Auteur archief: dewegnaardewens

Zoals sommigen van jullie op onze insta-story misschien al hebben gezien was ik afgelopen dinsdag jarig. Nou maakt het mij persoonlijk echt helemaal niks uit dat ze bij de slijterij niet meer om mijn ID vragen of als ze deze zien zeggen ‘oh ja, voor 2000, geniet er van meneer’, maar een reden voor een feestje slaan we nooit over.

De voorbereidingen voor het feest waren al minstens drie maanden druk in de maak. Niet van mijn hand, nee, mijn lieflijke man maakt er altijd een ding van mij te verrassen. ‘Super lief!’ zou je zeggen, maar niks is minder waar; het kreng weet dat ik niks van verrassingen moet hebben, dus juist daar steekt hij elk jaar zijn energie in. De sadist. Een kleine troost voor mij is dat hij door al dat kwaadaardig gegniffel last van z’n keel heeft gekregen en nu al een week klinkt alsof Pieter Buren hem binnenkort komt ophalen.

Toch moet ik hem toegeven; hij heeft het dit jaar bijzonder goed gedaan. Hij probeert altijd echt persoonlijke cadeaus te geven en dit jaar sloeg hij de nagel op z’n kop. Niet met de sokken waar spermacellen op staan (hoewel ik deze hilarisch vind) maar met een persoonlijke slinger. Alle neefjes en nichtjes hadden in zijn opdracht vlaggetjes voor me gemaakt en ik kreeg dus een grote zelfgemaakte slinger. Sowieso, al een fantastisch cadeau, maar toen met de post ook nog eens vlaggetjes van de dochters van Maartje werden bezorgd werd ik er nog blijer van; echt de hele familie had er met deze aan mee gewerkt!

Nadat de cadeaus van m’n kwaadaardig genie waren uitgepakt kon ik me de hele ochtend uitsloven in de keuken en kon Sander dutjes doen en onder dwang opruimen. In de middag druppelde het bezoek binnen en kon voor mij het echte feest beginnen; iedereen vet mesten met m’n zelfgebakken wafels! Er is weinig waar ik zo blij van word als zien dat mensen genieten van m’n kookkunsten en lekker met elkaar bakkelijen over wie het laatste stuk stokbrood mag.

Terwijl de volwassenen zich volpropte konden ook de koters zich vermaken. We hebben hier immers een PlayStation 5 dus de oudere kinderen waren binnen twee minuten vastgeplakt aan een scherm en gaven alleen een kik als de schaal met snacks leeg was. De jongere kinderen vermaakte zich ook, de zoektocht naar Dodo hield ze het eerste uur zoet en hem proberen te aaien de overige 4 uur. Leuk feitje over Dodo; het is een bange poeperd die alles wat geen snoepje is beschouwd als het engste ding dat er bestaat.

Na een lange, gezellige dag konden we dus terug kijken op een uiterst geslaagde verjaardag. Tevreden doken we in bed, ik hopend dat Sander z’n gehoest me niet wakker zou houden en Sander hopend dat hoesten zou tellen als een workout en hij met een sixpack wakker zou worden. Nou lieve lezers, ik kan jullie helaas mededelen dat geen van ons kreeg waar we op hoopte.

Daar zitten we weer hoor. Team huiselijk met een cafeïne vrije koffie want het is al wat later op de dag en alcoholvrij bier want het is net nog te vroeg. De afgelopen week hebben we lekker op alle fronten mogen genieten van de families. Onze gekozen familie weer eens over de vloer voor spelletjes, Bommie (de oma van Chris) die weer dankzij de huisarts weer zulke open oren heeft dat ze soms schrikt van al het lawaai en de familie aan mijn moeders kant.

