Auteur archief: dewegnaardewens

De meest knusse, romantische tijd van het jaar is weer begonnen. De kaarsjes gaan aan, de kerstboom komt om de hoek kijken met alle kleine lampjes en ornamenten en dankzij Putin kruipen we allemaal nog extra dicht tegen elkaar aan de komende periode.

Voor ons en Maartje begint ook het romantische gedeelte van onze reis samen. Nou zeggen we Maartje, maar stiekem heet ze natuurlijk anders. Laten we zeggen Maartje voor intimi en haar echte naam voor intimi-mi-mi. We vonden het alle drie beter klinken dan “de draagmoeder” en al helemaal beter dan “M”. Dat laatste klonk voor iedereen te veel alsof ze achter tralies zwanger zou zijn, dus Maartje was de beste keuze. Een koosnaam laten we maar zeggen. Vet romantisch.

Maar terug naar die romantiek waar we het over hadden. We zijn nu in het juridische gedeelte van onze reis gekomen. Elk hetero stel zal dit ook vast herkennen. Meisje ontmoet jongens, leren elkaar kennen en samen nemen ze advocaten in handen om een overeenkomst op te zetten. Al een paar avonden praten we over die dingen die elke casanova wel kent. Notarrrrrris, verrrrrzekering en het meest zwoele “afstandsprrrrrocedurrrrre”. Nee heel romantisch is het allemaal niet, maar in onze situatie wel nodig, om er voor te zorgen dat alle neuzen de zelfde kant op staan en dat iedereen zich daar ook goed bij voelt.

Hoe gek het ook klinkt, al het gepraat over de zwaardere dingen die er bij komen kijken hebben ons oprecht dichter naar elkaar gebracht. Hoewel er pittige onderwerpen moesten worden aangesneden, voelde het alsof we er met enig gemak door heen vlogen. Al vanaf het begin is het makkelijk praten geweest over alles en ook nu weer voelde het niet alsof we bepaalde dingen niet konden zeggen of vragen. En als je dan aan het einde van alles merkt dat je over bijna alles al het zelfde na dacht, voelt het stiekem toch net nog wat beter dan goed.

De komende weken zijn we druk bezig met het opstellen van contracten en bezoeken van counselors. Niet super romantisch, maar gelukkig blijft het tussen al het zakelijke door dikke mik. We raken niet uitgepraat of elkaar zat. Zo wordt er soms twee keer op een avond gebeld, of kan ik na mijn werk mijn telefoon openen en 76 gemiste berichten zien.

Ook nu hoor ik weer gepling en getik een stukje verderop op de bank. Het bekende deuntje van een berichtje van Maartje herken ik tegenwoordig door alles heen. Tijd om weer eens een eind te breien aan dit verhaal en samen op de bank tegen elkaar aan te kruipen. Kerstboom opgetuigd, kaarsjes aan en allebei met onze neus richting de telefoon. Vet romantisch.

Afgelopen week markeerde de dag dat we drie jaar bezig zijn met onze kinderwens na te jagen. In die drie jaar zijn we van naïeve flierefluiters naar doorgewinterde oude rotten die niet meer hoeven te giechelen om het idee dat plastic potjes en pipetten een groot deel in de conceptie van ons kind gaan spelen. Gelukkig blozen we beiden wel nog om het idee van “de vagina” dus we zijn niet al onze onschuld kwijt.

Eerlijk, toen we drie jaar geleden begonnen met deze weg waren we compleet bleu, hadden geen idee wat ons te wachten stond. We dachten heel optimistisch misschien een half jaartje, 8 maanden als we echt pech hadden, zoude zoeken naar een draagmoeder en rond deze tijd al een eerste of misschien zelfs tweede verjaardag van onze kleine aan het vieren zouden zijn. Ik denk dat dergelijk optimisme wel bij elke kinderwens hoort.

We hadden nooit gedacht dat we na twee jaar teleurstelling en toch ook wel stil verdriet een blog te beginnen om de wereld buiten onze eigen cirkel te bereiken. Nou klinkt het heel dramatisch, twee jaar lang verdriet en blablabla, het is niet dat we de zeespiegel hebben doen stijgen met ons gejammer. We zijn gewoon tegen zoveel dingen opgelopen, hebben zoveel dingen moeten leren die in eerste instantie niet voor de hand liggen als je denkt aan kinderen. En Corona maakte het natuurlijk niet makkelijker.

