Auteur archief: dewegnaardewens

Alle partijen zijn na weken zoeken en wachten weer bij elkaar gebracht! Wanda is er volgens zichzelf meer dan klaar voor, wij als het even kan nog meer en als laatste is er nu ook weer een eiceldonor in zicht. Wanda ziet het hele proces als een estafette triathlon. Wij verzorgen het deel van de zwemmers, het stukje op de e(gg)-bike is voor de fantastische Morgan onze eicel donor weggelegd en Wanda zelf gaat dan de eindsprint inzetten en de prijs (letterlijk) binnenhalen.

Onze zwemmers liggen al weer een tijdje “in het water”. Zoals we wel eens grappen kan je een Chris of Sander liever niet shaken or stirred krijgen, maar on ice moet zeker wel lukken. Startklaar liggen ze daar te wachten, dus het is nu even kijken of we de planning van beide dames synchroon kunnen krijgen. Iets wat even wat moeilijker lijkt te worden, omdat Morgan net als een echte top-atleet erg gewild is en nog een “fietstocht” in de planning heeft staan voor een ander team.

Samen met sports coach Dr. S hebben we gekeken naar wat de opties waren om toch niet weer op de bank te moeten wachten tot Morgan bij ons team kan aansluiten. Omdat Morgan de vorige keer zo’n fantastische opbrengst had, is gekeken of wij mogelijk als het ware mogen mee liften met de familie waarvoor ze nu eerst voor “aan het trainen” is. Dr. S had zelfs nog een plan achter de hand om de kans te minimaliseren als ons team te klein zou zijn, want ook Morgan is er on ice.

Omdat Wanda met haar planning ook het hele thuisfront mee moet nemen, komen we uiteindelijk op een datum uit over iets meer dan een maand. Dit deels om te kijken wat voor hand we deze keer gedeeld krijgen in aantallen eicellen en ook hoe alle uiteindelijke embryo’s getest worden. Hoewel Wanda en wij het liefst direct volle snelheid van start waren gegaan, weten we ook dat voor een goede wedstrijd een goede voorbereiding nodig is.

Voor nu zijn alle deelnemers bekend en kent iedereen zijn doel voor de wedstrijd. Alle handen bij elkaar en op 3 “team baby 2026″… 1..2…3!

De afgelopen “echte” weken ging er een flinke griep hier door het huis. Tussen al het gehoest en gesnotter bleef er weinig energie over om nog een blog te schrijven. Gelukkig mogen we in deze blog weer een aantal weken terug blikken naar waar we gebleven waren. In een tijd toen de zon nog scheen en het lekker warm was buiten.

Nadat we voor ons gevoel een maand hadden verspild met wachten, konden we kiezen om bij de pakken neer te zitten of om door te pakken. Ook al voelde optie één al nooit echt een optie, werden we nog meer aangemoedigd door onze cowgirl cheerleader. Ze zou het haar missie maken om die verloren tijd in te halen. En met met het olympisch niveau waarop ze zelf door alle onderzoeken was gegaan, waren we blij met deze sterke speler in ons team.

Ook bij de kliniek vonden ze dat dit niet had mogen gebeuren en daarom zouden ze er voor zorgen dat het nu als het kon zo goed mogelijk zou verlopen. En de eerste stap die gemaakt werd, was meteen al eentje een hele positieve kant op. Want waar we zelf hadden gedacht een nog kleiner groepje te hebben om uit te kiezen, bleek er één zeer specifiek profiel toegevoegd te zijn aan de lijst.

De eiceldonor waar Sander zich de vorige keer zo in herkende en waar we beiden op papier ook al een klik mee voelde stond er nu wel tussen. Het bleek dat niet alleen voor ons er allerlei dingen waren veranderd in de afgelopen weken. Zo had zij met een andere voorbereiding een super goede oogst gehad en helaas voor haar en haar partner, ging de verhuizing naar Japan niet door.

