Categorie archief:Geen categorie

Het is eindelijk zo ver. We hebben de kapper rijk gemaakt door elke mogelijke luxe behandeling te vragen. We zijn gestoken in nieuwe outfits (iets minder luxe daar de kapper al ons geld heeft) en zien er al met al dus piekfijn uit. Behalve de enorme zenuw-zweetvlekken onder onze armen dan, maar dat is volgens mij vrij standaard als je gaat daten.

Want het hoge woord is er uit; WE MOGEN GAAN DATEN! Na maaaanden (nou ja, vier) wachten hebben we eindelijk toezegging van de partner van onze droomvrouw en kunnen met elke vorm van steun de volgende stap in deze reis zetten. Zoals we eerder en vaker al hadden aangegeven was deze steun voor ons belangrijk omdat we niet alleen ons eigen gezin gaan stichting maar ook een ander gezin gaan uitbreiden.

Meteen nadat het feestje over FaceTime was gevierd werden er verschillende vragenlijsten doorgestuurd en ingevuld zodat we niet alleen met stress maar ook met een halve bibliotheek naar haar zullen afreizen.

Gelukkig zijn we dat wel gewend, deze wens blijkt zoveel meer werk te zijn dan alleen heel erg graag iets willen. Zeker Sander heeft elk wetsvoorstel, elke blog, elk boek en elke blog over en door lotgenoten gelezen. Des te meer reden om nu groot feest te vieren, het is alsof we na drie jaar studeren eindelijk een tentamen halen, op naar een diploma!

Maar eerst komende zondag overleven. Dan is de date. Hopelijk kunnen we ons haar zelf nog in vorm krijgen, we kunnen ons niet nog een nieuwe coupe veroorloven…

En als we ons neefje mogen geloven is het naast verwachting toch ook nog een flinke hap spanning. Ja, die heerlijke tijd voor ouders is weer aangebroken. Waar kinderen plots gek zijn op hun groentes en waar ze o zo lief netjes alles weer opruimen als je er om vraagt. De Sint is weer in aantocht.

Dat ze zich de komende weken gedragen als engeltjes, is natuurlijk niet voor niks. Want alle kinderen in Nederland weten, in het grote boek van de Sint staat precies hoe lief je bent geweest en of je wel iets van je verlanglijstje hebt verdient. Toen ik een aantal jaar geleden als grapje vertelde dat de pieten het hele jaar door voor de Sint bijhouden hoe lief je bent, werd dat niet echt in dank afgenomen. Niet door mijn neefje die enkel nog stil op een stoel durfde te zitten, maar ook niet door m’n zus die een kind had wat niet meer kon slapen.

Gelukkig kan die kleine draak het tegenwoordig weer loslaten tot het moment dat het Sinterklaas journaal weer begint. Want sinds maandag zit hij elke avond samen met z’n broer en zusje vol spanning weer te kijken wat Diewertje nu weer heeft te vertellen. En ik kan je zeggen, wij kijken elke avond trouw mee. Want elke avond van de week kan de telefoon gaan voor een kruisverhoor, of wij echt wel op de hoogte zijn van de lekkage aan boord en waarom het pietenhuis zo’n rommeltje is. O, o, o zal het dit jaar dan toch echt wel weer goed komen.

De afgelopen jaren bleven ze tijdens de intocht altijd slapen en mocht de eerste schoen hier gezet worden. Iets waar wij nog meer naar uit keken dan zij zelf (ssssht, niet doorvertellen). In de week er naar toe waren we al druk gegoogeld naar hoe de Sint binnen komt in een haard-loos huis, wat er naast een wortel voor o-zo-snel nog meer in de schoen moest en of katten tegen pepernoten kunnen.

Dat laatste was vooral mijn angst, omdat wij de trotse eigenaren zijn van een rode stofzuiger op pootjes. En voor de rest van Nederland met kat en kind, wees gerust het mag. Net als bij ons volwassenen is één pepernoot niet meteen het probleem, maar worden grote hoeveelheden afgeraden. Bij katten vanwege hun nieren, bij ons wat meer vanwege onze buik en heupen.