En toen we begonnen aan de blog bevloog hetzelfde optimisme als we in het begin hadden ons toch weer. We probeerde iets nieuws, we gingen online, nu moest het wel snel gaan! Tijd om luiers in te slaan en ons huis babyproof te maken! Maar dat bleek toch niet helemaal nodig te zijn. Zeker na de eerste maand(en) van de blog kregen we het idee dat de blog niet werkte, dat we het verkeerd deden, dat elke keer dat de blog gelezen werd het onze ouders waren en we niks opschoten behalve dat we onszelf extra werk hadden bezorgd.

Extra werk waar Sander zijn tanden voor de volle 100% in zette. Terwijl ik ons gewoon zielig vond pakte hij elke kans aan die op ons pad kwam om in ieder geval meer te leren omtrent het hele gegeven. Hij schreef ons in voor informatie dagen, picnics en zelfs interviews om die informatie aan anderen te kunnen doorspelen. Doordat hij dat deed hebben we in die drie jaar zoveel leuke en geweldige nieuwe mensen leren kennen. En hoewel ze niet de baby zijn waar we op zaten te wachten zijn het wel mensen die ons leven op een leuke manier hebben verreikt. Van andere wensouders tot potentiële draagmoeders, en ook “gewone” mensen die ons op het juiste moment een hart onder de riem konden steken. Elke ontmoeting was toch weer een dankbaar moment welke we niet hadden verwacht. Door Sander dus.

Natuurlijk was het jaar niet gevuld met alleen maar leuke momenten, we hebben draagmoeders leren kennen waar de klik toch niet genoeg draagvlakken had om de volgende stap te zetten. We hebben test uitslagen gekregen waar we zo van schrokken dat we een weekend op wijn en pizza hebben geleefd in een sauna (wat heerlijk klinkt maar zeg maar niet het beste is voor het maken van goede zwemmers). En dan hadden we natuurlijk ook nog de gewone sleur van het dagelijks leven, ook niet altijd rozengeur en maneschijn.

Gelukkig is het allemaal niet voor niets geweest. Sinds onze date twee weken geleden zijn we eigenlijk alleen maar verliefder geworden op onze draagmoeder. We dagen via Skype, maken vraaglijsten, sturen veel te veel memes en Instagram-filmpjes naar elkaar. We zijn de eerste en de laatste personen die we appen op een dag, we maken plannen voor de toekomst, eigenlijk zijn we gewoon zo verliefd dat het irritant voor onze directe omgeving is. Lekker hè?

Afgelopen weekend was het zo ver. Na maanden lang digitaal daten was het eindelijk zo ver dat we onze “penvriendin” mochten ontmoeten. Ik heb nog nooit zo’n stille autorit meegemaakt als die naar haar toe. Waar we de vrijdag dus begonnen met ons goede gedrag, nieuwe kleren, nieuwe coupe, hadden we zaterdag nog een iets te gezellig nachtje weg met de hele familie. De een brak en de ander schor van het meezingen hielp niet mee met de stilte, maar vooral de gezonde spanning zat er goed in.

Eenmaal aangekomen verdween dat na een dikke knuffel gelukkig allemaal als sneeuw voor de zon. Op een (voor ons dan) mini paniek momentje na, omdat de twee kleine dames in kwestie plots spoorloos waren. Die vonden het net als ons toch een beetje spannend en hadden daarom besloten zich achter de tafel te verstoppen. Maar ook daar was het ijs redelijk snel gebroken nadat ze toch met ons aan de knutseltafel waren aangeschoven en we gezellig konden bijkletsen met chips en drinken.

Na een klein uurtje werd er in moeders oor gefluisterd of wij misschien mochten blijven eten, want dat leek ze wel erg gezellig. Gelukkig leek dat mama ook gezellig en hoewel we alleen koffie hadden verwacht, vonden wij het ook maar wat leuk om nog lekker langer te blijven hangen. Want ook tussen mama en ons voelde het (ja ik mag het zeggen, want we hebben het nagevraagd) alsof we elkaar al jaren kenden. Het was voorheen al dik aan, maar nu is het toch echt randje morbide-obse-aan.

Terwijl de kids druk aan de slag gingen met allerlei kleuren glitter verf om tekeningen en kaarten voor ons te maken om mee naar huis te nemen (we hebben zelfs een beglitterde steen in de kast liggen voortaan) konden wij papa en mama weer even beter leren kennen. Vooral voor papa waren we nog redelijk nieuw, hoewel hij al menig verhaal over ons te horen had gekregen. En met moeder was het als van ouds bijkletsen over alles. Met het fijne gevoel dat alles besproken kon worden en dat hebben we (ondanks kleine potjes, grote oren) gelukkig ook zeker kunnen doen.

