Categorie archief:Geen categorie

We waren even een weekje weg. Een week radiostilte. En voor het geval mensen zich zorgen maakte en het van het ergste uit gingen; ja, sander heeft inderdaad een auto-ongeluk gehad.

Maar daarom waren er niet tussenuit, nee joh! Een paar paracetamol er in en hup, doorgaan, niet aanstellen! Nee, we waren er tussenuit omdat we lekker Moederdag zijn wezen vieren! Want eerlijk is eerlijk, hoewel onze vaders absoluut fantastisch en super leuk zijn vallen we allebei toch echt in de categorie “mama’s kindjes “. Niks zo lekker als op de bank naast een moeder ploffen en dan je koude tenen onder haar warme billen duwen zodat ze even moet opkijken van achter dr boek/kop thee/glas wijn en het met een zucht maar toe laat.

En waar vaders zichzelf grappig moeten vinden en dus expres dat laatste koekje pikken breken moeders dat koekje doormidden om te delen, als ze het überhaupt niet al volledig doneren aan dat zielige hongerige weesje recht uit Oliver Twist gelopen vermomd als haar eigen kind. Scoren ze dikke punten mee.

Maar alle leuke herinneringen en het geslijm opzij geschoven; we hebben echt gewoon een lekkere Moederdag gevierd in Limburg nadat Sander een auto-sandwich werd, dus vandaar dat we er niet waren.

Zeker wij als toekomstige ouders (want daar gaan we nog steeds van uit, onze blog draait om die hele wens dus ja) schuiven onze pijntjes (Sanders pijntjes) graag opzij om het ouderlijk gezag te vieren! En dit jaar niet alleen het gezag, maar ook de verjaardag van mijn moeder die toevallig op dezelfde dag viel.

Ik zou heel graag schrijven over hoe leuk het was en hoeveel we hebben genoten van iedereen (zelfs onze oude oppas van vroeger was er om de verjaardag te vieren, dus het moet wel leuk zijn geweest!) maar zoals het echte Bourgondische zuiderlingen betaamd was er zoveel eten en drinken dat we in een echte kaas-coma (door de kaas dus, niet door auto-ongelukken) naar huis gereden en weten we alleen nog dat onze broeken moeten worden uitgelaten door de eerder genoemde kaas.

Na een week te zijn bijgekomen staan we momenteel weer in ons paasbest klaar om “voederdag” (vader en moederdag) te vieren bij de ouders van Sander, houd uw vingers gekruist dat we deze keer wel wat kunnen onthouden, misschien dat de volgende blog dan daadwerkelijk weer inhoud kan hebben!

Als Sander gelukkig is wordt hij een echte Martha Steward en moet en zal ie bakken. Koekjes, cakes, taarten en wafels vliegen je in die momenten langs de oren en eindigen uiteindelijk veel te vaak in je mond. Of Sander de afgelopen tijd in een goede bui was? Als ik de weegschaal mag geloven wel.

In de afgelopen paar weken is het weer beter geworden (lees: cake), hebben we weer een logé gehad die dacht dat t wel leuk was om iets te bakken (lees: koekjes), gingen we een paar keer op en neer naar Maartje en de kids (lees: nog meer koekjes) en hadden we een burenborrel (lees: drie ladingen wafels). Ja, Sanders liefdestaal is zonder twijfel boter, bloem en suiker.

Het overgrote gedeelte van de baksels is heerlijk, maar de momenten dat de enige ingrediënten in huis geluk, optimisme en restjes van alles zijn, is het wel spannend of we er af komen met een happy accident of dat ik weer een gooi moet doen naar de Oscar voor “most supportive role of husband”. Met alle minder favoriete lepeltjescakes (niet goed genoeg gerezen en daarom uit te lepelen cake) en kliekjes koekjes pogingen bij elkaar zijn er dit jaar in ieder geval genoeg momenten geweest om op z’n minst een nominatie te krijgen.