Dit jaar is het er helaas tussendoor geglipt en is er geen logeerpartijtje met tekeningen maken, pepernoten bakken en kinderen die vijf keer naar beneden komen, omdat ze dachten iets op het dak te horen. Aankomend jaar weer een kans, met hopelijk er weer een extra schoentje er bij. Want Chris en ik hebben echt waar, het hele jaar netjes onze groente op. Vol verwachting klopt ons hart…

Het is hier op het moment zo oersaai. Sander heeft al een hele week nachtdiensten en slaapt dus overdag, ik moet leren voor tentamens dus zit constant achter m’n laptop en Dodo ligt of te slapen of is de hort op.

En dat is dus allemaal een groot probleem op het moment, want er moet een blog worden geschreven! Normaal als mijn hersenen gaar zijn kan ik om me heen kijken voor inspiratie, toch lijkt het me niet verstandig deze blog aan de gesnurkte melodieën van Sander te wijden. Ook uit het raam kijken heeft geen zin, na een verassend warme October is de herfst nu toch echt in Nederland en spelen de kinderen uit de buurt liever warm en droog binnen.

Leuke ontwikkelingen met betrekking onze gewenste draagmoeder zijn er deze week ook niet echt, dat heeft even moeten wijken voor mijn geblok en Sander z’n nachtdienst-instabiliteit. Gelukkig is er wel nog heel veel en goed en gezellig contact met haar, dit is geen verdrietige blog dat een einde meldt gelukkig. Het is gewoon steady.

Leuke verhalen over de neefjes en nichtjes hebben we ook niet. Sinterklaas komt bijna in Nederland dus zolang we het grote speelgoedboek van bol.com niet zijn hebben we geen nut in hun ogen. Nou ja, bijna geen nut; we zijn wel dragers van smartphones dus we bieden wel toegang tot de bijbehorende app. Maar zodra die buit binnen is komt het besef dat wij Sinterklaas niet zijn en hoeven ze ons geen aandacht te schenken dus.

Née, er gebeurd echt niks bijzonders op het moment. Hier over mopperen bij onze ouders heeft geen zin, het enige dat die zeggen is “geniet er nog maar van, als er straks eindelijk echt een kleine is heb je dit soort weken niet meer tot ze het huis uit gaan”. Maar ja, ik persoonlijk ben een grotere fan van het toekomstige kinder gelach dan van de vijfde snurk-symfonie die momenteel uit onze slaapkamer klinkt..

Afgelopen week was het even stil. Als een soort van staartje van een eerder voorgenomen Canada traject was er een fertiliteitsonderzoek gepland via de huisarts. Wel handig dachten we, want ook al hopen we nu alles binnen de landsgrenzen te kunnen regelen, is het wel fijn om te weten hoe alles er ervoor staat. Met die luchtige gedachten stond ik dan ook in de vroege ochtend bij het ziekenhuis in een rij met andere mannen die net als ik hun potje onder hun jas hadden verborgen.

Voor mij natuurlijk op de eerste plaats om het op temperatuur te houden, maar misschien ook een beetje om de oudere vrouw achter mij in bescherming te nemen. Als je in alle vroegte in de rij komt staan voor de trombosedienst, verwacht je niet 10 minuten te moeten staren naar mijn geplastificeerde bijdrage aan onze kinderwens.

Een kleine 24 uur later kwam de uitslag een nog kleinere 30 minuten eerder dan verwacht, waardoor de huisarts en ik elkaar net misliepen. En met een gesloten huisartsenpraktijk en het weekend voor de boeg, won de nieuwsgierigheid het van het geduld en deed ik precies wat ik als zorgverlener elke patiënt die ik spreek zo sterk af raad. Ik keek zonder de arts te hebben gesproken zelf naar de uitslagen. En met google als mijn beste vriend (wat ik wederom elke patiënt af raad) ben ik in zak en as het weekend in gerold.

De uitslagen zoals ik ze kon zien waren toch echt een stuk slechter dan verwacht. Op mijn leeftijd verwacht je zelfs niet te lang naar iemand mag kijken, omdat ze anders zwanger zou kunnen raken. Maar niets was minder waar. Van alles wat eventueel tegen zou zitten, had ik niet verwacht dat ik mijzelf ook in de weg kon zitten. Hoogverraad door mijn eigen lichaam.

