Categorie archief:Geen categorie

“Zijn het vrienden van je? Zijn het bekende of familie?”. Zodra ik vertel dat ik draagmoeder wil zijn voor Sander en Chris zijn dit de eerste vragen die ik hoor. En ja, inmiddels zijn Sander en Chris vrienden, en nee ik kende ze niet voor dit proces. Waarom dan juist deze twee? Dat is een makkelijke vraag voor mij. 

Hetgeen mij het meeste aansprak in hun verhalen was de komische manier van schrijven. Met een tikkeltje fantasie en intelligentie moest ik vaak lachen om hun geschreven stukjes. Hun verhalen gaven me het gevoel dat ik ze eigenlijk al kende.

Dat dit klik echt was bleek ook wel toen we contact kregen. De ADHD trekjes van Sander, het reele denken van Chris, ik had gewoon hun zus kunnen zijn. Maar los van de keuze ‘voor wie ga je het doen’ kwam bij mij ook de vraag ‘voor welke samenstelling kies je’ als eerste naar voren.

Diverse opties heb ik bekeken. Twee vrouwen in een relatie hebben over het algemeen geen draagmoeder nodig, hooguit een donor. Een man vrouw koppel die om wat voor reden dan ook geen eigen kindje kunnen dragen, wat ik verschrikkelijk vind, lijkt me een ingewikkelde samenstelling. Wat als de vrouw in kwestie hier vervelende gevoelens bij krijgt, en wat doet dit met de man? Eerlijk gezegd wilde ik daar niet teveel over nadenken en vind ik vooral dat dit een mooi en bij voorkeur onbezorgd proces moet zijn.

Maar ook qua wet- en regelgeving is er een afweging gemaakt. Vrouwen die een donor hebben gevonden kunnen in Nederland op diverse plekken terecht. Ook man/vrouw koppels die moeite hebben met de conceptie (los van de mogelijkheid om het kindje zelf te kunnen dragen) staan in Nederland ook niet in de kou. Maar dan twee mannen. Wat mogen die eigenlijk?

Ze mogen geen oproep doen voor een draagmoeder. Commercieel draagmoederschap (dat je ervoor betaald krijgt) is in Nederland bij wet verboden. Ook zijn er geen databanken vol potentiele draagmoeders waar zij uit kunnen kiezen. Al gauw ben je als man-man koppel aangewezen, indien je een ‘eigen’ kindje wil, naar het buitenland. Dit op de enkeling na die wel in Nederland, via via, in de familie- of vriendenkring of, ik zeg maar iets geks, via hun blog hun draagmoeder vindt.

HALLO?! We leven in Nederland. Anno 2023. Hoe kan het dat dit zo moeilijk wordt gemaakt voor deze mannen?! Als jij een kindje een gezonde en stabiele basis kan bieden, vind ik dat het niet uit hoort te maken of je homo, bi, lesbisch of welke andere vorm van een hussel van alfabet letters bent (heel eerlijk weet ik eigenlijk niet bij welke letter we zijn gebleven). Dan vind ik dat jij net zoveel rechten zou moeten hebben als ieder ‘normaal’ koppel, alleenstaande  of wat voor samenstelling dan ook. En ja ‘normaal’ tussen haakjes want ik vind dat iedere samenstelling anno 2023 normaal is en voor een ieder zou moeten zijn.

Maar ja, dat gezegd hebbende….. De wet kan ik helaas niet veranderen. De wet die het leven van zoveel mensen kan veranderen. Het enige wat ik kan veranderen is het leven van deze twee geweldig mannen. De een in de zorg. Zorgt voor ieder medemens, ongeachte hun ‘situatie’ ook hij veroordeeld niet. De ander zorgt voor inclusie, mensen die gebaren nodig hebben om te communiceren, worden niet buiten gesloten. Zelfs niet als je naar de bouwmarkt gaat.

Dus ja, ik wil het leven van deze twee geweldige mannen veranderen. Hun wens laten uitkomen. Mijn grootste angst is dat het misschien niet zomaar gaat lukken. En die kans bestaat altijd. Gelukkig kunnen we dan in Nederland…… euh nee, ook dan zullen we naar het buitenland moeten….  Welkom in 2023, welkom in Nederland, het land dat toch niet zo ruimdenkend is als ze zeggen.

