Auteur archief: dewegnaardewens

De laatste paar weken zijn weer voorbij gevlogen. Tussen Wanda en ons is het nog steeds dik aan. Elke ochtend staan we op met haar video reactie op ons laatste berichtje van de avond er voor en nemen we soms nog half slapend alweer iets op om terug te sturen. Tussendoor vliegen de video’s en fotos je om te oren, tot we de dag weer afsluiten met een “Good night” of een “Slaap lekker”.

Want stiekem kan ze een he(eeeeeee)el klein beetje Nederlands. Dan wel met een dik Duits accent, omdat er in Texas verrassend veel Duitsers wonen. Dat en omdat veel Amerikanen Dutch en Deutsch nogal snel door elkaar halen. Met een lekkere harde “G”, waar de gemiddelde randstedeling nog een puntje aan kan zuigen en wij als zuiderlingen alleen maar om kunnen lachen. Zij gelukkig ook bij onze pogingen om spontaan over te komen als we “Y’all” in een zin willen verwerken.

Voor Wanda stonden de weken vooral in het teken van psychologische testen, bloed testen en haar eerste en haar eerste bezoek aan de kliniek in San Diego. Dat laatste was voor Wanda nogal een groot iets, omdat ze nog nooit gevlogen had. Zoals ze zelf ook al zei is Amerika echt een land van de autorijders. Wat met het formaat auto wat zij en de gemiddelde Amerikaan heeft, net zo goed een klein vliegschip zou kunnen zijn. Voor een ritje van 6 uur draait deze Texaan haar hand niet om. Toen we uitlegde dat wij in die tijd naar Berlijn of Parijs rijden, moesten we allebei toch even achter onze oren krabben hoe veel groter Amerika was.

De eerste keer vliegen was best wel spannend, maar het ging allemaal goed. We konden alles op de voet volgen, omdat er een kleine live vlog over het vliegveld volgde. Zo weten we alvast alle eettentjes te vinden op Houston International, dat ze comfortabele stoelen hebben voor het eindeloze wachten en dat als je piercings hebt, dat de metaaldetector dan niet af gaat. Dat laatste had Wanda namelijk meer spanning gegeven dan het vliegen zelf.

Het bezoek aan San Diego was uiteindelijk een bliksembezoekje van een paar uur, waarin ze het fantastische team in de kliniek heeft leren kennen, de laatste testen, afnames en gesprekken heeft gehad en we nu met trots kunnen zeggen dat ze met vlag en wimpel (of zoals zij zei Vag and Wipple) is geslaagd! Nu op naar het altijd romantische stukje.. Legal.

Fijne Pasen allemaal! Na een dagje in Maastricht lekker lang uit in de zon te hebben gezeten met eten, drinken en nog meer eten, zitten we nu weer in de auto terug naar huis. En hoe donker het buiten ook is en hoe hard het ook mag regenen, herkennen Chris en ik elke keer weer het zelfde stukje weg tussen de twee huizen in.

Daar kregen we nu al weer een aantal jaar geleden voor het eerst bericht van iemand die net als ons de hoop had om ons te helpen met een gezin te starten. Nu, net als toen met Pasen, zijn we al weer vier jaar, drie hele lieve dames en één continent verder. Hoeveel verder precies houden we nog even voor ons zelf, maar wat we wel wilde delen is wie Wanda is en waarom wij zo gek op haar zijn.

Wanda is een geboren en getogen Texaan. De cowboy boots staan bij de deur, ze springt het liefst al linedancend de dansvloer op met cowboy hoed en wel. Zoals ze zelf ook zegt “I’m a line dancing cliché y’all”.

Ze is jaren lang verpleegkundige op de ambulance geweest en kan net als ik helemaal enthousiast raken van alles medisch vreemds en uitdagends. Maar toen haar oudste werd geboren merkte ze dat het toch wel wat pittiger werd om met loeiende sirenes en een ziek kind achter in de ambulance naar de eerste hulp te racen. Daarom werkt ze al een aantal jaren nu met oorlogsveteranen en kan ze nu er een vierde kleine is ook veelal thuis werken.