Met hen zijn we de hele dag op sjouw geweest op de boerderij. Met alle kleinkinderen en klein-kleinkinderen bij elkaar alweer een kudde van 40 man sterk. Lekker de dag in het zonnetje zitten, dieren aaien en pizza’s bakken. Mogelijk is één van ons wat meer van het boeren leven dan de ander, maar op kalfjes, kittens en kinderen zijn we allebei gek, dus een geslaagde dag. En hopelijk haalt de één de ander ooit nog over om ook maar eens naar de boerderij te verhuizen.

Naast onze eigen familie was er weer goed nieuws op het vlak van de familie die we ooit hopelijk zelf mogen starten. Het zal onze lezers vast niet zijn ontgaan, maar er is weer een grote stap de goede kant op gezet. Er is een wetsvoorstel richting de tweede kamer om alles rondom draagmoederschap beter vast te leggen. Heel fijn dat mensen zoals Jo-An van der tol van Wens familierecht (heel trots dat zij ook onze reis begeleid), en de leden van meer dan gewenst en zwanger voor een ander zich zo hebben ingezet om dit tot stand te krijgen.

Op het moment is er namelijk veel onduidelijk over hoe je, je kinderwens als wensouder moet en kan aanpakken. Vanaf het moment dat je start bevindt je, je namelijk in een vrij grijs gebied over wat wel mag en wat volgens de wet strafbaar is. Ja, ja… misschien geen cafeïne en alcohol voor deze twee huismutsen, maar wel kei harde criminele activiteiten. Net als veel andere stellen die we spreken is het daarom moeilijk om te weten wat kan en mag.

In het huidig politiek klimaat zal het vast nog wel even duren voordat het wetsvoorstel uiteindelijk wordt geaccepteerd en uitgevoerd, maar voor nu is het een fijn idee dat nieuwe wensouders later meer houvast en duidelijkheid hebben over hoe ze hun reis kunnen beginnen en hopelijk ook kunnen eindigen. Tot dan is er dan nu wel één vast punt in Nederland waar je alle informatie kan vinden.

Na al dit schrijven wordt het toch maar eens tijd om met mijn familie in spe op de bank te ploffen. Misschien zelfs wel met een biertje met alcohol. We zijn ten slotte huismutsen, geen heiligen.

Vorige week zondag was het weer zo ver; het was Vaderdag. Een dag met dit jaar een iets rauwer randje dan voorheen. Hoewel ik normaliter totaal geen waarde hecht aan dit soort dagen, onze ouders zijn elke dag van het jaar geweldig en het vieren waard dus waarom dat alleen op die dag doen is mij een raadsel, werden we deze keer even met de neus op de feiten gedrukt.

Een maand lang waren we voor ons gevoel vader. Van een ongeboren kind natuurlijk, maar we waren er zo klaar voor dat het gewoon een kwestie van wachten was tot we onze baby vast konden houden. Helaas mocht het niet zo zijn, een verdriet wat we al hadden moeten accepteren en enigszins verwerkt hadden. Dachten we tenminste.Want op zo’n dag dat je wordt gebombardeerd met het woord ‘vader’ op elk scherm en tekst vlak dat je ziet kruipt het verdriet toch weer naar boven.

Zoals ik al zei, we dachten dat we het verwerkt hadden en geven niks om het concept Vaderdag dus dat we de hele ochtend in elkaars armen op de bank lagen te snikken bij zielige reclames kwam als een verrassing. Goed, ik hou het sowieso niet makkelijk droog, zo hebben we sinds afgelopen kerst bijvoorbeeld een enorme Takkie-knuffel omdat ik luid brullend de kamer ben uitgelopen omdat de Hema reclame te zielig voor me was, maar dat Sander nu ook mee deed was nieuw.

Het rare is dat hoewel we dus echt verdrietig waren het toch ook even een fijn moment was. Even samen denken en praten over wat we wilden, wat we al hadden bereikt en waar we nog van dromen. Blij zijn dat we het samen doen (met Maartje natuurlijk, maar die lag niet bij ons op de bank), dat we überhaupt elkaar hebben en dat we nog door willen gaan ondanks de moeilijke momenten. Het was een verdrietige ochtend maar wel een goeie ochtend om te hebben gehad.

