Daar was je dan (deel 2)

Omdat Mats een stuk dikker werd geschat en uiteindelijk vooral heel lang was, hadden we maar één pakje meer naar het ziekenhuis wat hem een beetje paste. Hierdoor leek hij plots veel kleiner dan dat we onze lange Jan gewend waren. Iets wat nog meer werd versterkt toen hij voor de rit naar huis in de maxi-cosi werd gelegd. Alsof er nog niet genoeg gehuild werd (van geluk), kwamen bij één van ons in ieder geval gelijk de tranen over hoe klein ons hummeltje was. Iets later begonnen ook de tranen bij de tweede, want als Mats ergens een hekel aan blijkt te hebben, is het autozitjes. Iets wat in een land zoals Amerika niet ideaal bleek te zijn.

In de weken die volgde groeide Mats als kool. Waar hij eerst nog maar in dat ene pakje paste, paste hij na drie weken al niet meer in de helft van de kleding die we mee hadden genomen. In die paar weken was meneer van onder zijn geboorte gewicht (maat 50) flink aangekomen (maat 62), nadat de kinderarts aangaf dat we gerust wel wat meer mochten geven dan dat ze in het ziekenhuis en volgens google gaven.

Google als nieuwe ouders is zowel een zegen als een vloek. Alles wat je nodig hebt is te vinden, maar helaas ook in vier verschillende vormen. Zo gaf de ene website aan dat je de baby nog net twee theelepels voeding per keer mocht geven, mochten we van de andere website weer zo veel geven als dat hij zou willen drinken. Waar de één zei dat je een baby niet kon verwennen op deze leeftijd, af de ander weer aan dat je als je, je kind nu niet weg zou leggen, je nooit meer alleen zou slapen.

Toen meneer plots in de tweede week al op zijn zij begon te draaien, waren de internet fora er al helemaal over verdeeld. Het kon geen kwaad en zou zeker niet expres gebeuren, laat staan dat ze door draaide op hun buik. Nou, sorry Moedergoeroe93, maar na Mats drie keer in een kwartier terug op zijn rug te draaien, begonnen we er toch wel sterk aan te twijfelen aan hoe “per ongeluk” dit allemaal was. Het was ook op dat punt dat we besloten dat het hele internet een advies of een mening had over alles en dat het maar eens tijd werd om lekker offline uit te vinden wat voor ons werkte.

Voor het grootste gedeelte van de tijd was Mats een voorbeeldige baby. Hij at goed, poepte goed en sliep goed (genoeg). Als trotse ouders verkondig je dan natuurlijk ook aan iedereen dat jullie zoon het perfect doet. Terugkijkend op dat moment, was dat ook een beetje de goden verzoeken. Kort daarna kreeg Mats meer en meer last van krampjes en scheetjes.

Om hem te helpen werd er na elke fles op onder meer maniac on the dance floor en ochtendgymnastiek van Telekids een heel trainingsschema doorlopen van fietsbewegingen en buigingen, waardoor het gelukkig steeds wat beter te doen werd. En nu we eindelijk thuis over konden stappen naar een betere flesvoeding, begint meneer beetje bij beetje een rustigere buik te krijgen en wij daardoor ook weer een rustigere nacht.

En zo zijn we al weer bijna zes weken verder. Net als elke andere cliche over vader worden en kinderen krijgen is het waar dat de tijd voorbij vliegt. Hij lijkt elke dag groter, wakkerder en sinds deze week kan er soms ook hier en daar een klein bewust lachje vanaf als ie ons herkent. En voor degene die er nog midden in de zoektocht zitten. Alleen al dat ene kleine lachje, maakt het al die jaren wachten meer dan waard.