Toen we tijdens het eten met de één op schoot en de ander tegen mij aan het Sinterklaasjournaal keken, werd er nog net niet met volle mond gevraagd of we ze dan ook wel op bed gingen leggen. En zo lagen we weer een uur later op de vloer van de slaapkamers. De een met zoekplaten en de ander met boeken en met volle trots alles op de kamer nog een keer laten zien. Niet wetende dat wij ook met volle trots op die kamers zaten dat wij die allemaal samen mochten doen.

Helaas werd het wel steeds later en later en moesten we toch ook een keer terug naar onze eerstgeborene rossige zoon terug. Hoe normaal het voelde om aan te sluiten, zo gek voelde het toch om weer afscheid te moeten nemen. Maar toch zijn we met een tas vol glitter tekeningen en knutselwerken na een nog dikkere knuffel de donkere nacht weer in getrokken. En in tegenstelling tot de stilte van die middag heen, konden we niet stil blijven tot onze eigen voordeur weer achter ons dicht ging.

Die tekeningen met glitters hangen met trots op de koelkast bij alle andere tekeningen die voor ons gemaakt zijn. En met een heerlijke bubs kriebels in m’n buik heb ik deze week daardoor elke ochtend mogen ontbijten met een boterham met een volle hand glitters.

Het is eindelijk zo ver. We hebben de kapper rijk gemaakt door elke mogelijke luxe behandeling te vragen. We zijn gestoken in nieuwe outfits (iets minder luxe daar de kapper al ons geld heeft) en zien er al met al dus piekfijn uit. Behalve de enorme zenuw-zweetvlekken onder onze armen dan, maar dat is volgens mij vrij standaard als je gaat daten.

Want het hoge woord is er uit; WE MOGEN GAAN DATEN! Na maaaanden (nou ja, vier) wachten hebben we eindelijk toezegging van de partner van onze droomvrouw en kunnen met elke vorm van steun de volgende stap in deze reis zetten. Zoals we eerder en vaker al hadden aangegeven was deze steun voor ons belangrijk omdat we niet alleen ons eigen gezin gaan stichting maar ook een ander gezin gaan uitbreiden.

Meteen nadat het feestje over FaceTime was gevierd werden er verschillende vragenlijsten doorgestuurd en ingevuld zodat we niet alleen met stress maar ook met een halve bibliotheek naar haar zullen afreizen.

Gelukkig zijn we dat wel gewend, deze wens blijkt zoveel meer werk te zijn dan alleen heel erg graag iets willen. Zeker Sander heeft elk wetsvoorstel, elke blog, elk boek en elke blog over en door lotgenoten gelezen. Des te meer reden om nu groot feest te vieren, het is alsof we na drie jaar studeren eindelijk een tentamen halen, op naar een diploma!

Maar eerst komende zondag overleven. Dan is de date. Hopelijk kunnen we ons haar zelf nog in vorm krijgen, we kunnen ons niet nog een nieuwe coupe veroorloven…

En als we ons neefje mogen geloven is het naast verwachting toch ook nog een flinke hap spanning. Ja, die heerlijke tijd voor ouders is weer aangebroken. Waar kinderen plots gek zijn op hun groentes en waar ze o zo lief netjes alles weer opruimen als je er om vraagt. De Sint is weer in aantocht.

Dat ze zich de komende weken gedragen als engeltjes, is natuurlijk niet voor niks. Want alle kinderen in Nederland weten, in het grote boek van de Sint staat precies hoe lief je bent geweest en of je wel iets van je verlanglijstje hebt verdient. Toen ik een aantal jaar geleden als grapje vertelde dat de pieten het hele jaar door voor de Sint bijhouden hoe lief je bent, werd dat niet echt in dank afgenomen. Niet door mijn neefje die enkel nog stil op een stoel durfde te zitten, maar ook niet door m’n zus die een kind had wat niet meer kon slapen.