Gelukkig was het verdriet beperkt tot de ochtend, in de middag moesten we aan de bak om het feest van die avond voor te bereiden. Mijn moeder had voor haar verjaardag een all inclusive filmavond bij ons thuis gekregen (niet doorhebbende dat dit op Vaderdag zou zijn) en er moest dus een tapas tafel komen waar het gemiddelde restaurant jaloers op zou zijn. We moesten dus aan de bak. De enige tranen die in de middag nog vielen waren van het uien-snijden en het verdriet maakte plaats voor gezelligheid en lekker eten.

Na een late, leuke avond en relatief vroege ochtend kunnen we dan ook terugkijken op een verrassend goeie Vaderdag. Ondanks de tranen hebben we genoten van elkaar en onze familie, en laten we eerlijk zijn; daar draait zo’n dag toch eigenlijk echt om. Dat, en een goeie tapas plank dus.

Wie onze blog al een tijdje leest weet dat we heeeeel graag oppassen, kinderen te logeren hebben en uitjes met het klein grut ondernemen. En elke keer ervaren we ook het gebroken hart als we ze weer thuis afzetten, staren we droevig naar onze trip trap stoel waar nog een spaghetti sliert aan hangt en aaien we het kuiltje in bed wat nog lichtjes naar hummel ruikt. Gezien onze wens en deze ervaringen zal het dan hier vast vaak een droevige boel zijn, toch?

Nou niet helemaal dus. Zeker, we willen dolgraag een kind, niets liever, echt niet. Maar op vrije dagen kunnen wij tot 9 uur in bed blijven liggen. Sowieso, op dagen van feest hoeven wij niet om 7 uur naar huis omdat de kinderen moeten gaan slapen. Als wij iets buiten huis willen doen hoeven we niemand drie dagen van tevoren voorbereiden om alsnog 2 tassen en (natuurlijk) een iPad te vergeten.

Ons YouTube account is nog niet overgenomen door paw patrol (of nog erger; Bumba) en enge films betekenen hier echt ENGE films in plaats van films waarin een grote aap zit of zelfs maar meer dan twee mieren. Enge films met spinnen blijven trouwens wel nog steeds eng, ook voor ons. Maar zelfs als we deze willen kijken kan dat gewoon! Hoeven we niet te wachten tot half 11 ‘s avonds tot iedereen slaapt en de rugzakken zijn ingepakt, nee, hup, drie uur in de middag lekker griezelen, HEERLIJK!

En over heerlijk gesproken, onze snoep-la hoeft niet op slot! De hele dag door drop, chocola of spekkies eten kan hier gewoon als we dat zouden willen. Geen grenzen!!! En eten dat we niet lusten komt hier gewoon niet op tafel, hoe gezond het ook zou zijn, laat een ander van groente genieten dan genieten wij van….. nou ja ook groente want Vega en zo (toch een kleine inschattingsfout van onze kant). Maar dan nog; het maakt niet uit dat dit soms pas om 9 uur ‘s avonds op tafel komt want er zijn hier geen draken die je huis vernielen als er om 5 uur niks op tafel staat. Hoewel ik moet toegeven dat als ik honger begin te krijgen ik ook niet de leukste persoon ben…. maar ik verniel dan alsnog niks want nja, ik heb er voor betaald dus liever niet breken, dank u.

Hoewel onze kinderwens een hele grote leidraad is in ons leven weten we dus ook echt wel dat we in onze handen mogen knijpen met alle vrijheid die we op het moment genieten. En dat doen we dus ook vol op! Misschien niet in de overdaad die hierboven wordt beschreven, maar desalniettemin; genieten. En dat is dus ook belangrijk voor ons daar bewust van te blijven. Vooral zodat we later terug kunnen denken aan die goeie ouwe tijd als Peppa Pig om kwart voor 5 aan moet omdat een monster anders aan onze arm zou beginnen te knagen…

Het was weer die heerlijke tijd van het jaar om op zoek te gaan naar die heerlijke combinatie van zon, zee en (zuipen) strand. Dit keer niet voor ons maar voor mijn zus en haar man. Voor ons is dat weer het moment in het jaar dat wij een aantal dagen intrekken om op te passen op de kids. Van de zee en het strand hebben zij lekker in Spanje mogen genieten en wij kregen hier de zon (sorry zus) en het zoppassen.

