Auteur archief: dewegnaardewens

Afgelopen week hebben we een poppenhuis gekregen van mijn neef een nichtjes, alvast voor ons toekomstig kind. En wat voor een poppenhuis; een door onze bompa (Limburgs voor opa) handgemaakt poppenhuis!

Nou is dat dus niet alleen een super mooi cadeau omdat t een mooi huis is. Ik bedoel, handgemaakt en kundig genoeg in elkaar gezet om meerdere generaties te kunnen overleven, iets wat met het huidige speelgoed ondenkbaar lijkt. Oh en niet alleen het huis is mooi, de inrichting die in de loop der jaren door oma’s en familie is vergaard is waarschijnlijk beter dan de studentenhuizen waarin wij hebben gewoond. Goed, her en der zou een likje verf niet kwaad doen en alles kan wel een wasbeurt gebruiken, maar nogmaals; we hebben zelf erger gewoond dan dat.

Nee, het mooiste aan het huis zijn natuurlijk alle herinneringen die er mee gemaakt zijn! Kijk, die nichtjes en neef waren zoals dat gaat bij familie rond dezelfde leeftijd onze beste vrienden dus samen spelen was altijd een groot feest. Niet alleen met het poppenhuis natuurlijk, dat is gewoon een tastbare herinnering, eigenlijk meer een symbool. Een symbool voor alle plezier die we vroeger hadden, alle theatervoorstellingen die we maakte op verjaardagen, alle logeerpartijtjes en zelfs alle ruzies om niks.

Het poppenhuis staat dus gewoon als symbool voor alles wat we voor ons kind willen. Gelukkig breiden onze families nog steeds uit dus de kans dat ons kind eenzelfde plezier tegemoet gaat is zeker aanwezig, iets waar we allebei al met veel plezier over dagdromen. Nou ja, met plezier en onderhandelingen met de oudste neefjes; die dagdromen alvast over het oppasgeld dat te verdienen gaat worden.

Maar goed, dagdromen is waar het voorlopig bij blijft. Gelukkig wordt het poppenhuis wel al gebruikt; Dodo heeft besloten dat hij op kamers gaat en heeft de middelste verdieping geclaimd als bedje.

Is altijd voorbereid. En als twee mannen met een kinderwens kan ik je vertellen dat we er al een hele tijd bezig zijn met voorbereiden. Nou is niemand echt voorbereid op het hebben van kinderen, maar een goed begin is er alvast.

Net als elke Iphone gebruiker krijg je om de zo veel tijd de melding dat er een filmpje vol herinneringen in je foto’s staat. Vorige week kreeg ik een melding met foto’s van oktober 2019 en met een breedlachende Chris naast het “Verkocht” bord van ons oude appartement. Een aantal weken er voor had hij meer een geschrokken uitdrukking op zijn gezicht, omdat ik een zelfs voor mij te impulsieve keuze had gemaakt.

We waren 2,5 jaar samen en waren net serieus begonnen met nadenken over het krijgen van kinderen. Jong en onbezonnen dachten we dat we dat wel binnen een jaartje zouden fixen en dat het dus belangrijk was dat we een goed nest zouden hebben om de kleine in op te voeden. Verhuizen leek prioriteit nummer één op dat moment. En gelukkig voor Chris, is hij getrouwd met iemand die Funda (is het trouwens Foenda of Fùnda?) als tweede naam heeft.

In een korte periode had ik al uitgezocht wat de kindvriendelijkste buurten waren, wat een beetje ons budget was en wat we nodig zouden hebben als we ons gezin zouden willen beginnen. Heel veel meer als we al hadden, hadden we niet als wensen. Een slaapkamer met een deur en een tweede verdieping onder het dak en we waren al gelukkig. En gelukkig voor ons waren er in die tijd nog van dat soort woningen te koop.

Je zou denken, vanwaar dan de schrik op Chris z’n gezicht? Nou toen ons huidige huis op de markt kwam, zou ik alleen even gaan kijken. Dat kijken werd die zelfde dag al een bezichtiging en voor het sluiten van de makelaar werd dat zelfs al een bod. Nou had hij alle recht om te schrikken, maar ik ben dan wel weer getrouwd met de dapperste man die ik ken, want hij had er het volste vertrouwen in dat als ik het goed vond, hij het ook goed zou vinden.