Om die verraders flink aan te pakken, hebben we de rest van het weekend er een “helemaal naar m’n klote” weekend van gemaakt, vol vet eten, drank en stomen in de sauna. Hoe fijn het ook was om je gedachten even te verzetten, blijft het toch in je hoofd spelen. Het knagende gevoel dat je niet in staat bent om te doen wat je zelf het allerliefste in de wereld wil. In één van de vele podcast die ik dit weekend er over verslond benoemde ze het ook als een vorm van rouw.

De meeste mensen denken bij rouw gelijk aan het verlies van iemand dierbaars, maar het kan zoals in dit geval ook zeker gaan om het verlies van iets. Verlies van het toekomstbeeld wat je had voor jezelf en het wennen aan het feit dat het allemaal toch even anders gaat. Heel kort schoot het door mijn hoofd dat we nu naast een draagmoeder, en een eiceldonor ook nog een zaaddonor zouden moeten zoeken. Gelukkig heb ik een man die lichtelijk gepasseerd wel aangaf dat als ik niemand kon vinden, hij wel de vader van ons kind wilde zijn. Oeps…

Nu bijna weer een week later is het allemaal een stuk makkelijker om over te praten. Vooral met het besef dat 1 op de 8 stellen problemen op dit vlak ondervindt en het alleen maar goed is om hier open over te zijn. Na een korte preek over mijn googlegedrag door de huisarts, heeft ze samen met mij voor de komende maanden een plan opgezet om te kijken of we misschien nog dingen kunnen verbeteren. Voor nu gooien we daar even onze hoop op. Dat dit probleem met mijn klote, een minder klote probleem wordt.

Zitten we dan, nog geen maand getrouwd en nu al een date met een ander te plannen. Sterker nog, 4 anderen!! Je zou zeggen dat het klinkt als een slecht begin van ons huwelijk, maar niets is minder waar.

Want zoals in de vorige blog al stond; we zijn in contact met een vrouw die met ons een wens wilt vervullen. En dat voelt dus als verliefd zijn op een ander, met z’n tweeën gelukkig. En na een aantal maanden opspringen als je een appje hoort binnen komen en alle vlinders in je buik bij naam kent is er maar een logisch vervolg; op date gaan. En joh, alsof het niet al spannend genoeg is willen we dat het liefste doen met haar gezin er bij. Dit omdat we ook voor haar en haar gezin transparantie belangrijk vinden, zodat niemand voor rare verrassingen komt te staan.

Een klein voordeel is dat we de date ingaan met voorkennis over het gezin, we weten welke tekenfilmfiguren in de smaak vallen bij de kinderen en welk eten op tafel moet komen, dus die kunnen we wel voor ons winnen. En anders laten we ze op onze bank kleuren, dat doet het altijd goed bij kinderen. Omdat dit alles om onze kinderwens draait willen we daar natuurlijk de meeste punten scoren.

Wat moeilijker gaat worden is de partner. Sowieso aan tafel gaan zitten met de boodschap “hai, we willen jouw vrouw zwanger maken!” is een hele vreemde opener voor een gesprek. Maar waar we bij de kinderen op de hobbies kunnen inspelen wordt dat hier lastiger; hij houdt van wielrennen en voetbal. En dat is helemaal niet erg natuurlijk, driekwart Nederland doet met hem mee. Het probleem zit hem in dat wij werkelijk geen enkel, maar echt niet eens een beetje, geen grammetje, geen kruimel, helemaal niks weten van deze sporten. Nu kunnen we dus nagenoeg niks doen om het gesprek af te leiden van wat sowieso een awkward date gaat zijn! Laten we eerlijk zijn; de eerste date is vrijwel altijd verschrikkelijk want je kunt alleen maar over ditjes en datjes praten door de spanning, en zelfs dat kunnen we nu niet! Hoe spannend we de hele weg naar onze wens ook vinden, dit is tot op heden echt het spannendste stukje. Daarom zitten we nu “voetbal voor dummies” door te spitten zodat we ook met hem het ijs kunnen breken.