Iets wat de laatste tijd zijn gelukkige gebaksdrang nog in de hogere versnelling heeft gezet is het feit dat Maartje vroeger wedding planner was en daarbij ook zelf bruidstaarten maakte. Je snapt dat Sander daar niet aan onder wil en zal doen. Iets waar Maartje en de kids gelukkig niet al te erg onder lijden en mij weer even pauze geven om op gewicht te komen.

Nou zou je denken, zo erg is dat toch niets een gelukkige man die bakt. En zeker je zal mij niet vaak horen klagen als er weer een geur van speculaas kruiden in het huis hangt als ik thuis kom. Er zijn genoeg relaties die een minder duidelijke graadmeter hebben of alles wel goed zit. Het enige wat mij een klein beetje zorgen baat is dat hij nu al gelukkig wordt voor een kind wat er nog geeneens is, dat ik bang ben dat als er eenmaal een kleintje is, er ook een tweede oven bij moet.

Zit niks anders in dan de teugels laten vieren en de blije bakkerij beginnen. Hopelijk komen we met de naailessen snel bij het uitnemen van broeken, zal onze omgeving gaan waarderen met alle emoties van Sander.

De afgelopen weken zijn we soms wat later geweest dan dat de meeste verwachten. Je zou bijna kunnen zeggen dat we wat over tijd zijn. Maar zoek er niet te veel achter. Zowel Chris als ik zijn wat drukker geweest met alle dingen buiten de blog om, waardoor deze blog schrijven soms op een gedeelde eerste plek komt. Nu we weer in wat rustiger vaarwater komen, kunnen we hopelijk weer elke week op tijd online komen.

Sinds dat Maartje in ons leven is gekomen, is de kans na al die jaren toch een stuk realistischer geworden dat we ooit ouders mogen worden. Hoewel we hopelijk in een niet al te verre toekomst zelf een kind mogen verwelkomen, worden we voor nu al een hele tijd omringd door de kinderen van anderen. Kinderen die het hart op de tong hebben en soms helaas alleen maar eerlijk kunnen zijn.

Die zelfde kids willen al sinds dat ome Chris en ome Sander zelf een kindje willen krijgen alles willen weten van hoe dat dan precies in z’n werking gaat. Want ook al vinden ze het totaal niet gek dat we een setje ooms zijn in plaats van een oom en tante, snappen de meeste van hen ook wel dat er iets ontbreekt om dat zelf te kunnen laten lukken. Hoewel ome Sander rond de feestdagen meestal wel genoeg heeft gegeten om de 12 weken aan te tikken.

We zijn er altijd heel eerlijk over geweest en gelukkig met boeken zoals “De papa’s van Teddy” en “Logeren in een buik” ook best wel duidelijk. Maar toen een echte baby dichterbij kwam en het woordje draagmoeder wat vaker viel, bleek het toch dat we wat meer verduidelijking moesten geven over wat er dan precies gedragen werd. Want nee, als Maartje onze tassen draagt, of onze kleren, zal er op het nodige gebied weinig veranderen. Hoewel Maartje mijn broeken en Chris z’n overhemden vast ook heel leuk zou staan.

Bij Maartje thuis kwam het weer neer op andere belangrijke informatie die haar meiden echt moesten weten. Naast dat mama voor Chris en Sander een kindje wilde dragen (wat leidde tot de reactie van de oudste dat ze wel 100 kindjes voor iedereen wilde dragen), was een ander punt nog erg belangrijk. Want als er straks een kindje met ons mee naar huis gaat, betekend dat, dat ook zij misschien ooit met iemand anders mee moeten? Iets waar ze, ze gelukkig al snel over gerust kon stellen. Hoewel de vraag over logeren al een paar keer is gevallen, zijn ze toch wel heel blij dat zij gewoon bij papa en mama mogen blijven.