We zijn nu al zo’n driekwart jaar verder nadat we Maartje hebben leren kennen. Na een reis van meer dan drie jaar en een wens die nog ouder is zijn we eindelijk op een plek waar we ons zeker voelen in onze toekomst met een kind. Maartje is inmiddels zo goed als familie voor ons, papieren zijn getekend en gesprekken zijn gehouden. Nu wij bezig zijn met de relatie tussen ons drieën (en aanhang natuurlijk!) te verbeteren kunnen we een beetje ontspannen.

Verrassend genoeg kunnen we dit ook echt. We genieten van elkaar lastig te vallen met klinkklare onzin onder werktijd, kunnen niet kort met elkaar bellen (‘even snel’ wordt meteen een gesprek van een half uur), en Sander heeft het bakken herontdekt dus we kunnen binnenkort met z’n allen gaan shoppen voor een maatje meer. We vermaken ons gewoon met elkaar en zijn niet meer constant bezig met de wens die ons samen bracht.

Heerlijk voor ons, maar blijkbaar iets moeilijker voor onze omgeving. Voorheen hadden we elke week wel iets nieuws te delen hadden, een lezing, een picnic, iemand die lang naar ons keek bij de kassa dus ons vast wilde helpen in onze wens of andere ietwat wanhopige uitspattingen. Nu hebben we niks om mee te delen. Ja, de grappige tekening van een hotdog die Maartje maakte tijdens vergadering, weet een foto van een appeltaart die neeeeet niet helemaal gelukt is of fotos van Dodo die op m’n schoot ligt (ik ben duidelijk de minst actieve van ons drie), maar of iedereen daar nou op zit te wachten…

‘Wanneer denken jullie dan dat er eindelijk een baby komt? Jullie wachten al zo lang, jullie hebben nu toch eindelijk iemand!?’ Klopt natuurlijk, maar ook nu we compleet lijken om te beginnen moeten we wachten. Zo moeten we wachten op vitaminepillen die onze zwemmers een boost moeten geven, maar bijvoorbeeld ook wachten op het moment dat we zeker zijn dat we met z’n drieën klaar zijn voor de volgende stap.

Dus sorry lieve lezers, sorry lieve vrienden, buren, klasgenoten, collega’s, en ga zo maar door. We zijn druk aan het wachten, dat klinkt gewoon saai. Nou ja, voor jullie dus. Ik kan tenminste elke week uitkijken naar de vergaderingen gaan Maartje onder genot van een zelfgebakken iets (kaneelkoek deze week). Verschil moet er wezen hè!

Vorig weekend was het eindelijk weer zo ver. Ons neefje kwam weer eens logeren. En hoewel wij niet zoals hijzelf al twee weken van te voren was begonnen met het maken van een eigen afstreepkalender, keken we er stiekem nog meer naar uit dan hijzelf.

Voordat hij hierheen kwam, mochten we eerst nog oppassen op hem en z’n broer en zusje. Omdat ik zelf uit de nacht dienst kwam, was ik blij dat de starttijd iets werd opgeschoven van 9 naar 12. Ik vind kinderen heel leuk en ik weet dat er straks gebroken nachten aankomen waarin er minder wordt geslapen dan dat ik red in het korte slaapje wat ik doe als ik mijn ritme weer terug draai, maar met mijn alom bekende nachtdienst labiliteit was dit voor iedereen de beste keuze.

Eén van de heerlijke dingen aan kinderen, is dat ze nog geen idee hebben dat sommige woorden voor volwassenen totaal andere betekenissen hebben. Zo hebben we even flink kunnen lachen toen mijn neefje nadat hij in de gang kast wilde wachten tot z’n moeder terug kwam, niet wilde geloven dat Chris en ik de eerste 15 jaar van onze levens ook in de kast hadden gezeten. Zelfs toen mijn zus het nogmaals bevestigde, werden we die middag toch vaker dan normaal met argusogen aangekeken. En hoewel hij het niet helemaal vertrouwde, vond hij het feit dat we allebei zo’n bijzondere jeugd hadden gehad, een goede reden waarom we zo goed bij elkaar paste.

