Auteur archief: dewegnaardewens

Het is deze week nationale voorlees week. We zijn allebei gek op lezen. Chris gaat met gemak in een week door een dikke pil, en waar ik tegenwoordig het geduld niet meer lijk te hebben voor meer dan een tijdschrift, neem ik alle tijd als het op voorlezen aan komt.

Toen we de eerste keer bij Maartje langs gingen, werd er die avond ook door ons beide voorgelezen aan de meiden voor ze gingen slapen. Heerlijk is dat als er iemand al half slaperig, maar super enthousiast tegen je aan kruipt om nog net voor het slapen gaan weggevoerd te worden naar een wereld vol spannende avonturen.

Vroeger werd er bij ons beiden thuis al voorgelezen uit allerlei boekjes. De hele reeks van Pinkeltje (wie is er niet mee opgegroeid) staat nog steeds op mijn oude kamer en de ondertussen verbruinde editie van “Nog één nachtje slapen” staat er met ezelsoren en al nog fier op de plank. Toen ik dat laatste boek vorig jaar op de rommelmarkt tegen kwam, kon ik het dan ook niet laten om ‘m gelijk van het kleedje te grissen en mee naar huis te nemen.

Dankzij Chris weet ik sinds kort ook dat er voorlees wedstrijden zijn voor dove en slechthorende kinderen. Ik had hem bijna opgegeven voor de volgende editie, tot ik er achter kwam dat het een wedstrijd voor en door kinderen is. Desalniettemin is het prachtig om te zien hoe zij al vol overgave en met zo’n emotie een verhaal tot leven kunnen brengen met hun handen en mimiek. Daar kan ik in ieder geval nog heel wat van leren.

In de afgelopen jaren zijn er steeds meer diversere voorleesboeken bijgekomen over verschillende gezinsvormen zoals de papa’s van teddy, logeren in een buik en een zee van liefde (die trouwens gratis te downloaden is). Een super manier voor kinderen van elke afkomst om te horen over alle avonturen in alle soorten gezinnen.

Aan iedereen die de kans krijgt, raden we aan om zo veel mogelijk de tijd en de kans te nemen om voor te lezen aan je kleintjes. Wij herinneren ons samen nog niet de helft van wat we zijn voorgelezen, maar krijgen beide een enorme lach op ons gezicht als we er aan terug denken. En toen? Toen kwam er een olifant met een lange snuit en die blies dit verhaaltje…

Zo. Het deeg voor de wafels voor de winter picnic van morgen staat te rijzen in de oven. Ideale moment om weer eens te beginnen met een blog. Want daar zijn we weer, die twee mannen en die vrouw die eind vorig jaar plots zo stil werden.

Eind vorig jaar hadden we eerst goed nieuws. Na de lang verwachtte positieve test, hadden we ook bij de eerste echo al een kloppend hartje. Ons geluk kon niet op en we konden hier in Den Bosch nachtenlang nauwelijks slapen, wachtend op die tweede echo. Bij Maartje thuis werd er vooral veel geslapen, want die kleine vrat al gelijk veel energie. Maar helaas bij de tweede echo was het hartje toch weer gestopt met kloppen. En toen?

Op dat moment waren we vooral alle drie heel verdrietig. Alles valt op dat moment even stil, omdat je niet weet wat je moet en kan zeggen. Nu nog steeds blijft het toch iets waar niet direct de juiste woorden voor zijn om te beschrijven. Ik denk dat het woord “kut” toch best wel een deel van de lading dekt. Voor Maartje ging er een traject van start met weer een miskraam. En hoewel je er het liefst voor elkaar wil zijn, kan je niet alles voor elkaar dragen. We blijven tot vandaag nog echt super trots hoe ze het elke dag weer doet.