De kinderen die er nu zijn vinden het alleen maar leuk en kijken er bijna net zo veel als ons naar uit om de kleine te ontmoeten. En het kleintje dat nog moet komen? Dat heeft een boekenkast vol met verhalen over hoe gewenst ie was door iedereen om hem heen en iemand slechts een korte autorit verderop die met liefde alles wil vertellen over hoe we met z’n drietjes er voor hebben mogen zorgen dat ie er eindelijk mocht komen.

De afgelopen paar weken hebben via alle kanalen allemaal nieuwe volgers ons weten te vinden. Super leuk om te zien dat na 66 (na deze 67) blogs zo veel mensen elke week meelezen. Als iedereen die ons volgt ook echt leest, zitten er dit weekend weer meer dan 500 mensen met telefoon of laptop op schoot dit te lezen. En ik weet zeker dat vooral de accounts zoals Padel023 en Freefollowers200 al helemaal (net als mijn schoonouders) op het puntje van hun stoel zitten te wachten.

Omdat er zo veel ontzettend veel nieuwe lezers bij zijn gekomen dachten we dat het wel handig was om in een vogelvlucht iedereen bij te praten over wie wij zijn, wat we doen en vooral wat we ooit heel erg hopen te mogen bereiken.

Zo’n kleine 6 jaar geleden leerde Chris en ik elkaar tijdens de Carnaval kennen. Je kan het bijna een gave noemen, maar ik pikte er in de hoofdstad van Brabant de enige Limburger tussenuit. Voor de mensen die boven de rivieren wonen, Limburg en Brabant zijn met Carnaval hetzelfde als Nederland en Duitsland bij het WK. We vinden elkaar aardig, maar hebben allebei het idee dat wij het toch echt beter kunnen.

Nadat we elkaar die avond hebben leren kennen, zijn we eigenlijk nooit meer van elkaar weg gegaan. Lesbisch daten heet dat volgens vrienden. “Date twee, neem je koffer mee”. En zo geschiede het dat we eigenlijk 6 jaar een relatie hebben en 5 jaar en 364 dagen samen wonen. Gedurende die jaren hebben we van alles gedaan en meegemaakt en over ongeveer alles al eens gepraat. Zo ook onze kinderwens en hoe we die allebei toch stiekem erg sterk hebben. Zo sterk dat we van die 5 jaar en 364 dagen al weer 2 volle jaren in een grote mensen huis zijn gaan wonen met ruimte voor extra kleine mensjes. Niet met al een plan of iemand op het oog, dat kwam allemaal pas veeeeeeel later.

En met veeeeeeel later hebben we het over tweede paasdag 2022 (wat over 3 nachtjes al weer 365 dagen geleden is). Toen kregen we na veel informatie avonden, bijeenkomsten en ongeveer 15 blogs een super lief berichtje van iemand die zeer zeker net als jullie bij deze vijfde alinea is aangekomen. Helaas is het door persoonlijke redenen nooit zo ver gekomen als dat we destijds alle drie dachten. Zo ook met de tweede dame die we ook weer via hier mochten leren kennen. Allebei fantastische mensen, maar helaas.

Maar gelukkig kwam daar afgelopen jaar toch ook Maartje. Onze heerlijke, pluche, panterprint rots in de branding. We hebben het al eerder gehad over bijgeloof en dat laten we ook zeer zeker (bijna altijd) varen, maar drie keer is bij ons drietjes toch echt scheepsrecht, want we kunnen ons geen van allen nu bedenken dat we het zo zouden willen met een ander.

De afgelopen maanden hebben in het teken gestaan van elkaar steeds beter leren kennen, want dit avontuur aangaan is natuurlijk niet zomaar iets wat je na een keer een drankje doen aan gaat. Misschien als één van ons tweetjes vrouw was geweest, was die ene carnaval al een drankje al genoeg geweest, maar hey dan hadden jullie je de afgelopen maanden ook maar verveeld zo zonder blog.