Nu we al weer vier jaar later het verzakte zwart en witte schaakbord met veel hulp en veel verassingen hebben kunnen omtoveren tot ons thuis, kan ook hij gelukkig weer rustig ademen. En vier jaar ouder en wijzer weten we ook dat die kinderwens niet even twee keer met je ogen knipperen en klaar is. En dat verhuizen misschien niet prioriteit één was.

Op elk plekje met pannen er boven kan een kind goed landen, als het maar liefde van z’n ouders ontvangt. Of dat er nou meer zijn, of één is, papa’s of mama’s of misschien allebei. Voor nu blijven we lekker op ons plekje, met onze roodharige, welgedane eerstgeborene die vast ooit wel leert dat ie z’n kamer moet delen met z’n wat kalere kleine broertje of zusje.

Ja hoor lieve mensen, daar zijn we weer! Na twee weken radiostilte pakken we de figuurlijke pen weer op! De laatste keer dat we zo lang stil waren zonder verklaring worstelde we met ons verdriet rondom de miskraam. Maar heb geen zorgen, deze keer is de reden veel minder droevig.

Nou is de reden ook niet perse een hele hoop vrolijker hoor, hoewel we het wel weer ouderwets gezellig met Maartje hebben is er nog geen baby op komst, de felicitaties en cadeautje mogen voorlopig nog in de kast blijven.

Nee, de reden voor onze stilte was deze keer gewoon dat het leven even de pen tegenhield. Sander heeft een rits nachtdiensten achter de rug en iedereen die daar ervaring mee heeft weet dat je daar misschien toch echt net iets labiel van wordt. En als je jouw eigen emoties niet helemaal begrijpt is het toch niet perse handig daar dan ook nog een blog over te schrijven, al is het maar omdat je in plaats van schrijven wilt slapen.

En ikzelf mag niet claimen m’n gevoelens wel op de rails te hebben hoor, zeker niet! Ik was de afgelopen weken bezig met afscheid nemen van mijn collega’s die ik tien jaar mijn Praxis familie heb mogen noemen. Voor iemand wiens emoties vaak genoeg alleen te beschrijven zijn als “hangry” of “heeft koffie nodig” moest ik nu dingen voelen die buiten die range liggen. En om het nog erger te maken moest ik daarna dus vrijwel meteen beginnen bij mijn nieuwe werk, iets wat honderd keer leuker is dan afscheid nemen, maar wel vermoeiend met alle nieuwe dingen die je je hoofd in probeert te stampen. Ook ik was met mijn gedachten dus niet bij de blog.

En dat zijn de zogenaamde afleidingen vanuit ons twee zelf, onze naasten brachten soms ook leuke afleiding. Van feestjes, nogmaals gefeliciteerd Kaatje, Bommie en Engelien, tot het blijde nieuws dat we wéér ooms worden. Deze keer is het niet de familie van Sander die een stoel extra aan de tafel mag gaan zetten. Eindelijk mogen mijn ouders de eettafel uitgeklapt gaan houden zodat hun eerste kleinkind over een aantal maanden de vloer mag versieren met babyhapjes. Nogmaals, Anne en Alex, bedankt voor het plezier dat jullie ons gaan geven!

Zoals jullie kunnen lezen waren we stil, maar hebben we zeker niet stilgestaan! We gaan de blogs gewoon weer oppakken, er staan minder nachtdiensten op het rooster en er komen geen nieuwe banen meer aan voorlopig. Hoewel, Sander is wel jaloers op het feit dat ik met de fiets naar werk kan…

Hoe staat iedereen er bij? Als het goed is was het deze week in de rest van het land net zo heet als bij ons in het zuiden. Alleen vandaag al was het overal met een straaltje zon al snel zweten geblazen. Stiekem hoopte ik dat de weegschaal al dat weggestroomde vocht zou oppikken…..Helaas niet dus.

Dit weekend waren Chris en ik één jaar getrouwd. 365 dagen van gelukkig veel gelach, soms gekibbel en vaak genoeg gevloek om de vroege wekkers van één van ons twee. Net als vorig jaar was het vandaag ook weer heerlijk weer. Toen hadden we wel een buitje hier en daar, maar enkel op de momenten dat het niet erg was. Zoals onze fotografe zei “Dat staat qua licht beter dan strak blauwe lucht”. En daar hielden we dan ook maar aan vast toen we van gebouw naar gebouw rende voor de foto’s. Het idee van open lucht foto’s midden op de hei hadden we gelukkig al een week daarvoor losgelaten.

