Categorie archief:Geen categorie

Ja lieve mensen, daar zijn we weer! Nu de temperaturen in Nederland toch ook steeds meer op geïmporteerd kwik te lijken lopen wagen we ons toch maar weer eens op eigen bodem, want waarom de airco’s in het buitenland laten lopen als we onze eigen hebben!?

Maar zonder dollen, we zijn weer terug in Nederland na een heerlijke vakantie. Sterker nog; we hebben allebei alweer gewerkt! Maar tussen dat werk en de koffers uitpakken door hebben we nu pas tijd gevonden om weer te kunnen schrijven (goed en heel eerlijk; een cocktailtje hier en daar zat het schrijven ook in de weg. Maar het is dan ook zomer!).

We kunnen natuurlijk heel gemeen schrijven hoe heerlijk onze week met de familie van Sander in Spanje was. Opscheppen over de fantastische restaurants die onze riemen een extra gaatje hebben bezorgd, de stranden die ons een tintje of twee exotischer hebben gemaakt en de dutjes die we op de heetste momenten van de dagen hebben gehad. Want ja, dat hebben we allemaal gedaan, en nog meer! Maar dit is een blog over onze kinderwens, geen reisblog, en ook in die kinderwens is beweging geweest!

Voor onze bacchanaalse vakantie waren we ook een week op zakenreis, praktisch gezien. We hebben het “grote water” overgestoken en San Diego overhoop gehaald! En hoewel je daar ook prima kunt vakantie vieren hebben we er toch ook blog-gerelateerde dingen kunnen doen.

“Onze” surrogacy agency en voor het gemak ook onze fertiliteitskliniek liggen namelijk ook in San Diego, wat een toeval hè! Nou ja niet dus, alles was strak uitgekiend en toeval vond zijn plek niet bij ons in het vliegtuig, laat staan in de b&b. We hadden zes dagen om onze zaakjes daar op orde te krijgen, zes dagen waarvan 1 om de jetlag te verwerken was, 1 om toch op verkenning te gaan, 1 om SAI (onze agency) te bezoeken, twee om ons kunstje te doen bij de kliniek en de laatste om alles in te pakken en uren te wachten op het vliegveld.

Nou hebben we ons daar best strak aan kunnen houden, de enige afwijking in ons schema werd het tweede bezoek aan de kliniek. Ons eerste bezoekje was zo goed gegaan dat we niet nog meer potjes en buisjes hoefden in te leveren dus we hadden ineens een extra dag om rond te lopen. Hadden we toch nog een beetje vakantie!

Ons bezoekje aan de kliniek was dus heel goed gegaan, het bezoekje aan de agency desnoods nog beter! We hebben niet alleen een inmiddels goede vriend die daar werkt eindelijk de hand kunnen schudden, nee, we hebben ook een knuffel gepikt van…. Onze (heel erg mogelijke) nieuwe draagmoeder! Ik zeg “heel erg mogelijk” omdat er in Amerika íéts meer testen, controles en instanties tussen zitten dan we hier in Nederland met onze Maartje hebben gehad. Maartje, die overigens ook heel blij voor ons is dat we toch weer een stapje dichterbij onze wens komen en nog steeds een bonus-tante voor onze kroost gaat zijn, niet denken dat we haar vergeten!

Maar dat dus, Amerika brengt ons weer een stap dichterbij. Een deel van de testuitslagen hebben we al terug, de één een uitslag meer dan de ander want Sander heeft een verkeerd mailadres toebedeeld gekregen en komt dus niet bij zijn uitslagen, oeps. Nu is het afwachten tot onze potentiële draagmoeder en onze potentiële eiceldonor hun uitslagen krijgen en dan gaan we weer door.

Er is in die week tijd dus heel veel gebeurd, veel stappen gemaakt, veel geleerd, veel genoten en veel gestrest. Daarom was die week Spanje daarna toch echt wel een beetje nodig om bij te komen. Gelukkig mochten we toen wel weer een flesje wijn open trekken van de kliniek dus ging dat iets makkelijker dan voor ons Amerika-bezoekje.