Het leuke aan deze dagen is dat we niet alles in één nachtje hoeven te proppen, maar dat we alles rustig konden verspreiden. Nou zeg ik wel leuk “rustig”, maar iedereen met kinderen weet dat er weinig rustig aan is. Zelfs de orde en planning van een commandant der strijdkrachten zou niet kunnen opboksen tegen de heerlijke chaos van onze bende van ellende.

Nu ze allemaal weer een jaartje ouder zijn, maken ze er wel soms nog wel een bende van, maar is er steeds minder en minder ellende. De heerlijk zonnige dagen waren vooral gevuld met spelletjes zoals uno, schaken (waar ik meerdere keren ben ingemaakt door een elf en acht jarige), verstoppertje en “De verjaardag van Sebas”.

Voor de huishoudens waar dit nog geen ingeburgerd spel is, zal ik het kort samenvatten. Eén iemand speelt de Sebas en mag met een muts op blijven zitten. Een ander is de mama van en de laatste is iemand die op de verjaardag probeert te komen. Met de nadruk op proberen, want in de 30 minuten dat we het speelde was Sebas volgens z’n mama ziek, op bed, werken en mijn favoriet, helemaal niet jarig. Maar misschien komen andere spelers heel makkelijk op de verjaardag en werd ik dus ook nog ingemaakt door een vijfjarige.

Omdat het zo’n lekker weer was, wilde we zo veel mogelijk buiten leuke dingen doen. Omdat we nog geen volleerd papa-planners zijn, bedachten we dit natuurlijk pas bij het ontbijt op zondag. Dit leidde er toe dat ik langs vooral heel veel dichte winkels reed op zoek naar waterballonnen, terwijl Chris drie stuiterende kids probeerde te kalmeren. Een tip aan onszelf voor de volgende keer, zeg niet dat je een verrassing gaat halen totdat je ook echt een verrassing fysiek in je handen hebt. Met lood in m’n schoenen en niks in mijn handen kwam ik na een uur speuren de drempel overgestapt.

Uiteindelijk nergens voor nodig, want toen we als verrassing in de achtertuin met z’n allen gingen zwemmen, was het net zo’n groot feest als alles wat we hadden kunnen bedenken.

Omdat ze doordeweeks gewoon naar school moeten, moesten er in de avond ook weer lunches gemaakt worden. Misschien doen andere niet oppas-papa’s dat ook, maar wij vonden het een heerlijk moment om even bij te kletsen over de dag. Iets wat een paar keer even werd onderbroken door een kleine man die eeeeeeecht niet kon slapen en het maar wat belangrijk vond om nog even zonder z’n broer en zus bij ons te komen kletsen en te laten weten dat z’n toastjes bij z’n boterhammen in de trommel moesten. Je kan er gewoon niet boos op worden.

Stiekem miste ik ze al weer na het afzetten bij opa en oma. Gelukkig mocht er gebeld en geappt worden over hoe het was, of de boekpresentatie goed ging en of ie geslaagd was voor z’n fiets examen. En na 3 dagen zonder elkaar, nog meer geluk en een hele lieve collega lukte het zelfs om Sebas met de hele familie te onthalen bij de 4-daagse.

Bekaf en voldaan mogen we nu weer even een weekendje met z’n tweeën op de bank uitrusten en van Chris mag ik morgen weer een vakje van m’n kalender afkruisen. Nog maar vijf nachtjes slapen tot ik ze weer zie bij het zaterdagontbijt.

