Lotgenoten

Afgelopen zondag was het dan zo ver; een bijeenkomst voor wensouders, draagmoeders, co-ouders en al het andere wat ergens op of in de buurt van de regenboog leeft. Deze zijn normaal al spannend genoeg, maar deze had een extra schepje zenuwen er bij gekregen; we hadden hem zelf georganiseerd!

Het organiseren viel gelukkig reuze mee. We deden het namelijk niet helemaal zelf, meer dan gewenst, zwanger voor een ander en COC Brabant deden ook gezellig mee. Met hun overvloed aan organisatorische vaardigheden ging het van een leien dakje en wisten we dat het sowieso een fantastische dag ging worden, maar toch… met je eigen naam er op voelt het extra zwaar.

De locatie werd verzorgd door het COC en doordat alle vrijwilligers ruim op tijd waren hadden we het in een mum van tijd spik en span. We hadden prachtig weer mee dus in plaats van binnen zitten konden we alles buiten doen, wat toch altijd leuker voelt. Er waren snacks, drankjes, flyers, hebbedingetjes en zelfs een karaoke-set! (Goed, niet bedoeld om daadwerkelijk door te zingen, maar hij was er!!!)

Met een volle gastenlijst en zelfs mensen op de wachtlijst stonden Sander en ik klaar om alle “lotgenoten” in ontvangst te nemen. Er was een spel bedacht om de gegadigden met elkaar in gesprek te brengen en in een mum van tijd stond de binnenplaats vol groepjes die gezellig aan het kletsen waren.

Een kleine intermezzo van deze gezelligheid om de stichtingen hun verhaal te laten doen bood mij de kans op het zoontje van twee sprekers te passen. “Bouwmaterialen” waren meegenomen, en terwijl iedereen serieus en aandachtig aan het luisteren was construeerde wij gebouw na gebouw. De kreten van plezier van de kleine man en de ‘shhhh’s van mij leukste de presentaties wat op, met als hoogste punt de kreet ‘IK GA PLASSEN EN JIJ WACHT HIER’. Ondanks dat de meeste bezoekers mannelijk waren nog nooit zoveel eierstokken tegelijk hebben horen klapperen.

Toen de presentaties eenmaal gedaan waren kon het kletsen weer voortzetten. Eigenlijk de reden voor iedereen te komen. Er zijn jaarlijks meerdere bijeenkomsten en dergelijke maar die zijn vaak gericht op informatie verstrekken. Na twee uur informatie proberen op te slaan is er vaak weinig puf meer voor gewoon praten onderling, laat staan blijven hangen. Niet dat ik wil zeggen dat deze bijeenkomsten minder leuk/nuttig zijn dan die van ons, zeker niet juist! Zonder die bijeenkomsten waren Sander en ik niet zo ver als we nu zijn, wisten we niet waar we hadden moeten beginnen of kunnen beginnen en zaten we nog steeds gefrustreerd op de bank hopend op een baby voor onze deur. Ze zijn dus zeker goed en nuttig, je ervaart ze gewoon als wat zwaarder omdat je zoveel mogelijk wil oppikken en opslaan.

Deze bijeenkomst was voor iedereen juist een gelegenheid om los te gaan en lullen alsof je leven er van af hangt. Niks zo fijn als je ei kwijt kunnen bij mensen die je snappen. Niet alleen voor de nieuwelingen die alsnog veel informatie krijgen, ook voor de oude rotten in het vak, waar wij inmiddels bij horen. Als een soort oudere buurman hoorde we de enthousiaste verhalen aan die ‘de jonkies’ vertelde, gaven advies, deelde ons verhaal en pikte snel het laatste koekje van de schaal. Het praat-spel werd snel vergeten en men praatte gewoon met elkaar omdat je als lotgenoten onderling voor het eerst sinds het begin van de reis weer nieuwe vragen krijgt. En zelf nieuwe adviezen bedenkt. En weer nieuwe verhalen hoort. En natuurlijk er achter komt welk koekje het lekkerste is (altijd het laatste koekje van de andere schaal dus).

Met een hoofd vol plezier (en drank) vertrok iedereen tevreden naar huis, en benadrukte nog even hoe leuk het was en dat er zoiets vaker zou moeten zijn. Een goed idee, misschien moeten we daar eens mee gaan spelen…