Gelukkig kan die kleine draak het tegenwoordig weer loslaten tot het moment dat het Sinterklaas journaal weer begint. Want sinds maandag zit hij elke avond samen met z’n broer en zusje vol spanning weer te kijken wat Diewertje nu weer heeft te vertellen. En ik kan je zeggen, wij kijken elke avond trouw mee. Want elke avond van de week kan de telefoon gaan voor een kruisverhoor, of wij echt wel op de hoogte zijn van de lekkage aan boord en waarom het pietenhuis zo’n rommeltje is. O, o, o zal het dit jaar dan toch echt wel weer goed komen.

De afgelopen jaren bleven ze tijdens de intocht altijd slapen en mocht de eerste schoen hier gezet worden. Iets waar wij nog meer naar uit keken dan zij zelf (ssssht, niet doorvertellen). In de week er naar toe waren we al druk gegoogeld naar hoe de Sint binnen komt in een haard-loos huis, wat er naast een wortel voor o-zo-snel nog meer in de schoen moest en of katten tegen pepernoten kunnen.

Dat laatste was vooral mijn angst, omdat wij de trotse eigenaren zijn van een rode stofzuiger op pootjes. En voor de rest van Nederland met kat en kind, wees gerust het mag. Net als bij ons volwassenen is één pepernoot niet meteen het probleem, maar worden grote hoeveelheden afgeraden. Bij katten vanwege hun nieren, bij ons wat meer vanwege onze buik en heupen.

Dit jaar is het er helaas tussendoor geglipt en is er geen logeerpartijtje met tekeningen maken, pepernoten bakken en kinderen die vijf keer naar beneden komen, omdat ze dachten iets op het dak te horen. Aankomend jaar weer een kans, met hopelijk er weer een extra schoentje er bij. Want Chris en ik hebben echt waar, het hele jaar netjes onze groente op. Vol verwachting klopt ons hart…

Het is hier op het moment zo oersaai. Sander heeft al een hele week nachtdiensten en slaapt dus overdag, ik moet leren voor tentamens dus zit constant achter m’n laptop en Dodo ligt of te slapen of is de hort op.

En dat is dus allemaal een groot probleem op het moment, want er moet een blog worden geschreven! Normaal als mijn hersenen gaar zijn kan ik om me heen kijken voor inspiratie, toch lijkt het me niet verstandig deze blog aan de gesnurkte melodieën van Sander te wijden. Ook uit het raam kijken heeft geen zin, na een verassend warme October is de herfst nu toch echt in Nederland en spelen de kinderen uit de buurt liever warm en droog binnen.

Leuke ontwikkelingen met betrekking onze gewenste draagmoeder zijn er deze week ook niet echt, dat heeft even moeten wijken voor mijn geblok en Sander z’n nachtdienst-instabiliteit. Gelukkig is er wel nog heel veel en goed en gezellig contact met haar, dit is geen verdrietige blog dat een einde meldt gelukkig. Het is gewoon steady.

Leuke verhalen over de neefjes en nichtjes hebben we ook niet. Sinterklaas komt bijna in Nederland dus zolang we het grote speelgoedboek van bol.com niet zijn hebben we geen nut in hun ogen. Nou ja, bijna geen nut; we zijn wel dragers van smartphones dus we bieden wel toegang tot de bijbehorende app. Maar zodra die buit binnen is komt het besef dat wij Sinterklaas niet zijn en hoeven ze ons geen aandacht te schenken dus.

Née, er gebeurd echt niks bijzonders op het moment. Hier over mopperen bij onze ouders heeft geen zin, het enige dat die zeggen is “geniet er nog maar van, als er straks eindelijk echt een kleine is heb je dit soort weken niet meer tot ze het huis uit gaan”. Maar ja, ik persoonlijk ben een grotere fan van het toekomstige kinder gelach dan van de vijfde snurk-symfonie die momenteel uit onze slaapkamer klinkt..

Afgelopen week was het even stil. Als een soort van staartje van een eerder voorgenomen Canada traject was er een fertiliteitsonderzoek gepland via de huisarts. Wel handig dachten we, want ook al hopen we nu alles binnen de landsgrenzen te kunnen regelen, is het wel fijn om te weten hoe alles er ervoor staat. Met die luchtige gedachten stond ik dan ook in de vroege ochtend bij het ziekenhuis in een rij met andere mannen die net als ik hun potje onder hun jas hadden verborgen.

Voor mij natuurlijk op de eerste plaats om het op temperatuur te houden, maar misschien ook een beetje om de oudere vrouw achter mij in bescherming te nemen. Als je in alle vroegte in de rij komt staan voor de trombosedienst, verwacht je niet 10 minuten te moeten staren naar mijn geplastificeerde bijdrage aan onze kinderwens.