Gelukkig is het ontmoeten van de kinderen en partner heel spannend maar weten we dat de eerste date met “onze toekomstige moeder” zelf helemaal goed gaat gaan. Daar voelt alles nu al zo als vanzelf mee dat het niet anders kan dan dat precies dat stukje vlekkeloos gaat verlopen. Hopelijk kan zij dus uitleggen wat er bedoeld wordt met “zag je die paas uit de corner, echt wel een penalty waard”…

Goedemorgen weer lezend Nederland. Het is al weer een jaartje geleden dat we zijn begonnen met het schrijven van onze blog. En waar het in het begin leek alsof we onze verhalen het luchtledige in schreven, merken we dat we door de maanden heen toch steeds meer mensen weten te bereiken. Lieven reacties van lezers waar we altijd blij mee zijn en van mensen die het leuk vinden om weer eens wat nieuws te lezen en leren over alles wat er bij onze reis komt kijken.

Toen we zelf net uit de kast kwamen was er nog helemaal niet zo’n grote schare aan blogs, podcasts en bijeenkomsten zoals je nu hebt. Als man die op man viel kon je als je geluk had adopteren en meer leek er niet meteen mogelijk. Tegenwoordig zijn er overal verhalen te lezen en luisteren in alle kleuren van de regenboog. En daar gaat ons regenboog wensouder hart natuurlijk sneller van kloppen. Ik verslind ze in ieder geval allemaal. Bij elke nieuw gevonden blog wordt er hard op de abonneren knop gedrukt en de podcasts die uit komen zorgen er wekelijks voor dat in de file staan een stuk beter te verdragen is.

Nu hebben we zeker veel dingen bij geleerd en hebben we een kleine schare vaste lezers, maar influencers zijn we bij lange na nog niet. Sorry mensen, nog even geen code voor 20% korting op Noppies of Ammehoela bij besteding van 50 euro of meer. De sluwe deals blijven nog even uit, maar we merken wel dat we een platform hebben waar we iets mee kunnen en moeten doen, zodat hopelijk straks anderen met dezelfde reis kunnen leren van onze verhalen. Daarom waren ook erg blij weer met de podcast “Middagzwemmers” van Jocelyn Vreugdenhil. Want daarin kregen we de kans om weer eens uitgebreid te vertellen over die lange reis.

Want hoewel we net als veel wensouders het spannend vinden om dingen te delen over potentiële vrouwen die we leren kennen die ons willen helpen, wilde we wel eerlijk zijn over hoe het bij ons loopt tot nu toe. Want sommige vroege lezers weten dat er in de eerste 2,5 jaar van onze reis weinig schot zat. Als je in de afgelopen maanden op Schiphol bent geweest, is de kans groot dat je reis sneller de goede kant op ging dan die tijd voor ons. Gelukkig was er toen een hele lieve vrouw die ons zeker een hart onder de riem wist te steken.

Hoewel het destijds niet heeft mogen komen tot wat we wilde, zijn we wel heel blij met die eerste kans. Of het daar bij is gebleven? Nee we zijn nu voor de derde keer in gesprek met iemand. Andere zoekende wensouders weten dat je de vrouwen niet van je af hoeft te slaan alsof je een beroemdheid bent, dus we hebben elke keer enorm hard in onze handen geknepen. Ook de tweede keer mocht het helaas niet zo zijn. Hoe leuk ze ook is en hoe leuk het ook was, was dit gewoon niet het juiste moment en de juiste tijd.

Het moeilijkste blijft nee zeggen. Je zoekt al zo lang en je wil het zo graag, dus het liefst blijf je toch nog eventjes wat langer hangen om te kijken of het toch nog een andere kant op gaat. Hoe oneerlijk dat voor jezelf is, zo oneerlijk is het ook tegenover hen. Als we niet eerlijk zouden zijn, ontnemen we hen ook de kans om iemand de vinden met wie zij wel dat geluk mogen vinden.