Voor iedereen die het nog niet is, ga vooral trouwen. Een prachtig excuus voor een feestje en een extra vakantie. Of het nou echt iets heeft veranderd tussen ons? Eigenlijk helemaal niets. Tegenover iedereen heb ik het nog steeds over mijn vriend en we zijn ook niet toegelaten tot een geheime club van pasgetrouwde. Nee de dag zelf was prachtig, maar voor de rest van het jaar bleven we precies dezelfde twee gekken uit het zuiden. Never change a winning team zullen we maar zeggen.

In het jaar is er natuurlijk wel van alles veranderd. Vooral op het gebied van onze kinderwens. Want waar Maartje destijds nog een bos bloemen met uitleg voor de familie was (bij lange na niet iedereen wist toen al wie ze was), is ze nu de hot topic bij elke bij elke familie bijeenkomst. En zoals de meeste wel weten zijn die er in onze familie nogal veel. Als ze een woord was in plaats van een persoon, was ze sowieso aangedragen als nieuwe toevoeging voor de dikke van Dale zullen we maar zeggen.

In het jaar zijn we met z’n drietjes meer naar elkaar toegegroeid, maar ook met z’n tweetjes. Na alles wat er met onze kinderwens voorbij is gekomen in de afgelopen maanden, hebben we elkaar nog beter leren kennen. Maar na alle leuke dingen die we mochten delen en pittigere momenten waar we elkaar in wisten op te vangen en ondersteunen weet ik nog meer dat ik een jaar terug met trillende handjes de ring om de juiste persoons vinger heb geschoven.

En om dat te vieren zometeen maar eens uit eten met z’n tweetjes. Wel lopend naar het restaurant, misschien zweten we er met deze hitte dan nog net het toetje vanaf.

P.s.: Ook een jaar later was de taart voor het eerst als nog heerlijk!

De zomervakantie is weer voorbij, dat was ‘m weer jongens. We hebben genoten, we hebben gesmeerd en geconsumeerd en nu moeten we weer terug naar het normale leven. Geen late avonden met borrels meer en de zwembroek moeten we weer inwisselen voor gepaste werkkleding.

En zeker dat laatste is altijd weer lastig, want na zo’n lange tijd genieten passen niet alle broeken meer, dus net als half Nederland hebben we besloten ons leven toch maar te beteren. Geen drank meer, geen uitgebreide diners en zeker geen pizza’s meer!

Een ander goed voornemen van mij was werk dichterbij huis zoeken. En dat heb ik gelukkig ook gevonden. Niet meer volle weekenden draaien, geen wekkers die om half 7 af gaan en het voornaamste; geen uren meer in de auto.

Nou was die keuze niet alleen gemaakt omdat ik graag uitslaap, hoewel dat natuurlijk zeker ook een belangrijke drijfveer was. Nee, dichterbij huis betekent ook dat mochten we een kindje verwelkomen voor ik ben afgestudeerd ik meer thuis kan zijn met onze frummel. Heel slim van mij natuurlijk, want Sander werkt wel nog in Utrecht dus kan ik veel makkelijker babies ophalen bij opa en oma, drie keer raden wie extra lange rondjes met ons hummeltje gaat rijden om alle hechting toe te eigenen! (Grapje Sander!)

Maar eigenlijk is mijn nieuwe baan het minste om deze week te vieren. Veel leuker, mooier, fijner en wat dan ook is de geboorte van ons nieuwe neefje!!!! Een klein volmaakt mannetje die we allemaal maar wat graag in ons hart en onze armen sluiten, zelfs zijn grote zus die ineens de aandacht moet delen. Het goede voornemen van zuslief en zwager om een keizerskoppel te krijgen is bijzonder goed gelukt met deze!

Al met al kijken we terug op een heerlijke vakantie, maar kijken we vooruit naar fantastisch mooie nieuwe beginnen. En dat is eigenlijk nog leuker.

Al tachtig blogs op ons conto. Tachtig verhalen waarin we ons best doen om duidelijk te maken hoezeer wij naar ons eigen kind verlangen. 

Dat daarbij hier en daar een tik- of taalfoutje zo’n verhaal binnensluipt mag geen verbazing wekken. Onze lezers weten toch wel wat we bedoelen wanneer we ‘dat betekend’ zonder de taalkundig verplichte ‘t’ schrijven; ‘sapienti sat’ zullen we maar zeggen. Of in goed Nederlands: ‘Een goed verstaander heeft maar een half woord nodig.’

