Auteur archief: dewegnaardewens

Het was weer even stil aan onze kant. Deze keer niet door groot, levensveranderd nieuws maar door een griepje en miscommunicatie. Kan natuurlijk gebeuren, en gezien we een week ziek op de bank hebben gelegen en een week hebben moeten bijkomen van de griep (we zijn schijnbaar echte oude lullen geworden) is er ook niet veel gebeurd dat de moeite waard is om te delen.

Daarvoor aan de andere kant gebeurde natuurlijk genoeg om te delen! En dan bedoel ik niet dat we carnaval hebben gevierd, nee zeker niet. Hoewel het vast vermakelijk zal zijn om te lezen hoe wild we hebben staan dansen en dat we zo hard met alle (slechte) muziek hebben meegebruld dat we nog steeds niet onze volle decibel ter beschikking hebben draaide carnaval voor mij dit jaar om iets heel anders.

Waar deze blog gaat over onze kinderwens en het nieuwe leven keken we die week juist terug op een leven geleefd (en gaande); we mochten de honderdste verjaardag van mijn oma vieren! Een prestatie die zo bijzonder was dat de burgemeester zelfs de moeite nam zijn carnavalspakje even in te wisselen voor zijn ambtsketen om oma te feliciteren.

Helaas is het geheugen van oma niet meer wat het geweest was, wat logisch is op haar leeftijd, dus het terug kijken en rappelleren op haar leven was een beetje lastig maar het feestje was desalniettemin zeer geslaagd. Nichtjes en zussen konden met moeder en oom verhalen van iets later in oma’s leven oprakelen, kleinkinderen konden genietend van de verhalen een diner naar binnen werken en oma genoot van het geroezemoes en stiekem twee toetjes.

Toch, ondanks het feest, de ballonnen en zelfs een poster waar groot ‘100’ pronkte vertikte oma het te accepteren dat zíj de jarige was. Elke keer als we vertelde dat ze 100 was geworden maakte ze duidelijk dat dat echt niet zo was, ze was misschien dan wel oud maar 96 op z’n best hoor. Een geloof dat er diep ingebakken zit want toen ik haar een glas sinaasappelsap gaf met de woorden “vol vitamines, dat is goed voor u!” antwoordde ze in volle overtuiging “nou, dan kan ik misschien nog wel 100 worden zelfs”.

Met die woorden in ons achterhoofd namen we afscheid want “ons eeuwtje” kan echt niet meer zo lang feesten zonder dutje, en vertrokken we naar onze andere oma om daar nog even een drankje te doen voor we aan onze rit terug naar huis begonnen. Nou willen geen van de aanwezigen daar 100 worden dus hebben we het sap maar ingewisseld voor een wijntje, minder gezond maar minstens zo gezellig! En toen ik de fles terug in de koelkast zette zag ik daar een pak multivitamine staan als een kleine belofte waar ik toch even nog blijer van werd.

De bussen naar de stad zitten weer bommetje vol als rood, wit en gele sardientjes in een blik en de lucht ruikt naar Jean Paul Gaultier, Darak Noir en gebakken ei. Het is onmiskenbaar, de carnaval is weer begonnen.

Zelfs op de donderdag was het al weer een drukte van jewelste in de stad. Veel mensen kunnen zich de drukte van vorig jaar nog herinneren, dus nemen het een er al een dagje eerder van. Ik zelf ben op de vrijdag het feestgedruis ingedoken en vanaf zaterdag heeft Chris zich aangesloten.

De zaterdag van de carnaval begint standaard bij ons met een “ontbijt” van worstenbroodjes en een biertje. Voor de Hollanders onder ons, ik kwam er dit jaar pas achter dat worstenbroodjes buiten Brabant niet overal in de winkel liggen, maar heb ‘t wel met jullie te doen. Wat een gemis.

Nou genieten we natuurlijk enorm van een nog kinderloze carnaval. Vooral de ochtenden zijn net wat fijner zonder de geur van een volle luier of ver opgespuwde melk op je jasje, maar we kunnen het niet helpen om toch in halve zwijm te vallen bij elk klein oetel-mupke wat voorbij komt. Heerlijk mee in de draagzak of bij papa op de schouder.