We schrijven deze blog deze keer live vanaf het vliegveld. Niet heel veel bijzonders aan natuurlijk, want half Nederland probeert momenteel de kou en regen dat de Nederlandse zomer moet voorstellen te ontvluchten. Het grootste verschil nu is (denken wij) dat wij bij elk douane controle punt elkaar twijfelachtig aankijken of we “business” of “pleasure” moeten antwoorden. En t zijn best wel wat controle momenten.

We zijn namelijk nu onderweg naar San Diego. Een vlucht van ongeveer 15 uur als je net als ons eerst naar het oosten rijd, om vervolgens weer naar het westen te vliegen. Na een aantal weken geleden plots de kans te hebben gekregen om ons bezoek drie maanden te vervroegen hebben we met man en macht vrij geregeld en sjezen we nu met een nood snelheid de Atlantische oceaan over met een koffer vol stroopwafels en roze koeken. Drop is ons verteld, is zeker Hollands, maar mag ook in Holland blijven.

Voor een kort “spontaan” bezoek aan de States heb je ook een ESTA nodig. Iets wat ik al zeker zo’n dertien keer een ESMA heb genoemd. Nou ben ik zelf normaal niet van de afco’s, omdat we beiden meer richting de boomers dan Gen Z gaan. Maar ach na 4 maanden geen druppel alcohol om zo goed mogelijk tot dit punt te komen, is het misschien een gevalletje van “waar het hart van vol is”. Aan boord trouwens geen ESMA te bekennen, wel AMAS (Apple Martinis) en GT’s (Gin Tonics). Het voordeel van een terug vlucht met de zelfde maatschappij als waarmee je heen gaat, is dat je nog net niet vooraf je bestelling kan doorgeven.

Wat we precies gaan doen houden we nog even lekker voor ons tot we weer helemaal rustig terug in ons koude kikker land zijn. Laten we zeggen dat er onderweg terug zeker even mogen proosten. Laat de Champi (deze kan je vast zelf in vullen) maar vloeien.

Voor degene die deze zomer achterblijven, kleed je warm en houd je droog. En ook bij jullie is een borrel vast op z’n plek. Al is t maar om warm te blijven 😉

Bij het beginnen van deze blog dachten we nog, hoe grappig zou het zijn om alle ei gerelateerde spreekwoorden die we kunnen vinden in dit kleine stukje tekst te verwerken. Nou we kunnen zeggen dat het ei daarover is gelegd en dat zijn er wel veel te veel om in één blog te zetten. Dus hoe aanlokkelijk het ook was om “een ei uit iemands gat kijken” te gebruiken, gaan we het deze week verder alleen hebben over een eicel donor.

Nu we onze wens de oceaan hebben overgetild, veranderd er behalve de taal nog één ander cruciaal ding. Want in Nederland was Maartje zowel de “eiceldonor” als de draagmoeder, maar in Amerika zijn dit twee verschillende personen. Dat maakte het in Nederland terugkijkend een stuk makkelijker. Want wij zijn gek op Maartje, dus kinderen krijgen die een deel van haar mee zouden krijgen, zou alleen maar een plus zijn.

De afgelopen weken hebben we daarom vaak gesproken over hoe we de keuze zouden maken over hoe we zo iemand zouden kiezen. Het voordeel van een agency te hebben gekozen met meerdere wensouders in dienst, is dat ze hier gelukkig allemaal ervaring mee hadden. Vooral met Luc ons aanspreekpunt hadden we geluk, omdat hij zelf eerst in Nederland woonde en net als ons best wel overweldigd was door de plotse hoeveelheid aan keuze.

Op zijn advies hebben we apart van elkaar binnen de donor bank gekeken met wie wij dachten een match te hebben. Ik kan je zeggen, op verschillende verdiepingen in je huis naar profielen van onbekende vrouwen kijken terwijl je man ergens anders is was al redelijk spannend, maar niet zo spannend als later samen op de bank te ploffen en te hopen dat je een match hebt met elkaar.

Gelukkig hadden we op basis van alle foto’s en alle profielen allebei dezelfde duidelijke nummer één en nog zelfs een tweede match in de top drie staan. Een vrouw die op zoveel gekke vlakken lijkt te matchen met Chris of mij en die gelukkig ook open stond om een bekende donor te worden voor onze toekomstige kleine.