Niet dat ze daardoor meer stil zit, want ze volgt ook nog een opleiding tot wiskunde docent. Want nu drie van de vier op school zitten, kijkt ze er steeds meer naar uit om een zelfde ritme en rooster te hebben als hen. Want die kids zijn wel de wereld voor haar. Ze noemt zich ook met regelmaat “mama bear”, omdat ze, ze overal voor wil beschermen. En het opvoeden doet ze helemaal zelf, wat we steeds zo bewonderingswaardig vinden.

Daar waar wij het soms al pittig vinden om op twee tegelijk passen, draait zij haar hand niet om, om iedereen elke ochtend op tijd op, gewassen, gestreken en gevoed te krijgen. Zelfs nog met ijshockey (midden in het altijd hete Texas schijnbaar razend populair), band practice en alle buitenschoolse activiteiten erbij. En als kers op de taart een zeer sassy peuter die liefkozend is omgedoopt tot de CEO van de familie, omdat ze naar het lijkt echt de baas denkt te zijn.

Naast dat ijshockey groot is in Texas, is het geloof dat ook. En zo ook in huize Walker, want er is elke zondag kerk, in de zomer kerk-kam voor de kids en gaat ze zelf ook naar walks with Christ. Maar wat zijn van alles het meeste mee krijgt is dat mensen die liefde geven, liefde verdienen. Wie je ook bent, waar je ook vandaan komt en wat (in ons geval gelukkig) je geaardheid ook is. Vandaar dat er al meerdere keren in kerken in Texas wordt gebeden voor een goede afloop voor die twee jongens uit Nederland. Iets wat wij in deze tijd in Amerika alleen nog maar mooier vinden.

Wij zijn gek op deze vrouw, die zich soms net als ons als een chaotische idioot kan gedragen, maar in dit hele traject zich als olympisch sprinter heeft ingezet, om de valse start van vorig jaar meer dan in te halen. Dus wie weet…

De vorige keer konden we het goede nieuws delen dat er na alle weken wachten embryo’s waren en dat het wachten nu vooral was op een match met een leuke draagmoeder. Dit was misschien een beetje oneerlijk om te vertellen, omdat wij op dat moment al wisten dat er iemand was. De eeuwenoude vraag is wat er eerder was; de eicel of de draagmoeder en in ons geval was het een foto finish race wie er als eerste zou komen.

Na Sandy hebben we een tijdje rust genomen om alles even een plekje te geven, maar daarna zijn we weer met frisse moed en flink wat positieve aanmoediging van onze agency begonnen aan de zoektocht naar een nieuwe match.

Gedurende de laatste weken van 2024 hebben we tussen alle voorbereidingen op de feestdagen een aantal leuke profielen bekeken, leuke gesprekken gehad, maar toch geen match gevonden. Bij de agency gaven ze aan dat zij tussen kerst en oud en nieuw zouden sluiten, maar dat ze daarna weer verder zouden kijken. Ze hadden niet veel draagmoeders meer bij hen ingeschreven, maar de hoop was dat er in het nieuwe jaar weer nieuwe bij zouden komen.

En daar was ze dan ook meteen in de eerste week van het nieuwe jaar. Wanda. Net voor het weekend kregen we haar profiel, wat voor ons al een dikke match was, dus we baalde dat we pas na het weekend iets konden plannen. Maar door het tijdsverschil en een zeer actieve Wanda konden we voor de maandag er op al een gesprek plannen. En net zo snel als die klik er door haar profiel was, was die er in het gesprek nog meer.

We vlogen door het gesprek heen en kletste zo ruim een uur aan elkaar. Voor ons was er geen twijfel, dus we appte Luc gelijk na het gesprek dat we geen 24 uur hoefde te wachten en wij het wel wiste. Bijna direct op dat berichtje volgde een screenshot met het appje van Wanda die op het zelfde moment, hetzelfde dacht. Great minds think alike zullen we maar zeggen.

Nou kan je aan de titel mogelijk al afleiden, komt Wanda uit een andere staat dan dat onze agency zit. Wanda komt uit Texas en is zo Texaans als ze, ze maar maken. Ze gaat in het weekend met vriendinnen line-dancen, heeft meerdere cowboy hoeden, is lekker recht voor z’n raap (wat wij als Nederlanders wel kunnen beredeneren) en droomt al jaren van haar eigen “barndominium” (een woning in een grote schuur op een eigen stuk land met koeien).