Met kinderen is carnaval straks heel anders en dat realiseren we ons maar al te goed. Het was daarom maar al te leuk dat we, op zoek naar een buitenbar, per toeval op een pleintje belande vol met jonge oudere en hun kids. Er zijn natuurlijk genoeg binnen locaties voor kinderen met springkussens, kinder carnaval muziek en Bavaria (lees: Bah-varia) op de tap, maar dit zag er toch wel een stuk gezelliger.

Zelfs zonder kinderen zijn wij (als echte binnen vierders) daar nog een aantal biertjes blijven hangen. Met een beetje geluk hebben we volgend jaar weer een reden om daar, wel met een extra thermoshirt aan weer te blijven hangen. Tenminste tot het na een paar biertjes al onmiskenbaar te ruiken is dat er iemand thuis een schone luier nodig heeft. Ja carnaval gaat heel anders zijn, maar wat kijken we er nu al naar uit!

Eindelijk zijn we thuis en kunnen we weer op de bank ploffen. Een halve wereldreis verder en een hele drukke dag, alles in het teken van een baby. Deze keer niet die van ons, nee, die van m’n tweelingbroer en zijn vrouw. Die laatste begint namelijk steeds verder naar voren te groeien dus hoog tijd voor een baby shower!

Na weken plannen en bakkelijen kon vanochtend een kleine groep kindergekken een klein, super schattig restaurantje omtoveren tot een “HOERA EEN BABY DUS GOOI ALLES WAT MET BABIES TE MAKEN HEEFT HIER” feestje. Terwijl wij, vrienden en familie, nog vol in de stress ballonnen zaten op te blazen kwamen de nietsvermoedende toekomstige moeder en de wel-wat-vermoedende toekomstige vader binnen. Natuurlijk niets zo leuk als een hormonale vrouw te verrassen want dan weet je zeker dat er goed gejankt gaat worden.

Na alle tranen gedept te hebben en iedereen te hebben geknuffeld (en stiekem dus weer opnieuw een huilbui te hebben weggeveegd) kon het partijtje echt beginnen. Een riante lunch verscheen op tafel en onder het genot van zelfgemaakte smeersels hoorde je door het hele restaurant, nee zelfs de hele straat, alleen maar “baby dit, baby dat, baby zus en baby zo”. Hartstikke leuk en gezellig natuurlijk, maar laten we eerlijk zijn; lullen over babies doen we al genoeg dus hup, tijd voor de volgende activiteit!

Alsof men op audiëntie kwam bij de paus vormde zich een nette rij bij de ouders-to-be en werden de cadeaus een voor een overhandigd. Natuurlijk super veel babykleertjes die zoals het hoort super schattig zijn, maar ook cadeautjes niet voor de baby maar voor moeders zelf. We hoorde van elke moeder dat zo’n zwangerschapsfotoshoot een echte ‘must’ is om te doen dus die werd aangeboden, en een creatieve vriendin had voor die shoot zelf een jurk gemaakt die meteen aan moest.

Het krijgen van die cadeaus is natuurlijk leuk voor de ouders, maar wij wilden ook wat pret en dat kan natuurlijk het makkelijkste door middel van leedvermaak. De net overladen ouders moesten baby foto’s gaan matchen met de gasten, en dat blijkt dus toch nog verrassend lastig te zijn als geen van de aanwezigen meer tandloos en kaal zijn. Ondertussen konden wij nog snel een raad de datum-kalender invullen (6 april jongens, ik weet het zeker!).

Toen iedereen een foto van een schattig hummeltje vast had gehad konden we van start met het laatste onderdeel; een kleicursus. Wat een werkelijk gek was dat, al die vrienden van het koppel zijn bizar creatief! Zitten zij daar het ene kunstwerk na het andere op tafel te zetten terwijl wij drie keer opnieuw een paddenstoelen aan het kneden en afbreken zijn! Toen we op een gegeven moment grapte dat een zo’n paddenstoel op een fallus leek kwamen we er achter dat aan de overkant van de tafel daadwerkelijk een fallus was gemaakt. Bleek onze paddenstoel toch niet zoveel weg te hebben van een jongeheer als dat we dachten.