Wat ons brengt bij nummer drie. Driemaal is scheepsrecht zeggen ze toch? Hoe spannend het ook is om al over ons samen te praten voor er iets zeker is, willen we er gewoon eerlijk over zijn. Dat en we zijn al een aantal maanden gewoonweg smoorverliefd. Meteen na de eerste mail, volgde er weken waarin er minimaal 500 appjes per dag werden uitgewisseld. Mijn tiener-ik zou zeggen “Het is dik aan”. Hoe gek het ook klinkt uit de mond van twee homo mannen, we zijn verliefd op deze vrouw.

Alles wil je van elkaar weten en dat hebben we dan ook geweten. Zo wisten we al op dag één de indeling van het huis van de indeling van de bestek lade tot het enorme washok, waar wij nog enthousiaster over werden dan zij zelf. Want als we toch eerlijk zijn, Chris wordt heel gelukkig als mensen het bestek op de juiste grootte sorteren en ik vind de rust in het feit dat de was met bijna hotel-achtige efficiëntie verloopt. Het zal denk ik de zuster Clivia in mij zijn. Rust, reinheid, regelmaat.

Dat mijn pasgehuwde vent dagelijks appt met een ander kan ik mij met alle liefde overheen zetten en dat ze vanuit Nederland een groot deel mee kon delen in onze wittebroodsweken was niet anders dan normaal. Zoals we al zeiden, we willen alles van elkaar weten en alles met elkaar delen. En voor nu is dat fijn en voor nu willen we dat dan ook graag delen. Het leven van een regenboog wensouder blogger is niet altijd rozengeur en regenbogen, maar voor nu genieten we gewoon even van die eerste paar stappen op die multikleuren boog richting hopelijk een pot met goud.

Eerder heeeft de vader van Chris eens verteld over hoe hij het opa worden voor zich ziet. Natuurlijk konden de moeders niet achter blijven. Daarom hebben ze voor deze week allebei een stuk geschreven over alles wat hen als oma’s-to be bezig houd. Vanaf volgende week zijn we weer terug met onze eigen stukjes.

Oma Bremers?

Vanaf mijn tiende riep ik dat ik moeder wilde worden.
En ik had geluk. Al duurde het nog 20 jaar; ik raakte zonder problemen in verwachting en werd moeder van een prachtige jongenstweeling. Enkele jaren later volgde al even gemakkelijk en bijna vanzelfsprekend een geweldige dochter.
In de jaren die volgden had ik het druk genoeg met dit gezin. De toekomst? Dat was nu.

Natuurlijk groeiden de kinderen op. (Kalver-)Liefde kwam om de hoek kijken.
Ik ging nadenken over het fenomeen “oma-worden”. Wilde ik dat wel?
Nou: GRAAG!!!!!Maar tijdens de tienerjaren dacht ik ook: alsjeblieft niet te vroeg. Voor de kinderen dan, want een tienerzwangerschap geeft de toekomst meestal een andere richting dan gedacht.
Ik nam mij voor hen te steunen als het toch zou gebeuren. Meedenken over welke keuze te maken en klaar te staan om te helpen bij de opvoeding als een kindje zou worden geboren.
Het bleek niet nodig.

Toen Christian 17 was, vertelde hij ons dat zijn liefde zich richtte op jongens.
“Oei”, bedacht ik. Dan wordt het niet eenvoudig om via hém oma te worden.
En dat terwijl juist Christian al vroeg aangaf dat hij dolgraag één of meerdere kinderen wilt krijgen. Hij was en is écht dol op elke baby die hij ziet en (liefst) in handen krijgt.

Verliefdheden kwamen en gingen. Totdat hij Sander leerde kennen. Deze liefde bleef en ze werden hechter en hechter. En ook Sander wilt dolgraag vader worden. Ook hij straalt bij elke baby die hij ziet. Samen passen ze op en zorgen met liefde voor de kinderen van kennissen, vrienden en familie. En hun liefde stopt niet na de baby-tijd. De neefjes bijvoorbeeld gaan richting de pubertijd en vertonen soms al daarbij passend gedrag.

