Categorie archief:Geen categorie

De zomervakanties beginnen weer voor iedereen ten einde te komen. De kinderen van Maartje gaan vanaf vandaag voor het eerst samen officieel naar huis, dus voor haar betekend het huis voor zichzelf (en Rico natuurlijk). Lekker op tv kijken wat je wil, geen kinderen die tijdens het thuis werken op schoot willen en even naar de wc gaan zonder de angst dat de deur open gaat. Heerlijk!

Voor ons betekend het dat de meeste van onze vrienden ook weer terug komen van vakantie. Sommige met kinderen, waardoor we gisteren mochten oppassen op een klein mannetje van zes weken en z’n grote broer. Daar zeggen we natuurlijk geen nee tegen, dus vandaar een blog die net wat later online komt dan gedacht.

Al die vrienden en familie die terug komen zijn allemaal erg benieuwd hoe het met ons en Maartje gaat. Sommige lezen trouw de blog, maar veel willen van ons horen hoe het met ons drieën gaat na de afgelopen maanden. Het is lief om te horen hoe betrokken iedereen is en op het beste hoopt. Stiekem hebben we al best een grote persoonlijke fanclub vergaart door de jaren heen. We zijn nog geen Beyonce met haar Beyhive of de Swifties van Taylor Swift, maar zeker veel meer dan dat we een aantal jaren hadden verwacht.

Toen we met onze reis begonnen hielden we het juist meer voor ons zelf. Het is en blijft namelijk nogal iets persoonlijks en er zijn ook mensen in onze omgeving die het na al die jaren nog niet helemaal willen snappen of vanwege hun eigen redenen niet helemaal mee eens zijn. Maar het overgrote gedeelte van iedereen is vaak blij voor ons als het goed gaat en leven met ons en Maartje mee als het weer even tegen zit.

Terug van vakantie hebben we zelfs van meerdere mensen gehoord dat er een kaarsje was aangestoken in het kleine kerkje op de berg en één vriend had zelfs bij een vallende ster meteen een wens gedaan dat hij hoopte dat het bij ons allemaal goed mag verlopen (Eén van ons moest daar natuurlijk weer bijna om huilen… ik noem geen namen). We hebben echt een top clubje bij elkaar dat ons allemaal vanaf de zijlijn aanmoedigt om er toch steeds voor te gaan en door te gaan en daar zijn we heel erg dankbaar voor.

En daarom voor iedereen tegen wie we het nog niet (genoeg) in het echt hebben kunnen zeggen: “Dank je wel dat jullie er allemaal zijn voor ons. De lange tocht is net wat makkelijker te bewandelen met jullie naast de kant”. O en welkom terug van vakantie! Nog maar een paar weken slapen en dan is het al weer herfstvakantie!!

Vandaag, zondag de 13e, is het internationale guncle day (guncles zijn “gay uncles” voor degene die niet bekend zijn met deze term). En hoewel onze wens eigen kinderen te hebben zijn over het algemeen centraal staat in deze blog zijn wij ook super trots op onze status als deze gevierde guncles!

Via bloed hebben we vier monsters die ons oom noemen, via “liefde voor” nog minstens twee keer zoveel. Een hele schare aan kinderen die blij worden als ze ons zien, die cadeautjes verwachten op verjaardagen en knuffels willen als we weer op ze mogen oppassen. Iets was we natuurlijk met liefde en plezier doen.

Het zit namelijk zo; als oom hoef je niet verantwoord te zijn. Straks als we vaders zijn moeten we ons kind goed opvoeden, voorbereiden op de toekomst of zelfs op hun kop geven als ze niet luisteren. Bij neefjes en nichtjes hoeft dat dus niet. Onze verantwoordelijkheid bij hen ligt heel anders.