Eenmaal met z’n drietjes bij ons thuis aan gekomen kon het feest beginnen. Na alles te hebben benoemd wat er allemaal anders was (nieuwe lampen, nieuwe voederbak, etc.), Dodo vier keer een “zij” genoemd te hebben en weer eens te vertellen dat ons huis zo gezellig rook, zijn we op de bank geploft om te gaan gamen. Sorry voor alle ouders die niet van de schermtijd zijn, maar deze kleine man had naast het logeren al heel lang uitgekeken om samen te gamen. Zelf is hij er van overtuigd om later professioneel gamer te worden, wat iets is waar wij nog ergens onze twijfels over hebben. Niet dat wij hem niet steunen in alle dromen die hij heeft, maar omdat een live-stream wel heel lang gaat duren als je een goeie 10 minuten niet verder gaat in het spel omdat je 100% zeker bent dat er spinnen aan komen.

Zoals elke keer als hij blijft slapen was er weer een gezonde avond maaltijd in de vorm van een happy meal met ijsthee. Dat laatste deel heeft een goeie 3 uur zonder deksel in de keuken gestaan, omdat meneer weigert iets met prik te drinken. En ja sorry moeder maffia, schermtijd en fast food (geen wonder dat hij steeds bij ons wil komen wonen) staan niet bepaald hoog in de lijst met gezonde gewoontes. Maar niet gevreesd, ik heb nog steeds de (waan)ideeën dat onze eigen kinderen later enkel zelf gemaakte potjes van biologisch geteelde groentes gaan eten en zullen denken dat honden enkel kunnen blaffen omdat ze er nooit eentje hebben zien praten bij paw-patrol. In tegenstelling tot hun ouders die alle seizoenen woord voor woord kunnen mee praten.

Het was een heerlijke dag en nacht en het huis is met een kind in huis altijd gelijk een gezellige rommel van knuffels, ditjes en datjes. En degene die er misschien het meeste van heeft genoten is Dodo. Want m’n neefje vond dat we “haar” echt te weinig snoepjes gaven, dus die taak heeft hij met alle liefde op zich genomen. Iets wat zeker gewaardeerd werd.

Hoewel het vaak huilen geblazen is als we hem thuis af zetten, is dat ook weer een goede reden om een nieuw logeerpartijtje af te spreken. Want stiekem wordt er hier toch ook wel een klein traantje gelaten als alles weer over is. Nog 35 hokjes af te kruizen tot het weer zo ver is.

Zoals (bijna) elke week het afgelopen jaar postte wij afgelopen zondag een blog. Weliswaar later dan de bedoeling was, maar goed, hij kwam online. Ons van geen kwaad bewust kabbelde onze avond rustig tot een eind, gevolgd door een heerlijk nacht slaap. Sander moest de maandag weer werken, hij vroeg uit bed, snel snel, haast haast, file vermeden, HOERA! Met een goed humeur betrad hij de kleedkamer op werk (het kreng kent geen ochtendhumeur) en checkte nog even snel zijn mail; bleken we een reactie op onze blog te hebben gekregen. Een reactie die hem voor het eerst ochtendhumeur bezorgde, dat we satanisten waren en nog meer van dat soort haatdragende onzin. 

Nou is dit voor ons niet de eerste keer dat we te maken kregen met negatieve reacties op onze wens. Toen we bij een item van NOS op 3 verschenen waren de reacties ook niet allemaal even vriendelijk, en dergelijke opmerkingen lezen we sowieso vaak als het gaat over iets of iemand die op de regenboog leeft. Vaak nog erger en heftiger dan die wij als reactie kregen. Van deze schrokken me alleen iets meer vanwege de plek waar de reactie werd geplaatst. Een plek die bedoeld is om een kinderwens te uiten, een hele pure vorm van liefde als je het mij vraagt. Een plek waar mensen hun hart kunnen storten over verdriet, verlangen, hoop en geluk. Een plek waar dit soort haat niet thuishoort dus. Sowieso, eigenlijk een tijdperk waar deze haat niet thuishoort.