Een kleine 24 uur later kwam de uitslag een nog kleinere 30 minuten eerder dan verwacht, waardoor de huisarts en ik elkaar net misliepen. En met een gesloten huisartsenpraktijk en het weekend voor de boeg, won de nieuwsgierigheid het van het geduld en deed ik precies wat ik als zorgverlener elke patiënt die ik spreek zo sterk af raad. Ik keek zonder de arts te hebben gesproken zelf naar de uitslagen. En met google als mijn beste vriend (wat ik wederom elke patiënt af raad) ben ik in zak en as het weekend in gerold.

De uitslagen zoals ik ze kon zien waren toch echt een stuk slechter dan verwacht. Op mijn leeftijd verwacht je zelfs niet te lang naar iemand mag kijken, omdat ze anders zwanger zou kunnen raken. Maar niets was minder waar. Van alles wat eventueel tegen zou zitten, had ik niet verwacht dat ik mijzelf ook in de weg kon zitten. Hoogverraad door mijn eigen lichaam.

Om die verraders flink aan te pakken, hebben we de rest van het weekend er een “helemaal naar m’n klote” weekend van gemaakt, vol vet eten, drank en stomen in de sauna. Hoe fijn het ook was om je gedachten even te verzetten, blijft het toch in je hoofd spelen. Het knagende gevoel dat je niet in staat bent om te doen wat je zelf het allerliefste in de wereld wil. In één van de vele podcast die ik dit weekend er over verslond benoemde ze het ook als een vorm van rouw.

De meeste mensen denken bij rouw gelijk aan het verlies van iemand dierbaars, maar het kan zoals in dit geval ook zeker gaan om het verlies van iets. Verlies van het toekomstbeeld wat je had voor jezelf en het wennen aan het feit dat het allemaal toch even anders gaat. Heel kort schoot het door mijn hoofd dat we nu naast een draagmoeder, en een eiceldonor ook nog een zaaddonor zouden moeten zoeken. Gelukkig heb ik een man die lichtelijk gepasseerd wel aangaf dat als ik niemand kon vinden, hij wel de vader van ons kind wilde zijn. Oeps…

Nu bijna weer een week later is het allemaal een stuk makkelijker om over te praten. Vooral met het besef dat 1 op de 8 stellen problemen op dit vlak ondervindt en het alleen maar goed is om hier open over te zijn. Na een korte preek over mijn googlegedrag door de huisarts, heeft ze samen met mij voor de komende maanden een plan opgezet om te kijken of we misschien nog dingen kunnen verbeteren. Voor nu gooien we daar even onze hoop op. Dat dit probleem met mijn klote, een minder klote probleem wordt.

Zitten we dan, nog geen maand getrouwd en nu al een date met een ander te plannen. Sterker nog, 4 anderen!! Je zou zeggen dat het klinkt als een slecht begin van ons huwelijk, maar niets is minder waar.

Want zoals in de vorige blog al stond; we zijn in contact met een vrouw die met ons een wens wilt vervullen. En dat voelt dus als verliefd zijn op een ander, met z’n tweeën gelukkig. En na een aantal maanden opspringen als je een appje hoort binnen komen en alle vlinders in je buik bij naam kent is er maar een logisch vervolg; op date gaan. En joh, alsof het niet al spannend genoeg is willen we dat het liefste doen met haar gezin er bij. Dit omdat we ook voor haar en haar gezin transparantie belangrijk vinden, zodat niemand voor rare verrassingen komt te staan.

Een klein voordeel is dat we de date ingaan met voorkennis over het gezin, we weten welke tekenfilmfiguren in de smaak vallen bij de kinderen en welk eten op tafel moet komen, dus die kunnen we wel voor ons winnen. En anders laten we ze op onze bank kleuren, dat doet het altijd goed bij kinderen. Omdat dit alles om onze kinderwens draait willen we daar natuurlijk de meeste punten scoren.