Alle stomme, saaie, nuttige, verstandige, blablabla’ige dingen laten we aan hun ouders over. Aan ons juist de taak hun kapot te verwennen, hun zin te geven, en duidelijk te maken dat hoe groot ze ook zijn ZE ONS NOOIT ZULLEN VERSLAAN MET SCHAKEN (beide families zijn competitief aangelegd dus dit is een heel belangrijke om ze mee te geven).

Terwijl ik dit schrijf hebben we een neefjes tussen ons in liggen, die komt een nachtje logeren. En zoals ik al schreef; we zijn hem even flink goed aan het verpesten. Het begon met een bioscoopbezoek naar een film door hemzelf gekozen. Twee zakken snoep en drie drankjes van verdunde suikers en kleuren die de regenboog zou uitspugen verder zat hij natuurlijk onder de vlekken dus hup, een nieuwe outfit kopen en op naar een restaurant om te gaan “dineren”. Ik zet het tussen haakjes want hoewel wij een maaltijd nuttigde bestelde meneer een tosti omdat hij wist dat deze geserveerd zou worden met een side dish van nog meer snoep. Drie keer raden wat niet meer kon worden gegeten nadat het schaaltje snoep op was. En dan nog eens drie keer raden wie dat gedrag beloonde met een ijsje ter grote van z’n hoofd. Nu ligt hij tussen ons in nog een film te kijken met een zak maltesers en morgen gaan het verwennen weer goed door.

En deze hummel verpesten we zo, de ander voeren we bijvoorbeeld alleen maar fantasie spellen, weer een ander mag stiekem toch nog een speen in en zo gaat het maar door. Nee, het is niet raar dat onze neefjes en nichtjes gek op ons zijn. Wat wel gek blijft is dat hun ouders ze aan ons blijven toevertrouwen hoewel ze weten dat we dit dus doen.

Nee, we houden volop van ons guncle-zijn. We genieten van elk moment met onze kiddos, en we genieten er net zoveel van ze na een suiker gedragen weekend weer bij hun ouders te droppen. Vooral met het idee dat zij onze hummel later net zo mogen verpesten.

De vakantie zit er al weer op. Een heerlijk weekje Italië met bijna de hele familie. Helaas moest een deel achterblijven in het regenachtige Nederland, terwijl wij in de zon zaten in het land van pizza en pasta. Waar (als ik onze taxi chauffeur mag geloven) er altijd nog ruimte is voor één extra auto op de rijbaan en de snelheidsborden er zijn om de minimum snelheid aan te geven. Ach, we waren wel een half uur eerder op bestemming.

We zaten dit jaar lekker in een park dicht bij Venetië. Omdat Chris en ik daar een aantal jaar geleden al waren geweest en de topdrukte nog vers in ons geheugen hadden, hebben wij die dagtrip overgeslagen en een dagje smeren, keren, consumeren ingepland. Wel hebben we Burano, het kleinere kleurrijke zusje van Venetië bezocht. Een klein overzichtelijk eiland wat vol staat met allemaal gekleurde huisjes. Daar zijn we met ons clubje lekker op het terras neergestreken en genoten van de omgeving. En natuurlijk moesten we als goeie katholieken het kerkje bezoeken om een kaarsje aan te steken. Want hey, je weet maar nooit.

Als we tegen vrienden zeggen dat we met de hele familie gaan, worden we soms met arendsogen aangekeken. Nou was het helemaal in het begin ook even nieuw voor Chris, maar gelukkig past hij er precies bij. Voor mij is het niet meer dan normaal dat iedereen mee gaat. Ook in Nederland ontbijten we als het kan elke zaterdag met z’n allen en wonen we niet verder dan een zucht en een scheet van elkaar vandaan.

Het fijne aan mijn familie is gelukkig wel dat iedereen het heerlijk vind dingen samen te doen, maar dat we ook heel goed dingen zelf kunnen doen. Dus ja er was elke ochtend ontbijt samen, maar voor de rest van de dag was het een mix van wij met z’n tweetjes en wij met z’n allen. Zo zijn we ook even naar een avond markt geweest waar ik werd geconfronteerd met een zeer duidelijk “vader” fenomeen.