Hoewel de woorden ons niks deden, die waren makkelijk genoeg weg te schuiven, schrokken we van het feit dat we allebei begrip kunnen opbrengen voor dit soort mensen. We snappen dat er mensen zijn die denken vanuit bijvoorbeeld religie, waar sinds jaar en dag in verschillende talen schande wordt gesproken over regenboog liefde. Of mensen die met een heel ingekaderd wereldbeeld zijn opgegroeid en opgevoed, want onderzoek heeft bewezen dat haat en afkeer wordt aangeleerd. We snappen het, we begrijpen het, sterker nog, in sommige situaties zouden we het voor dit soort mensen zelfs opnemen als ze hiervoor aan de schandpaal genageld zouden worden. Iedereen heeft gewoon recht op een mening, zo vinden wij. En laten we eerlijk zijn; wij hebben toch ook een mening over deze manier van denken?  

Alleen zullen wij deze mening niet uitspreken onder blogs en berichten die juist gewijd zijn aan het tegenovergestelde van ons denkpatroon. Dat heet respect tonen naar je medemens. En we zijn blij dat wij die ruimte om te denken aan ons kind kunnen meegeven, zodat deze later iedereen in diens waarde kan laten. Wat een des duivelse droom van ons toch… 

Zoals sommige in eerdere blogs al hebben gelezen, kan hier thuis de een soms anders met een mogelijke zwangerschap omgaan dan de ander. Sinds we Maartje hebben leren kennen zitten gedachtes rondom ouderschap nog meer in mijn hoofd dan voorheen. Een beetje hetzelfde als zwangere vrouwen die ook overal enkel zwangere vrouwen zien.

Iemand noemde het pas “baby on the brain”, niet te verwarren met baby-brain wat ik zelf nog niet kende voor ik deze blog begon te schrijven. Voor de baby-leken onder ons, baby-brain is het fenomeen waar zwangere en recent bevallen vrouwen niet alles meer goed kunnen herinneren of even helder kunnen nadenken. Nee hoewel ik soms genoeg schijnzwangerschap symptomen heb zoals aankomen in gewicht en gekke cravings, is mijn soms vergiet van een brein niet te wijden aan een baby in mn buik. Die andere twee ook niet, die hebben meer met elkaar te maken.

Sinds een mogelijkheid tot het starten van een gezin steeds meer een realiteit aan het worden is, is mijn hoofd soms op een hop-on-hop-off tour bus door de wereld van ochtend misselijkheid en pret-echoes. Als u naar links kijkt ziet u trip-trap-stoelen en als u naar rechts kijkt naaipatronen voor omslagdoeken. Volgende stop de lokale feestwinkel voor al uw gender reveal benodigdheden.

Het instagram algoritme weet mij ook steeds meer te vinden, waardoor reclames steeds meer gaan over uitverkoop acties van de BIBS spenen en het vinden van een oppas voor je kind op korte termijn. Nee er is nog geen kleine, maar Sophie 23 jaar uit Kerkdriel kijkt er nu al naar uit om ons te helpen als we een keertje met z’n tweetjes uit eten willen.

Aan de ene kant is het een zegen, want zo weet ik nu al hoe ik ons kind ooit aan alle smaken kan leren wennen, maar aan de andere kant soms ook een vloek als ik weer met een licht gevalletje van baarmoedernijd naast Chris op de bank plof.

Gelukkig ben ik getrouwd met een ras-realist die mij met beide benen weer op de grond weet te zetten dat ik echt enkel in verwachting ben van een vier-kazen-pizza, maar die ook lief genoeg is dat ik dan ook voor deze ene keer even schijn-ongesteld mag zijn en een extra chocolaatje verdien (Zou iemand al enig idee hebben waar de toename in gewicht vandaan komt).

Samen groeien we elke dag weer een beetje in de rol van rustige realistische wachters. En hoewel ik die hop-on-hop-off bus nog niet altijd aan mij voorbij kan laten gaan, sta ik tegenwoordig toch wel weer met blijdschap op voor de zwangere vrouwen in onze omgeving die wel een zitplekje kunnen gebruiken.

Onze woonkamer is tegenwoordig een naaiatelier. Knuffels, spuugdoekjes, mutsjes, noem het maar op, onze bank/keuken/eettafel ligt er vol mee. Uren zitten we zoetjes te zoemen achter onze machines, alleen af en toe verstoord door een ‘hè chips, scheve naad’.

Onze nieuwste voorbereiding op de toekomstige telg, naailes. Goed, met die naailes zelf maken we (tot ergernis van Sander) rokken en bolero’s dus niet het schattige spul waar we op hadden gehoopt. Maar goed, dat doen we dus naast die cursus gewoon ook nog er bij. Want we willen de hummel straks kunnen overweldigen met zelfgemaakte kleren, en vooral het drama van de kapotte favoriete knuffel die nergens meer te krijgen is te ontwijken.