Wat moeilijker gaat worden is de partner. Sowieso aan tafel gaan zitten met de boodschap “hai, we willen jouw vrouw zwanger maken!” is een hele vreemde opener voor een gesprek. Maar waar we bij de kinderen op de hobbies kunnen inspelen wordt dat hier lastiger; hij houdt van wielrennen en voetbal. En dat is helemaal niet erg natuurlijk, driekwart Nederland doet met hem mee. Het probleem zit hem in dat wij werkelijk geen enkel, maar echt niet eens een beetje, geen grammetje, geen kruimel, helemaal niks weten van deze sporten. Nu kunnen we dus nagenoeg niks doen om het gesprek af te leiden van wat sowieso een awkward date gaat zijn! Laten we eerlijk zijn; de eerste date is vrijwel altijd verschrikkelijk want je kunt alleen maar over ditjes en datjes praten door de spanning, en zelfs dat kunnen we nu niet! Hoe spannend we de hele weg naar onze wens ook vinden, dit is tot op heden echt het spannendste stukje. Daarom zitten we nu “voetbal voor dummies” door te spitten zodat we ook met hem het ijs kunnen breken.

Gelukkig is het ontmoeten van de kinderen en partner heel spannend maar weten we dat de eerste date met “onze toekomstige moeder” zelf helemaal goed gaat gaan. Daar voelt alles nu al zo als vanzelf mee dat het niet anders kan dan dat precies dat stukje vlekkeloos gaat verlopen. Hopelijk kan zij dus uitleggen wat er bedoeld wordt met “zag je die paas uit de corner, echt wel een penalty waard”…

Goedemorgen weer lezend Nederland. Het is al weer een jaartje geleden dat we zijn begonnen met het schrijven van onze blog. En waar het in het begin leek alsof we onze verhalen het luchtledige in schreven, merken we dat we door de maanden heen toch steeds meer mensen weten te bereiken. Lieven reacties van lezers waar we altijd blij mee zijn en van mensen die het leuk vinden om weer eens wat nieuws te lezen en leren over alles wat er bij onze reis komt kijken.

Toen we zelf net uit de kast kwamen was er nog helemaal niet zo’n grote schare aan blogs, podcasts en bijeenkomsten zoals je nu hebt. Als man die op man viel kon je als je geluk had adopteren en meer leek er niet meteen mogelijk. Tegenwoordig zijn er overal verhalen te lezen en luisteren in alle kleuren van de regenboog. En daar gaat ons regenboog wensouder hart natuurlijk sneller van kloppen. Ik verslind ze in ieder geval allemaal. Bij elke nieuw gevonden blog wordt er hard op de abonneren knop gedrukt en de podcasts die uit komen zorgen er wekelijks voor dat in de file staan een stuk beter te verdragen is.

Nu hebben we zeker veel dingen bij geleerd en hebben we een kleine schare vaste lezers, maar influencers zijn we bij lange na nog niet. Sorry mensen, nog even geen code voor 20% korting op Noppies of Ammehoela bij besteding van 50 euro of meer. De sluwe deals blijven nog even uit, maar we merken wel dat we een platform hebben waar we iets mee kunnen en moeten doen, zodat hopelijk straks anderen met dezelfde reis kunnen leren van onze verhalen. Daarom waren ook erg blij weer met de podcast “Middagzwemmers” van Jocelyn Vreugdenhil. Want daarin kregen we de kans om weer eens uitgebreid te vertellen over die lange reis.

Want hoewel we net als veel wensouders het spannend vinden om dingen te delen over potentiële vrouwen die we leren kennen die ons willen helpen, wilde we wel eerlijk zijn over hoe het bij ons loopt tot nu toe. Want sommige vroege lezers weten dat er in de eerste 2,5 jaar van onze reis weinig schot zat. Als je in de afgelopen maanden op Schiphol bent geweest, is de kans groot dat je reis sneller de goede kant op ging dan die tijd voor ons. Gelukkig was er toen een hele lieve vrouw die ons zeker een hart onder de riem wist te steken.

Hoewel het destijds niet heeft mogen komen tot wat we wilde, zijn we wel heel blij met die eerste kans. Of het daar bij is gebleven? Nee we zijn nu voor de derde keer in gesprek met iemand. Andere zoekende wensouders weten dat je de vrouwen niet van je af hoeft te slaan alsof je een beroemdheid bent, dus we hebben elke keer enorm hard in onze handen geknepen. Ook de tweede keer mocht het helaas niet zo zijn. Hoe leuk ze ook is en hoe leuk het ook was, was dit gewoon niet het juiste moment en de juiste tijd.

Het moeilijkste blijft nee zeggen. Je zoekt al zo lang en je wil het zo graag, dus het liefst blijf je toch nog eventjes wat langer hangen om te kijken of het toch nog een andere kant op gaat. Hoe oneerlijk dat voor jezelf is, zo oneerlijk is het ook tegenover hen. Als we niet eerlijk zouden zijn, ontnemen we hen ook de kans om iemand de vinden met wie zij wel dat geluk mogen vinden.