“Good things come to those who wait” waren Wanda’s woorden toen ze hoorde hoe snel het nu was gegaan na het lange wachten. Het enige wachten was nu nog op een akkoord om een bekende donor te zijn. Gelukkig hoefde we daar niet al te lang op te wachten. Want ongeveer 2,5 minuur na de bevestigingsmail van de kliniek kregen we al een enorm vrolijke en blije mail van de gekozen donor zelf, hoe leuk ze het allemaal wel niet vond. Met onderaan de afsluiten “Sending you all the love and luck for the times ahead, love Morgan”

De weken die volgen zijn voor ons traject niet al te spannend, maar gelukkig had Wanda genoeg te vertellen.

Ze waren eindelijk begonnen met het bouwen van haar nieuwe huis. Wij vonden het al super snel gaan, omdat ze daar niet al te veel steen gebruiken om te bouwen, maar voor haar kon het niet snel genoeg gaan. Ze woont nu nog steeds tijdelijk bij haar ouders, wat voor geen enkele volwassen persoon het “je van het” is, laat staan als je ook al je kids mee neemt.

Onderling weten ze het steeds beter te vinden, maar de locatie die precies tussen de twee scholen van alle kids in zit zorgt er voor dat ze flink veel extra uren in de auto zit. Dus elke middag voor ons komen de filmpjes binnen hoe de hele familie Walker wakker word getrommeld, slapende gezichten, wild haar en al. En elke ochtend krijgen we een mini tour van het huis van haar ouders, wat volgens haar (en ons) een soort tijdscapsule is van de 90’s.

En als Wanda één ding niet wil in haar nieuwe huis, is een huis vol met 90’s memorabilia. Geen badkamer vol met diep zee decor en wc-bril, overal tapijt en door het hele huis een country-kitch stijl. Zoals ze zelf over het laatste zegt ” Even I aint that country”. Daarom was zo ook maar wat blij dat ze naar het Design-Centre mocht om alles uit te zoeken voor haar huis. Iets wat Sander zo’n drie keer verkeerd verstond als “Disney-Cenre”, dus die hield zijn hart al vast met wat voor interieur ze zou eindigen.

Het idee was dat ze ons online mee zou nemen in alle keuzes om te kijken wat we er van vinden. Zou heeft de ene helft van dit huwelijk een hele andere smaak dan de andere, maar vooruit we zouden mee kijken. Maar in plaats van dertig tinten marmere keukenbladen en kastjes, kregen we alleen een filmpje van een overprikkelde Wanda, die blij was dat het allemaal gekozen was en dat ze weer naar buiten mocht. Net zo’n shop-a-holic als ons dus.

Voor ons zelf was het vooral weer wachten op een mail vanuit Amerika, over een mail die zij hopelijk hadden ontvangen uit Mexico. Echter werden het vooral veel onbeantwoorde mailtjes van Nederland naar Amerika. Door het tijdsverschil en de vakanties die er tussendoor liepen, was het er tussendoor geglipt dat ze ondanks onze herinneringen na de eerste “Ja ik wil” niets meer van haar hadden gehoord. En daar zaten we dan… wel een maand, maar geen stap verder.

De twee weken die volgde na het gesprek met de IVF arts waren vooral wacht weken. Nog even niet de wacht weken om te zien of we zwanger zijn, maar de weken waarin we moeten wachten of alles okay is met de gekozen eiceldonor. Wil ze aan ons doneren, kan ze in de tijdsperiode die we willen en is ze okay met de extra eisen die we vanuit Nederland stellen. Want zoals we eerder al eens vertelde, moet ze in tegenstelling tot de reguliere Amerikaanse regels, ook een bekende donor zijn voor onze kleine(n).

De donor waarvoor we uiteindelijk hebben gekozen hebben we als bijnaam Emo Kaatje gegeven. Ze heeft op de foto namelijk veel weg van het jongere zusje van Chris, die we altijd al Kaatje noemen. Het grote verschil met de donor, is dat zij op de foto’s vooral in het zwart gekleed is en met meerdere soorten kleuren in haar, haar is vastgelegd. Verder heeft Emo Kaatje een profiel waarin ze heel vriendelijk en open over komt en het belangrijkste van alles, ze is helemaal okay met het zijn van een bekende donor!