Vanaf het begin van de markt tot het einde kon je direct zien wie er al kinderen had, want op elk paaltje van kraam tot kraam zat er eentje te wachten tot de vrouw en kinderen klaar waren met het bekijken van kleding en speelgoed. Ik heb mijzelf goed in bedwang gehouden en ben op mijn twee benen blijven staan.

Om nog even terug te komen op dat speelgoed waar alle kinderen als bijen op honing op af kwamen. Als mensen het ons later vragen waarom wij voor antroposofisch kinderspeelgoed zijn gegaan, waren alle konijntjes, transformers en speelgoedtelefoons de reden. Ik denk dat elke vader of moeder de stille hoop heeft dat zijn kind voor bij loopt aan de lampjes en lichtjes die samen het gemiddelde techno festival kunnen evenaren. Ik heb denk ik zo vaak laten vallen dat ik hoop het nooit in huis te hebben, dat ik de kraam cadeau’s nu al kan bedenken.

Het was een heerlijke week met op de laatste avond nog een logeerpartijtje van Sebas met een vriendje in ons appartement (nee, we zaten niet ook nog eens allemaal in één huis). Terwijl de slaapkamerdeur op een kier stond, konden wij nog even genieten van de jongens die echt wel meteen gingen slapen, maar toch nog even na moesten kletsen. Over scheten en hoe die van hun echt naar pannenkoeken en andere lekkere dingen roken. En de vraag wie nou die Anton was van het Sant Anton (Sint Marco) plein.

Helaas is het tijdens dit schrijven al weer voorbij en zitten we net als de rest van Nederland weer in de regen. Even wennen aan de jassen en lange broeken, dus om het gevoel nog heel even vast te houden vanavond maar pizza op het menu. Die pizzeria om de hoek is namelijk een “echte italiaan”.

Een aantal dagen geleden hadden we 1 jaar verkering. Met z’n tweetjes zijn we al voorbij de zes jaar, met z’n drietjes nu officieel één jaar. Nou is het voor ons verkering, maar voor Maartje is het eigenlijke en polyamoureuze affaire. Gelukkig wel platonisch, maar dan met het zicht op een kind samen. We gaan voor een soort van onbevlekte ontvangenis met onze eigen Maartje Magdalena. Alleen in plaats van een engel, komen er twee homo’s uit het zuiden.

Een jaar geleden starte het met wat onschuldige (lees: gelijk 1000 per dag) appjes. Gewoon om elkaar wat te leren kennen en zien of het wel genoeg zou klikken om in het echt te ontmoeten. Natuurlijk ook om Rico (net als Maartje natuurlijk niet haar echte naam) aan ons en het idee van ons samen te laten wennen. Want wat voor ons al een solide, uitgewerkt plan was, was voor Maartje een wens en voor Rico nog een grotendeels nieuw idee.

Net als bij echt daten wilde we alles van elkaar weten. Favoriete muziek van Maartje(ergens tussen Fien en Teun en Tiësto), koffie of thee (gelukkig grotendeels koffie) en al snel kwamen ook de diepere onderwerpen naar boven. Zoals we al vaak hebben gezegd, het fijne aan deze kleine driehoek is dat we vanaf het begin aan alles konden zeggen. En de momenten dat iemand dacht dat iets niet kon, kwam het al snel op tafel dat het geen enkel probleem was.

Als wens vaders en wens-draagmoeder (want ook zij wil dit gelukkig net zo graag) zoek je altijd naar iemand met wie het goed voelt en het matcht. Met Maartje heb ik soms het idee dat het zo klikt dat je bijna zou zeggen dat we samen op zijn gegroeid. We hebben de foto’s van vroeger al grotendeels gezien en ik sta er toch echt niet op. Ook voor Chris voelt het elke keer weer een beetje als thuis komen.