Nu we Maartje al weer bijna 365 dagen kennen, kunnen we ons eigenlijk niet meer bedenken dat we vanaf dag 1 niet met z’n drieën zijn geweest. We zijn dan ook blij om met haar de komende tijd in te gaan en misschien ooit in plaats van in dagen terug, in 9 maanden voor uit te mogen gaan tellen.

“Zijn het vrienden van je? Zijn het bekende of familie?”. Zodra ik vertel dat ik draagmoeder wil zijn voor Sander en Chris zijn dit de eerste vragen die ik hoor. En ja, inmiddels zijn Sander en Chris vrienden, en nee ik kende ze niet voor dit proces. Waarom dan juist deze twee? Dat is een makkelijke vraag voor mij. 

Hetgeen mij het meeste aansprak in hun verhalen was de komische manier van schrijven. Met een tikkeltje fantasie en intelligentie moest ik vaak lachen om hun geschreven stukjes. Hun verhalen gaven me het gevoel dat ik ze eigenlijk al kende.

Dat dit klik echt was bleek ook wel toen we contact kregen. De ADHD trekjes van Sander, het reele denken van Chris, ik had gewoon hun zus kunnen zijn. Maar los van de keuze ‘voor wie ga je het doen’ kwam bij mij ook de vraag ‘voor welke samenstelling kies je’ als eerste naar voren.

Diverse opties heb ik bekeken. Twee vrouwen in een relatie hebben over het algemeen geen draagmoeder nodig, hooguit een donor. Een man vrouw koppel die om wat voor reden dan ook geen eigen kindje kunnen dragen, wat ik verschrikkelijk vind, lijkt me een ingewikkelde samenstelling. Wat als de vrouw in kwestie hier vervelende gevoelens bij krijgt, en wat doet dit met de man? Eerlijk gezegd wilde ik daar niet teveel over nadenken en vind ik vooral dat dit een mooi en bij voorkeur onbezorgd proces moet zijn.

Maar ook qua wet- en regelgeving is er een afweging gemaakt. Vrouwen die een donor hebben gevonden kunnen in Nederland op diverse plekken terecht. Ook man/vrouw koppels die moeite hebben met de conceptie (los van de mogelijkheid om het kindje zelf te kunnen dragen) staan in Nederland ook niet in de kou. Maar dan twee mannen. Wat mogen die eigenlijk?

Ze mogen geen oproep doen voor een draagmoeder. Commercieel draagmoederschap (dat je ervoor betaald krijgt) is in Nederland bij wet verboden. Ook zijn er geen databanken vol potentiele draagmoeders waar zij uit kunnen kiezen. Al gauw ben je als man-man koppel aangewezen, indien je een ‘eigen’ kindje wil, naar het buitenland. Dit op de enkeling na die wel in Nederland, via via, in de familie- of vriendenkring of, ik zeg maar iets geks, via hun blog hun draagmoeder vindt.

HALLO?! We leven in Nederland. Anno 2023. Hoe kan het dat dit zo moeilijk wordt gemaakt voor deze mannen?! Als jij een kindje een gezonde en stabiele basis kan bieden, vind ik dat het niet uit hoort te maken of je homo, bi, lesbisch of welke andere vorm van een hussel van alfabet letters bent (heel eerlijk weet ik eigenlijk niet bij welke letter we zijn gebleven). Dan vind ik dat jij net zoveel rechten zou moeten hebben als ieder ‘normaal’ koppel, alleenstaande  of wat voor samenstelling dan ook. En ja ‘normaal’ tussen haakjes want ik vind dat iedere samenstelling anno 2023 normaal is en voor een ieder zou moeten zijn.