Een aantal weken geleden kregen we het nieuws waar we al zo lang op hadden gehoopt. Net nadat we alles al weer ingeslagen hadden voor een nieuwe poging proberen en testen, kwam na eerst een negatieve test, toch die positieve test. Totaal onverwacht maar zo ontzettend blij dat het er toch mocht zijn. Nu we weer een aantal weken verder zijn, wilde we toch delen dat het niet heeft mogen aflopen zoals we hoopte.

Na de eerste paar weken op een roze wolk te hebben gezeten was het eindelijk zo ver. In de wachtkamer van de verloskundige hadden we het met z’n drietjes over hoe graag we de kleine rijstkorrel voor het eerst wilde zien en hoe blij en benieuwd we waren naar het geluid van dat kloppend hartje. Toen we een na een paar minuten die als uren voelde naar binnen werden geroepen en de echo werd gemaakt, bleef het juist angstvallig lang stil. Iedereen die in deze situatie heeft gezeten kent denk ik wel het gevoel dat met elke stille seconde, de moed je verder in je schoenen zakt. Hoewel alle extra testen tot nu toe aangaven dat het zo ver zou zijn, bleef dat scherm toch leeg.

Omdat er wel “vrij vocht” was te zien wat een zwangerschap op de verkeerde plaats kon betekenen, wilde de verloskundige dat we misschien toch langs de gynaecoloog gingen voor een extra controle. En zo reden we van de praktijk in stilte naar Maartjes huis en vanuit daar bijna direct door naar het ziekenhuis. Een gek idee, omdat naast dat ziekenhuis het kraamhotel ligt waar we hopelijk ooit na 9 goede maanden onze kleine in het echt zouden ontmoeten, maar waar we nu voor totaal andere redenen heen moesten.

De gynaecoloog herhaalde precies dezelfde echo, maar deze keer met een totaal ander resultaat. Daar op het scherm was toch echt een klein zakje met ons kleine rijstekorreltje te zien. Wel veel kleiner dan dat ie zou moeten zijn en voor nu nog geen hartslag. En daar schoten we weer met onze achtbaan, van razend snel omlaag, naar nog sneller omhoog. Even was er de korte hoop dat we misschien te vroeg waren, of dat die kleine nu al het gevoel voor drama van z’n vader had. Zou het dan toch kunnen?

De weken er op volgde elke week een echo om te kijken of die kleine korrel misschien toch gegroeid was en het een storm in een glas water was. En elke week hielden we toch die stille hoop dat, dat kleine korreltje was uitgegroeid tot een hele Lassie rijsttafel. Maar met elke echo werd meer en meer bevestigd dat er zeker wel een goed begin was, maar dat het helaas nooit verder had mogen groeien.

Nou heb ik al eerder gezegd dat ik ontzettend blij ben met Maartje en Chris en dat ik mij niet kan indenken dit alles met iemand anders te moeten doormaken. En hoewel we hadden gehoopt deze blog nooit te moeten schrijven, had ik deze weken met geen andere kunnen doorstaan. Tussen de ruimte voor negatieve gevoelens, waren er momenten dat we elkaars hoop konden ondersteunen, elkander terug met twee benen op aarde konden zetten als we te ver weg vlogen en gelukkig ook erg konden lachen. Ondermeer over het heerlijk dikke Duitse accent van onze gynaecoloog, die zonder dat hij het door had net even het rouwste randje er af wist te halen.

Nadat we er al een tijd tegenaan hadden gehikt, was afgelopen week het moment daar dat niemand er meer omheen kon dat deze zwangerschap voorbij was. En voor nu? Voor nu hebben we elkaar als ondersteuning en afleiding en nemen we vooral rust om alles een plekje te geven. Nog even geen straks of daarna, gewoon even nu met z’n drietjes verder.

We waren even een weekje weg. Een week radiostilte. En voor het geval mensen zich zorgen maakte en het van het ergste uit gingen; ja, sander heeft inderdaad een auto-ongeluk gehad.