Voor de rest houden we dit stuk van de reis tussen ons en de mensen direct om ons heen. Er is nog genoeg anders om over te vertellen de komende weken. Want zonder iemand die draagmoeder wil zijn, is het als nog “een ei zonder zout”. Maar daar hebben we het de volgende keer wel weer over.

De afgelopen week zijn mijn zus en zwager weer een weekje met z’n tweetjes op vakantie geweest. Hun jaarlijkse uitje naar de zon, betekende voor ons ook dit jaar weer een midweekje Tuinesïe. Of te wel een paar nachtjes met de kids in huis. Iets waar (gelukkig van beide kanten) ook weer naar uit gekeken wordt.

Omdat we dit jaar op een zaterdag startte met onze oppas driedaagse, hadden we in de ochtend nog de hulp van opa en oma. Die brachten de jongste in alle vroegte naar de zwemles en zorgde voor een extra paar handen de eerste paar uur door met z’n allen te ontbijten. Eten, zoals ik denk wel meer mensen met kinderen herkennen, is de rode draad die alles door de dag heen samen weeft.

Zo was er ontbijt, gevolgd door natuurlijk een snoepje, met daarna uitgebreid boodschappen doen om later cupcakes, koekjes en tompoezen te bakken en te eindigen met het zelf bakken van pizza’s. Het bakken van het laatste was een minder succes dan van de eerdere drie. Hoewel alles even mooi uit de oven kwam, werd er van de pizza’s toch aanzienlijk minder gegeten. Door de kinderen dan, niet door ons. Wij hebben ons per persoon welwillend over een halve pizza extra ontfermd. Voedselverspilling is namelijk ook weer een ding.

Verder is er gebowld, waarvoor ik een petitie start om tot olympische sport te verheffen, omdat ik zeker weet dat we dit jaar dan op de spelen in Parijs zouden staan. Wel met de hekjes omhoog, wat in mijn optiek de enige echte manier van bowlen is. Ook is er veel in en om het huis gespeeld, vooral verstoppertje. Wat ik daar van heb geleerd is dat één, je sneller mag gaan tellen hoe dichter je bij de tien bent en twee ik schijnbaar heel erg op natte was lijk. Voor een goeie tien minuten was ik één met het wasrek en mocht ik daarna drie rondes alleen maar tellen en zoeken.

Hoewel drie kinderen best wel een hand vol kunnen zijn, blijft het toch heerlijk om elk jaar weer te mogen doen. Ook is het weer een extra duwtje in de rug om extra ons best te doen om alles zo goed mogelijk uit te zoeken en te regelen in Amerika. Het fijne van zo’n betrokken agency als SAI, is dat ze weten dat het allemaal nogal overweldigend kan zijn en dat ze graag meedenken en mee zoeken naar oplossingen. Iets wat we als twee hollanders op een heel nieuw continent zeker wel kunnen gebruiken.

Meer daarover de volgende keer.

Zoals Chris in de vorige blog al zei, is er veel gebeurd. Tussen alles wat hij zei in zijn blog en nu is er nog van alles gebeurd. We hebben nog koningsdag en bevrijdingsdag gevierd, logees gehad en zijn er ook met z’n tweetjes nog even tussenuit geweest. En degene die denken dat, dat te veel is om in twee weken te stoppen hebben gelijk. Want we hebben expres wat meer tijd genomen om alles even op een rijtje te zetten.

Want hoewel je iemand zoals Maartje iedereen toewenst, komt helaas niet iedereen haar tegen. Voor wij haar zelf eindelijk gevonden hadden, waren we al weer 4 jaar bezig met onze kinderwens. En omdat het in Nederland nog steeds strafbaar is om openlijk aan te geven dat je op zoek bent naar iemand zoals Maartje, gaat het niet zo makkelijk als de “op zoek naar” Maria, Evita of Mary Poppins serie van de publieke omroep. En met de bezuinigingen en regelgevingen van het nieuwe kabinet, gaan zowel zij als wij het weer iets moeilijker krijgen.