En de plannen houden niet op bij het naaien voor onze frummel. Nee zeker niet, als we deze cursus hebben afgerond gaan we wat meer leren tuinieren. Heeeeerlijk, straks koken uit eigen moestuin, samen met de kleine appeltaart bakken met appels van eigen boom. Nu al zo’n zin in, gewoon dat je al het lekkers uit eigen tuin hebt. En natuurlijk niet alleen eten, nee ook de meest prestige bloemstukken gaan we kunnen plukken! En en en een boomhut zullen we vast ook plaats voor gaan hebben!

Okay dat is misschien iets teveel dromen, even terug naar de realiteit, naaien. Oh ja en bakken, daar zijn we ook mee begonnen. Brood bakken wel te verstaan. Zodat we de kleine straks elke dag een versgebakken eigen gemaakte boterham kunnen geven. Met dus die zelfgemaakte jam uit de tuin, oh wauw, we moeten dus echt gaan leren tuinieren!

Nou ja, of we houden op met brood bakken. We kunnen ook voor de taarten gaan, ook lekker uit eigen oven maar minder dagelijks (en geen tuinieren nodig dus). Dan kunnen we elke feestdag misschien een immens grote taartje maken, helemaal versierd met van die marsepeinen poppetjes en zo! Oeh dus misschien een cursusje boetseren?

Née née, toch maar even stoppen met het bedenken van wat we allemaal kunnen doen om dat idyllische leventje te bereiken. Ons kennende gaat ons kind niet eens genieten van taart, is allergisch voor jam en haat kriebelende beestjes in de tuin. Weggegooid geld. Die cursussen dan, het naaien is fantastisch. En hopelijk draagt de kleine wel graag bolero’s en rokjes, dan is er niks weggegooid aan deze cursus.

Wat zou dat toch mooi zijn. Chris en Sander hebben mij gevraagd een blog te schrijven. En dat doe ik maar wat graag. Een blog over dromen. Iedereen heeft ze, klein of groot, haalbaar of niet.

Ook ik heb dromen. Zou nog graag mooie reizen maken, de kinderen gezond en gelukkig op willen zien groeien en alle mensen die ik lief heb daar zo lang mogelijk van mee laten genieten. Maar ja, de meeste dromen zijn bedrog.

En dat geldt voor sommige mensen ook met een kinderwens. Homo- of hetero stel, ongewenst kinderloos lijkt mij vreselijk zwaar. Gelukkig hebben wij het geluk twee (b)engeltjes van kinderen te hebben. Maar dat is niet voor iedereen weggelegd. 

En zo las ik dit ook een flink aantal maanden geleden in een van de eerdere blogs van Sander en Chris. Het verhaal greep me aan en weken later was ik het nog niet vergeten. Ik zocht de blog op en las in 1 ruk alle andere blogs uit. En na de laatste woorden dacht ik nog maar 1 ding: deze droom wil ik laten uitkomen.

De meeste mensen hebben het verhaal gevolgd maar hebben mijn idee hierachter niet meegekregen. En dit wordt ook niet door iedereen (helemaal) begrepen.

Twee goede zwangerschappen en twee goede bevallingen later heb ik niets om over te klagen. Ja bevallen doet pijn en ja zwanger zijn is niet altijd een pretje. Maar wat je ervoor terug krijgt is werkelijk onbetaalbaar. En hoe mooi kan je zijn als je dit aan twee mensen cadeau mag doen.

Of ik het niet moeilijk vind om het kindje weg te mogen geven? Nee, want dat is het hele idee van draagmoederschap, zo stap je erin. De bedoeling is dat we na de bevalling elkaar toch met enige regelmaat blijven zien. Zo kan ik vanaf een afstandje het kindje toch zien opgroeien. Of ik zelf geen kinderen meer wil? Nee, wij zijn als gezin compleet en juist bijna uit de luiers (Yesssss). Maar of ik dan toch zwanger wil zijn? Er is niets mooiers dan het groeien van een wondertje in je buik. Het voelen trappelen en bewegen. Dus ja dat wil ik zeker wel.