Voordat we verder kunnen gaan, moeten we wederom al het papierwerk in orde hebben. Gelukkig stond Corperate-Chris al gelijk weer klaar om alles uit te zoeken en eventueel op te stellen. En omdat hij het meeste van het vorige contract kan gebruiken, kan het gelukkig ook voor een lagere prijs. Iets wat het Amerikaanse prijskaartje altijd heel erg welkom is.

Vanwege het tijdsverschil is het soms wat moeilijker om dingen geregeld te krijgen. Wanneer ons werk hier in Nederland klaar is, moeten we vaak nog de paar uur die we hebben gebruiken om via mails met Christina (Clinical-Chris) er achter te komen of er al nieuws is en of alles goed loopt. De hoop is altijd om zo veel mogelijk geregeld te krijgen in die paar avond uurtjes, want tegen de tijd dat we hier weer op staan om te gaan werken, zijn ze daar al weer ruime tijd gesloten.

Helaas komt het vaak genoeg voor dat we niet dezelfde dag het antwoord kunnen krijgen wat we willen en gaat het wachten weer een dagje langer door. Omdat Emo Kaatje tegenwoordig in Mexico woont voor haar werk, is het nog extra zoekwerk en voor ons dus weer extra wachtwerk om te kijken of alles gaat lukken. Het gevoel van niks kunnen doen is en blijft het moeilijkste deel van dit hele proces. Maar meer dan wachten, kunnen we voor nu niet doen…

Een weekje nadat we het slechte nieuws hadden gehoord hadden we een evaluatie gesprek met onze IVF arts. In de tussentijd had hij al gekeken naar alle lab uitslagen van Wanda voor en na de terugplaatsing en het genetisch lab voor de kwaliteit van de embryo. We zouden gaan zitten om te kijken of er iets gevonden kon worden wat een volgende poging anders of beter kon.

Uit zijn onderzoek en overleggen kwam helaas dat we vooral heel veel pech hadden. Want net als bij het normale proberen, lukt het ook niet bij elke poging. Alles in de baarmoeder zag er super uit, de embryo ook en Wanda’s lichaam had alle medicatie goed tot zich genomen. Maar helaas zaten wij net in de 15% kans groep waar het niet lukt.

Hoe vervelend het ook was dat er hierin niets was wat we beter konden doen, snapte we wel dat het ook gewoon pech konden hebben. Zoals we Wanda ook vertelde (en ze was heel trots op onze poging tot Texaanse spraak) “This isn’t our first rodeo”. We weten maar al te goed dat het niet altijd raak is en dat ook als het raak is het nog erg lang de billen samengeknepen houden of het wel goed komt.

Het enige wat de arts ons wel wilde aanraden, was het wisselen van eicel donor. Want wat we hier nog niet hadden gedeeld, was dat de eicel punctie heel erg had tegen gevallen. Zo erg, dat we aan het eind van alle stappen slechts genoeg hadden voor één terugplaatsing. Iets waar ze niet op hadden gerekend, maar wel iets waar ze al in het begin heel realistisch over hadden gesproken.

We hadden voor deze donor gekozen, omdat we qua gevoel een enorme klik met haar hadden. Omdat de kliniek ons een aantal donoren aanraadde die al vaker goed resultaat hadden gehad met hun punctie, werd die keuze enorm uitgedund. Ook de donor die Sander stiekem al een beetje in zijn hoofd had voor als we weer door zouden gaan, zou net de volgende maand naar Japan verhuizen en viel dus af.

Verrassend genoeg zat er ook iemand tussen die we beiden al eerder langer hadden bekeken en met wie we ook dachten een klik te hebben. Helaas viel zij af, omdat ze voor de Nederlandse wet al meer gezinnen had helpen ontstaan dan toegelaten was.

Gelukkig deze keer wel vergezeld door Wanda die ook met alle liefde mee dacht en bladerde. Zij zelf was alleen maar liefde geweest sinds de mislukte poging. Ze vond het vooral zo jammer voor ons, omdat ze zo hoopt ons te mogen helpen met het starten van een gezin zoals zij heeft. En zo bladerde we met z’n drieën nog even door alle profielen. Two Dutchies and a cowgirl.