De dag na het gesprek werden we al wakker met een appgroep die Wanda voor ons drieen had aangemaakt en de “Y’alls” vliegen ons sindsdien om de oren. “Y’all are cracking me up”… “Y’all have a good night now” …. en “How did Y’all sleep?”. We staan er mee op en gaan er mee naar bed. En voor ons is die openheid en overvloed aan contact heerlijk. Het voelt eindelijk weer een beetje vertrouwd als hier in Nederland.

Maar we zijn er natuurlijk nog langer niet. Maar daarover volgende keer meer. Voor nu “Bye Y’all!”

Je zou bijna denken met zo’n titel dat we zo lang stil zijn geweest, dat we over vorig jaar pasen gaan beginnen. Echter waren we deze keer voor het eerst bewust even stil. Want er is in de afgelopen tijd zo veel gebeurd op het gebied van onze kinderwens, wat allemaal leuk was om te vertellen, maar ook allemaal heel spannend of het wel zo zou blijven. Vandaar dat jullie vanaf nu een aantal weken op ons achter lopen, tot we weer in wat rustiger vaarwater zitten.

Hoewel de paaseitjes al in de supermarkt liggen en de zon zich ook al wat vaker op z’n paasbest vertoond, gaat het in ons geval om de eitjes die geoogst zijn. In de aller eerste week van dit jaar zelfs. Voor het zover was, gingen er in de laatste weken van 2024 nog veel mailtjes en telefoontjes met Amerika aan vooraf. We hebben nog net geen kerstkaarten die kant op gestuurd, maar menig gesprek en mailtje startte met “Merry Christmas” en “Happy Holidays”.

Al het gemail, gebel en veel meewerking van onze fantastische eiceldonor, heeft er voor gezorgd dat zij in januari 14 follikels had bij de laatste echo en ze 9 eicellen mochten oogsten. Nou klinkt dit als een grote hoeveelheid, maar we waren van te voren al gewaarschuwd dat, dat getal vooral nog zou dalen. En zo kregen we door de week heen telefoontjes met de tellingen.

Elke dag gingen ze weer kijken hoe alles er uit zag en groeide en elke dag kregen we een telefoontje hoe het er bij stond. We voelde ons bijna als ouders die hun kind voor het eerst naar het kinderdagverblijf brachten en hun telefoon refreshte om te kijken of er al schattige foto’s van hun kind werd gedeeld.

Door het tijdsverschil kwamen de telefoontjes soms op de meest onverwachte momenten. Zo weet iedereen bij het diepvriesschap van de Aziatische supermarkt hoeveel eicellen bevrucht waren en was het voor de mensen naast mij in de file ook zichtbaar dat ik heel blij was met het telefoontje wat ik toen kreeg. Dat maakte het uren lang stil staan een stuk aangenamer.

Uiteindelijk weten we sinds een aantal weken nu hoeveel embryo’s er gezond en wel de vriezer in gaan, in afwachting van een hopelijke terugplaatsing. Maar na ons afscheid van Sandy was het begin dit jaar vooral weer wachten en hopen op een nieuw telefoontje voor een Happy New Year en een match.

2024 was voor ons een jaar met zo ontzettend veel gebeurtenissen dat als je ons had verteld dat er twee jaar voorbij waren gegaan, hadden we het direct geloofd. Zo begonnen we vorig jaar met het even rust en een plekje geven van de tweede miskraam die we met z’n drieën mee maakte na een nogal turbulent einde van 2023.

Na een paar weken er goed over te hebben nagedacht, gesproken en geluisterd hebben we toen besloten om niet nog een keer te proberen. Nog steeds één van de moeilijkste beslissingen die we in ons hele traject heb moeten maken, maar ik denk dat we er alle drie nog steeds achter staan. Er is anders, maar nog wel leuk contact met Maartje en we hebben er zelfs een tweede kerstdag traditie aan overgehouden (Toch Maartje 😉 )

Ondertussen kwamen de krokussen al weer uit de grond, werden de paaseieren al weer verstopt en hadden wij de eerste stappen al weer gezet om alles een plaatsje te geven en te bedenken hoe en of we verder wilde gaan. Nou is er nooit echt twijfel geweest of we niet door wilde, maar na vijf jaar steeds maar doorgaan, was pas op de plaats toch echt even nodig.