Maar daarom waren er niet tussenuit, nee joh! Een paar paracetamol er in en hup, doorgaan, niet aanstellen! Nee, we waren er tussenuit omdat we lekker Moederdag zijn wezen vieren! Want eerlijk is eerlijk, hoewel onze vaders absoluut fantastisch en super leuk zijn vallen we allebei toch echt in de categorie “mama’s kindjes “. Niks zo lekker als op de bank naast een moeder ploffen en dan je koude tenen onder haar warme billen duwen zodat ze even moet opkijken van achter dr boek/kop thee/glas wijn en het met een zucht maar toe laat.

En waar vaders zichzelf grappig moeten vinden en dus expres dat laatste koekje pikken breken moeders dat koekje doormidden om te delen, als ze het überhaupt niet al volledig doneren aan dat zielige hongerige weesje recht uit Oliver Twist gelopen vermomd als haar eigen kind. Scoren ze dikke punten mee.

Maar alle leuke herinneringen en het geslijm opzij geschoven; we hebben echt gewoon een lekkere Moederdag gevierd in Limburg nadat Sander een auto-sandwich werd, dus vandaar dat we er niet waren.

Zeker wij als toekomstige ouders (want daar gaan we nog steeds van uit, onze blog draait om die hele wens dus ja) schuiven onze pijntjes (Sanders pijntjes) graag opzij om het ouderlijk gezag te vieren! En dit jaar niet alleen het gezag, maar ook de verjaardag van mijn moeder die toevallig op dezelfde dag viel.

Ik zou heel graag schrijven over hoe leuk het was en hoeveel we hebben genoten van iedereen (zelfs onze oude oppas van vroeger was er om de verjaardag te vieren, dus het moet wel leuk zijn geweest!) maar zoals het echte Bourgondische zuiderlingen betaamd was er zoveel eten en drinken dat we in een echte kaas-coma (door de kaas dus, niet door auto-ongelukken) naar huis gereden en weten we alleen nog dat onze broeken moeten worden uitgelaten door de eerder genoemde kaas.

Na een week te zijn bijgekomen staan we momenteel weer in ons paasbest klaar om “voederdag” (vader en moederdag) te vieren bij de ouders van Sander, houd uw vingers gekruist dat we deze keer wel wat kunnen onthouden, misschien dat de volgende blog dan daadwerkelijk weer inhoud kan hebben!

Als Sander gelukkig is wordt hij een echte Martha Steward en moet en zal ie bakken. Koekjes, cakes, taarten en wafels vliegen je in die momenten langs de oren en eindigen uiteindelijk veel te vaak in je mond. Of Sander de afgelopen tijd in een goede bui was? Als ik de weegschaal mag geloven wel.

In de afgelopen paar weken is het weer beter geworden (lees: cake), hebben we weer een logé gehad die dacht dat t wel leuk was om iets te bakken (lees: koekjes), gingen we een paar keer op en neer naar Maartje en de kids (lees: nog meer koekjes) en hadden we een burenborrel (lees: drie ladingen wafels). Ja, Sanders liefdestaal is zonder twijfel boter, bloem en suiker.

Het overgrote gedeelte van de baksels is heerlijk, maar de momenten dat de enige ingrediënten in huis geluk, optimisme en restjes van alles zijn, is het wel spannend of we er af komen met een happy accident of dat ik weer een gooi moet doen naar de Oscar voor “most supportive role of husband”. Met alle minder favoriete lepeltjescakes (niet goed genoeg gerezen en daarom uit te lepelen cake) en kliekjes koekjes pogingen bij elkaar zijn er dit jaar in ieder geval genoeg momenten geweest om op z’n minst een nominatie te krijgen.

Iets wat de laatste tijd zijn gelukkige gebaksdrang nog in de hogere versnelling heeft gezet is het feit dat Maartje vroeger wedding planner was en daarbij ook zelf bruidstaarten maakte. Je snapt dat Sander daar niet aan onder wil en zal doen. Iets waar Maartje en de kids gelukkig niet al te erg onder lijden en mij weer even pauze geven om op gewicht te komen.