Het aller allerliefste wil ik vooral de droom voor Chris en Sander uit laten komen. Want het zijn niet alleen twee hele lieve mannen, maar ze verdienen ook al het geluk en liefde. Bij deze beloof ik plechtig dat ik mijn uiterste best ga doen om hen hierbij te helpen. En ik weet dat zij ook mij hierin door dik en dun gaan steunen. 

En voor nu, dromen we nog even verder, want ja, als dromen nou eens uit konden komen…..

Als goedgelovige katholieke zuiderling ben ik onder meer door mijn oma opgevoed met allerlei kleine (bij)gelovige versjes en tierelantijntjes. Zo betrap ik mij er zeker een paar keer keer per jaar op dat ik begin met “Heilige Anthonius mijn vrind….” als ik weer eens mijn bril of sleutels kwijt ben en rijd ik al jaren met de heilige Christoffel als hanger aan mijn bos. De heilige voor een veilige reis voor degene die hem niet kennen en volgens Chris met mijn rijgedrag zeker nodig.

Heel kerkelijk waren en zijn we nog steeds niet. Het meest katholieke wat we jaarlijks doen is het vieren van carnaval. Aan de periode van vasten daarna wordt vaak wat minder enthousiast aan meegedaan. Maar nu we steeds concreter bezig zijn met dingen rondom onze kinderwens, merk ik dat ik toch wat vaker richting de Sint-Jan hier in Den Bosch trek om een kaarsje aan te steken. Gewoon omdat het kan en stiekem in de hoop dat het iets doet. De wens is nou eenmaal de vader van de gedachte.

Rationeel gezien weet je eigenlijk wel beter dan er in te geloven. Als bijvoorbeeld een kaarsje in de kerk voor een geslaagde zwangerschap zou zorgen, zou het Vaticaan verplicht brandveiligheidscursussen moeten geven. En ik denk dat ik voor iedereen spreek dat we blij mogen zijn dat gelukssokken en onderbroeken niet echt werken, maar gewoon na elk geluksmomentje weer in de was kunnen.

Gelukkig heb ik het getroffen dat ik maar één (bij)gelovige punt van een verder hele nuchtere driehoek ben. Die maken het loslaten van het idee van invloed hebben voor deze geboren control freak toch steeds weer een beetje makkelijker. En voor nu gaat deze driehoek vooral proberen drie keer te niezen. Want wat je ook gelooft, regen met carnaval wil natuurlijk niemand.

Er begint steeds meer schot in de zaak te komen op onze weg. Na al die tijd zoeken naar een draagmoeder, picnics bezoeken en de kinderafdeling van de Hema plunderen lijkt het echt alsof het dit jaar kan gebeuren. Nu al het papierwerk is getekend is het alleen nog zoeken hoe en wat Maartje en wij gaan beginnen.

En daarvoor hebben we toch weer wat boekwerken nodig. Want hoe dit soort zwangerschappen tot stand komen leren ze je niet op school, en ook de bloemetjes en de bijtjes hoefde hun kelkjes en angels niet in het ziekenhuis te halen. Gelukkig is er veel te vinden op internet over hoe we dit het beste kunnen aanpakken dus we vermaken ons wel met het uitpluizen, het probleem is alleen dat niet alleen de nuttige informatie maar ook de nutteloze of minder leuke informatie op dezelfde plek te vinden.

En zeker die minder leuke informatie houdt één van ons twee dan ook al weken wakker (de ander niet, die valt zoals gewoonlijk nog steeds in slaap zodra een kussen zijn blikveld betreed). Want wat nou als er voor of tijdens de zwangerschap iets mis gaat? Een miskraam, zwangerschapsvergiftiging, zwangerschapsdiabetes, auto ongelukken, kraamkoorts, half zusjes die hun moeder vergiftigen uit jaloezie, HET KAN ALLEMAAL!!!

Goed, dat laatste zal niet zo snel gebeuren wat de twee zusjes in kwestie zijn (hoewel donderstenen) te lief om zoiets te doen, maar de rest gebeurd vaker dan men denkt aldus ons onderzoek. En dit zijn dingen waar je je grotendeels niet op kunt voorbereiden, het komt neer op geluk of pech. Iets wat een van ons wel heeft geaccepteerd en de ander gelukkig steeds beter.