Al met al hebben we, ondanks de paddenstoelen, enorm genoten van de hele shower en kunnen we niet wachten tot de dag dat er precies zo een voor ons gepland mag worden. Tot dan blijven we gewoon genieten van het idee van ons toekomstige neefje die er toch echt bijna aan komt. En extra verwend gaat worden als ie daadwerkelijk 6 April komt!

Het is deze week nationale voorlees week. We zijn allebei gek op lezen. Chris gaat met gemak in een week door een dikke pil, en waar ik tegenwoordig het geduld niet meer lijk te hebben voor meer dan een tijdschrift, neem ik alle tijd als het op voorlezen aan komt.

Toen we de eerste keer bij Maartje langs gingen, werd er die avond ook door ons beide voorgelezen aan de meiden voor ze gingen slapen. Heerlijk is dat als er iemand al half slaperig, maar super enthousiast tegen je aan kruipt om nog net voor het slapen gaan weggevoerd te worden naar een wereld vol spannende avonturen.

Vroeger werd er bij ons beiden thuis al voorgelezen uit allerlei boekjes. De hele reeks van Pinkeltje (wie is er niet mee opgegroeid) staat nog steeds op mijn oude kamer en de ondertussen verbruinde editie van “Nog één nachtje slapen” staat er met ezelsoren en al nog fier op de plank. Toen ik dat laatste boek vorig jaar op de rommelmarkt tegen kwam, kon ik het dan ook niet laten om ‘m gelijk van het kleedje te grissen en mee naar huis te nemen.

Dankzij Chris weet ik sinds kort ook dat er voorlees wedstrijden zijn voor dove en slechthorende kinderen. Ik had hem bijna opgegeven voor de volgende editie, tot ik er achter kwam dat het een wedstrijd voor en door kinderen is. Desalniettemin is het prachtig om te zien hoe zij al vol overgave en met zo’n emotie een verhaal tot leven kunnen brengen met hun handen en mimiek. Daar kan ik in ieder geval nog heel wat van leren.

In de afgelopen jaren zijn er steeds meer diversere voorleesboeken bijgekomen over verschillende gezinsvormen zoals de papa’s van teddy, logeren in een buik en een zee van liefde (die trouwens gratis te downloaden is). Een super manier voor kinderen van elke afkomst om te horen over alle avonturen in alle soorten gezinnen.

Aan iedereen die de kans krijgt, raden we aan om zo veel mogelijk de tijd en de kans te nemen om voor te lezen aan je kleintjes. Wij herinneren ons samen nog niet de helft van wat we zijn voorgelezen, maar krijgen beide een enorme lach op ons gezicht als we er aan terug denken. En toen? Toen kwam er een olifant met een lange snuit en die blies dit verhaaltje…

Zo. Het deeg voor de wafels voor de winter picnic van morgen staat te rijzen in de oven. Ideale moment om weer eens te beginnen met een blog. Want daar zijn we weer, die twee mannen en die vrouw die eind vorig jaar plots zo stil werden.

Eind vorig jaar hadden we eerst goed nieuws. Na de lang verwachtte positieve test, hadden we ook bij de eerste echo al een kloppend hartje. Ons geluk kon niet op en we konden hier in Den Bosch nachtenlang nauwelijks slapen, wachtend op die tweede echo. Bij Maartje thuis werd er vooral veel geslapen, want die kleine vrat al gelijk veel energie. Maar helaas bij de tweede echo was het hartje toch weer gestopt met kloppen. En toen?

Op dat moment waren we vooral alle drie heel verdrietig. Alles valt op dat moment even stil, omdat je niet weet wat je moet en kan zeggen. Nu nog steeds blijft het toch iets waar niet direct de juiste woorden voor zijn om te beschrijven. Ik denk dat het woord “kut” toch best wel een deel van de lading dekt. Voor Maartje ging er een traject van start met weer een miskraam. En hoewel je er het liefst voor elkaar wil zijn, kan je niet alles voor elkaar dragen. We blijven tot vandaag nog echt super trots hoe ze het elke dag weer doet.