Het zou gemeen zijn om deze keer te beginnen zonder aan te geven dat het niet positief eindigt. Want helaas is dat deze keer niet zo.

Na de terugplaatsing volgde de wachtweken. Eigenlijk net zoals in Nederland met Maartje destijds. Er waren deze keer alleen twee grote verschillen. Als eerste had het geen zin om een traditionele zwangerschapstest te doen. Want door alle medicatie die Wanda op dat moment gebruikte, zou de kans op een (vals) positieve test te groot zijn.

Ten tweede konden we niet als doel voor ogen blijven houden dat we vooral voorbij de geplande ongesteldheid moesten komen, omdat ook dit door de medicatie die Wanda gebruikte juist zo veel mogelijk werd uitgesteld. Dus voor nu was het om de zoveel dagen lab afnemen en afwachten. Twee weken lang.

Nou waren we tijdens ons traject in Nederland naar ons gevoel al een stuk beter geworden in het wachten. Vooral door schade en schande, omdat je op een gegeven moment hoe moeilijk dan ook moet accepteren dat je er nul invloed op hebt. En vooral nu we met de terugplaatsing voor ons gevoel nauwelijks door hadden gehad wanneer er iets werd terug geplaatst (niet dat we bij Maartje voor het grote moment in bed kropen) voelde het soms nog minder tastbaar.

Gelukkig was daar Wanda die ons er elke dag wel aan wist te herinneren. Door onder meer alvast te praten over hoe haar vorige zwangerschappen waren en wat ze dacht dat er allemaal stond te gebeuren en welke babyspullen er met de verhuizing mee zouden gaan. Want in de tussentijd was het toch eindelijk zo ver en had Wanda eindelijk een nieuw huis gevonden. En hoewel het nog gebouwd zou moeten worden en deel één van “the great migration” terug naar haar ouders zou zijn, heeft ze zo enthousiast door de telefoon geschreeuwd dat het was gelukt, dat we zonder twijfel haar ook zonder telefoon nog hadden gehoord.

Omdat een embryo op het dag vijf moment wordt terug geplaatst en je altijd twee weken “cadeau” krijgt, moesten we volgens Doctor S niet verwachten dat er al zwangerschapskwaaltjes zouden zijn voordat we gingen testen. En gingen ook die twee weken grotendeels voorbij, tot Wanda 3 dagen voor de test plots misselijk werd, gevoelige borsten kreeg en veel vermoeider was dan normaal.

Toen ze bij het prikken van het HcG te horen kreeg dat het misschien die zelfde dag al bekend zou zijn, kon zowel zij als wij geen van allen meer slapen. En geloof ons als we zeggen dat je met een tijdsverschil van 9 uur met heel veel spanning tot na middernacht wacht of er misschien toch al gebeld wordt door de kliniek. Maar helaas kwam er die dag nog geen bericht binnen.

Het nare van dat tijdsverschil, is dat de kliniek daar open gaat op het moment dat ik van werk naar huis rijd. Een rit die er bekend om staat dat ik enorm veel file onderweg tegen kom en dat het telefoontje waarschijnlijk dan zou komen. Een rit waarin je dan, net als in alle dagen daar voor ongeveer elke zwaaiend kind in de auto naast je, elke ooievaar op een lantaarnpaal als teken wil zien, om jezelf gerust te stellen dat het telefoontje zometeen goed gaat zijn.

Maar helaas, zoals we al zeiden eindigt deze blog niet met het positieve nieuws dat we hadden gehoopt. Terwijl ik muur vast stond tussen andere auto’s, op de plek waar ik al 15 minuten stond, kreeg ik het telefoontje dat er helaas geen positieve test was. Dan staat je wereld toch even helemaal stil. En toen alles weer een beetje binnen kwam en de auto’s ook weer met een slakkengang begonnen te bewegen, mocht ik Chris hetzelfde nieuws vertellen. Ongeveer 1,5 uur voor we elkaar daarna eindelijk zouden zien.