Om die reden hebben we een aantal maanden genomen om te bekijken of we nog een keer op zoek durfde te gaan naar iemand zoals zij. Om weer opnieuw te beginnen. En we kunnen nu onderhand wel zeggen dat we het zeker nog een keer willen proberen. Maar dan met een klein verandering in ons plan van iets meer dan 9000km.

Een aantal weken terug nu hebben we contact gelegd met SAI. Een agency in San Diego die voor een groot deel bestaat uit oud wensouders en oud draagmoeders die er voor zorgen dat beide kanten de juiste ondersteuning krijgen. Iets wat voor ons een belangrijk punt was, omdat het voor ons een grote afstand en een groot verschil is met wat we tot nu toe zijn gewend. Maar ook zodat we weten dat er iemand in de buurt is van onze mogelijke draagmoeder, die haar kan ondersteunen en begeleiden, waar wij dat grotendeels digitaal kunnen.

Hoever we daar in zijn en hoeveel we daar van willen delen zal Chris de volgende keer maar weer moeten vertellen.

Jaaaa, daar zijn we weer! Niet heel lang geleden (nou ja inmiddels wel relatief lang geleden eigenlijk weer) verkondigden we nog dat we nog steeds proberen alleen te pauzeren met schrijven als er grote gebeurtenissen plaats vonden en dat we écht weer een tijdje vaker zouden schrijven. En dan zul je altijd zien; dat lukt niet want die grote evenementen vonden dus weer plaats. Sommigen verdrietig, anderen mooi, allen groots.

Een van die verdrietige gebeurtenissen was dat we helaas afscheid hebben moeten nemen van mijn oma. Een aantal maanden geleden konden we trots vertellen dat ze de honderd had gehaald en nu kan ze boven in de hemel (daar geloofde ze heilig in) mijn opa alle kaarsjes laten zien. Toen ik afscheid van haar nam had ze haar laatste goeie dag waar ze helemaal bij was en wist ze nog te vertellen dat ze zich het middelpunt van alle aandacht voelde, een gevoel waarvan ik hoop dat het haar daarboven ook volgt.

Haar begrafenis werd opgeleukt door een van de positieve gebeurtenissen; er mocht een extra naam op haar gedenklint! Haar plek aan tafel werd een kleine week later gelukkig ingenomen door ons nieuwe neefje!!!! Mijn broer en schoonzus zijn nu trotse ouders van een prachtig mannetje dat snurkt, al een soort push-up kan doen (een kleine Viking in de maak, kon niet anders dan met zijn ouders) en de katten daar bang maakt. Dit grote geluk heeft mijn ouders Bommie en Bompa gemaakt en Sander en mij trotse peetooms! Elke dag krijgen we foto’s en filmpjes van de kleine dreumes en dus balen we dagelijks van het feit dat Alkmaar zo ver van Den Bosch ligt.

En velen van jullie zullen zich nu afvragen “okay, broerlief heeft een baby, maar hoe zit het met die van jullie!?” wat ons bij een ander moeilijk punt brengt. In goed overleg, goede vrede, veel liefde en veel gepraat hebben Maartje en wij helaas besloten dat zij niet langer onze draagmoeder zal zijn. Een hele moeilijke beslissing voor ons alledrie, waar we ook alle drie even een flinke klap van hebben gehad. Anderhalf jaar heeft ons toekomstige kind de leukste moeder denkbaar gehad, hebben we lief en leed gedeeld, gezelligheid gehad en een super sterke band opgebouwd. We hebben samen gehuild, gelachen en vooral samen van onze dromen gehouden. Daarom is het ook dat ze misschien niet meer de leukste moeder voor ons kind kan zijn, maar zeker wel de leukste tante (ja zussen, er liggen kapers op de loer, begin maar vast met dure omkoop-cadeaus te kopen!). Want heel eerlijk kunnen we ons geen verjaardagsfeestje voor onze kleine voorstellen zonder haar dus willen we haar er zeker ook bij blijven houden! Alleen dan als de goeie vriendin die ze inmiddels is geworden.