Maar ja, dat gezegd hebbende….. De wet kan ik helaas niet veranderen. De wet die het leven van zoveel mensen kan veranderen. Het enige wat ik kan veranderen is het leven van deze twee geweldig mannen. De een in de zorg. Zorgt voor ieder medemens, ongeachte hun ‘situatie’ ook hij veroordeeld niet. De ander zorgt voor inclusie, mensen die gebaren nodig hebben om te communiceren, worden niet buiten gesloten. Zelfs niet als je naar de bouwmarkt gaat.

Dus ja, ik wil het leven van deze twee geweldige mannen veranderen. Hun wens laten uitkomen. Mijn grootste angst is dat het misschien niet zomaar gaat lukken. En die kans bestaat altijd. Gelukkig kunnen we dan in Nederland…… euh nee, ook dan zullen we naar het buitenland moeten….  Welkom in 2023, welkom in Nederland, het land dat toch niet zo ruimdenkend is als ze zeggen.

We zijn nu al zo’n driekwart jaar verder nadat we Maartje hebben leren kennen. Na een reis van meer dan drie jaar en een wens die nog ouder is zijn we eindelijk op een plek waar we ons zeker voelen in onze toekomst met een kind. Maartje is inmiddels zo goed als familie voor ons, papieren zijn getekend en gesprekken zijn gehouden. Nu wij bezig zijn met de relatie tussen ons drieën (en aanhang natuurlijk!) te verbeteren kunnen we een beetje ontspannen.

Verrassend genoeg kunnen we dit ook echt. We genieten van elkaar lastig te vallen met klinkklare onzin onder werktijd, kunnen niet kort met elkaar bellen (‘even snel’ wordt meteen een gesprek van een half uur), en Sander heeft het bakken herontdekt dus we kunnen binnenkort met z’n allen gaan shoppen voor een maatje meer. We vermaken ons gewoon met elkaar en zijn niet meer constant bezig met de wens die ons samen bracht.

Heerlijk voor ons, maar blijkbaar iets moeilijker voor onze omgeving. Voorheen hadden we elke week wel iets nieuws te delen hadden, een lezing, een picnic, iemand die lang naar ons keek bij de kassa dus ons vast wilde helpen in onze wens of andere ietwat wanhopige uitspattingen. Nu hebben we niks om mee te delen. Ja, de grappige tekening van een hotdog die Maartje maakte tijdens vergadering, weet een foto van een appeltaart die neeeeet niet helemaal gelukt is of fotos van Dodo die op m’n schoot ligt (ik ben duidelijk de minst actieve van ons drie), maar of iedereen daar nou op zit te wachten…

‘Wanneer denken jullie dan dat er eindelijk een baby komt? Jullie wachten al zo lang, jullie hebben nu toch eindelijk iemand!?’ Klopt natuurlijk, maar ook nu we compleet lijken om te beginnen moeten we wachten. Zo moeten we wachten op vitaminepillen die onze zwemmers een boost moeten geven, maar bijvoorbeeld ook wachten op het moment dat we zeker zijn dat we met z’n drieën klaar zijn voor de volgende stap.

Dus sorry lieve lezers, sorry lieve vrienden, buren, klasgenoten, collega’s, en ga zo maar door. We zijn druk aan het wachten, dat klinkt gewoon saai. Nou ja, voor jullie dus. Ik kan tenminste elke week uitkijken naar de vergaderingen gaan Maartje onder genot van een zelfgebakken iets (kaneelkoek deze week). Verschil moet er wezen hè!

Vorig weekend was het eindelijk weer zo ver. Ons neefje kwam weer eens logeren. En hoewel wij niet zoals hijzelf al twee weken van te voren was begonnen met het maken van een eigen afstreepkalender, keken we er stiekem nog meer naar uit dan hijzelf.

Voordat hij hierheen kwam, mochten we eerst nog oppassen op hem en z’n broer en zusje. Omdat ik zelf uit de nacht dienst kwam, was ik blij dat de starttijd iets werd opgeschoven van 9 naar 12. Ik vind kinderen heel leuk en ik weet dat er straks gebroken nachten aankomen waarin er minder wordt geslapen dan dat ik red in het korte slaapje wat ik doe als ik mijn ritme weer terug draai, maar met mijn alom bekende nachtdienst labiliteit was dit voor iedereen de beste keuze.