In de tussentijd is kerst voorbij gegaan, zijn we al weer aan een nieuwe jaar begonnen. In de tussentijd hebben we er wat meer over gepraat, geprobeerd het wat meer een plekje te geven en vooral veel steun en gezelschap gezocht bij vrienden en familie. Ook hier met z’n tweetjes zijn we naar elkaar toe gegroeid. Hoe vervelend de situatie, heeft het ons ook weer geleerd hoe we er beter voor elkaar kunnen zijn of elkaar juist even de rust te geven.

En nu zitten we hier, te wachten tot het deeg gerezen is. In het nieuwe jaar. En toen? Tja…

Het is alweer bijna het einde van het jaar. Als echte huismutsen maken Chris en ik al jaren een weekmenu voor de boodschappen en voor aankomende week moest ik boven aan die lijst alweer “week 50” typen. Je hoeft ook maar even buiten te stappen om te voelen dat het winter is. Heerlijk om even in te wandelen als de zon schijnt, maar met alle regen en het kleine beetje sneeuw van de afgelopen tijd, verblijven wij toch allebei liever binnen.

Omdat Chris en ik nogal verschillen met betrekking tot het versieren van de boom, resulteert het jaarlijkse optuigen ook met de beste bedoelingen toch steeds in een soort van Tiny en Lau light. Degene die dit mogelijk nog niet kennen, kunnen hier klikken om een beeld te krijgen van de kerstvreugde die zich hier in huis hangt.

Het voordeel van dit jaar is dat er een uur verderop nog een kerstboom moet worden opgezet. Niet alleen drie kerstbomen, maar ook een kerstdorp en een scala aan andere feestdagen artikelen. Hoewel het bijna voelde als vreemdgaan, kon ik natuurlijk niet de kans voorbij laten gaan om even langs te wippen op de dag dat alles werd uitgesteld en opgetuigd. En zo stond ik een uurtje later met vrouw en drie kinderen de kerstboom te versieren. Ja dat nieuwe kabinet veranderd iedereen stiekem toch een klein beetje 😉

Voor ons duurt het wel nog even voor we de boom met een kleine kunnen optuigen, dus ik heb naast genoten ook zeker geleerd van wat wel en niet te doen als dat moment er aan komt. Het belangrijkste is dat de boom hoog genoeg moet zijn om de mooiere ballen op veilige hoogte te hangen. Een win, win situatie voor mij als kerstfanaat, omdat dat elk jaar een grotere boom en meer ballen betekend.

Tot dat het moment daar is geniet ik nog maar even van de andere kerst-fanaat in onze driehoeksverhouding. Want in 1 dag 14 dozen uitpakken en uitstallen lukt natuurlijk niet. Dus morgen mag ik lekker weer. Maar ssssht, niets tegen mijn man vertellen.

Na al die weken wachten, het Sinterklaas journaal volgen en ons beste gedrag te vertonen is het dit weekend dan zo ver; Sinterklaas komt bij opa en oma op bezoek!

Elk jaar is dat weer iets waar kind en volwassene bij Sander thuis enorm naar uitkijken. De kinderen want cadeaus, de volwassenen want dobbelen en dus eigenlijk ook cadeaus. Zeker op dit soort dagen wordt altijd even weer pijnlijk duidelijk hoe kinds je als volwassene eigenlijk nog blijft.

Zo werkt ook bij ons het nog te dreigen “als je niet lief bent krijg je geen cadeaus”, zij het meegegroeid naar “als je niet helpt het feest voor te bereiden krijg je geen cadeau”. Of wat dacht je van “als je je zo kinderachtig blijft gedragen mag je aan de kindertafel zitten!”. Mijn favoriet blijft toch echt de “nee je hebt echt al teveel pepernoten op, je krijgt niet meer!”

Maar goed, het blijft een kinderfeest en deze staan dus ook centraal. We kijken daarom de hele dag iets meer door tussen onze vingers door dan normaal, we accepteren dat ze hyperactief zijn en schuiven ze met een knipoog toch nog die extra pepernoot toe als mama niet kijkt.