Omdat Canada en Amerika al voor Maartje in ons hoofd zat, zijn we hier uiteindelijk toch in door gezet. En omdat Amerika mede dankzij Luc van SAI toch als de meest vertrouwde keuze voelde zijn we toen de temperatuur eindelijk boven de 30 graden kwam en alles qua timing perfect uit kwam naar San Diego te vliegen en Sandy te ontmoeten.

En terwijl die temperatuur in ons koude kikkerland weer ging zakken, zakte bij ons zo richting het eind van het jaar ook een beetje de moed in de schoenen toen Sandy zich terug trok als draagmoeder, nadat we elkaar steeds beter hadden leren kennen. Iets wat we natuurlijk terugdenkend wel een beetje hadden zien aan komen, maar helaas niet konden voorkomen.

En zo gingen we ook dit jaar weer door allerlei ups en downs in onze reis om een gezin te starten. Gelukkig loopt het traject van onze eiceldonor wel redelijk normaal door en hopen we dit jaar in ieder geval met een up te beginnen. Misschien dat laatste heuveltje voor de achtbaan eindelijk weer in het beginstation binnen rijd.

We zijn wel vaker stil en met alle feestdagen afgelopen weken was het anders ook wel moeilijk geweest om consequent te bloggen, maar deze keer hebben we expres een aantal weken gewacht. Dit omdat we nieuws voor de kiezen kregen waar we zelf ook even mee moesten leren omgaan.

Sommige mensen in onze directe omgeving weten het al, maar Sandy heeft er voor gekozen om zich terug te trekken als draagmoeder. Omdat de exacte reden vrij persoonlijk is, zullen we dan ook niet hier online delen. Het was iets waar ze al een tijdje over na dacht en wat na een paar weken toch naar buiten kwam en er voor zorgde dat zij niet meer in dit traject verder wilde gaan.

Het was voor ons even slikken en moeilijk plaatsen, omdat we elkaar al vijf maanden aan het leren kennen waren en we goede hoop hadden binnen een korte tijd te mogen beginnen met het echte werk. Het heeft ons de afgelopen weken het gevoel gegeven dat we weer terug bij af zijn, omdat het nu zeker weer een aantal weken, maanden zal duren voor we weer zo ver zijn als we nu hoopte.

De drempel was ook redelijk hoog om weer direct door te pakken, omdat we iemand zoals Sandy niet zomaar als inwisselbaar zien. Dus zomaar weer op zoek gaan naar een ander was dan ook even wennen. Gelukkig konden we terug vallen op de super steun van iedereen van de agency en hebben we het de afgelopen dagen kunnen wennen aan het idee.

En op dat punt staan we dan nu. Met wat frisse “tegenzin” weer op zoek naar iemand die mogelijk wel samen met ons die laatste stappen wil helpen om eindelijk ons gezin te ontsnappen. Wie weet wordt 2025 toch nog ons jaar.

Daar zijn we weer! Na een lange maand stilte pakken we de pen toch maar weer eens op.

We schrijven deze blog nu toch echt al best wel een tijdje, we hebben ook wel eens eerder pauzes gehouden in het schrijven, maar nog nooit zo lang zonder duidelijke reden, onze excuses daarvoor!

Maar ja, wat was de reden dan? Nou ja, deze blog gaat over onze kinderwens en de reis die we daarvoor ondernemen. En net als wanneer je echt op reis gaat sta je soms te wachten. Heel heel heel heel heel lang wachten.

Waar ons avontuur in Nederland constant bezig leek te zijn en we elke dag wel bezig waren met verstandige keuzes voor onze kinderwens en elke dag met Maartje spraken gaat het nu zoveel stiller en rustiger, en dus ook saaier.

Afgelopen zomer hebben we onze trucjes mogen doen in San Diego, en alles wat we fysiek moesten (en konden) doen is klaar. Maar gewoon, echt klaar, we hoeven alleen af en toe onze portemonnee te trekken of een document ondertekenen en dat is alles wat we nog hoeven te doen.