Wat ons brengt bij nummer drie. Driemaal is scheepsrecht zeggen ze toch? Hoe spannend het ook is om al over ons samen te praten voor er iets zeker is, willen we er gewoon eerlijk over zijn. Dat en we zijn al een aantal maanden gewoonweg smoorverliefd. Meteen na de eerste mail, volgde er weken waarin er minimaal 500 appjes per dag werden uitgewisseld. Mijn tiener-ik zou zeggen “Het is dik aan”. Hoe gek het ook klinkt uit de mond van twee homo mannen, we zijn verliefd op deze vrouw.

Alles wil je van elkaar weten en dat hebben we dan ook geweten. Zo wisten we al op dag één de indeling van het huis van de indeling van de bestek lade tot het enorme washok, waar wij nog enthousiaster over werden dan zij zelf. Want als we toch eerlijk zijn, Chris wordt heel gelukkig als mensen het bestek op de juiste grootte sorteren en ik vind de rust in het feit dat de was met bijna hotel-achtige efficiëntie verloopt. Het zal denk ik de zuster Clivia in mij zijn. Rust, reinheid, regelmaat.

Dat mijn pasgehuwde vent dagelijks appt met een ander kan ik mij met alle liefde overheen zetten en dat ze vanuit Nederland een groot deel mee kon delen in onze wittebroodsweken was niet anders dan normaal. Zoals we al zeiden, we willen alles van elkaar weten en alles met elkaar delen. En voor nu is dat fijn en voor nu willen we dat dan ook graag delen. Het leven van een regenboog wensouder blogger is niet altijd rozengeur en regenbogen, maar voor nu genieten we gewoon even van die eerste paar stappen op die multikleuren boog richting hopelijk een pot met goud.

Eerder heeeft de vader van Chris eens verteld over hoe hij het opa worden voor zich ziet. Natuurlijk konden de moeders niet achter blijven. Daarom hebben ze voor deze week allebei een stuk geschreven over alles wat hen als oma’s-to be bezig houd. Vanaf volgende week zijn we weer terug met onze eigen stukjes.

Oma Bremers?

Vanaf mijn tiende riep ik dat ik moeder wilde worden.
En ik had geluk. Al duurde het nog 20 jaar; ik raakte zonder problemen in verwachting en werd moeder van een prachtige jongenstweeling. Enkele jaren later volgde al even gemakkelijk en bijna vanzelfsprekend een geweldige dochter.
In de jaren die volgden had ik het druk genoeg met dit gezin. De toekomst? Dat was nu.

Natuurlijk groeiden de kinderen op. (Kalver-)Liefde kwam om de hoek kijken.
Ik ging nadenken over het fenomeen “oma-worden”. Wilde ik dat wel?
Nou: GRAAG!!!!!Maar tijdens de tienerjaren dacht ik ook: alsjeblieft niet te vroeg. Voor de kinderen dan, want een tienerzwangerschap geeft de toekomst meestal een andere richting dan gedacht.
Ik nam mij voor hen te steunen als het toch zou gebeuren. Meedenken over welke keuze te maken en klaar te staan om te helpen bij de opvoeding als een kindje zou worden geboren.
Het bleek niet nodig.

Toen Christian 17 was, vertelde hij ons dat zijn liefde zich richtte op jongens.
“Oei”, bedacht ik. Dan wordt het niet eenvoudig om via hém oma te worden.
En dat terwijl juist Christian al vroeg aangaf dat hij dolgraag één of meerdere kinderen wilt krijgen. Hij was en is écht dol op elke baby die hij ziet en (liefst) in handen krijgt.

Verliefdheden kwamen en gingen. Totdat hij Sander leerde kennen. Deze liefde bleef en ze werden hechter en hechter. En ook Sander wilt dolgraag vader worden. Ook hij straalt bij elke baby die hij ziet. Samen passen ze op en zorgen met liefde voor de kinderen van kennissen, vrienden en familie. En hun liefde stopt niet na de baby-tijd. De neefjes bijvoorbeeld gaan richting de pubertijd en vertonen soms al daarbij passend gedrag.