Alleen bevindt zich in onze familiaire kring helaas zo’n onverbeterlijke taalpurist die ons keer op keer op taalfoutjes wijst: mijn vader dus. Niet dat hijzelf onfeilbaar is (sla zijn bijdrage over Bompa er maar eens op na; minimaal 3 taalfoutjes en 1 spelfout), maar hij heeft nu eenmaal wel de (on)hebbelijkheid om alle teksten te controleren op taal- en spelfouten.

Tijdens onze schooljaren was dit soms wel lastig, maar ook profijtelijk. Want onze opstellen, scripties en verslagen kwamen, qua taal, zonder veel commentaar door de (strenge) keuring van onze leraren. Maar inmiddels is alleen nog het lastige aspect overgebleven. Want om nu iedere blog eerst aan hem voor te leggen, daar voelen wij ons toch een beetje te volwassen voor. En het is natuurlijk ook niet eerlijk naar jullie, onze lezers; jullie hebben recht op de primeur😉.

Voor het nageslacht van Sander en mij zal er in ieder geval niet zo’n bemoeizuchtig figuur zijn die zich met de vruchten van hun pen bemoeit; opa’s mogen alleen maar verwennen en niet onnodig corrigeren. Dus toekomstige Bompa, je bent gewaarschuwd; geen gezeur over “dan” of “als”, geen correcties met betrekking tot ‘d’, ‘t’ of ‘dt’, niet jengelen als het verhaal overgaat van verleden tijd naar tegenwoordige tijd. Alleen nog maar verwennen.

De zomervakanties beginnen weer voor iedereen ten einde te komen. De kinderen van Maartje gaan vanaf vandaag voor het eerst samen officieel naar huis, dus voor haar betekend het huis voor zichzelf (en Rico natuurlijk). Lekker op tv kijken wat je wil, geen kinderen die tijdens het thuis werken op schoot willen en even naar de wc gaan zonder de angst dat de deur open gaat. Heerlijk!

Voor ons betekend het dat de meeste van onze vrienden ook weer terug komen van vakantie. Sommige met kinderen, waardoor we gisteren mochten oppassen op een klein mannetje van zes weken en z’n grote broer. Daar zeggen we natuurlijk geen nee tegen, dus vandaar een blog die net wat later online komt dan gedacht.

Al die vrienden en familie die terug komen zijn allemaal erg benieuwd hoe het met ons en Maartje gaat. Sommige lezen trouw de blog, maar veel willen van ons horen hoe het met ons drieën gaat na de afgelopen maanden. Het is lief om te horen hoe betrokken iedereen is en op het beste hoopt. Stiekem hebben we al best een grote persoonlijke fanclub vergaart door de jaren heen. We zijn nog geen Beyonce met haar Beyhive of de Swifties van Taylor Swift, maar zeker veel meer dan dat we een aantal jaren hadden verwacht.

Toen we met onze reis begonnen hielden we het juist meer voor ons zelf. Het is en blijft namelijk nogal iets persoonlijks en er zijn ook mensen in onze omgeving die het na al die jaren nog niet helemaal willen snappen of vanwege hun eigen redenen niet helemaal mee eens zijn. Maar het overgrote gedeelte van iedereen is vaak blij voor ons als het goed gaat en leven met ons en Maartje mee als het weer even tegen zit.

Terug van vakantie hebben we zelfs van meerdere mensen gehoord dat er een kaarsje was aangestoken in het kleine kerkje op de berg en één vriend had zelfs bij een vallende ster meteen een wens gedaan dat hij hoopte dat het bij ons allemaal goed mag verlopen (Eén van ons moest daar natuurlijk weer bijna om huilen… ik noem geen namen). We hebben echt een top clubje bij elkaar dat ons allemaal vanaf de zijlijn aanmoedigt om er toch steeds voor te gaan en door te gaan en daar zijn we heel erg dankbaar voor.

En daarom voor iedereen tegen wie we het nog niet (genoeg) in het echt hebben kunnen zeggen: “Dank je wel dat jullie er allemaal zijn voor ons. De lange tocht is net wat makkelijker te bewandelen met jullie naast de kant”. O en welkom terug van vakantie! Nog maar een paar weken slapen en dan is het al weer herfstvakantie!!

Vandaag, zondag de 13e, is het internationale guncle day (guncles zijn “gay uncles” voor degene die niet bekend zijn met deze term). En hoewel onze wens eigen kinderen te hebben zijn over het algemeen centraal staat in deze blog zijn wij ook super trots op onze status als deze gevierde guncles!