Ook het contact met Sandy is veel minder frequent dan met Maartje, wanneer haar dag begint duiken wij in bed en visa versa. Tuurlijk spreken we haar elke week wel, je wilt toch een band op bouwen, maar ook dit voelt heel anders.

Nogmaals, we zijn super blij dat we deze weg zijn ingeslagen met ons avontuur en ons doel begint toch echt steeds dichterbij te komen. Maar het voelt wel steeds meer als de ver van m’n bed show.

Gelukkig is het wachten als het goed is wel bijna voorbij, iets later dan gepland maar toch eerder dan gedacht zou begin 2025 weer de volgende grote stap plaats moeten vinden; het oogsten van de eitjes! Alsof we het over een landbouwgewas hebben….

Op het moment dat deze blog uit komt worden de laatste kleine puntjes afgevinkt om onze eicel donor goedgekeurd te krijgen om te mogen doneren. Voor het genetische gedeelte is ze met vlag en wimpel geslaagd. Ergens gek dat ze geen drager mag zijn voor iets genetisch wat wij ook dragen, om goedgekeurd te worden om onderdeel te zijn van een “draag” moeder traject.

Met uitzondering van een genetische overeenkomst met ons op dragerschapsgebied, brengt zij wel de andere vijftig procent van genetische opmaak van ons kind. Toen we dit traject twee jaar geleden met Maartje aan gingen was het allemaal heel makkelijk. Wij werden gek op Maartje en het was daarom ook super dat zij straks de helft zou opmaken van onze kleine op komst. Daarom hadden we er stiekem nooit zo serieus over hoeven na te denken.

Nu we in Amerika zijn gestart is dat wel even anders geworden. Terwijl we Sandy nog aan het leren kennen waren, moesten we ook via de donorbank ook op zoek naar iemand met wie we net zo’n klik dachten te hebben. Het grote verschil daarin, was dat we de laatste van de twee eigenlijk nooit zouden spreken. Om die reden hebben Chris en ik apart van elkaar de volledige databank in anderhalve week van voor naar achter en weer terug doorgenomen.

Hoewel je start met een blad met foto’s en een paar basis gegevens, heeft elke mogelijke donor een profiel van zichzelf opgesteld van negen pagina’s. Een groot deel daar van zijn vakjes die iedereen maar hoeft af te vinken. Of ze tatoo’s hebben, of ze roken, helemaal tot aan welke ziektes er eventueel in de stamboom voor komen. Gelukkig stonden er ook open vragen in die wat meer over hun persoonlijkheid, wat voor Chris en mij de grootste punten waren waardoor we op dezelfde mensen uitkwamen.

Zo is kunnen we zeggen dat ze gek is op reizen, naar de zelfde landen als wij gek op zijn, heeft ze haar familie hoog in het vaandel en sluit haar motivatie om dit te doen perfect aan bij hoe wij er in staan. En natuurlijk zijn er nog heel wat andere persoonlijke puntjes die voor een klik zorgde, maar die houden we lekker voor onszelf en later voor de kleine. Want hoewel het in Amerika niet verplicht is, is het hier in Nederland wel zo dat als onze kleine straks groot genoeg is mag weten waar hij of zij vandaan komt. Iets waar we maar wat blij mee zijn dat deze donor helemaal voor open staat.

Het was best een grote keuze om zomaar te maken op zo’n afstand, maar wat zijn we tot nu toe blij dat het er steeds meer op gaat lijken dat ons kind later ook wat mee kan krijgen van deze geweldige persoon. Voor nu is het nog even de vingers gekruist houden voor de laatste vinkjes die gezet moeten worden, zodat we hopelijk binnenkort met zekerheid kunnen zeggen dat de foto’s die nu op het scherm naast deze blog open staan zijn van de andere helft van ons nu toch steeds echter worden wens.

Sander kreeg twee weken terug een belletje dat hij weer plasma mocht doneren. Volgens de regels van Sanquin mag dat 30 dagen na een bezoek aan de verenigde staten. Iets wat voor ons al als veel langer geleden voelde. Doordat er zo ontzettend veel in zo’n korte tijd gebeurde, hadden wij ons even verkeken op het feit dat we pas een klein maandje “echt bezig” zijn.

