Het is toch weer een partij lang geleden dat we iets hebben geschreven. Niet omdat er niets meer gebeurde, maar omdat er juist zo ontzettend veel gebeurde in de afgelopen weken. Ze zeggen ook wel “de laatste loodjes wegen het zwaarst”. Iets wat helemaal waar is, ook al zijn de loodjes alleen maar leuk. Om even een inhaalslag te doen, schrijven we nu twee weken na elkaar, zodat we hopelijk redelijk up to date zijn.
De laatste keer dat we hier iets schreven was het pasen. Iets wat we uitgebreid hebben gevierd met beide families. Niet wetende dat stiekem iedereen die op beide dagen aanwezig was al wist dat we elkaar de week er op zouden zien voor de babyshower. Want de week na pasen werden we onder het mom van uit eten gaan opgehaald door mijn ouders, wat na drie keer verkeerd rijden en redelijk wat verwarring leidde tot een enorm leuke verrassing.
Van beide kanten waren alle zussen, schoonzussen en moeders samen gekomen om gezellig met ons samen te eten en te drinken. We hebben bij kunnen kletsen over alles wat we kunnen verwachten van de bevalling tot de pubertijd. Dankzij de leuke quiz die was bedacht kon ik alvast even wennen aan het antwoord hoeveel luiers je in de eerste maanden verschoond (iets waar ik een aantal weken later bij het kopen van de luiers toch weer van schrok).
Als cadeau hadden ze een boekenkist gekocht met van iedereen een zelfgekozen boek met een persoonlijke boodschap er in. De kist staat al klaar op de kinderkamer en gaat ongeveer om de dag open om in de vorm van een video een verhaal voor te lezen aan de kleine man. De poging om alles naar het Engels te vertalen was er zeker, maar gezien de lol die Wanda er uit blijft halen als we Nederlands praten, hebben we dit al snel laten varen.
In huis is het laatste kluswerk in de vijfde versnelling doorgezet. Zo zijn er extra planken in de woonkamer, hebben we trapleuningen op alle verdiepingen, zijn alle kasten in de babykamer geplaatst en is er heel….veel…geverfd. Niet geheel gepland nog een deel van de muren van de kinderkamer, het kinderbedje, de commode en de box. Op een gegeven moment hadden we de kleuren zo veel gezien, dat we het overal dachten te zien.
Dit laatste was helaas ook zo, omdat sommige van ons wat beter zijn in secuur werken dan de ander. Ik zal niet zeggen bij wie er meer verf op de houten vloer te vinden was…. Maar het was niet bij Chris.
Er is nog zoveel te vertellen, zoals het kiezen van het geboortekaartje, de crematie van mijn sociale leven en de groei echo van onze echt niet meer kleine man. Maar dat komt allemaal in de blog van volgende week online!
De weg naar de wens 