het bedje staat alvast in elkaar, zodat we konden puzzelen wat er allemaal nog meer bij paste. En nu ook de omgedoopte “voedingsstoel” zijn plek in de kinderkamer heeft gevonden, past de box precies overal tussen in de woonkamer. Die mocht naast een likje verf, ook wel een stofdoek gebruiken, nadat ie al ruim 2,5 jaar verstopt op zolder stond.

We zijn met mijn ouders naar de prénatal geweest om alvast groot in te slaan. Met een heuse checklist in de hand zijn we in een aantal uur de hele winkel doorgeracet. Als je als vader in de wording wist wat je nodig had voor je kind, dan heb je het goed mis. En als je dacht dat we nu meer ruimte hebben voor al die spullen, dan heb je het al helemaal mis. Volgende week mag ik gewoon weer gezellig langs bij mijn vrienden van de milieustraat. Nee, het is nog lang niet leeg. En dan mogen we dit weekend ook nog eens met de ouders van Chris nog een keer de winkels langs.

Gelukkig hebben we wat meer orde tussen al die spullen, omdat we (nog meer leuke dingen) eindelijk een schoonmaakster hebben gevonden. Lieve Etta met haar heerlijke lach komt tegenwoordig elke week langs en wat geeft het toch een rust dat ze er straks is als die kleine en wij weer in het land zijn. Ze vind het super leuk dat wij een kleintje verwachten en was ook meteen de eerste die de kinder kamer deels af mocht zien.

Behalve alleen in Nederland, hebben we ook veel kunnen lachen om alles in Amerika. De kleine groeit goed en is nog steeds lekker bewegelijk. Aankomende week moet Wanda een glucose test doen om zwangerschapsdiabetes uit te sluiten. Iets waar ze met elke zwangerschap meer tegenop ziet. Wij konden vooral heel erg lachen om de vieze gezichten en geluiden ze maakte toen ze het er met de arts over had.

We zitten nu in de fase dat de kleine ook van buitenaf onze stemmen kan gaan horen, dus aankomende week starten we met het lezen van een verhaaltje voor het slapen gaan via de telefoon. Er wordt druk geoefend met het vertalen van de Nederlandse boekjes die we hebben naar het Engels. We hebben Nederlands geprobeerd, maar ons Nederlands leidde er in het verleden vooral tot het enorm lachen van Wanda. Volgens haar klinkt het vooral alsof we de hele tijd “ggguh, uggh, ghhhuh” zeggen. Wat nog best knap is voor een brabander en een limburger.

Maar het aller, allerleukste blijft toch de video waarop we voor het eerst de kleine man van buitenaf zagen bewegen. Hallo kleine man, tot over 3 maanden.

We hadden niet verwacht nu al een blog te schrijven over het kinderdagverblijf. Maar klaarblijkelijk waren we twee van de weinige die wisten dat je zo ver van te voren al moet starten met het kijken en inschrijven voor de opvang. Zelfs veel eerder dan onze 21 weken. Dus voor degene die nog aan het begin zitten en alles nog geheim willen houden, vertel je locale opvang maar vast dat jullie eind dit jaar een nieuw lid willen aanmelden.

Jaren geleden gingen we hier in de buurt wonen, omdat we een groot mensen huis wilde, voor onze kleine mensjes. We zochten een buurt met een speeltuin, een basisschool en een opvang allemaal dicht in de buurt. En dat is ook zeker gelukt, want er ligt een speeltuin en park voor de deur, een park om de hoek en daartegenover, nog geen tien minuten (uit ervaring is dat met kinderen 20 minuten) van de voordeur een basisschool met kinderopvang er aan vast.

Maar door de zes volgende jaren na de verhuizing heen, was het idee van vroeg inschrijven een beetje verwaterd. Gelukkig was er net voor de carnaval een oplettende collega die vroeg of we ons al hadden ingeschreven. Lachend en gekscherend zeiden we nog dat we eerst de 20 weken echo wilde afwachten, tot ze ons wees op de wachttijden voor de gemiddelde opvang. En zo klommen we die avond al in de pen voor een inschrijving en kregen we de dinsdag van de carnaval brak de directrice aan de lijn, of we misschien eerst even wilde kijken. Natuurlijk!

Voor de mensen die nog ergens twijfelen of ze kinderen willen, ga vooral een keer kijken op de opvang. Voor ons als twee mannen met momenteel zo’n klapperende eierstokken dat je er waterputten mee kan slaan in Afrika, was het één groot uitje. We werden rondgeleid door één van de begeleidsters die een paar keer moest verplaatsen, omdat ze de kinderen zelf niet wilde afleiden. Ze had gelukkig niet door dat wij zelf alleen continu afgeleid raakte door alle kleintjes die rondliepen.