Ze weet hoeveel ze voor ons betekent, ze weet dat er geen woorden zijn om goed uit te drukken wat ze voor ons heeft gedaan, maar om iets wat in de buurt komt op zwart/wit te hebben; Lieve Maartje, dank je voor een geweldige anderhalf jaar, we hadden dit met niemand anders willen doen ❤

Zoals jullie dus kunnen lezen; er is veel veranderd voor ons, en ‘hoe nu verder’ heeft ons lang stil gehouden. We moesten het een en ander uitpluizen, overleggen, wegdrinken en ontkennen. Inmiddels zijn we er gelukkig uit, groot feest, veel belovende berichten en noem maar op! Maar dat wordt een volgende blog, puur om jullie nog wat langer in afwachting te houden natuurlijk! (Nee hoor, grapje, Sander heeft die halve blog al geschreven dus het zou gemeen zijn als ik dat onderwerp nu pik).

De afgelopen tijd zijn we weer in een wat rustiger vaarwater gekomen. Hoewel dat wel lekker is, zorgt dat ook voor wat minder schrijfvoer voor de blog. We hebben er daarom ook voor gekozen om vanaf nu om de week te gaan schrijven. Vandaar dus ook wat verlate paas vreugde. Perfecte timing, nu het Sahara zand en z’n lekkere warme wind het land weer verlaat en we weer een paar dagen met regen binnen moeten wachten.

De paasfeesten werden dit jaar afgetrapt in Brabant. Waar er op de valreep zelfs nog was gezorgd voor een echte paashaas. Dit tot de grote schrik van de kleinste en grote schik van de grotere. Nou is mijn familie al redelijk competitief op een doordeweekse dinsdag, dus op deze feestdag droop het er al helemaal van af.

Vooral bij alle kinderen, die, die competitieve genen schijnbaar zeer sterk hebben doorgekregen van onze generatie. Verbazingwekkend snel ging de iPad aan de kant en nam iedereen braaf plaats achter het gordijn, zodat niemand kon spieken. Natuurlijk zaten er een paar draken tussen die steeds hun neus er tussendoor moesten steken, maar als het goed is ging iedereen eerlijk van start.

Aan het eind van de dag zat iedereen tevreden op de bank met een enorm ei op schoot. Een ei wat de meeste ouders “per ongeluk” vergaten, om de suiker explosie nog heel even uit te stellen tot de volgende ochtend. Die volgende ochtend vertrokken wij alweer vroeg naar Maastricht voor deel twee van onze paas-duatlon. Daar was de competitie vooral om niet te veel van de vijf gangen tapas thuis te eten, omdat we wisten dat we nog uit eten zouden gaan.

Ik kan met trots vertellen dat Chris en ik beiden een gedeelde podiumplaats hadden, of misschien stiekem gewoon wat makkelijker door eten als er weer lekker eten wordt voorgeschoteld. Maar desalniettemin een podiumplek waardig. En na een hele gezellige avond, zijn we tonnetjerond weer terug gereden naar Den Bosch. Precies op tijd voor het laatste onderdeel van de race, het uitslapen na een food-coma (ik heb natuurlijk met 1,5 uur gewonnen).

Het voordeel van wat minder vaak schrijven, is dat we wat meer kunnen delen. Met wat geluk kunnen we de volgende keer schrijven over de nieuwe toevoeging van de familie aan Chris z’n kant, die nu nog “rustig” in de buik van onze schoonzus zit. En dat mag ook zeker, want met het raden van de geboortedatum ben ik nog wel even in de race. En tja…. t zit in de genen, ik wil gewoon winnen!

Zoals Acda en de Munnik ooit al zongen “Zaterdag is de mooiste dag van de week”. Voor ons is het de helft van de tijd maar het begin van het weekend, maar staan we als nog op met een wekker. Want op de zaterdag komt de familie met z’n allen bij elkaar om samen te ontbijten.

Nou komt mijn familie sowieso al een aantal keer per week bij elkaar over de vloer. Ooit noemde iemand mijn familie dan ook net de familie Pfaffs (wie kent ze nog). Doordeweeks is het vaak kort voor een kopje koffie, maar op de zaterdag ochtend wordt er uitgebreider gezeten. Verplicht is het totaal niet, maar toch probeer ik er met mijn rooster altijd rekening mee te houden en heeft ook Chris bij het solliciteren op een nieuwe baan gekeken naar een vrij moment op zaterdag ochtend.