Het moment waar we met z’n allen naar toe werkte en wilde was eindelijk in zicht. Over ongeveer 5 dagen zou Wanda weer naar San Diego reizen voor de terugplaatsing. In plaats van het bliksembezoek van de vorige keer voor de keuring, is ze deze keer welgeteld 4 dagen daar. En deze keer is ze ook niet alleen. Deze keer gaat “Aunt Linda” ook mee.

Om bij Aunt Linda een beeld te krijgen, moet je net als bij Wanda beginnen bij de prototype Texaanse vrouw. Ze woont op haar eigen ranch met vee en wild in de achtertuin, draagt soms een cowboy hoed, maar zeker nooit laarzen (omdat dat veel te onhandig werken is). Ze is voor Wanda een soort surrogaat moeder, die er al van jongs af aan voor haar is. En elke keer als ze voor de zoveelste keer op video weer met haar aanstekelijke lach moet lachen om ons, voelt ze ook een beetje als een surrogaat schoonmoeder voor ons.

En we weten nog steeds niet of het aan de aanwezigheid van Linda ligt of niet, maar Wanda zit er een stuk relaxter in dan de vorige keer. Waar ze de vorige keer direct van het vliegveld in de uber door ging naar de kliniek en weer terug, gaan ze nu lekker de stad verkennen, naar het strand, uit eten en winkelen. Voor ons geeft het ook een fijn gevoel dat het ze het erg naar haar zin heeft.

De ochtend van de terugplaatsing wordt ze wakker in het hotel waar ze samen de afgelopen en komende dagen nog doorbrengen. Een kamer met allebei een eigen bed, maar ook een kleine huiskamer waar ze alles bij de hand kunnen hebben voor als Wanda straks bedrust heeft.

Net als de vorige dagen begint de dag met een shot van de outfit van de dag en deze keer is dat het “Good Vibes, Pineapples and French Fries” shirt. Een in de IVF wereld bekend “transfer day” shirt. Ook wij zaten thuis in een nieuw shirt, alleen stond op die van ons “Todays a good day for a miracle”. Aan de outfits zou ’t in ieder geval niet liggen.

Tussen het opstaan van Wanda en het binnen gaan van de kliniek waren er zo veel video’s en foto’s heen en weer, dat het wel een NOS live-blog leek. En toen het plots stil werd, wisten we dan ook gelijk “Nu gaat het gebeuren!!”. Gelukkig was die dag ook Luc er bij, die alles filmde en fotografeerde. Maar goed ook, want ook al waren we er digitaal bij, waren we zo overweldigd door emoties dat we de helft maar mee kregen.

We houden hoe het precies ging lekker tussen ons, Luc en Linda, maar het was een super moment met gelukkig ook veel ruimte om te lachen met elkaar. Was het dan wel om Wanda die licht high van de pijnstillers alleen maar grapjes maakte, dan wel omdat wij pas na 10 minuten naar een schaalte onder de microscoop op het scherm door kregen dat er nog geen embryo in de ruimte was. Het lege petrischaaltje had nog nooit zo veel liefde gekend.

Eenmaal klaar werd Wanda weer overgedragen aan Linda en Luc. Ze mocht haar roes in de hotelkamer uitslapen en zou nog 24 uur bedrust moeten houden. Voor haar begon een zeer welverdiend dutje en voor ons allemaal begon het wachten. Over 10 dagen zouden we kunnen testen!

Het startschot was gegeven en we konden voor ons gevoel eindelijk beginnen. Hoewel we natuurlijk al een aantal maanden bezig zijn met elkaar goed leren kennen, alles contractueel en medisch goed we zetten, voelt dit toch echt als het eerste echte werk.

Ook voor Wanda voelt het alsof wel nu eindelijk echt beginnen en het is super leuk om te zien hoe zij net zo enthousiast is over alles als wij. Ze laat ons in het begin het schema zien wat ze helemaal voor zichzelf heeft uitgewerkt. Per dag staat precies beschreven welke pillen ze moet nemen en welke “shots” ze moet gaan zetten.