Het zorgt natuurlijk soms voor frustratie, vooral als baby’s en zwangerschappen meer de boventoon lijken te gaan lijden dan andere dingen. Nou denk je na alle die jaren te hebben doorstaan je tegen alles bent opgewassen, zou je bijna denken dat Google te veel roet in het eten gooit. Want terwijl de een het hele huis op stelten zet uit stress en de ander op de bank ligt te chillen alsof het zomervakantie is wordt er heen en weer soms wat woorden gegooid of het niet wat rustiger kan en waarom de box op de verkeerde kamer staat (alsof feng shui rust kan brengen in dit huis).

Gelukkig is er nog steeds genoeg liefde in huis om elkaar niet om te leggen, en na wat goede gesprekken is er zelfs begrip voor elkaars reactie de hoek om komen kijken (communicatie helpt, wie had dat gedacht) dus dit is gewoon iets om later om te lachen. Door naast de nu nog denkbeeldige baby nu al in de watten te leggen en weer wat tijd voor elkaar te maken begint er weer wat meer rust in de tent te komen. Maar als ik vannacht weer naast een tolletje in bed lig ga ik die box toch maar verplaatsen, toch maar voor de zekerheid.

Ik denk dat iedereen wel weer goede voornemens had dit jaar. Ook ik had er weer een aantal op mijn lijstje gezet, maar moet nu na blue monday wel toegeven dat er nog niet elke week drie keer gesport wordt en dat niet elke maaltijd op tafel super gezond is. Gelukkig heb ik dit jaar genoeg goede voornemens bedacht, dat er een paar voor nu nog haalbaar lijken te zijn. Eén daarvan is het lezen van 15 boeken voor het einde van dit jaar.

Hoewel dat voor de meer fervente lezers hier een eitje is, is dat voor iemand zoals ik met een snufje ADHD best wel een opgave. “Als ie ’t in z’n kop heeft, heeft ie t niet in z’n kont” is een groot deel van mijn leven mijn credo en staat nog net niet in fout-gespeld Latijns op mijn borst getatoeëerd. Dat laatste ook omdat het hyperactieve deel dan helaas weer niet over slaat op mijn goede voornemen om meer te sporten. Maar we dwalen af…. (zal dat snufje wel weer zijn).

De voorkeur voor leesvoer gaat sterk richting alles wat met ouderschap, vaderschap en een kinderwens te maken heeft. Zelfs mijn eigen consultatiebureau boekje van vroeger heb ik pas in één ruk uit gelezen. Voor wie het wil weten, ik was een gezonde baby alleen had niet de beste coördinatie en fijne motoriek. Voor wie het wil zien, zet mij een keer op de dansvloer en het is nog steeds even zichtbaar.

De teller van boeken staat op het moment op drie. Als we voorlezen niet mee rekenen misschien toch maar twee. Het Bumba zoekboek zou de lijst sowieso niet hebben gehaald (grotendeels omdat ik door een driejarige werd ingemaakt met het zoeken naar een poes en een ei), maar “Dag drol” komt toch zeker op de reserve lijst te staan voor het geval ik rond de kerst nog worstel met boek nummer 14. Het boek is trouwens een echte aanrader! Je vliegt er zo doorheen en als verpleegkundige kan ik zeggen dat mijn oude lesboeken er nog een puntje aan kunnen zuigen als het aan komt op alles begrijpelijk maken.

De behoefte om extra te lezen over alles rondom zwangerschap en ouder worden hoeft denk ik niet uitgelegd te worden. Hoe echter het idee van een zwangerschap of vader worden wordt, hoe beter ik voorbereid wil zijn.

Gelukkig schrik ik door alles wat ik de afgelopen jaren al heb gelezen niet meer op van hele nieuwe dingen en geeft dit wat meer rust. Wel leerde ik pas als je kindje extra krokante plekjes krijgt na de geboorte je dat “berg” noemt. Iets wat niet besmettelijk is, gewoon weer over gaat en een stuk liever klinkt om over je eigen kind te zeggen dan krokant.

Met nog 5 dagen in deze maand en nog meer dan 100 pagina’s te gaan, wordt het wel weer eens tijd om de laptop dicht te klappen en terug naar de bank te verhuizen om verder te lezen. Nog maar 13 boeken te gaan.