Het afgelopen jaar is voor iedereen voorbij gevlogen en we kijken er ook naar uit om er weer een extra jaartje achter aan te plannen. Met gewoon bank hangen, speelpaleizen, sokken met gaten en vooral met elkaar.

Zoals sommigen van jullie op onze insta-story misschien al hebben gezien was ik afgelopen dinsdag jarig. Nou maakt het mij persoonlijk echt helemaal niks uit dat ze bij de slijterij niet meer om mijn ID vragen of als ze deze zien zeggen ‘oh ja, voor 2000, geniet er van meneer’, maar een reden voor een feestje slaan we nooit over.

De voorbereidingen voor het feest waren al minstens drie maanden druk in de maak. Niet van mijn hand, nee, mijn lieflijke man maakt er altijd een ding van mij te verrassen. ‘Super lief!’ zou je zeggen, maar niks is minder waar; het kreng weet dat ik niks van verrassingen moet hebben, dus juist daar steekt hij elk jaar zijn energie in. De sadist. Een kleine troost voor mij is dat hij door al dat kwaadaardig gegniffel last van z’n keel heeft gekregen en nu al een week klinkt alsof Pieter Buren hem binnenkort komt ophalen.

Toch moet ik hem toegeven; hij heeft het dit jaar bijzonder goed gedaan. Hij probeert altijd echt persoonlijke cadeaus te geven en dit jaar sloeg hij de nagel op z’n kop. Niet met de sokken waar spermacellen op staan (hoewel ik deze hilarisch vind) maar met een persoonlijke slinger. Alle neefjes en nichtjes hadden in zijn opdracht vlaggetjes voor me gemaakt en ik kreeg dus een grote zelfgemaakte slinger. Sowieso, al een fantastisch cadeau, maar toen met de post ook nog eens vlaggetjes van de dochters van Maartje werden bezorgd werd ik er nog blijer van; echt de hele familie had er met deze aan mee gewerkt!

Nadat de cadeaus van m’n kwaadaardig genie waren uitgepakt kon ik me de hele ochtend uitsloven in de keuken en kon Sander dutjes doen en onder dwang opruimen. In de middag druppelde het bezoek binnen en kon voor mij het echte feest beginnen; iedereen vet mesten met m’n zelfgebakken wafels! Er is weinig waar ik zo blij van word als zien dat mensen genieten van m’n kookkunsten en lekker met elkaar bakkelijen over wie het laatste stuk stokbrood mag.

Terwijl de volwassenen zich volpropte konden ook de koters zich vermaken. We hebben hier immers een PlayStation 5 dus de oudere kinderen waren binnen twee minuten vastgeplakt aan een scherm en gaven alleen een kik als de schaal met snacks leeg was. De jongere kinderen vermaakte zich ook, de zoektocht naar Dodo hield ze het eerste uur zoet en hem proberen te aaien de overige 4 uur. Leuk feitje over Dodo; het is een bange poeperd die alles wat geen snoepje is beschouwd als het engste ding dat er bestaat.

Na een lange, gezellige dag konden we dus terug kijken op een uiterst geslaagde verjaardag. Tevreden doken we in bed, ik hopend dat Sander z’n gehoest me niet wakker zou houden en Sander hopend dat hoesten zou tellen als een workout en hij met een sixpack wakker zou worden. Nou lieve lezers, ik kan jullie helaas mededelen dat geen van ons kreeg waar we op hoopte.

Daar zitten we weer hoor. Team huiselijk met een cafeïne vrije koffie want het is al wat later op de dag en alcoholvrij bier want het is net nog te vroeg. De afgelopen week hebben we lekker op alle fronten mogen genieten van de families. Onze gekozen familie weer eens over de vloer voor spelletjes, Bommie (de oma van Chris) die weer dankzij de huisarts weer zulke open oren heeft dat ze soms schrikt van al het lawaai en de familie aan mijn moeders kant.