Nou zou je denken, zo erg is dat toch niets een gelukkige man die bakt. En zeker je zal mij niet vaak horen klagen als er weer een geur van speculaas kruiden in het huis hangt als ik thuis kom. Er zijn genoeg relaties die een minder duidelijke graadmeter hebben of alles wel goed zit. Het enige wat mij een klein beetje zorgen baat is dat hij nu al gelukkig wordt voor een kind wat er nog geeneens is, dat ik bang ben dat als er eenmaal een kleintje is, er ook een tweede oven bij moet.

Zit niks anders in dan de teugels laten vieren en de blije bakkerij beginnen. Hopelijk komen we met de naailessen snel bij het uitnemen van broeken, zal onze omgeving gaan waarderen met alle emoties van Sander.

De afgelopen weken zijn we soms wat later geweest dan dat de meeste verwachten. Je zou bijna kunnen zeggen dat we wat over tijd zijn. Maar zoek er niet te veel achter. Zowel Chris als ik zijn wat drukker geweest met alle dingen buiten de blog om, waardoor deze blog schrijven soms op een gedeelde eerste plek komt. Nu we weer in wat rustiger vaarwater komen, kunnen we hopelijk weer elke week op tijd online komen.

Sinds dat Maartje in ons leven is gekomen, is de kans na al die jaren toch een stuk realistischer geworden dat we ooit ouders mogen worden. Hoewel we hopelijk in een niet al te verre toekomst zelf een kind mogen verwelkomen, worden we voor nu al een hele tijd omringd door de kinderen van anderen. Kinderen die het hart op de tong hebben en soms helaas alleen maar eerlijk kunnen zijn.

Die zelfde kids willen al sinds dat ome Chris en ome Sander zelf een kindje willen krijgen alles willen weten van hoe dat dan precies in z’n werking gaat. Want ook al vinden ze het totaal niet gek dat we een setje ooms zijn in plaats van een oom en tante, snappen de meeste van hen ook wel dat er iets ontbreekt om dat zelf te kunnen laten lukken. Hoewel ome Sander rond de feestdagen meestal wel genoeg heeft gegeten om de 12 weken aan te tikken.

We zijn er altijd heel eerlijk over geweest en gelukkig met boeken zoals “De papa’s van Teddy” en “Logeren in een buik” ook best wel duidelijk. Maar toen een echte baby dichterbij kwam en het woordje draagmoeder wat vaker viel, bleek het toch dat we wat meer verduidelijking moesten geven over wat er dan precies gedragen werd. Want nee, als Maartje onze tassen draagt, of onze kleren, zal er op het nodige gebied weinig veranderen. Hoewel Maartje mijn broeken en Chris z’n overhemden vast ook heel leuk zou staan.

Bij Maartje thuis kwam het weer neer op andere belangrijke informatie die haar meiden echt moesten weten. Naast dat mama voor Chris en Sander een kindje wilde dragen (wat leidde tot de reactie van de oudste dat ze wel 100 kindjes voor iedereen wilde dragen), was een ander punt nog erg belangrijk. Want als er straks een kindje met ons mee naar huis gaat, betekend dat, dat ook zij misschien ooit met iemand anders mee moeten? Iets waar ze, ze gelukkig al snel over gerust kon stellen. Hoewel de vraag over logeren al een paar keer is gevallen, zijn ze toch wel heel blij dat zij gewoon bij papa en mama mogen blijven.

De kinderen die er nu zijn vinden het alleen maar leuk en kijken er bijna net zo veel als ons naar uit om de kleine te ontmoeten. En het kleintje dat nog moet komen? Dat heeft een boekenkast vol met verhalen over hoe gewenst ie was door iedereen om hem heen en iemand slechts een korte autorit verderop die met liefde alles wil vertellen over hoe we met z’n drietjes er voor hebben mogen zorgen dat ie er eindelijk mocht komen.