Natuurlijk zijn we al een aantal jaar bezig. Over twee maanden hebben we zelfs ons vijfjarig jubileum. Iets waar we toen we net echt begonnen over tegen elkaar hadden gezegd, dat dat ons echt niet zo lang zou duren. Ook al waren er destijds al stellen die ons vertelde dat het voor hen ook echt wel al een aantal jaar wachten en zoeken zijn.

Hoe lang die jaren waren en hoe nog langer ze voelen, in zo’n sneltreinvaart lijken de afgelopen weken te gaan. Het is hier en daar even wennen, want we leren Sandy nu pas echt kennen, terwijl zij nu al weer een stap verder is en als alles goed gaat aankomende week met de IVF arts kan gaan praten. We hadden natuurlijk al een goed gevoel bij haar toen we haar leerde kennen en dit wordt de afgelopen weken alleen maar bevestigd.

Doordat alle afspraken, onderzoeken en uitslagen elkaar zo snel opvolgen, vergeet je ook al snel dat er best wel even een weekje niets kan gebeuren. Iets waardoor die super snelle weken plots weer enorm lang kunnen voelen. Het is de relativiteit van tijd waar we weer even aan moeten wennen. Iets wat er ook voor kan zorgen dat we dus niet net als de afgelopen weken elke twee weken weer groots nieuws hebben.

Deze blog wordt geschreven net na het emotionele afscheid van Pluisje. Wees gerust, Pluisje was geen konijn, kat of ander huisdier. Nee Pluisje was letterlijke een pluisje, maar voor Ilyas die vandaag bij ons was voor een goede 1,5 uur zijn allerbeste vriend. Pluisje moest mee naar binnen, Pluisje moest op schoot en iedereen moest naar Pluisje kijken. Alleen kijken! Niet aankomen! Dat laatste was iets wat zijn kleinere broer op een wat grovere manier heeft moeten leren. Helaas moest Pluis volgens de kleine man wel maar weer naar buiten om daar te spelen in de wind. Daar waar konijnen en honden volgens papa en mama vaak “terug naar de boerderij” zijn, is Pluisje als iemand het vraagt met zijn hele familie nu spelen in de wolken.

Naast Ilyas en z’n broertje hebben we de laatste paar weken vooral lekker veel kinderen over de vloer gehad of opgezocht. Zo hadden we Sebas weer te logeren, hadden we de verjaardag van de kleinste aan mijn kant van de familie en hebben de kleinste aan Chris z’n kant ook weer even mogen knuffelen toen we zijn gezin samen kwamen. Waar het aan mijn kant net wat makkelijker te verdelen is met een hele schare aan kleinkinderen, is kleine Aedan daar voor nu nog de eerste. Daarom was het onderweg daar naar toe al een wedstrijdje aftroeven wie de kleine het eerste vast mocht houden. Ik moet helaas bekennen dat mijn schoonvader heeft gewonnen.

Een huis vol was heerlijk en we zijn dan ook hard aan het werk om alles in Amerika zo goed mogelijk voort te zetten. Zo zijn we alle drie door de psychologische screening gekomen en weten we nu allebei onze genetische uitslagen. Zo is Chris drager van een genetische afwijking voor een specifieke zonne-allergie en ik drager voor albinisme. Iets wat in mijn hoofd samen enkel zou kunnen leiden tot een kind wat zelfs in de winter iedere ochtend in een vat van factor 50 zou moeten worden gedoopt. Gelukkig hebben we een hele leuke donor gevonden die daar een stokje voor kan steken.

Op het moment zijn we vooral aan het wachten op haar genetische testen om te kijken of we naast dat ze als persoon heel erg leuk is, ook op dat vlak een match is. Daarnaast wacht Sandy (onze fantastische draagmoeder en tevens ook iemand die in het echt anders heet) ook medische uitslagen en screenings voor we weer samen met z’n allen door kunnen naar dat o zo romantische papierwerk. Iets waar we stiekem toch wel naar uit kijken, omdat het weer een stapje dichterbij is.

En tijdens het wachten pikken we nu vooral alle mooie zonnige dagen mee in de tuin, het park of aan het zwembad. Wel natuurlijk met een kleine fles factor 50 bij de hand, want met onze genen weet je het natuurlijk nooit.