Via bloed hebben we vier monsters die ons oom noemen, via “liefde voor” nog minstens twee keer zoveel. Een hele schare aan kinderen die blij worden als ze ons zien, die cadeautjes verwachten op verjaardagen en knuffels willen als we weer op ze mogen oppassen. Iets was we natuurlijk met liefde en plezier doen.

Het zit namelijk zo; als oom hoef je niet verantwoord te zijn. Straks als we vaders zijn moeten we ons kind goed opvoeden, voorbereiden op de toekomst of zelfs op hun kop geven als ze niet luisteren. Bij neefjes en nichtjes hoeft dat dus niet. Onze verantwoordelijkheid bij hen ligt heel anders.

Alle stomme, saaie, nuttige, verstandige, blablabla’ige dingen laten we aan hun ouders over. Aan ons juist de taak hun kapot te verwennen, hun zin te geven, en duidelijk te maken dat hoe groot ze ook zijn ZE ONS NOOIT ZULLEN VERSLAAN MET SCHAKEN (beide families zijn competitief aangelegd dus dit is een heel belangrijke om ze mee te geven).

Terwijl ik dit schrijf hebben we een neefjes tussen ons in liggen, die komt een nachtje logeren. En zoals ik al schreef; we zijn hem even flink goed aan het verpesten. Het begon met een bioscoopbezoek naar een film door hemzelf gekozen. Twee zakken snoep en drie drankjes van verdunde suikers en kleuren die de regenboog zou uitspugen verder zat hij natuurlijk onder de vlekken dus hup, een nieuwe outfit kopen en op naar een restaurant om te gaan “dineren”. Ik zet het tussen haakjes want hoewel wij een maaltijd nuttigde bestelde meneer een tosti omdat hij wist dat deze geserveerd zou worden met een side dish van nog meer snoep. Drie keer raden wat niet meer kon worden gegeten nadat het schaaltje snoep op was. En dan nog eens drie keer raden wie dat gedrag beloonde met een ijsje ter grote van z’n hoofd. Nu ligt hij tussen ons in nog een film te kijken met een zak maltesers en morgen gaan het verwennen weer goed door.

En deze hummel verpesten we zo, de ander voeren we bijvoorbeeld alleen maar fantasie spellen, weer een ander mag stiekem toch nog een speen in en zo gaat het maar door. Nee, het is niet raar dat onze neefjes en nichtjes gek op ons zijn. Wat wel gek blijft is dat hun ouders ze aan ons blijven toevertrouwen hoewel ze weten dat we dit dus doen.

Nee, we houden volop van ons guncle-zijn. We genieten van elk moment met onze kiddos, en we genieten er net zoveel van ze na een suiker gedragen weekend weer bij hun ouders te droppen. Vooral met het idee dat zij onze hummel later net zo mogen verpesten.

De vakantie zit er al weer op. Een heerlijk weekje Italië met bijna de hele familie. Helaas moest een deel achterblijven in het regenachtige Nederland, terwijl wij in de zon zaten in het land van pizza en pasta. Waar (als ik onze taxi chauffeur mag geloven) er altijd nog ruimte is voor één extra auto op de rijbaan en de snelheidsborden er zijn om de minimum snelheid aan te geven. Ach, we waren wel een half uur eerder op bestemming.

We zaten dit jaar lekker in een park dicht bij Venetië. Omdat Chris en ik daar een aantal jaar geleden al waren geweest en de topdrukte nog vers in ons geheugen hadden, hebben wij die dagtrip overgeslagen en een dagje smeren, keren, consumeren ingepland. Wel hebben we Burano, het kleinere kleurrijke zusje van Venetië bezocht. Een klein overzichtelijk eiland wat vol staat met allemaal gekleurde huisjes. Daar zijn we met ons clubje lekker op het terras neergestreken en genoten van de omgeving. En natuurlijk moesten we als goeie katholieken het kerkje bezoeken om een kaarsje aan te steken. Want hey, je weet maar nooit.

Als we tegen vrienden zeggen dat we met de hele familie gaan, worden we soms met arendsogen aangekeken. Nou was het helemaal in het begin ook even nieuw voor Chris, maar gelukkig past hij er precies bij. Voor mij is het niet meer dan normaal dat iedereen mee gaat. Ook in Nederland ontbijten we als het kan elke zaterdag met z’n allen en wonen we niet verder dan een zucht en een scheet van elkaar vandaan.