De afgelopen paar weken hebben via alle kanalen allemaal nieuwe volgers ons weten te vinden. Super leuk om te zien dat na 66 (na deze 67) blogs zo veel mensen elke week meelezen. Als iedereen die ons volgt ook echt leest, zitten er dit weekend weer meer dan 500 mensen met telefoon of laptop op schoot dit te lezen. En ik weet zeker dat vooral de accounts zoals Padel023 en Freefollowers200 al helemaal (net als mijn schoonouders) op het puntje van hun stoel zitten te wachten.

Omdat er zo veel ontzettend veel nieuwe lezers bij zijn gekomen dachten we dat het wel handig was om in een vogelvlucht iedereen bij te praten over wie wij zijn, wat we doen en vooral wat we ooit heel erg hopen te mogen bereiken.

Zo’n kleine 6 jaar geleden leerde Chris en ik elkaar tijdens de Carnaval kennen. Je kan het bijna een gave noemen, maar ik pikte er in de hoofdstad van Brabant de enige Limburger tussenuit. Voor de mensen die boven de rivieren wonen, Limburg en Brabant zijn met Carnaval hetzelfde als Nederland en Duitsland bij het WK. We vinden elkaar aardig, maar hebben allebei het idee dat wij het toch echt beter kunnen.

Nadat we elkaar die avond hebben leren kennen, zijn we eigenlijk nooit meer van elkaar weg gegaan. Lesbisch daten heet dat volgens vrienden. “Date twee, neem je koffer mee”. En zo geschiede het dat we eigenlijk 6 jaar een relatie hebben en 5 jaar en 364 dagen samen wonen. Gedurende die jaren hebben we van alles gedaan en meegemaakt en over ongeveer alles al eens gepraat. Zo ook onze kinderwens en hoe we die allebei toch stiekem erg sterk hebben. Zo sterk dat we van die 5 jaar en 364 dagen al weer 2 volle jaren in een grote mensen huis zijn gaan wonen met ruimte voor extra kleine mensjes. Niet met al een plan of iemand op het oog, dat kwam allemaal pas veeeeeeel later.

En met veeeeeeel later hebben we het over tweede paasdag 2022 (wat over 3 nachtjes al weer 365 dagen geleden is). Toen kregen we na veel informatie avonden, bijeenkomsten en ongeveer 15 blogs een super lief berichtje van iemand die zeer zeker net als jullie bij deze vijfde alinea is aangekomen. Helaas is het door persoonlijke redenen nooit zo ver gekomen als dat we destijds alle drie dachten. Zo ook met de tweede dame die we ook weer via hier mochten leren kennen. Allebei fantastische mensen, maar helaas.

Maar gelukkig kwam daar afgelopen jaar toch ook Maartje. Onze heerlijke, pluche, panterprint rots in de branding. We hebben het al eerder gehad over bijgeloof en dat laten we ook zeer zeker (bijna altijd) varen, maar drie keer is bij ons drietjes toch echt scheepsrecht, want we kunnen ons geen van allen nu bedenken dat we het zo zouden willen met een ander.

De afgelopen maanden hebben in het teken gestaan van elkaar steeds beter leren kennen, want dit avontuur aangaan is natuurlijk niet zomaar iets wat je na een keer een drankje doen aan gaat. Misschien als één van ons tweetjes vrouw was geweest, was die ene carnaval al een drankje al genoeg geweest, maar hey dan hadden jullie je de afgelopen maanden ook maar verveeld zo zonder blog.

Nu we Maartje al weer bijna 365 dagen kennen, kunnen we ons eigenlijk niet meer bedenken dat we vanaf dag 1 niet met z’n drieën zijn geweest. We zijn dan ook blij om met haar de komende tijd in te gaan en misschien ooit in plaats van in dagen terug, in 9 maanden voor uit te mogen gaan tellen.