Ik zie dat Chris en Sander hier respectvol en voorzichtig sturend mee omgaan. Ze nodigen de kinderen heel vaak uit voor logeerpartijtjes, beantwoorden de vele vragen (ook de brutale ), leiden waar mogelijk af van minder gewenst gedrag. Maar ze geven ook ruimte, stimuleren en dagen uit. Ze geven het goede voorbeeld zonder terug te eisen of af te dwingen.
Ik zie dat ze alles in zich hebben om liefhebbende ouders te worden.

Als het kon, droeg en baarde ik hun kindje(s) zelf. Maar omdat dat geen optie is, blijf ik samen met hen dromen, wensen en hopen dat hun kinderwens in vervulling kan gaan.
En misschien maken zij van mij dan toch eindelijk (als eersten?) een oma.

—-

We leven momenteel nog in een roes na een weekend met een super bruiloft van deze twee mannen. En weer terug naar de orde van de dag, voor ons, maar ook voor Sander en Chris, alhoewel die twee nog heerlijk op huwelijksreis zijn, en hopelijk nog in de “met-twee-bubbel”!

Wat ons, maar zeker ook Sander en Chris bezighoudt is natuurlijk hun kinderwens.

Wijzelf hebben Sander bijna 33 jaar geleden gekregen na een zwangerschap die ook niet vanzelf is ontstaan. Want kinderen neem je niet, maar je krijgt ze.

Na dokteren voor onze eerste dochter, zijn we ook voor Sander in dat circuit belandt. We weten dus een heel klein beetje hoe het voelt om graag een kind te willen, maar dat het niet zo vanzelfsprekend lukt. Als je dan zo’n heerlijk jongetje in je armen houdt, voert het geluk gevoel de boventoon en is het je allemaal meer dan waard geweest.

 Dus nu hopen wij dan ook dat het voor Sander en Chris dat eens zo zal voelen; want letterlijk “de weg naar de wens” is emotioneel en zwaar, soms frustrerend, maar met een prachtig doel.

En dat jongetje, jij Sander, groeit op in een dorpje waar het heerlijk wonen is met veel kinderen in de buurt.

Je loopt al snel aan de hand van je ouders of je grote zus naar peuterspeelzaal en naar school. En avonds, nog maar amper de laatste hap door de keel, staan de buurtkinderen al aan de achterdeur: komen jullie nog mee buiten spelen? Dus lekker naar “het Ven”, rennen, verstoppertje spelen, speeltuintje. Tegen bedtijd, geroepen om naar huis te komen ,nog snel even in bad, heerlijk vond je dat, hoe langer hoe liever! Dan naar bed, verhaaltje en slapen maar, een goeie slaper was je, maar soms met een enge droom wilde je nog wel een tussen ons in kruipen…  Gevoel van bescherming.

Toen je wat ouder werd ging je ook wel eens rustig alleen spelen en computeren op je kamer en vond je dat ook fijn, je had niet altijd mensen om je heen nodig.

Een uitspraak die je als klein kind, plm. 10 jaar, al maakte was: “ik kan niet wachten tot ik zelf kinderen heb!” Toen nog niet wetende dat Die weg naar Die wens niet zo makkelijk zou zijn.

Toen je vertelde, op je vijftiende, middels een zeer kort briefje met de tekst: ik ben bi, zijn we met je in gesprek gegaan, en al snel bleek dat je van mannen houdt. Onze reactie was: je bent niet meer of minder dan je zussen, maar homo zijn is “moeilijker “in onze maatschappij dan hetero, maar we zullen je in alles steunen en er altijd voor je zijn.

Al snel kwam je eerste vriendje mee naar huis, dat was altijd gezellig. Met je 17^de ging je antikraak wonen in De Stad en later, na enkele verhuizingen, naar de stad Utrecht. Maar toen daar je relatie over was, wilde je heel graag weer terug naar den Bosch… het gevoel om dichter bij zussen, neefjes en nichtjes en ons te wonen…familie wordt steeds belangrijker. Voor je neefjes en nichtjes ben je gewoon ome Sander met ome Chris, die lekker samenwonen in den Bosch, en die heel veel van elkaar houden (en hun poes Dodo) en dat ze daarom samen getrouwd zijn, is  voor de kleintjes de normaalste zaak van de wereld!