Met hen zijn we de hele dag op sjouw geweest op de boerderij. Met alle kleinkinderen en klein-kleinkinderen bij elkaar alweer een kudde van 40 man sterk. Lekker de dag in het zonnetje zitten, dieren aaien en pizza’s bakken. Mogelijk is één van ons wat meer van het boeren leven dan de ander, maar op kalfjes, kittens en kinderen zijn we allebei gek, dus een geslaagde dag. En hopelijk haalt de één de ander ooit nog over om ook maar eens naar de boerderij te verhuizen.

Naast onze eigen familie was er weer goed nieuws op het vlak van de familie die we ooit hopelijk zelf mogen starten. Het zal onze lezers vast niet zijn ontgaan, maar er is weer een grote stap de goede kant op gezet. Er is een wetsvoorstel richting de tweede kamer om alles rondom draagmoederschap beter vast te leggen. Heel fijn dat mensen zoals Jo-An van der tol van Wens familierecht (heel trots dat zij ook onze reis begeleid), en de leden van meer dan gewenst en zwanger voor een ander zich zo hebben ingezet om dit tot stand te krijgen.

Op het moment is er namelijk veel onduidelijk over hoe je, je kinderwens als wensouder moet en kan aanpakken. Vanaf het moment dat je start bevindt je, je namelijk in een vrij grijs gebied over wat wel mag en wat volgens de wet strafbaar is. Ja, ja… misschien geen cafeïne en alcohol voor deze twee huismutsen, maar wel kei harde criminele activiteiten. Net als veel andere stellen die we spreken is het daarom moeilijk om te weten wat kan en mag.

In het huidig politiek klimaat zal het vast nog wel even duren voordat het wetsvoorstel uiteindelijk wordt geaccepteerd en uitgevoerd, maar voor nu is het een fijn idee dat nieuwe wensouders later meer houvast en duidelijkheid hebben over hoe ze hun reis kunnen beginnen en hopelijk ook kunnen eindigen. Tot dan is er dan nu wel één vast punt in Nederland waar je alle informatie kan vinden.

Na al dit schrijven wordt het toch maar eens tijd om met mijn familie in spe op de bank te ploffen. Misschien zelfs wel met een biertje met alcohol. We zijn ten slotte huismutsen, geen heiligen.

Vorige week zondag was het weer zo ver; het was Vaderdag. Een dag met dit jaar een iets rauwer randje dan voorheen. Hoewel ik normaliter totaal geen waarde hecht aan dit soort dagen, onze ouders zijn elke dag van het jaar geweldig en het vieren waard dus waarom dat alleen op die dag doen is mij een raadsel, werden we deze keer even met de neus op de feiten gedrukt.

Een maand lang waren we voor ons gevoel vader. Van een ongeboren kind natuurlijk, maar we waren er zo klaar voor dat het gewoon een kwestie van wachten was tot we onze baby vast konden houden. Helaas mocht het niet zo zijn, een verdriet wat we al hadden moeten accepteren en enigszins verwerkt hadden. Dachten we tenminste.Want op zo’n dag dat je wordt gebombardeerd met het woord ‘vader’ op elk scherm en tekst vlak dat je ziet kruipt het verdriet toch weer naar boven.

Zoals ik al zei, we dachten dat we het verwerkt hadden en geven niks om het concept Vaderdag dus dat we de hele ochtend in elkaars armen op de bank lagen te snikken bij zielige reclames kwam als een verrassing. Goed, ik hou het sowieso niet makkelijk droog, zo hebben we sinds afgelopen kerst bijvoorbeeld een enorme Takkie-knuffel omdat ik luid brullend de kamer ben uitgelopen omdat de Hema reclame te zielig voor me was, maar dat Sander nu ook mee deed was nieuw.

Het rare is dat hoewel we dus echt verdrietig waren het toch ook even een fijn moment was. Even samen denken en praten over wat we wilden, wat we al hadden bereikt en waar we nog van dromen. Blij zijn dat we het samen doen (met Maartje natuurlijk, maar die lag niet bij ons op de bank), dat we überhaupt elkaar hebben en dat we nog door willen gaan ondanks de moeilijke momenten. Het was een verdrietige ochtend maar wel een goeie ochtend om te hebben gehad.