Eén van de heerlijke dingen aan kinderen, is dat ze nog geen idee hebben dat sommige woorden voor volwassenen totaal andere betekenissen hebben. Zo hebben we even flink kunnen lachen toen mijn neefje nadat hij in de gang kast wilde wachten tot z’n moeder terug kwam, niet wilde geloven dat Chris en ik de eerste 15 jaar van onze levens ook in de kast hadden gezeten. Zelfs toen mijn zus het nogmaals bevestigde, werden we die middag toch vaker dan normaal met argusogen aangekeken. En hoewel hij het niet helemaal vertrouwde, vond hij het feit dat we allebei zo’n bijzondere jeugd hadden gehad, een goede reden waarom we zo goed bij elkaar paste.

Eenmaal met z’n drietjes bij ons thuis aan gekomen kon het feest beginnen. Na alles te hebben benoemd wat er allemaal anders was (nieuwe lampen, nieuwe voederbak, etc.), Dodo vier keer een “zij” genoemd te hebben en weer eens te vertellen dat ons huis zo gezellig rook, zijn we op de bank geploft om te gaan gamen. Sorry voor alle ouders die niet van de schermtijd zijn, maar deze kleine man had naast het logeren al heel lang uitgekeken om samen te gamen. Zelf is hij er van overtuigd om later professioneel gamer te worden, wat iets is waar wij nog ergens onze twijfels over hebben. Niet dat wij hem niet steunen in alle dromen die hij heeft, maar omdat een live-stream wel heel lang gaat duren als je een goeie 10 minuten niet verder gaat in het spel omdat je 100% zeker bent dat er spinnen aan komen.

Zoals elke keer als hij blijft slapen was er weer een gezonde avond maaltijd in de vorm van een happy meal met ijsthee. Dat laatste deel heeft een goeie 3 uur zonder deksel in de keuken gestaan, omdat meneer weigert iets met prik te drinken. En ja sorry moeder maffia, schermtijd en fast food (geen wonder dat hij steeds bij ons wil komen wonen) staan niet bepaald hoog in de lijst met gezonde gewoontes. Maar niet gevreesd, ik heb nog steeds de (waan)ideeën dat onze eigen kinderen later enkel zelf gemaakte potjes van biologisch geteelde groentes gaan eten en zullen denken dat honden enkel kunnen blaffen omdat ze er nooit eentje hebben zien praten bij paw-patrol. In tegenstelling tot hun ouders die alle seizoenen woord voor woord kunnen mee praten.

Het was een heerlijke dag en nacht en het huis is met een kind in huis altijd gelijk een gezellige rommel van knuffels, ditjes en datjes. En degene die er misschien het meeste van heeft genoten is Dodo. Want m’n neefje vond dat we “haar” echt te weinig snoepjes gaven, dus die taak heeft hij met alle liefde op zich genomen. Iets wat zeker gewaardeerd werd.

Hoewel het vaak huilen geblazen is als we hem thuis af zetten, is dat ook weer een goede reden om een nieuw logeerpartijtje af te spreken. Want stiekem wordt er hier toch ook wel een klein traantje gelaten als alles weer over is. Nog 35 hokjes af te kruizen tot het weer zo ver is.

Zoals (bijna) elke week het afgelopen jaar postte wij afgelopen zondag een blog. Weliswaar later dan de bedoeling was, maar goed, hij kwam online. Ons van geen kwaad bewust kabbelde onze avond rustig tot een eind, gevolgd door een heerlijk nacht slaap. Sander moest de maandag weer werken, hij vroeg uit bed, snel snel, haast haast, file vermeden, HOERA! Met een goed humeur betrad hij de kleedkamer op werk (het kreng kent geen ochtendhumeur) en checkte nog even snel zijn mail; bleken we een reactie op onze blog te hebben gekregen. Een reactie die hem voor het eerst ochtendhumeur bezorgde, dat we satanisten waren en nog meer van dat soort haatdragende onzin. 