Allemaal super leuk om als oom mee te mogen maken, maar toch kunnen we niet wachten tot onze eigen koter mee mag doen aan de door suiker opgevoerde festiviteiten. Gelukkig is Sinterklaas onze voordeur niet vergeten; Dodo mag elk jaar ook z’n schoentje zetten. Die geniet al dagen lang van de extra snoepjes die hij ook dit jaar weer heeft gehad.

Zoals Chris vorige week al zei, de feestdagen zijn begonnen. En in ons huis ben ik degene die vooral gek is op deze tijd van het jaar. Het startschot werd vorige week gegeven toen het Sinterklaas Journaal weer begon. Iets wat ook in ons nog kinderloos huis al heilig is verklaard. Want zodra we onze neefjes of nichtjes spreken, hebben ze allemaal gelijk door als je stiekem een aflevering hebt overgeslagen.

En elk jaar is het spannend voor ze of de Sint wel aan zal komen. Voor de volwassenen in onze familie is dat wat minder spannend, want wij komen zeker aan (lees: in gewicht dan). Aan mijn kant van de familie heeft bijna iedereen een soort genetisch defect waardoor we niets met speculaas kruiden kunnen weerstaan.

Speculaasjes, pepernoten, alle zoetigheden van deze periode worden verorberd en naar binnen gezogen alsof we een zwart gat in onze buik hebben. Het probleem alleen met mijn kosmische tunnel is dat ie uitkomt op mijn dijen en de derde onderkin van Mars.

Klein weetje wat we hebben geleerd omdat 9 van de 10 dingen die we lezen over kinderen en zwangerschap gaan; zwangere vrouwen mogen maar een bepaalde hoeveelheid kaneel. Nou zwanger vrouwen van Nederland, we zullen als goede zuidelijke katholieken een extra kaars aansteken in de Sint-Jan, voor alle kracht die wij verwachten dat nodig is om je niet vol te proppen met pepernoten.

Afgelopen weekend kwam de goedheiligman ondanks alle problemen toch weer aan in Nederland. En net als veel ouders in Nederland zaten wij met iedereen op de bank, om te kijken of die goede Sint wel zou komen, nu hij het weer zo lijk vond.

En terwijl we wel begonnen met 3 kleine hulp pietjes (en stiekem ook oma-pietje doebie-doebie), zaten enkel de volwassen bij het aanmeren met hun goede gedrag nog voor de tv. Vooral tot het hoge woord er uit was en ook wij wisten dat we onze schoen mochten zetten…. Zou de Sint al weten wat wij er het aller liefst in willen? Misschien gaan we zoals bij Maartje thuis ook maar eens zes schoenen tegelijk zetten.

Er zitten geen blaadjes meer aan de bomen, het is ‘s nachts ijskoud en Dodo vertikt het door de regen naar buiten te gaan, het is weer lekker ouderwets écht herfst. Niet dat slappe gedoe van nog geen maand geleden waar het ineens 24° in oktober was, nee, dit is het echte werk. En dat kan eigenlijk maar één ding betekenen; het Sinterklaas journaal komt er weer aan!

En met het journaal komen natuurlijk ook de 19 dagelijkse kleurplaten van de nichtjes, de cadeau ideeën van de neefjes en de kilo’s chocolade pepernoten (dat laatste laat onze weegschaal helaas ook weer harder werken). Voorzichtig worden de eerste versieringen uit de kast getrokken en is er bij opa en oma zelfs al een schoentje gezet. Hoewel het weer buiten om te janken is merk je er binnen met alle vreugd vrij weinig van, tenzij je natuurlijk als een echte Nederlandse bikkel op je fiets naar het werk bent gegaan, dan is je broek het eerste uur nog drijfnat.

Nou ben ik wat betreft feestdagen zelf nooit echt een bron van feestvreugde en is Sander dus schor van het smeken om mee te mogen doen aan de versierpret die de rest van Nederland wel heeft. En toch is het mijn lievelings tijd van het jaar. De knusheid die zo’n oude man schijnbaar met zich mee kan nemen, de gulheid die men ineens naar elkaar heeft en niet te vergeten het lekkere eten en snoepgoed die er bij horen.