Na alles te hebben mogen zien, was er een nog volmondiger ja op deze locatie, dan dat we al die jaren geleden hadden kunnen bedenken. En we hadden geluk, want met onze verloven en lieve moeders, komen we mooi uit tot onze eigen kleine de nieuwste virussen kan gaan oppikken bij de creche. Het enige probleem…..

Door die klapperende eierstokken willen we er nu op z’n minst nog zes! We zullen ze maar vast op de wachtlijst zetten.

Het leukste feest van het jaar is weer voorbij. Tijdens alle dagen is er gekleed voor de kou, gedanst in de sneeuw en is er meer bier in gegaan dan misschien in het begin een slim idee was. Maar o wat was het gezellig. Tijdens de dagen van rood, wit, geel, ben ik ook weer de kapelaan van de stad tegengekomen. Iemand die vorig jaar al voor dat Wanda liet zien dat het geloof en homoseksualiteit samen konden gaan, al een van de mooiste gebaren daarvan liet zien.

Vorig jaar heeft hij er voor gezorgd dat de hele parochie meermaals ging bidden dat wij als twee mannen ook samen een gezin mochten starten. En wat was ie blij, toen hij zich door een overvolle kroeg onze kant op wurmde hoorde dat de kogel (spreekwoordelijk) door de kerk was. Voor hem was het een bevestiging dat het wel zeker een teken was dat goede ouders in elke combinatie kunnen voor komen, als er maar liefde genoeg was.

Op aswoensdag kregen we nogmaals een foto doorgestuurd, dat er een kaarsje voor ons brand bij Maria en hij zeker verwacht dat er foto’s zijn kant op komen als het eindelijk zo ver is. Onze eigenste nummer één fan in een habijt kan niet wachten het te mogen delen.

Om toch in alle zaligheid te blijven hangen, rollen we maar meteen door naar de vaste voornemens van dit jaar. Want waar we volgend jaar waarschijnlijk slaap voor 40 dagen moeten opgeven, moesten we als goede katholieken dit jaar nog zelf wat bedenken. Voor nu is het geen alcohol en minimale social media tot pasen. Voor Wanda was het stoppen met frisdrank (wat zij een vreselijk grappig Nederlands woord vond) en vloeken. Wat waren we allebei toch blij dat we als drie-eenheid hadden besloten dat vaste speciaal voor ons één dag later begon.

Want eerst betrapte wij haar op het vloeken over het misdragen van één van haar schoolgaande pubers en moesten wij toch nog van ons geloof afvallen omdat we een (dan wel kleine) fles champagne hadden koud gezet voor een gezonde 20 weken echo. Een echo waarbij vooral Wanda ons als een soort luisterboek doorheen moest slepen, omdat de verpleegkundige zelf het niet vond kunnen dat we iets filmde. Onder het mom van “bellen mocht wel”, keken we soms stiekem als de verpleegkundige zelf niet voor het beeld zat en switchte soms de camera snel naar selfie mode en zagen we Wanda die met een grote grijns genoot van het feit dat we lekker zelf wel deden wat we wilde.

Na een lange lig van zeker 45 minuten, omdat de kleine man enorm bewegelijk is en hij ook met gebalde vuisten in de buik rond dartelde (ook hij was vast boos dat we niet mee mochten kijken), kwam het verlossende woord. Tien vingertjes, tien teentjes, een koppie vol met wat ie nodig heeft en een hartje met alle kamertjes wat alles deed wat het moet doen.

Een heerlijk gevoel om die last weer van onze schouders te voelen vallen. Voor Wanda nog wel één laatste “so fucking happy” er uit te gooien en voor ons om nog één klein glaasje te pakken en te proosten. Wat fijn toch dat vaste speciaal voor ons net één dag later begint.

We zitten vandaag op de 19 weken. Bijna 20, wat voor ons al over de helft is. Hoewel ik niet de hormonen heb die door mijn lichaam gieren, zit ik vol in de nesteldrang. Een sterke wisselwerking tussen “Alles moet opgeruimd en er moet meer ruimte” en “Alle spullen moeten binnen zijn en alles moet af”.

Ik zeg met een grote overtuiging IK, want Chris heeft hier gelukkig geen last van. Hij weet mij hier en daar te remmen in het nu al kopen, poetsen en schilderen, maar soms moet hij er toch echt aan geloven. Zo vroeg iemand pas of er al een commode was (die was er nog niet) en moest hij nog geen 24 uur later met een kater achter het stuur kruipen om 40 minuten verderop in de kou van twee hoog een commode te versjouwen die we gratis mochten meenemen. Dat was nog te doen, maar thuis alles weer een trap omhoog tillen was wel weer een heel ander verhaal.

