Viva Italia

De vakantie zit er al weer op. Een heerlijk weekje Italië met bijna de hele familie. Helaas moest een deel achterblijven in het regenachtige Nederland, terwijl wij in de zon zaten in het land van pizza en pasta. Waar (als ik onze taxi chauffeur mag geloven) er altijd nog ruimte is voor één extra auto op de rijbaan en de snelheidsborden er zijn om de minimum snelheid aan te geven. Ach, we waren wel een half uur eerder op bestemming.

We zaten dit jaar lekker in een park dicht bij Venetië. Omdat Chris en ik daar een aantal jaar geleden al waren geweest en de topdrukte nog vers in ons geheugen hadden, hebben wij die dagtrip overgeslagen en een dagje smeren, keren, consumeren ingepland. Wel hebben we Burano, het kleinere kleurrijke zusje van Venetië bezocht. Een klein overzichtelijk eiland wat vol staat met allemaal gekleurde huisjes. Daar zijn we met ons clubje lekker op het terras neergestreken en genoten van de omgeving. En natuurlijk moesten we als goeie katholieken het kerkje bezoeken om een kaarsje aan te steken. Want hey, je weet maar nooit.

Als we tegen vrienden zeggen dat we met de hele familie gaan, worden we soms met arendsogen aangekeken. Nou was het helemaal in het begin ook even nieuw voor Chris, maar gelukkig past hij er precies bij. Voor mij is het niet meer dan normaal dat iedereen mee gaat. Ook in Nederland ontbijten we als het kan elke zaterdag met z’n allen en wonen we niet verder dan een zucht en een scheet van elkaar vandaan.

Het fijne aan mijn familie is gelukkig wel dat iedereen het heerlijk vind dingen samen te doen, maar dat we ook heel goed dingen zelf kunnen doen. Dus ja er was elke ochtend ontbijt samen, maar voor de rest van de dag was het een mix van wij met z’n tweetjes en wij met z’n allen. Zo zijn we ook even naar een avond markt geweest waar ik werd geconfronteerd met een zeer duidelijk “vader” fenomeen.

Vanaf het begin van de markt tot het einde kon je direct zien wie er al kinderen had, want op elk paaltje van kraam tot kraam zat er eentje te wachten tot de vrouw en kinderen klaar waren met het bekijken van kleding en speelgoed. Ik heb mijzelf goed in bedwang gehouden en ben op mijn twee benen blijven staan.

Om nog even terug te komen op dat speelgoed waar alle kinderen als bijen op honing op af kwamen. Als mensen het ons later vragen waarom wij voor antroposofisch kinderspeelgoed zijn gegaan, waren alle konijntjes, transformers en speelgoedtelefoons de reden. Ik denk dat elke vader of moeder de stille hoop heeft dat zijn kind voor bij loopt aan de lampjes en lichtjes die samen het gemiddelde techno festival kunnen evenaren. Ik heb denk ik zo vaak laten vallen dat ik hoop het nooit in huis te hebben, dat ik de kraam cadeau’s nu al kan bedenken.

Het was een heerlijke week met op de laatste avond nog een logeerpartijtje van Sebas met een vriendje in ons appartement (nee, we zaten niet ook nog eens allemaal in één huis). Terwijl de slaapkamerdeur op een kier stond, konden wij nog even genieten van de jongens die echt wel meteen gingen slapen, maar toch nog even na moesten kletsen. Over scheten en hoe die van hun echt naar pannenkoeken en andere lekkere dingen roken. En de vraag wie nou die Anton was van het Sant Anton (Sint Marco) plein.

Helaas is het tijdens dit schrijven al weer voorbij en zitten we net als de rest van Nederland weer in de regen. Even wennen aan de jassen en lange broeken, dus om het gevoel nog heel even vast te houden vanavond maar pizza op het menu. Die pizzeria om de hoek is namelijk een “echte italiaan”.