En het aller aller aller ALLER leukste is denk ik wel het enthousiasme van de neefjes en nichtjes. Hoewel, dat zeg ik nu makkelijk met deze dagen in het verschiet, maar eigenlijk weet ik dat het idee van cadeaus en oneindig veel snoep onze engeltjes in enorme stuiterballen veranderd die door alle suikers en kleurstoffen pas om 4 uur ‘s nachts kunnen slapen. Kijk, dat gaat ons kind later natuurlijk nooooooit doen. Toch?

Voor de kalender puristen onder onze lezers was het misschien nog een beetje vroeg om elkaar hiervoor te feliciteren, maar ik denk dat bijna iedereen met kinderen net als wij zelf ergens in het afgelopen weekend verkleed op de straat op ging, of op de bank wachtte tot er nog wilder uitgedoste kinderen langs de deur kwamen.

Voor ons betekende het dit jaar weer meehelpen met de spooktocht in het dorp van de neefjes en nichtjes. Iets wat elk jaar leid tot één van de grotere discussies in onze kinderwens-reis. Want bij het zien van al die enthousiaste hyper de pieper kids kom ik tot het punt dat ik er gelijk 12 wil. Chris daarentegen houd het op zulke momenten toch liever bij één, misschien twee maar zeker niet meer dan drie. Stiekem hoop ik dat hij door de jaren heen net zo makkelijk over te halen wordt, als wanneer het aankomt op “het laatste drankje” van de avond (lees: vooruit, nog ééntje dan).

Dit jaar liepen we niet mee met de tocht zelf, maar mochten we samen met alle kinderen slijm/snot maken. Gelukkig voor alle moeders thuis, was het grotendeels zeep en water in een door ons zorgvuldig dichtgeknoopt boterham zakje. Als we de kinderen zelf mochten geloven waren er veel van overtuigd dat het echt snot was. Vooral de grote ogen spraken boekdelen als ik weer vertelde dat ik het hele jaar mijn neus speciaal voor hen had leeggeplukt. Gelukkig kwam slechts sporadisch de vraag terug of ze het dan konden opeten. Tja.. kinderen blijven kinderen zullen we maar zeggen.

Na een spannende nacht was het weekend natuurlijk nog langer na niet voorbij. Want Sebas kwam nog een nachtje logeren. Eén nachtje maar, wat hij zelf maar belachelijk vond, want je kan bij vanaf twee nachtjes logeren echt leuke dingen doen. Gelukkig nam meneer voor deze keer wel genoegen met een nachtje minder. En gelukkig konden we als nog heel veel leuke dingen in die korte tijd stoppen.

Zo is hij vol trots met de Griffoendor sjaal van Chris z’n Harry Snotter kostuum mee naar de markt geweest. Het zou namelijk gek zijn als een Ravenklauw en Hufflepuff er mee de straat op gingen, dus hij nam het met liefde uit onze handen. Voor die kleine man is een rondje markt tegenwoordig vaste prik.

Een nieuwe viskraam bezoeken om te kijken of ze daar lekkerdere kibbeling hebben dan bij de vorige keer (Katje Krol blijft zijn nummer 1), als het even kan een tosti bij de DIT (die echt niet wordt gegeten vanwege het speelgoed wat er bij zit) en als het lekker weer is nog een ijsje voor de barre tocht van 15 minuten terug naar huis. En stiekem doe ik bij alle punten ook maar even mee. Ik ben veel, maar ook niet van steen natuurlijk.

Volgegeten en voldaan zijn we de rest van die korte 24 uur logeren maar lekker op de bank geploft om te gamen en te kletsen over alles wat ie de afgelopen weken weer had meegemaakt tot het ver na bedtijd was. Heerlijk weer zo’n enthousiast hyper de pieper kind in huis. Voor nu gaan we door met proberen voor een eerste en wie weet.. nog eentje dan.