In het begin was het nog het idee dat een vriendin van haar die nu in het zelfde schuitje zat haar de prikjes zou gaan geven. Helaas kwam daar wat tussen, dus nu moest ze het helaas zelf doen. Gelukkig werkt Wanda net als ik in de zorg, dus is geen vreemde voor alle medicatie, hoe het te maken en te zetten.

Voor de eerste keer de prik zetten zijn we tot in de nacht opgebleven om het moment samen mee te maken. Eerst kregen we een video te zien waar ze in een handomdraai de medicatie klaar maakte, de spuit ontluchten met zo’n enthousiasme, dat ze deze direct daarna de medicatie weer opnieuw mocht optrekken. En na een aantal keer op en neer gespring en veel “I can do this, i got this, pfffffew” geschreeuw ging de eerste prik de bil in. En terwijl wij onze net zo enthousiaste reactie terug aan het opnemen waren, kregen we al een berichtje terug. “See, noooooo problem at all”.

De rest van de dagen vliegen voorbij en vanwege het tijdsverschil spreken we af dat we wel elke dag terug kijken wat ze allemaal inneemt en hoe ze steeds de prikjes zet, maar niet meer live kijken. En vanwege dit tijdsverschil is het meerdere keren gebeurd dat ik (Sander) tijdens het omkleden voor mijn werk de video voor het eerst kon bekijken. Dit leverde soms voor redelijk wat scheve en gekke blikken op, als ik weer eens te laat was met de video pauzeren en er iemand de kleedkamer binnen liep terwijl er vanuit mijn telefoon heel luid “Ahw motherfucker” kwam.

Wanda zelf kon daar alleen maar om lachen en ook het feit dat er meerdere mensen langs mijn telefoon liepen terwijl er nog een shot van haar broek laag na het prikken open stond maakte al het spuiten en slikken een stuk luchtiger. Ze grapte dat ze in haar avond gebed maar extra moest gaan uitleggen, waarom er zo veel mannen in zo’n korte tijd mogelijk haar op die manier hadden gezien.

Tussen alle prikken en pillen door ging ze twee keer per week voor een echo. Er zat voor nu nog niets in, maar ter controle of haar baarmoederslijmvlies dik genoeg werd voor de terugplaatsing. Nog voor onze IVF arts kon doorgeven dat het allemaal goed verliep, had Wanda zelf al alles terug gekoppeld. “She called me thick, in the best way possible”.

En dat klopte zeker, want toen onze arts een half uurtje later belde, vertelde hij dat alles goed verliep en dat de Wanda haar tickets kon gaan boeken. De terugplaatsing zou over een paar dagen plaats vinden in San Diego!

Nu we door alle hoepeltjes zijn gesprongen met medische onderzoeken en getekende contracten, is het grote wachten op het startschot van Wanda’s maandelijkse cyclus. Er zijn in dit traject maar weinig momenten geweest dat we zo rijkelijk uitkeken naar het bezoek van “Auntie Flow” zoals het in Amerika wordt genoemd.

Dat moment is namelijk niet alleen het startschot van haar “Wanda’s Worst WeeK”, maar ook voor ons drietjes het startschot voor het starten met alle medicatie. Medicatie die al sinds een paar dagen door het huis verstopt ligt, omdat Wanda natuurlijk niet alleen in huis woont.

De gemiddelde kerstcadeau verstop plekken worden nu al in het begin van de zomer benut om doosjes pillen te verstoppen en achter in de groente lade liggen spuitjes die koel bewaard moeten blijven. En waar de meeste ouders een hekel hebben aan het gebrek aan liefde voor groente van hun kinderen, zijn wij alle drie voor nu even blij dat ze geen van vieren uit zichzelf een stronk broccoli of een zak spinazie opzoeken.