In de tussentijd is kerst voorbij gegaan, zijn we al weer aan een nieuwe jaar begonnen. In de tussentijd hebben we er wat meer over gepraat, geprobeerd het wat meer een plekje te geven en vooral veel steun en gezelschap gezocht bij vrienden en familie. Ook hier met z’n tweetjes zijn we naar elkaar toe gegroeid. Hoe vervelend de situatie, heeft het ons ook weer geleerd hoe we er beter voor elkaar kunnen zijn of elkaar juist even de rust te geven.

En nu zitten we hier, te wachten tot het deeg gerezen is. In het nieuwe jaar. En toen? Tja…

Het is alweer bijna het einde van het jaar. Als echte huismutsen maken Chris en ik al jaren een weekmenu voor de boodschappen en voor aankomende week moest ik boven aan die lijst alweer “week 50” typen. Je hoeft ook maar even buiten te stappen om te voelen dat het winter is. Heerlijk om even in te wandelen als de zon schijnt, maar met alle regen en het kleine beetje sneeuw van de afgelopen tijd, verblijven wij toch allebei liever binnen.

Omdat Chris en ik nogal verschillen met betrekking tot het versieren van de boom, resulteert het jaarlijkse optuigen ook met de beste bedoelingen toch steeds in een soort van Tiny en Lau light. Degene die dit mogelijk nog niet kennen, kunnen hier klikken om een beeld te krijgen van de kerstvreugde die zich hier in huis hangt.

Het voordeel van dit jaar is dat er een uur verderop nog een kerstboom moet worden opgezet. Niet alleen drie kerstbomen, maar ook een kerstdorp en een scala aan andere feestdagen artikelen. Hoewel het bijna voelde als vreemdgaan, kon ik natuurlijk niet de kans voorbij laten gaan om even langs te wippen op de dag dat alles werd uitgesteld en opgetuigd. En zo stond ik een uurtje later met vrouw en drie kinderen de kerstboom te versieren. Ja dat nieuwe kabinet veranderd iedereen stiekem toch een klein beetje 😉

Voor ons duurt het wel nog even voor we de boom met een kleine kunnen optuigen, dus ik heb naast genoten ook zeker geleerd van wat wel en niet te doen als dat moment er aan komt. Het belangrijkste is dat de boom hoog genoeg moet zijn om de mooiere ballen op veilige hoogte te hangen. Een win, win situatie voor mij als kerstfanaat, omdat dat elk jaar een grotere boom en meer ballen betekend.

Tot dat het moment daar is geniet ik nog maar even van de andere kerst-fanaat in onze driehoeksverhouding. Want in 1 dag 14 dozen uitpakken en uitstallen lukt natuurlijk niet. Dus morgen mag ik lekker weer. Maar ssssht, niets tegen mijn man vertellen.

Na al die weken wachten, het Sinterklaas journaal volgen en ons beste gedrag te vertonen is het dit weekend dan zo ver; Sinterklaas komt bij opa en oma op bezoek!

Elk jaar is dat weer iets waar kind en volwassene bij Sander thuis enorm naar uitkijken. De kinderen want cadeaus, de volwassenen want dobbelen en dus eigenlijk ook cadeaus. Zeker op dit soort dagen wordt altijd even weer pijnlijk duidelijk hoe kinds je als volwassene eigenlijk nog blijft.

Zo werkt ook bij ons het nog te dreigen “als je niet lief bent krijg je geen cadeaus”, zij het meegegroeid naar “als je niet helpt het feest voor te bereiden krijg je geen cadeau”. Of wat dacht je van “als je je zo kinderachtig blijft gedragen mag je aan de kindertafel zitten!”. Mijn favoriet blijft toch echt de “nee je hebt echt al teveel pepernoten op, je krijgt niet meer!”

Maar goed, het blijft een kinderfeest en deze staan dus ook centraal. We kijken daarom de hele dag iets meer door tussen onze vingers door dan normaal, we accepteren dat ze hyperactief zijn en schuiven ze met een knipoog toch nog die extra pepernoot toe als mama niet kijkt.