Gelukkig was het verdriet beperkt tot de ochtend, in de middag moesten we aan de bak om het feest van die avond voor te bereiden. Mijn moeder had voor haar verjaardag een all inclusive filmavond bij ons thuis gekregen (niet doorhebbende dat dit op Vaderdag zou zijn) en er moest dus een tapas tafel komen waar het gemiddelde restaurant jaloers op zou zijn. We moesten dus aan de bak. De enige tranen die in de middag nog vielen waren van het uien-snijden en het verdriet maakte plaats voor gezelligheid en lekker eten.

Na een late, leuke avond en relatief vroege ochtend kunnen we dan ook terugkijken op een verrassend goeie Vaderdag. Ondanks de tranen hebben we genoten van elkaar en onze familie, en laten we eerlijk zijn; daar draait zo’n dag toch eigenlijk echt om. Dat, en een goeie tapas plank dus.

Wie onze blog al een tijdje leest weet dat we heeeeel graag oppassen, kinderen te logeren hebben en uitjes met het klein grut ondernemen. En elke keer ervaren we ook het gebroken hart als we ze weer thuis afzetten, staren we droevig naar onze trip trap stoel waar nog een spaghetti sliert aan hangt en aaien we het kuiltje in bed wat nog lichtjes naar hummel ruikt. Gezien onze wens en deze ervaringen zal het dan hier vast vaak een droevige boel zijn, toch?

Nou niet helemaal dus. Zeker, we willen dolgraag een kind, niets liever, echt niet. Maar op vrije dagen kunnen wij tot 9 uur in bed blijven liggen. Sowieso, op dagen van feest hoeven wij niet om 7 uur naar huis omdat de kinderen moeten gaan slapen. Als wij iets buiten huis willen doen hoeven we niemand drie dagen van tevoren voorbereiden om alsnog 2 tassen en (natuurlijk) een iPad te vergeten.

Ons YouTube account is nog niet overgenomen door paw patrol (of nog erger; Bumba) en enge films betekenen hier echt ENGE films in plaats van films waarin een grote aap zit of zelfs maar meer dan twee mieren. Enge films met spinnen blijven trouwens wel nog steeds eng, ook voor ons. Maar zelfs als we deze willen kijken kan dat gewoon! Hoeven we niet te wachten tot half 11 ‘s avonds tot iedereen slaapt en de rugzakken zijn ingepakt, nee, hup, drie uur in de middag lekker griezelen, HEERLIJK!

En over heerlijk gesproken, onze snoep-la hoeft niet op slot! De hele dag door drop, chocola of spekkies eten kan hier gewoon als we dat zouden willen. Geen grenzen!!! En eten dat we niet lusten komt hier gewoon niet op tafel, hoe gezond het ook zou zijn, laat een ander van groente genieten dan genieten wij van….. nou ja ook groente want Vega en zo (toch een kleine inschattingsfout van onze kant). Maar dan nog; het maakt niet uit dat dit soms pas om 9 uur ‘s avonds op tafel komt want er zijn hier geen draken die je huis vernielen als er om 5 uur niks op tafel staat. Hoewel ik moet toegeven dat als ik honger begin te krijgen ik ook niet de leukste persoon ben…. maar ik verniel dan alsnog niks want nja, ik heb er voor betaald dus liever niet breken, dank u.