Alle goeie verstop plekken werken voor nu nog wel, maar terwijl we allemaal wachten om te beginnen, is Wanda zelf ook nog bezig met een groot ander project. Omdat zij het huis waar ze nu woont samen met haar toenmalige man had gekocht, is ze nu op zoek naar een plekje wat helemaal voor haar is. En hoewel deze Southern Christian Belle meestal alles in Gods handen legt, heeft ze nu besloten hem een beetje aan de hand mee te nemen en te helpen.

Zo krijgen we om de dag foto’s te zien van allerlei huizen in de buurt van Houston waar ze nu wonen. Wanda en co zoeken naar een “one-story family home”, wat in Nederland een bungalow zou zijn. Misschien nog net wat opbergruimte op een vliering voor feestdecoraties (en pillendoosjes), maar voor de rest heeft ze geen zin meer om voor het hele gezin dagelijks op en neer te trap op te gaan.

De markt in Amerika is totaal anders dan hier in Nederland op dit moment. Ze kunnen gewoon rustig rond kijken en niemand bied boven de vraagprijs. En ja qua huizen is de uitspraak “Everything is bigger in Texas” zeker op z’n plek. Want de huizen die ze stuurt zijn dan wel maar één verdieping, ze zijn ook gelijk drie keer zo lang en breed als ons bakstenen behuizing. Compleet met zwembad voor de kids en een garage voor mama’s minitank.

Zo gaan er een aantal weken en een aantal huizen voorbij. Nadat ze die dag had laten weten dat ze naar een huis ging kijken, kregen we weer een video waarvan we verwachten dat we een kleine hometour zouden krijgen mogelijkheid nummer 12. Maar in plaats daarvan “PANG” een video waarin ze duidelijk aangaf dat het startschot was geschoten. We konden eindelijk beginnen.

Nu alle medische en psychische checkpunten afgevinkt zijn, zijn we eindelijk op het punt van het papierwerk. Waar we in Nederland twee advocaten hadden, hebben we er op het moment drie. Jo-an die ons al helpt vanaf dat we Maartje leerde kennen een aantal jaar terug, neemt namens ons het voortouw vanuit Nederland. Want hoewel we beiden niet meer op het niveau “steenkolen engels” zitten, is juridisch engels toch wel echt 4 treden te hoog gegrepen.

Naast Jo-an hebben we ook nog Chris, die bij ons thuis Corperate-Chris was. Want naast de Chris die nu naast mij op de bank zit (Chris-prime) en Christina van de IVF kliniek (Clinical-Chris), zijn er sinds we met dit Amerikaanse avontuur zijn begonnen, redelijk wat Chrissen bij gekomen. We grappen wel eens dat het voor ons een soort Barbie lijn is.

Onze Corperate-Chris zorgt er voor dat alles wat in Amerika nodig is, ook weer met Jo-an wordt besproken, zodat ook alles alvast geregeld is voor als we hopelijk ooit als gezin terug naar Nederland mogen vliegen. En het laatste lid van advocaten was de advocaat die Wanda dan weer vertegenwoordigd, zodat ook zij met alles wat nodig was ondersteund werd. Want haar Engels is vloeiend, maar op juridisch gebied was zij ook niet overal helemaal thuis.

Na twee weken van heen en weer ge-face-time, gebel en heel veel ge-email, was er gelukkig eindelijk een versie van alle nodige contracten die ondertekend kon worden. En omdat het in Amerika wel voor de wet is toegestaan om een draagmoeder te zijn, zorgde dit nog voor een laatste onvoorziene hobbel. Want het moest nu ook ondertekend worden met een wettelijke vertegenwoordiger aanwezig.

Gelukkig was dit in het digitale tijdperk waar we nu in leven, toch redelijk snel geregeld. Via Face-Time konden we in het digitale bijzijn van Camera-Chris (tja, het kon niet anders) alles ondertekenen. Voor Camera-Chris was de digitale wereld nog iets nieuwer dan voor de meeste van ons, waardoor we het grootste gedeelte van de tijd vanaf het bureau recht zijn neus in mochten kijken. Iets waar we nog steeds met enige regelmaat om kunnen lachen.

Nu alle contracten getekend zijn, kan er eindelijk voor Wanda een schema opgezet worden om toe te werken naar het starten met de medicijnen.