Aan het eind van deze week is als het goed is alles wat moest wijken om ruimte te maken voor de kleine het huis uit. Het wordt waarschijnlijk nog 1 kort tripje naar de stort en dan is het zo ver. Na het aantal tripjes op en neer opgeteld te hebben, grapte we dat we bijna een afscheidstraktatie mochten maken. “Bedankt voor het aannemen van al onze rommel…. Wij gaan nu nieuwe rommel inslaan”.
Van millieustraat medewerker zijn we nu overgestapt naar post.nl punt. Want hoewel we een aantal weken geleden nog zworen dat we alles al in huis was, komt nu om de dag, al dan wel niet elke dag iemand weer een pakketje afleveren. De pakketbezorgers zijn vaak al bijna weer bij hun busje als we open doen, dus de herkenning zoals in de milleustraat zal niet zo komen.
Alle ruimte die er is gemaakt en ook het overgrote gedeelte van de spullen die er besteld werd, beland allemaal in één kamer. De kamer van de kleine man. Nadat de afgelopen week de kamer aardig vol en compleet begon te worden, hebben we alle spullen er weer uit gehaald. Want nadat de kasten eindelijk goed geplaatst werden, zijn alle muren opnieuw voorzien van een laag verf.
Nu het eindresultaat er eindelijk is, ben ik toch blij dat Chris mij heeft weten te overtuigen. Want toen het een tijd terug op een kleurstaal zat, dacht ik eerder dat we ons gingen voorbereiden op de koningsspelen, dan op het krijgen van een kind. Maar net als met het krijgen van een kind, was het in het begin spannend en ben je daarna toch wat blij als ie een beetje goed opdroogt.
In Amerika staan ze ook niet stil. Vooral die kleine blijft enorm bewegelijk, behalve als het moet voor de camera. Zij noemt het verlegen, maar wij herkennen de koppigheid van de vader er allebei meteen in. Hoewel ie niet in beweging te zien was, staat ie nu wel super leuk op de zwangerschapsshoot die Wanda heeft gemaakt. Ze voelde zich met de grote buik al zo hoog zwanger, dat ze nu gebruik van maakte nu ze nog energie over had.
Als we eenmaal zelf in Amerika zijn, was het idee zeker nog een keer met z’n drietjes (viertjes) op de foto te gaan. Hoewel ze zelf het idee had dat als de kleine zo door groeit en door beweegt, wij dan de draagmoeder mogen dragen. Iets wat hoe dan ook volgens ons allemaal voor een hilarische foto moet zorgen.
De weg naar de wens 