Hoewel onze kinderwens een hele grote leidraad is in ons leven weten we dus ook echt wel dat we in onze handen mogen knijpen met alle vrijheid die we op het moment genieten. En dat doen we dus ook vol op! Misschien niet in de overdaad die hierboven wordt beschreven, maar desalniettemin; genieten. En dat is dus ook belangrijk voor ons daar bewust van te blijven. Vooral zodat we later terug kunnen denken aan die goeie ouwe tijd als Peppa Pig om kwart voor 5 aan moet omdat een monster anders aan onze arm zou beginnen te knagen…

Het was weer die heerlijke tijd van het jaar om op zoek te gaan naar die heerlijke combinatie van zon, zee en (zuipen) strand. Dit keer niet voor ons maar voor mijn zus en haar man. Voor ons is dat weer het moment in het jaar dat wij een aantal dagen intrekken om op te passen op de kids. Van de zee en het strand hebben zij lekker in Spanje mogen genieten en wij kregen hier de zon (sorry zus) en het zoppassen.

Het leuke aan deze dagen is dat we niet alles in één nachtje hoeven te proppen, maar dat we alles rustig konden verspreiden. Nou zeg ik wel leuk “rustig”, maar iedereen met kinderen weet dat er weinig rustig aan is. Zelfs de orde en planning van een commandant der strijdkrachten zou niet kunnen opboksen tegen de heerlijke chaos van onze bende van ellende.

Nu ze allemaal weer een jaartje ouder zijn, maken ze er wel soms nog wel een bende van, maar is er steeds minder en minder ellende. De heerlijk zonnige dagen waren vooral gevuld met spelletjes zoals uno, schaken (waar ik meerdere keren ben ingemaakt door een elf en acht jarige), verstoppertje en “De verjaardag van Sebas”.

Voor de huishoudens waar dit nog geen ingeburgerd spel is, zal ik het kort samenvatten. Eén iemand speelt de Sebas en mag met een muts op blijven zitten. Een ander is de mama van en de laatste is iemand die op de verjaardag probeert te komen. Met de nadruk op proberen, want in de 30 minuten dat we het speelde was Sebas volgens z’n mama ziek, op bed, werken en mijn favoriet, helemaal niet jarig. Maar misschien komen andere spelers heel makkelijk op de verjaardag en werd ik dus ook nog ingemaakt door een vijfjarige.

Omdat het zo’n lekker weer was, wilde we zo veel mogelijk buiten leuke dingen doen. Omdat we nog geen volleerd papa-planners zijn, bedachten we dit natuurlijk pas bij het ontbijt op zondag. Dit leidde er toe dat ik langs vooral heel veel dichte winkels reed op zoek naar waterballonnen, terwijl Chris drie stuiterende kids probeerde te kalmeren. Een tip aan onszelf voor de volgende keer, zeg niet dat je een verrassing gaat halen totdat je ook echt een verrassing fysiek in je handen hebt. Met lood in m’n schoenen en niks in mijn handen kwam ik na een uur speuren de drempel overgestapt.

Uiteindelijk nergens voor nodig, want toen we als verrassing in de achtertuin met z’n allen gingen zwemmen, was het net zo’n groot feest als alles wat we hadden kunnen bedenken.

Omdat ze doordeweeks gewoon naar school moeten, moesten er in de avond ook weer lunches gemaakt worden. Misschien doen andere niet oppas-papa’s dat ook, maar wij vonden het een heerlijk moment om even bij te kletsen over de dag. Iets wat een paar keer even werd onderbroken door een kleine man die eeeeeeecht niet kon slapen en het maar wat belangrijk vond om nog even zonder z’n broer en zus bij ons te komen kletsen en te laten weten dat z’n toastjes bij z’n boterhammen in de trommel moesten. Je kan er gewoon niet boos op worden.

Stiekem miste ik ze al weer na het afzetten bij opa en oma. Gelukkig mocht er gebeld en geappt worden over hoe het was, of de boekpresentatie goed ging en of ie geslaagd was voor z’n fiets examen. En na 3 dagen zonder elkaar, nog meer geluk en een hele lieve collega lukte het zelfs om Sebas met de hele familie te onthalen bij de 4-daagse.