Het fijne aan mijn familie is gelukkig wel dat iedereen het heerlijk vind dingen samen te doen, maar dat we ook heel goed dingen zelf kunnen doen. Dus ja er was elke ochtend ontbijt samen, maar voor de rest van de dag was het een mix van wij met z’n tweetjes en wij met z’n allen. Zo zijn we ook even naar een avond markt geweest waar ik werd geconfronteerd met een zeer duidelijk “vader” fenomeen.

Vanaf het begin van de markt tot het einde kon je direct zien wie er al kinderen had, want op elk paaltje van kraam tot kraam zat er eentje te wachten tot de vrouw en kinderen klaar waren met het bekijken van kleding en speelgoed. Ik heb mijzelf goed in bedwang gehouden en ben op mijn twee benen blijven staan.

Om nog even terug te komen op dat speelgoed waar alle kinderen als bijen op honing op af kwamen. Als mensen het ons later vragen waarom wij voor antroposofisch kinderspeelgoed zijn gegaan, waren alle konijntjes, transformers en speelgoedtelefoons de reden. Ik denk dat elke vader of moeder de stille hoop heeft dat zijn kind voor bij loopt aan de lampjes en lichtjes die samen het gemiddelde techno festival kunnen evenaren. Ik heb denk ik zo vaak laten vallen dat ik hoop het nooit in huis te hebben, dat ik de kraam cadeau’s nu al kan bedenken.

Het was een heerlijke week met op de laatste avond nog een logeerpartijtje van Sebas met een vriendje in ons appartement (nee, we zaten niet ook nog eens allemaal in één huis). Terwijl de slaapkamerdeur op een kier stond, konden wij nog even genieten van de jongens die echt wel meteen gingen slapen, maar toch nog even na moesten kletsen. Over scheten en hoe die van hun echt naar pannenkoeken en andere lekkere dingen roken. En de vraag wie nou die Anton was van het Sant Anton (Sint Marco) plein.

Helaas is het tijdens dit schrijven al weer voorbij en zitten we net als de rest van Nederland weer in de regen. Even wennen aan de jassen en lange broeken, dus om het gevoel nog heel even vast te houden vanavond maar pizza op het menu. Die pizzeria om de hoek is namelijk een “echte italiaan”.

Een aantal dagen geleden hadden we 1 jaar verkering. Met z’n tweetjes zijn we al voorbij de zes jaar, met z’n drietjes nu officieel één jaar. Nou is het voor ons verkering, maar voor Maartje is het eigenlijke en polyamoureuze affaire. Gelukkig wel platonisch, maar dan met het zicht op een kind samen. We gaan voor een soort van onbevlekte ontvangenis met onze eigen Maartje Magdalena. Alleen in plaats van een engel, komen er twee homo’s uit het zuiden.

Een jaar geleden starte het met wat onschuldige (lees: gelijk 1000 per dag) appjes. Gewoon om elkaar wat te leren kennen en zien of het wel genoeg zou klikken om in het echt te ontmoeten. Natuurlijk ook om Rico (net als Maartje natuurlijk niet haar echte naam) aan ons en het idee van ons samen te laten wennen. Want wat voor ons al een solide, uitgewerkt plan was, was voor Maartje een wens en voor Rico nog een grotendeels nieuw idee.

Net als bij echt daten wilde we alles van elkaar weten. Favoriete muziek van Maartje(ergens tussen Fien en Teun en Tiësto), koffie of thee (gelukkig grotendeels koffie) en al snel kwamen ook de diepere onderwerpen naar boven. Zoals we al vaak hebben gezegd, het fijne aan deze kleine driehoek is dat we vanaf het begin aan alles konden zeggen. En de momenten dat iemand dacht dat iets niet kon, kwam het al snel op tafel dat het geen enkel probleem was.

Als wens vaders en wens-draagmoeder (want ook zij wil dit gelukkig net zo graag) zoek je altijd naar iemand met wie het goed voelt en het matcht. Met Maartje heb ik soms het idee dat het zo klikt dat je bijna zou zeggen dat we samen op zijn gegroeid. We hebben de foto’s van vroeger al grotendeels gezien en ik sta er toch echt niet op. Ook voor Chris voelt het elke keer weer een beetje als thuis komen.

Het afgelopen jaar is voor iedereen voorbij gevlogen en we kijken er ook naar uit om er weer een extra jaartje achter aan te plannen. Met gewoon bank hangen, speelpaleizen, sokken met gaten en vooral met elkaar.