Allemaal super leuk om als oom mee te mogen maken, maar toch kunnen we niet wachten tot onze eigen koter mee mag doen aan de door suiker opgevoerde festiviteiten. Gelukkig is Sinterklaas onze voordeur niet vergeten; Dodo mag elk jaar ook z’n schoentje zetten. Die geniet al dagen lang van de extra snoepjes die hij ook dit jaar weer heeft gehad.

Zoals Chris vorige week al zei, de feestdagen zijn begonnen. En in ons huis ben ik degene die vooral gek is op deze tijd van het jaar. Het startschot werd vorige week gegeven toen het Sinterklaas Journaal weer begon. Iets wat ook in ons nog kinderloos huis al heilig is verklaard. Want zodra we onze neefjes of nichtjes spreken, hebben ze allemaal gelijk door als je stiekem een aflevering hebt overgeslagen.

En elk jaar is het spannend voor ze of de Sint wel aan zal komen. Voor de volwassenen in onze familie is dat wat minder spannend, want wij komen zeker aan (lees: in gewicht dan). Aan mijn kant van de familie heeft bijna iedereen een soort genetisch defect waardoor we niets met speculaas kruiden kunnen weerstaan.

Speculaasjes, pepernoten, alle zoetigheden van deze periode worden verorberd en naar binnen gezogen alsof we een zwart gat in onze buik hebben. Het probleem alleen met mijn kosmische tunnel is dat ie uitkomt op mijn dijen en de derde onderkin van Mars.

Klein weetje wat we hebben geleerd omdat 9 van de 10 dingen die we lezen over kinderen en zwangerschap gaan; zwangere vrouwen mogen maar een bepaalde hoeveelheid kaneel. Nou zwanger vrouwen van Nederland, we zullen als goede zuidelijke katholieken een extra kaars aansteken in de Sint-Jan, voor alle kracht die wij verwachten dat nodig is om je niet vol te proppen met pepernoten.

Afgelopen weekend kwam de goedheiligman ondanks alle problemen toch weer aan in Nederland. En net als veel ouders in Nederland zaten wij met iedereen op de bank, om te kijken of die goede Sint wel zou komen, nu hij het weer zo lijk vond.

En terwijl we wel begonnen met 3 kleine hulp pietjes (en stiekem ook oma-pietje doebie-doebie), zaten enkel de volwassen bij het aanmeren met hun goede gedrag nog voor de tv. Vooral tot het hoge woord er uit was en ook wij wisten dat we onze schoen mochten zetten…. Zou de Sint al weten wat wij er het aller liefst in willen? Misschien gaan we zoals bij Maartje thuis ook maar eens zes schoenen tegelijk zetten.

Er zitten geen blaadjes meer aan de bomen, het is ‘s nachts ijskoud en Dodo vertikt het door de regen naar buiten te gaan, het is weer lekker ouderwets écht herfst. Niet dat slappe gedoe van nog geen maand geleden waar het ineens 24° in oktober was, nee, dit is het echte werk. En dat kan eigenlijk maar één ding betekenen; het Sinterklaas journaal komt er weer aan!

En met het journaal komen natuurlijk ook de 19 dagelijkse kleurplaten van de nichtjes, de cadeau ideeën van de neefjes en de kilo’s chocolade pepernoten (dat laatste laat onze weegschaal helaas ook weer harder werken). Voorzichtig worden de eerste versieringen uit de kast getrokken en is er bij opa en oma zelfs al een schoentje gezet. Hoewel het weer buiten om te janken is merk je er binnen met alle vreugd vrij weinig van, tenzij je natuurlijk als een echte Nederlandse bikkel op je fiets naar het werk bent gegaan, dan is je broek het eerste uur nog drijfnat.