Geen idee waar de drang vandaan komt. Zoals ik al zei geen hormoon of cel in mijn lichaam die beïnvloed wordt door kleine Puck die nu zo groot is als een baby eend. Wanda daarentegen voelt onze kleine gevederde vriend op sommige dagen elk half uur op haar blaas springen. Iets wat niet heel handig is, als je terwijl je zwanger bent ook nog eens colleges moet volgen om uiteindelijk lerares te worden. Gelukkig slaat ze zich er met behulp van een overenthousiaste docente en een veel te koppige persoonlijkheid redelijk doorheen.

Mogelijk zijn het de overduidelijke tekenen van “ik ben er echt al” die mij aansporen om hier dan ook zo veel mogelijk klaar te hebben voor als hij er “echt is”. Voor nu hebben we een gulden middenweg gevonden, door de slimme zet van Chris om carnaval dit jaar eens tegen mij te gebruiken. Want over een kleine week staat dat ook weer voor de deur. Net als alle vrienden die komen meefeesten en blijven logeren. Een zoethoudertje om mij op te focussen en er voor te zorgen dat de muren niet nu al worden geschilderd net voor iemand in die verse verflucht zijn alcoholwalmen aan het uitslapen is.

In ruil daar voor staat er wel alvast een plan klaar. Zodra het rood-wit-gele feest voorbij is, staat er een gedegen plan om met andere kleuren aan de slag te gaan. Elke week een beetje, zodat we allebei dit keer, niet in volle snelheid doordenderen, maar ook een beetje kunnen genieten van wat we elke week weer voor elkaar spelen. En hoewel dat wel even wennen is (want de angst dat Anja68 van marktplaats over drie weken haar ledikantje al heeft doorverkocht aan iemand anders blijft toch hangen) kijk ik de komende weken met frisse tegenzin tegemoet.

Eén klus en een stiekeme hema.nl aankoop per week tot die kleine kwakert “echt is”.

Voor 2 weken lang wisten wij met z’n drietjes al wat het geslacht ging worden. Wanda wist het als eerste en een kleine minuut later wisten wij het ook al. Een goed aantal weken waren we er allemaal van overtuigd dat het een meisje zou worden. Zij heeft zelf al 2 jongens en 2 meisjes, dus ze was er helemaal van overtuigd dat deze “klachten” bij een meisje hoorde. Wij gingen er dan ook helemaal in mee en zaten stiekem al te dromen van die kleine ukke-puck.

Het was dan ook een enorme verrassing voor iedereen toen de bloeduitslagen in december plotseling een jongetje voorspelde. Ik (Sander) had dan ook wel een aantal weken en een echo nodig om echt overtuigd te zijn dat het echt een jongetje zou worden. Een echo, waarvan ik moet bekennen dat ik zelf niet echt kon zien wat ze nou precies bedoelde. Ik herken de kleine man tegenwoordig van de zijkant heel goed, maar voor ik door had hoe ik nu naar hem keek was ie al weer te veel aan het bewegen om het nogmaals te laten zien.

Toen er door de telefoon werd geschreeuwd “I see a turtle, its a boy”, was de verwarring helemaal compleet. Maar na wat uitleg van Wanda en mijn zussen is het ook voor mij eindelijk duidelijk. Het is toch echt een kleine man.

We hadden besproken dat we het tot de kerst als geheim zouden bewaren. In Nederland weet je het pas een aantal weken later, dus niemand zou het zien aankomen. En omdat we bij zowel Chris als mijn familie langs zouden gaan was dit het perfecte moment. Waar we eerst een heel verhaal hadden bedacht, dat Wanda iedereen een fijne kerst wilde wensen, maar op het moment supreme waren we beiden te enthousiast om er ook maar iets van een verhaal omheen te breien.

Hoewel sommige net als of misschien wel door ons een meisje hadden verwacht, was iedereen maar al te blij met het leuke nieuws. En bij beide kanten ging het natuurlijk ook meteen over de naam. Iets waar wij over de loop van de afgelopen jaren al vaak genoeg over hadden gedacht. Niet alleen gedacht, maar ook wel al eens wat vaker over hadden gehad met familie er bij.

Sommige van hen wisten dan ook gelijk wat het zou gaan worden en anderen hebben gretig gebruik gemaakt van het feit dat één van ons een enorme flapuit is, vooral als er een paar kerstborrels in gaan. En met een geplande keizersnee in het vooruitzicht, het geslacht en ook de naam bekend, is het voor iedereen in beide families vooral wachten. Wachten op een klein jochie, die we zo lang mogelijk willen laten zitten, maar ook zo ontzettend graag willen ontmoeten.