Een half uurtje voor iedereen komt staat mijn vader al bij de bakker, met het lijstje wat mijn moeder dan toch maar heeft gemaakt. Niet dat het ooit erg veranderd. Zelfs ik ken ‘m van de paar keer dat ik ben geweest ongeveer uit mijn hoofd. Eén croissantje per kleinkind, eentje voor dit niet zo kleine kind en één extra, die vaak maar half wordt opgegeten, maar zeker niet vergeten mag worden.

Voor de ouderen zijn er hardere broodjes, krentenbollen en sinds kort ook steeds vaker puddingbroodjes. Dat laatste omdat mijn vader stiekem hoopt op de bijnaam “opa-taartje” in plaats van “opa-nie-plagen”. Wie weet, komt hij er ooit nog wel. Voor nu zoeken ze hem stiekem toch wel op, ondanks dat ze daarna ook weer gouw genoeg weg weten te rennen.

Naast eten is het zaterdag ochtend ontbijt ook heerlijk om alles van de hele week van iedereen te horen. Hoe was het op het werk, wie heeft zich het weekend er voor misdragen, hoe ging de spreekbeurt en hoe ging het voetballen? En voor Sebas is het weer een uitgelezen kans om te vragen wanneer we dan toch weer eens gaan logeren. Het standaard antwoord is altijd snel, maar in hoeverre hij dat steeds gelooft is iets anders.

Het blijft een van de fijnste dagen van de week voor ons beiden en stiekem blijven we gewoon doorhopen dat er snel een nieuw croissantje bij mag komen.

Het was weer een weekje stil bij ons. Normaal als het stil is hebben we weer een wending in onze weg naar onze wens gehad, goed of slecht. Deze keer was er echter geen grote gebeurtenis. Nee, ons huiselijk leven zat het typen deze keer in de weg.

Onze afleiding begon met het samen plunderen van de stoffenwinkel. Er zijn weer wat kleine kinderen bijgekomen in onze “inner circle” of staan op het punt er aan te komen dus er moesten weer knuffeltjes gemaakt worden. Een romantische dag vol met naaien, maar dan wel op de onschuldige manier van het woord.

Je zou denken “mooi, leuk, een dagje naaien, dan kun je daarna toch typen!?”. Nou, nee, of nou ja, het kon wel, maar ik (Chris) had een enorm humeur en Sander nachtdiensten, welke beiden zorgen voor niet de leukste blogs dus hebben we ook toen gekozen voor het vooruit schuiven van de blog.

“Ja maar daarna dan!?” Ja toen stond het echt op de planning, maar toen kregen we ineens een berichtje van ons oudste neefje die een spreekbeurt had waarvoor gebakken moest worden. Of we hem alsjeblieft konden helpen want wij vinden koken en bakken daadwerkelijk leuk en hij…… minder. Ja sorry, maar dat is toch veel leuker om over te schrijven dan ons saaie normale leven!?

De spreekbeurt ging over Canada dus er moest iets lekkers uit Canada op tafel komen, niet omdat het verplicht was maar wie heeft nou ooit een onvoldoende gekregen als er eten in het spel is? Mijn eerste gedachte was natuurlijk een Canadese poutine, maar goed, je stuurt kinderen tegenwoordig niet meer met friet naar school, zeker niet als ze dat dan in de pauze op het schoolplein zouden moeten gaan frituren. Nee, al snel besloten we dat het beter iets zoets kon zijn en viel de keuze op een Nanaimo-bar. Natuurlijk. Logisch. Want iedereen weet toch wel wat dat is!? Nou ja, wij drie eigenlijk niet maar er staan recepten op het internet dus wij kunnen dat!

Na de jongeman mee te hebben gesleurd naar de supermarkt (“kunnen we niet gewoon iets maken met wat we in huis hebben!?” Nee vriend, pannenkoeken mix hebben ze in Canada niet. “Wel als Nederlanders naar Canada verhuizen!” Touché) konden we beginnen.

Een Nanaimo-bar bestaat dus uit drie lagen, koek, vanille pudding en chocolade, welke elk eerst moet opstijven voordat je de volgende laag kunt leggen. Sowieso al veel werk, met een broertje en zusje die zich vervelen haast onmogelijk. Zeker als een van de twee bakkers eigenlijk nog nooit iets in een keuken heeft aangeraakt….