Nou ben ik wat betreft feestdagen zelf nooit echt een bron van feestvreugde en is Sander dus schor van het smeken om mee te mogen doen aan de versierpret die de rest van Nederland wel heeft. En toch is het mijn lievelings tijd van het jaar. De knusheid die zo’n oude man schijnbaar met zich mee kan nemen, de gulheid die men ineens naar elkaar heeft en niet te vergeten het lekkere eten en snoepgoed die er bij horen.

En het aller aller aller ALLER leukste is denk ik wel het enthousiasme van de neefjes en nichtjes. Hoewel, dat zeg ik nu makkelijk met deze dagen in het verschiet, maar eigenlijk weet ik dat het idee van cadeaus en oneindig veel snoep onze engeltjes in enorme stuiterballen veranderd die door alle suikers en kleurstoffen pas om 4 uur ‘s nachts kunnen slapen. Kijk, dat gaat ons kind later natuurlijk nooooooit doen. Toch?

Voor de kalender puristen onder onze lezers was het misschien nog een beetje vroeg om elkaar hiervoor te feliciteren, maar ik denk dat bijna iedereen met kinderen net als wij zelf ergens in het afgelopen weekend verkleed op de straat op ging, of op de bank wachtte tot er nog wilder uitgedoste kinderen langs de deur kwamen.

Voor ons betekende het dit jaar weer meehelpen met de spooktocht in het dorp van de neefjes en nichtjes. Iets wat elk jaar leid tot één van de grotere discussies in onze kinderwens-reis. Want bij het zien van al die enthousiaste hyper de pieper kids kom ik tot het punt dat ik er gelijk 12 wil. Chris daarentegen houd het op zulke momenten toch liever bij één, misschien twee maar zeker niet meer dan drie. Stiekem hoop ik dat hij door de jaren heen net zo makkelijk over te halen wordt, als wanneer het aankomt op “het laatste drankje” van de avond (lees: vooruit, nog ééntje dan).

Dit jaar liepen we niet mee met de tocht zelf, maar mochten we samen met alle kinderen slijm/snot maken. Gelukkig voor alle moeders thuis, was het grotendeels zeep en water in een door ons zorgvuldig dichtgeknoopt boterham zakje. Als we de kinderen zelf mochten geloven waren er veel van overtuigd dat het echt snot was. Vooral de grote ogen spraken boekdelen als ik weer vertelde dat ik het hele jaar mijn neus speciaal voor hen had leeggeplukt. Gelukkig kwam slechts sporadisch de vraag terug of ze het dan konden opeten. Tja.. kinderen blijven kinderen zullen we maar zeggen.

Na een spannende nacht was het weekend natuurlijk nog langer na niet voorbij. Want Sebas kwam nog een nachtje logeren. Eén nachtje maar, wat hij zelf maar belachelijk vond, want je kan bij vanaf twee nachtjes logeren echt leuke dingen doen. Gelukkig nam meneer voor deze keer wel genoegen met een nachtje minder. En gelukkig konden we als nog heel veel leuke dingen in die korte tijd stoppen.

Zo is hij vol trots met de Griffoendor sjaal van Chris z’n Harry Snotter kostuum mee naar de markt geweest. Het zou namelijk gek zijn als een Ravenklauw en Hufflepuff er mee de straat op gingen, dus hij nam het met liefde uit onze handen. Voor die kleine man is een rondje markt tegenwoordig vaste prik.

Een nieuwe viskraam bezoeken om te kijken of ze daar lekkerdere kibbeling hebben dan bij de vorige keer (Katje Krol blijft zijn nummer 1), als het even kan een tosti bij de DIT (die echt niet wordt gegeten vanwege het speelgoed wat er bij zit) en als het lekker weer is nog een ijsje voor de barre tocht van 15 minuten terug naar huis. En stiekem doe ik bij alle punten ook maar even mee. Ik ben veel, maar ook niet van steen natuurlijk.

Volgegeten en voldaan zijn we de rest van die korte 24 uur logeren maar lekker op de bank geploft om te gamen en te kletsen over alles wat ie de afgelopen weken weer had meegemaakt tot het ver na bedtijd was. Heerlijk weer zo’n enthousiast hyper de pieper kind in huis. Voor nu gaan we door met proberen voor een eerste en wie weet.. nog eentje dan.