Bekaf en voldaan mogen we nu weer even een weekendje met z’n tweeën op de bank uitrusten en van Chris mag ik morgen weer een vakje van m’n kalender afkruisen. Nog maar vijf nachtjes slapen tot ik ze weer zie bij het zaterdagontbijt.

Een aantal weken geleden kregen we het nieuws waar we al zo lang op hadden gehoopt. Net nadat we alles al weer ingeslagen hadden voor een nieuwe poging proberen en testen, kwam na eerst een negatieve test, toch die positieve test. Totaal onverwacht maar zo ontzettend blij dat het er toch mocht zijn. Nu we weer een aantal weken verder zijn, wilde we toch delen dat het niet heeft mogen aflopen zoals we hoopte.

Na de eerste paar weken op een roze wolk te hebben gezeten was het eindelijk zo ver. In de wachtkamer van de verloskundige hadden we het met z’n drietjes over hoe graag we de kleine rijstkorrel voor het eerst wilde zien en hoe blij en benieuwd we waren naar het geluid van dat kloppend hartje. Toen we een na een paar minuten die als uren voelde naar binnen werden geroepen en de echo werd gemaakt, bleef het juist angstvallig lang stil. Iedereen die in deze situatie heeft gezeten kent denk ik wel het gevoel dat met elke stille seconde, de moed je verder in je schoenen zakt. Hoewel alle extra testen tot nu toe aangaven dat het zo ver zou zijn, bleef dat scherm toch leeg.

Omdat er wel “vrij vocht” was te zien wat een zwangerschap op de verkeerde plaats kon betekenen, wilde de verloskundige dat we misschien toch langs de gynaecoloog gingen voor een extra controle. En zo reden we van de praktijk in stilte naar Maartjes huis en vanuit daar bijna direct door naar het ziekenhuis. Een gek idee, omdat naast dat ziekenhuis het kraamhotel ligt waar we hopelijk ooit na 9 goede maanden onze kleine in het echt zouden ontmoeten, maar waar we nu voor totaal andere redenen heen moesten.

De gynaecoloog herhaalde precies dezelfde echo, maar deze keer met een totaal ander resultaat. Daar op het scherm was toch echt een klein zakje met ons kleine rijstekorreltje te zien. Wel veel kleiner dan dat ie zou moeten zijn en voor nu nog geen hartslag. En daar schoten we weer met onze achtbaan, van razend snel omlaag, naar nog sneller omhoog. Even was er de korte hoop dat we misschien te vroeg waren, of dat die kleine nu al het gevoel voor drama van z’n vader had. Zou het dan toch kunnen?

De weken er op volgde elke week een echo om te kijken of die kleine korrel misschien toch gegroeid was en het een storm in een glas water was. En elke week hielden we toch die stille hoop dat, dat kleine korreltje was uitgegroeid tot een hele Lassie rijsttafel. Maar met elke echo werd meer en meer bevestigd dat er zeker wel een goed begin was, maar dat het helaas nooit verder had mogen groeien.

Nou heb ik al eerder gezegd dat ik ontzettend blij ben met Maartje en Chris en dat ik mij niet kan indenken dit alles met iemand anders te moeten doormaken. En hoewel we hadden gehoopt deze blog nooit te moeten schrijven, had ik deze weken met geen andere kunnen doorstaan. Tussen de ruimte voor negatieve gevoelens, waren er momenten dat we elkaars hoop konden ondersteunen, elkander terug met twee benen op aarde konden zetten als we te ver weg vlogen en gelukkig ook erg konden lachen. Ondermeer over het heerlijk dikke Duitse accent van onze gynaecoloog, die zonder dat hij het door had net even het rouwste randje er af wist te halen.

Nadat we er al een tijd tegenaan hadden gehikt, was afgelopen week het moment daar dat niemand er meer omheen kon dat deze zwangerschap voorbij was. En voor nu? Voor nu hebben we elkaar als ondersteuning en afleiding en nemen we vooral rust om alles een plekje te geven. Nog even geen straks of daarna, gewoon even nu met z’n drietjes verder.