Vol goede moed en afleiding van “oh ome Chris ken je dit filmpje?” begonnen we. En langzaam, langzaam, laaaaaangzaaaaaam maar zeker konden we de eerste laag leggen. Trots dat het gelukt was begonnen we aan de tweede laag, en met pijn in mijn hart konden we niet veel later alle room van de keukenmuren poetsen. “Ach wat lief, heeft Chris zijn neefje de slagroom laten kloppen?” nee, dat heeft Chris dus niet en sloeg zelf de room de kamer door. Iets wat puber-neefjes blijkbaar graag zien als opening voor de ‘roast van ome Chris’. Leuk joh, enig, vaker helpen.

Na alles schoongemaakt te hebben konden we weer opnieuw beginnen en ineens ging alles eigenlijk best wel van een leien dakje. De tong van de puber werd minder scherp en na wat aanmoediging durfde puberlief zelfs te helpen. Na vier uur(!!!!!!!!!) in de keuken te hebben gestaan kon alles de vriezer in en moest ik zonder te proeven weer naar huis, Sander zijn kookkunsten riepen immers. Vast niet zo lekker als wat we net hadden gemaakt.

En of de Nanaimo-bars de moeite waard zijn geweest? Geen idee, maar de puber kwam wel met een 9 thuis!

Afgelopen week waren Chris en ik al weer zeven jaar samen. De dag zelf was ons beiden een beetje ontglipt. Ik feliciteerde hem in de avond pas met ons zes jaar samen zijn en hij verbeterde mij met zo’n 365 dagen. In al die jaren zijn we in totaal vier keer verhuisd, waarvan gelukkig maar één keer samen, hebben we twee werelddelen, acht landen bezocht voor nog veel meer vakanties samen.

In die zeven jaar hebben we al vijf jaar een kinderwens. Waar voor de meeste twintigers het krijgen van kinderen iets is wat je pas na vijf jaar begint te bespreken, wisten wij allebei al gelijk wat we wilde en ook dat we er allebei een flink aantal jaar aan moesten trekken voor het zover zou zijn. Na drie jaar en bijna honderd berichten, vonden we het dan ook hoog tijd om weer eens aan alle nieuwe lezers een nieuwe intro over ons zelf te geven.

Zelf ben ik tegenwoordig 34 jaar. Een leeftijd waar ik zelf soms net als onze relatie soms een jaartje naast zit als ik antwoord moet geven. Ik werk nog steeds in een ziekenhuis in Utrecht als verpleegkundige, maar tegenwoordig ook in allerlei andere rollen. Het liefst ben ik de hort op en buiten. Gedurende de pandemie was ik dan ook zo iemand die elke dag er echt even op uit moest.

Natuurlijk ben ik ook graag thuis om met onze dikke rode kater op de bank te ploffen, uitgebreid te bakken, koken en met vrienden spelletjes te spelen. Stilzitten is zeg maar niet helemaal mijn ding. Zelfs nu ben ik al schrijvend elke vijf minuten een andere houding aan het aannemen en aan het meedeinen op de muziek.

Chris is 32 en is druk bezig met het afronden van zijn opleiding tot tolk nederlandse gebarentaal. Ook dat is hij al een tijdje, maar het studentenleven en het leven van een volwassene is iets lastiger te combineren. Sinds kort is hij om dat volwassen leventje te bekostigen werkzaam bij de Scotch&Soda hier in Den Bosch zodat hij én kan uitslapen én onze kledingkasten up to date houdt.

Waar Sander niet stil kan zitten heeft Chris het een stuk makkelijker met uren gefocust bezig te zijn. Het is dan ook wat lastiger om met een naaimachine heen en weer te zeulen en traplopen met breipennen in je hand is ook niet de veiligste bezigheid. Als hij zijn vingers daar niet mee bezig houdt staat hij het liefst (alleen) in de keuken waardoor onze en die van onze spelletjes spelende vrienden helaas steeds strakker gaan zitten.

Misschien dat onze eerste volgers al doorhebben; heel veel is er niet veranderd. Op de omvang van onze kat en onszelf na dan.