Nou is dit voor ons niet de eerste keer dat we te maken kregen met negatieve reacties op onze wens. Toen we bij een item van NOS op 3 verschenen waren de reacties ook niet allemaal even vriendelijk, en dergelijke opmerkingen lezen we sowieso vaak als het gaat over iets of iemand die op de regenboog leeft. Vaak nog erger en heftiger dan die wij als reactie kregen. Van deze schrokken me alleen iets meer vanwege de plek waar de reactie werd geplaatst. Een plek die bedoeld is om een kinderwens te uiten, een hele pure vorm van liefde als je het mij vraagt. Een plek waar mensen hun hart kunnen storten over verdriet, verlangen, hoop en geluk. Een plek waar dit soort haat niet thuishoort dus. Sowieso, eigenlijk een tijdperk waar deze haat niet thuishoort.

Hoewel de woorden ons niks deden, die waren makkelijk genoeg weg te schuiven, schrokken we van het feit dat we allebei begrip kunnen opbrengen voor dit soort mensen. We snappen dat er mensen zijn die denken vanuit bijvoorbeeld religie, waar sinds jaar en dag in verschillende talen schande wordt gesproken over regenboog liefde. Of mensen die met een heel ingekaderd wereldbeeld zijn opgegroeid en opgevoed, want onderzoek heeft bewezen dat haat en afkeer wordt aangeleerd. We snappen het, we begrijpen het, sterker nog, in sommige situaties zouden we het voor dit soort mensen zelfs opnemen als ze hiervoor aan de schandpaal genageld zouden worden. Iedereen heeft gewoon recht op een mening, zo vinden wij. En laten we eerlijk zijn; wij hebben toch ook een mening over deze manier van denken?  

Alleen zullen wij deze mening niet uitspreken onder blogs en berichten die juist gewijd zijn aan het tegenovergestelde van ons denkpatroon. Dat heet respect tonen naar je medemens. En we zijn blij dat wij die ruimte om te denken aan ons kind kunnen meegeven, zodat deze later iedereen in diens waarde kan laten. Wat een des duivelse droom van ons toch… 

Zoals sommige in eerdere blogs al hebben gelezen, kan hier thuis de een soms anders met een mogelijke zwangerschap omgaan dan de ander. Sinds we Maartje hebben leren kennen zitten gedachtes rondom ouderschap nog meer in mijn hoofd dan voorheen. Een beetje hetzelfde als zwangere vrouwen die ook overal enkel zwangere vrouwen zien.

Iemand noemde het pas “baby on the brain”, niet te verwarren met baby-brain wat ik zelf nog niet kende voor ik deze blog begon te schrijven. Voor de baby-leken onder ons, baby-brain is het fenomeen waar zwangere en recent bevallen vrouwen niet alles meer goed kunnen herinneren of even helder kunnen nadenken. Nee hoewel ik soms genoeg schijnzwangerschap symptomen heb zoals aankomen in gewicht en gekke cravings, is mijn soms vergiet van een brein niet te wijden aan een baby in mn buik. Die andere twee ook niet, die hebben meer met elkaar te maken.

Sinds een mogelijkheid tot het starten van een gezin steeds meer een realiteit aan het worden is, is mijn hoofd soms op een hop-on-hop-off tour bus door de wereld van ochtend misselijkheid en pret-echoes. Als u naar links kijkt ziet u trip-trap-stoelen en als u naar rechts kijkt naaipatronen voor omslagdoeken. Volgende stop de lokale feestwinkel voor al uw gender reveal benodigdheden.