Zomaar even op de koffie, ontbijtje op zaterdag, of lekker oppassen op de kleintjes, je/jullie zijn overal voor in.

Met Het kinderwens-proces, zijn Sander en Chris   zo goed mee bezig op allerlei manieren, want ingewikkeld is het, zeker in Nederland. Wij zijn super trots op jullie, op de energie die ze gebruiken voor jullie eigen wens, maar ook breder naar wensen van andere stellen; jullie maken het heel breed.

Wij proberen dan ook mee te denken in het hoe en wat en jullie te steunen in jullie onmacht, verdrietige en hoopvolle momenten.

Het fijne is dat jullie zo open zijn naar ons toe, want jullie wens is ook onze wens. Opa en oma worden is ook altijd weer een erebaantje; we weten hoe het voelt met de rijkdom van 4 kleinkinderen.

We hebben alle vertrouwen en hoop dat er in de toekomst een klein Tiboschje-Bremers rond zal lopen in Huize Meer-Dan-Gewenst!

Afgelopen zondag was het dan zo ver; een bijeenkomst voor wensouders, draagmoeders, co-ouders en al het andere wat ergens op of in de buurt van de regenboog leeft. Deze zijn normaal al spannend genoeg, maar deze had een extra schepje zenuwen er bij gekregen; we hadden hem zelf georganiseerd!

Het organiseren viel gelukkig reuze mee. We deden het namelijk niet helemaal zelf, meer dan gewenst, zwanger voor een ander en COC Brabant deden ook gezellig mee. Met hun overvloed aan organisatorische vaardigheden ging het van een leien dakje en wisten we dat het sowieso een fantastische dag ging worden, maar toch… met je eigen naam er op voelt het extra zwaar.

De locatie werd verzorgd door het COC en doordat alle vrijwilligers ruim op tijd waren hadden we het in een mum van tijd spik en span. We hadden prachtig weer mee dus in plaats van binnen zitten konden we alles buiten doen, wat toch altijd leuker voelt. Er waren snacks, drankjes, flyers, hebbedingetjes en zelfs een karaoke-set! (Goed, niet bedoeld om daadwerkelijk door te zingen, maar hij was er!!!)

Met een volle gastenlijst en zelfs mensen op de wachtlijst stonden Sander en ik klaar om alle “lotgenoten” in ontvangst te nemen. Er was een spel bedacht om de gegadigden met elkaar in gesprek te brengen en in een mum van tijd stond de binnenplaats vol groepjes die gezellig aan het kletsen waren.

Een kleine intermezzo van deze gezelligheid om de stichtingen hun verhaal te laten doen bood mij de kans op het zoontje van twee sprekers te passen. “Bouwmaterialen” waren meegenomen, en terwijl iedereen serieus en aandachtig aan het luisteren was construeerde wij gebouw na gebouw. De kreten van plezier van de kleine man en de ‘shhhh’s van mij leukste de presentaties wat op, met als hoogste punt de kreet ‘IK GA PLASSEN EN JIJ WACHT HIER’. Ondanks dat de meeste bezoekers mannelijk waren nog nooit zoveel eierstokken tegelijk hebben horen klapperen.

Toen de presentaties eenmaal gedaan waren kon het kletsen weer voortzetten. Eigenlijk de reden voor iedereen te komen. Er zijn jaarlijks meerdere bijeenkomsten en dergelijke maar die zijn vaak gericht op informatie verstrekken. Na twee uur informatie proberen op te slaan is er vaak weinig puf meer voor gewoon praten onderling, laat staan blijven hangen. Niet dat ik wil zeggen dat deze bijeenkomsten minder leuk/nuttig zijn dan die van ons, zeker niet juist! Zonder die bijeenkomsten waren Sander en ik niet zo ver als we nu zijn, wisten we niet waar we hadden moeten beginnen of kunnen beginnen en zaten we nog steeds gefrustreerd op de bank hopend op een baby voor onze deur. Ze zijn dus zeker goed en nuttig, je ervaart ze gewoon als wat zwaarder omdat je zoveel mogelijk wil oppikken en opslaan.