Afgelopen week hebben we een poppenhuis gekregen van mijn neef een nichtjes, alvast voor ons toekomstig kind. En wat voor een poppenhuis; een door onze bompa (Limburgs voor opa) handgemaakt poppenhuis!

Nou is dat dus niet alleen een super mooi cadeau omdat t een mooi huis is. Ik bedoel, handgemaakt en kundig genoeg in elkaar gezet om meerdere generaties te kunnen overleven, iets wat met het huidige speelgoed ondenkbaar lijkt. Oh en niet alleen het huis is mooi, de inrichting die in de loop der jaren door oma’s en familie is vergaard is waarschijnlijk beter dan de studentenhuizen waarin wij hebben gewoond. Goed, her en der zou een likje verf niet kwaad doen en alles kan wel een wasbeurt gebruiken, maar nogmaals; we hebben zelf erger gewoond dan dat.

Nee, het mooiste aan het huis zijn natuurlijk alle herinneringen die er mee gemaakt zijn! Kijk, die nichtjes en neef waren zoals dat gaat bij familie rond dezelfde leeftijd onze beste vrienden dus samen spelen was altijd een groot feest. Niet alleen met het poppenhuis natuurlijk, dat is gewoon een tastbare herinnering, eigenlijk meer een symbool. Een symbool voor alle plezier die we vroeger hadden, alle theatervoorstellingen die we maakte op verjaardagen, alle logeerpartijtjes en zelfs alle ruzies om niks.

Het poppenhuis staat dus gewoon als symbool voor alles wat we voor ons kind willen. Gelukkig breiden onze families nog steeds uit dus de kans dat ons kind eenzelfde plezier tegemoet gaat is zeker aanwezig, iets waar we allebei al met veel plezier over dagdromen. Nou ja, met plezier en onderhandelingen met de oudste neefjes; die dagdromen alvast over het oppasgeld dat te verdienen gaat worden.

Maar goed, dagdromen is waar het voorlopig bij blijft. Gelukkig wordt het poppenhuis wel al gebruikt; Dodo heeft besloten dat hij op kamers gaat en heeft de middelste verdieping geclaimd als bedje.

Is altijd voorbereid. En als twee mannen met een kinderwens kan ik je vertellen dat we er al een hele tijd bezig zijn met voorbereiden. Nou is niemand echt voorbereid op het hebben van kinderen, maar een goed begin is er alvast.

Net als elke Iphone gebruiker krijg je om de zo veel tijd de melding dat er een filmpje vol herinneringen in je foto’s staat. Vorige week kreeg ik een melding met foto’s van oktober 2019 en met een breedlachende Chris naast het “Verkocht” bord van ons oude appartement. Een aantal weken er voor had hij meer een geschrokken uitdrukking op zijn gezicht, omdat ik een zelfs voor mij te impulsieve keuze had gemaakt.

We waren 2,5 jaar samen en waren net serieus begonnen met nadenken over het krijgen van kinderen. Jong en onbezonnen dachten we dat we dat wel binnen een jaartje zouden fixen en dat het dus belangrijk was dat we een goed nest zouden hebben om de kleine in op te voeden. Verhuizen leek prioriteit nummer één op dat moment. En gelukkig voor Chris, is hij getrouwd met iemand die Funda (is het trouwens Foenda of Fùnda?) als tweede naam heeft.

In een korte periode had ik al uitgezocht wat de kindvriendelijkste buurten waren, wat een beetje ons budget was en wat we nodig zouden hebben als we ons gezin zouden willen beginnen. Heel veel meer als we al hadden, hadden we niet als wensen. Een slaapkamer met een deur en een tweede verdieping onder het dak en we waren al gelukkig. En gelukkig voor ons waren er in die tijd nog van dat soort woningen te koop.