Het instagram algoritme weet mij ook steeds meer te vinden, waardoor reclames steeds meer gaan over uitverkoop acties van de BIBS spenen en het vinden van een oppas voor je kind op korte termijn. Nee er is nog geen kleine, maar Sophie 23 jaar uit Kerkdriel kijkt er nu al naar uit om ons te helpen als we een keertje met z’n tweetjes uit eten willen.

Aan de ene kant is het een zegen, want zo weet ik nu al hoe ik ons kind ooit aan alle smaken kan leren wennen, maar aan de andere kant soms ook een vloek als ik weer met een licht gevalletje van baarmoedernijd naast Chris op de bank plof.

Gelukkig ben ik getrouwd met een ras-realist die mij met beide benen weer op de grond weet te zetten dat ik echt enkel in verwachting ben van een vier-kazen-pizza, maar die ook lief genoeg is dat ik dan ook voor deze ene keer even schijn-ongesteld mag zijn en een extra chocolaatje verdien (Zou iemand al enig idee hebben waar de toename in gewicht vandaan komt).

Samen groeien we elke dag weer een beetje in de rol van rustige realistische wachters. En hoewel ik die hop-on-hop-off bus nog niet altijd aan mij voorbij kan laten gaan, sta ik tegenwoordig toch wel weer met blijdschap op voor de zwangere vrouwen in onze omgeving die wel een zitplekje kunnen gebruiken.

Onze woonkamer is tegenwoordig een naaiatelier. Knuffels, spuugdoekjes, mutsjes, noem het maar op, onze bank/keuken/eettafel ligt er vol mee. Uren zitten we zoetjes te zoemen achter onze machines, alleen af en toe verstoord door een ‘hè chips, scheve naad’.

Onze nieuwste voorbereiding op de toekomstige telg, naailes. Goed, met die naailes zelf maken we (tot ergernis van Sander) rokken en bolero’s dus niet het schattige spul waar we op hadden gehoopt. Maar goed, dat doen we dus naast die cursus gewoon ook nog er bij. Want we willen de hummel straks kunnen overweldigen met zelfgemaakte kleren, en vooral het drama van de kapotte favoriete knuffel die nergens meer te krijgen is te ontwijken.

En de plannen houden niet op bij het naaien voor onze frummel. Nee zeker niet, als we deze cursus hebben afgerond gaan we wat meer leren tuinieren. Heeeeerlijk, straks koken uit eigen moestuin, samen met de kleine appeltaart bakken met appels van eigen boom. Nu al zo’n zin in, gewoon dat je al het lekkers uit eigen tuin hebt. En natuurlijk niet alleen eten, nee ook de meest prestige bloemstukken gaan we kunnen plukken! En en en een boomhut zullen we vast ook plaats voor gaan hebben!

Okay dat is misschien iets teveel dromen, even terug naar de realiteit, naaien. Oh ja en bakken, daar zijn we ook mee begonnen. Brood bakken wel te verstaan. Zodat we de kleine straks elke dag een versgebakken eigen gemaakte boterham kunnen geven. Met dus die zelfgemaakte jam uit de tuin, oh wauw, we moeten dus echt gaan leren tuinieren!

Nou ja, of we houden op met brood bakken. We kunnen ook voor de taarten gaan, ook lekker uit eigen oven maar minder dagelijks (en geen tuinieren nodig dus). Dan kunnen we elke feestdag misschien een immens grote taartje maken, helemaal versierd met van die marsepeinen poppetjes en zo! Oeh dus misschien een cursusje boetseren?

Née née, toch maar even stoppen met het bedenken van wat we allemaal kunnen doen om dat idyllische leventje te bereiken. Ons kennende gaat ons kind niet eens genieten van taart, is allergisch voor jam en haat kriebelende beestjes in de tuin. Weggegooid geld. Die cursussen dan, het naaien is fantastisch. En hopelijk draagt de kleine wel graag bolero’s en rokjes, dan is er niks weggegooid aan deze cursus.