Deze bijeenkomst was voor iedereen juist een gelegenheid om los te gaan en lullen alsof je leven er van af hangt. Niks zo fijn als je ei kwijt kunnen bij mensen die je snappen. Niet alleen voor de nieuwelingen die alsnog veel informatie krijgen, ook voor de oude rotten in het vak, waar wij inmiddels bij horen. Als een soort oudere buurman hoorde we de enthousiaste verhalen aan die ‘de jonkies’ vertelde, gaven advies, deelde ons verhaal en pikte snel het laatste koekje van de schaal. Het praat-spel werd snel vergeten en men praatte gewoon met elkaar omdat je als lotgenoten onderling voor het eerst sinds het begin van de reis weer nieuwe vragen krijgt. En zelf nieuwe adviezen bedenkt. En weer nieuwe verhalen hoort. En natuurlijk er achter komt welk koekje het lekkerste is (altijd het laatste koekje van de andere schaal dus).

Met een hoofd vol plezier (en drank) vertrok iedereen tevreden naar huis, en benadrukte nog even hoe leuk het was en dat er zoiets vaker zou moeten zijn. Een goed idee, misschien moeten we daar eens mee gaan spelen…

Een tijdje terug maakte Laura Hogendoorn een podcast voor KEK mama over de nieuwe ouderschapsverlof regeling. Voor iemand die al jaren uitkijkt om tijd door te brengen met z’n eigen kind, klonk dat als muziek in de oren. Tot nu toe kunnen we die tijd enkel doorbrengen met de kinderen van vrienden en familie. Waar ze vroeger kwamen voor de biertjes en gezelligheid, weten ze ons nu maar al te goed te vinden voor een dagje oppassen.

Voor wensouders zoals wij steekt de verlofregeling van het UWV iets anders in elkaar. Want enkel “de donor” vader komt op de geboorteakte en is vanaf dat moment juridisch te vader. Na wat contact met het UWV kwamen we er al snel op uit dat enkel die vader direct recht heeft op ouderschapsverlof. Pas wanneer er na maanden sprake is van partner-adoptie geldt het voor de tweede vader. Dat brengt ons dus tot de vraag “Kiezen we wie er donor mag worden op basis van de gekregen tijd die we met ons kleintje door kunnen brengen?”. Want voor de lezer die niet bekend is in onze bubbel, met het gemiddeld jaarsalaris aan kosten dat draagmoederschap met zich mee breng, is sparen voor onbetaald verlof voor velen geen optie.

Tussen ons is er eigenlijk nooit onenigheid geweest over wie biologisch gezien de vader mocht worden. We houden allebei enorm van elkaar, dus is het vanzelf sprekend dat je evenveel, dan wel niet meer houd van de miniversie van de ander. Maar hoe gek ik ook ben op z’n flauwe humor en z’n soepele heupen op de dansvloer is hij als tolk Nederlandse gebarentaal straks een ZZP’er en moet ik na de laatste opgemaakte vakantie dagen na de bevalling weer direct aan de slag. Een gedachte die ons beiden nu al een knoop in de maag geeft.

We snappen beiden dat we geen zwangerschapsverlof zullen krijgen, want we zullen het kind niet dragen of er van bevallen, dus ons lichaam heeft die tijd om bij te komen niet nodig. Maar geen naam op de geboorteakte, betekend niet dat ik geen poep luiers hoef te verschonen, geen gebroken nachten heb of die eerste paar maanden niet mijn volledig aandacht aan dat kleine hummeltje wil besteden, dat nu al bijna 3 jaar zo gewenst wordt.

Zoals we in een eerdere blog al schreven moesten we maar wat vaker die barricade op en meer actievoeren voor de rechten die vele rondom ons van nature hebben, maar ons ontkent worden. Dit zere punt is voor mij zeker een goede start om mij de komende tijd hard voor te maken. Eerst ga ik de strijd wat dichter bij huis strijden en begin ik maar eens bij wat mijn eigen werkgever kan betekenen. In het geheim als een spion weliswaar, want ssssh… volgens het UWV wordt ik toch geen ouder.