Je zou denken, vanwaar dan de schrik op Chris z’n gezicht? Nou toen ons huidige huis op de markt kwam, zou ik alleen even gaan kijken. Dat kijken werd die zelfde dag al een bezichtiging en voor het sluiten van de makelaar werd dat zelfs al een bod. Nou had hij alle recht om te schrikken, maar ik ben dan wel weer getrouwd met de dapperste man die ik ken, want hij had er het volste vertrouwen in dat als ik het goed vond, hij het ook goed zou vinden.

Nu we al weer vier jaar later het verzakte zwart en witte schaakbord met veel hulp en veel verassingen hebben kunnen omtoveren tot ons thuis, kan ook hij gelukkig weer rustig ademen. En vier jaar ouder en wijzer weten we ook dat die kinderwens niet even twee keer met je ogen knipperen en klaar is. En dat verhuizen misschien niet prioriteit één was.

Op elk plekje met pannen er boven kan een kind goed landen, als het maar liefde van z’n ouders ontvangt. Of dat er nou meer zijn, of één is, papa’s of mama’s of misschien allebei. Voor nu blijven we lekker op ons plekje, met onze roodharige, welgedane eerstgeborene die vast ooit wel leert dat ie z’n kamer moet delen met z’n wat kalere kleine broertje of zusje.

Ja hoor lieve mensen, daar zijn we weer! Na twee weken radiostilte pakken we de figuurlijke pen weer op! De laatste keer dat we zo lang stil waren zonder verklaring worstelde we met ons verdriet rondom de miskraam. Maar heb geen zorgen, deze keer is de reden veel minder droevig.

Nou is de reden ook niet perse een hele hoop vrolijker hoor, hoewel we het wel weer ouderwets gezellig met Maartje hebben is er nog geen baby op komst, de felicitaties en cadeautje mogen voorlopig nog in de kast blijven.

Nee, de reden voor onze stilte was deze keer gewoon dat het leven even de pen tegenhield. Sander heeft een rits nachtdiensten achter de rug en iedereen die daar ervaring mee heeft weet dat je daar misschien toch echt net iets labiel van wordt. En als je jouw eigen emoties niet helemaal begrijpt is het toch niet perse handig daar dan ook nog een blog over te schrijven, al is het maar omdat je in plaats van schrijven wilt slapen.

En ikzelf mag niet claimen m’n gevoelens wel op de rails te hebben hoor, zeker niet! Ik was de afgelopen weken bezig met afscheid nemen van mijn collega’s die ik tien jaar mijn Praxis familie heb mogen noemen. Voor iemand wiens emoties vaak genoeg alleen te beschrijven zijn als “hangry” of “heeft koffie nodig” moest ik nu dingen voelen die buiten die range liggen. En om het nog erger te maken moest ik daarna dus vrijwel meteen beginnen bij mijn nieuwe werk, iets wat honderd keer leuker is dan afscheid nemen, maar wel vermoeiend met alle nieuwe dingen die je je hoofd in probeert te stampen. Ook ik was met mijn gedachten dus niet bij de blog.

En dat zijn de zogenaamde afleidingen vanuit ons twee zelf, onze naasten brachten soms ook leuke afleiding. Van feestjes, nogmaals gefeliciteerd Kaatje, Bommie en Engelien, tot het blijde nieuws dat we wéér ooms worden. Deze keer is het niet de familie van Sander die een stoel extra aan de tafel mag gaan zetten. Eindelijk mogen mijn ouders de eettafel uitgeklapt gaan houden zodat hun eerste kleinkind over een aantal maanden de vloer mag versieren met babyhapjes. Nogmaals, Anne en Alex, bedankt voor het plezier dat jullie ons gaan geven!

Zoals jullie kunnen lezen waren we stil, maar hebben we zeker niet stilgestaan! We gaan de blogs gewoon weer oppakken, er staan minder nachtdiensten op het rooster en er komen geen nieuwe banen meer aan voorlopig. Hoewel, Sander is wel jaloers op het feit dat ik met de fiets naar werk kan…