Ik zie dat Chris en Sander hier respectvol en voorzichtig sturend mee omgaan. Ze nodigen de kinderen heel vaak uit voor logeerpartijtjes, beantwoorden de vele vragen (ook de brutale ), leiden waar mogelijk af van minder gewenst gedrag. Maar ze geven ook ruimte, stimuleren en dagen uit. Ze geven het goede voorbeeld zonder terug te eisen of af te dwingen.
Ik zie dat ze alles in zich hebben om liefhebbende ouders te worden.

Als het kon, droeg en baarde ik hun kindje(s) zelf. Maar omdat dat geen optie is, blijf ik samen met hen dromen, wensen en hopen dat hun kinderwens in vervulling kan gaan.
En misschien maken zij van mij dan toch eindelijk (als eersten?) een oma.

—-

We leven momenteel nog in een roes na een weekend met een super bruiloft van deze twee mannen. En weer terug naar de orde van de dag, voor ons, maar ook voor Sander en Chris, alhoewel die twee nog heerlijk op huwelijksreis zijn, en hopelijk nog in de “met-twee-bubbel”!

Wat ons, maar zeker ook Sander en Chris bezighoudt is natuurlijk hun kinderwens.

Wijzelf hebben Sander bijna 33 jaar geleden gekregen na een zwangerschap die ook niet vanzelf is ontstaan. Want kinderen neem je niet, maar je krijgt ze.

Na dokteren voor onze eerste dochter, zijn we ook voor Sander in dat circuit belandt. We weten dus een heel klein beetje hoe het voelt om graag een kind te willen, maar dat het niet zo vanzelfsprekend lukt. Als je dan zo’n heerlijk jongetje in je armen houdt, voert het geluk gevoel de boventoon en is het je allemaal meer dan waard geweest.

 Dus nu hopen wij dan ook dat het voor Sander en Chris dat eens zo zal voelen; want letterlijk “de weg naar de wens” is emotioneel en zwaar, soms frustrerend, maar met een prachtig doel.

En dat jongetje, jij Sander, groeit op in een dorpje waar het heerlijk wonen is met veel kinderen in de buurt.

Je loopt al snel aan de hand van je ouders of je grote zus naar peuterspeelzaal en naar school. En avonds, nog maar amper de laatste hap door de keel, staan de buurtkinderen al aan de achterdeur: komen jullie nog mee buiten spelen? Dus lekker naar “het Ven”, rennen, verstoppertje spelen, speeltuintje. Tegen bedtijd, geroepen om naar huis te komen ,nog snel even in bad, heerlijk vond je dat, hoe langer hoe liever! Dan naar bed, verhaaltje en slapen maar, een goeie slaper was je, maar soms met een enge droom wilde je nog wel een tussen ons in kruipen…  Gevoel van bescherming.

Toen je wat ouder werd ging je ook wel eens rustig alleen spelen en computeren op je kamer en vond je dat ook fijn, je had niet altijd mensen om je heen nodig.

Een uitspraak die je als klein kind, plm. 10 jaar, al maakte was: “ik kan niet wachten tot ik zelf kinderen heb!” Toen nog niet wetende dat Die weg naar Die wens niet zo makkelijk zou zijn.

Toen je vertelde, op je vijftiende, middels een zeer kort briefje met de tekst: ik ben bi, zijn we met je in gesprek gegaan, en al snel bleek dat je van mannen houdt. Onze reactie was: je bent niet meer of minder dan je zussen, maar homo zijn is “moeilijker “in onze maatschappij dan hetero, maar we zullen je in alles steunen en er altijd voor je zijn.

Al snel kwam je eerste vriendje mee naar huis, dat was altijd gezellig. Met je 17^de ging je antikraak wonen in De Stad en later, na enkele verhuizingen, naar de stad Utrecht. Maar toen daar je relatie over was, wilde je heel graag weer terug naar den Bosch… het gevoel om dichter bij zussen, neefjes en nichtjes en ons te wonen…familie wordt steeds belangrijker. Voor je neefjes en nichtjes ben je gewoon ome Sander met ome Chris, die lekker samenwonen in den Bosch, en die heel veel van elkaar houden (en hun poes Dodo) en dat ze daarom samen getrouwd zijn, is  voor de kleintjes de normaalste zaak van de wereld!

Zomaar even op de koffie, ontbijtje op zaterdag, of lekker oppassen op de kleintjes, je/jullie zijn overal voor in.

Met Het kinderwens-proces, zijn Sander en Chris   zo goed mee bezig op allerlei manieren, want ingewikkeld is het, zeker in Nederland. Wij zijn super trots op jullie, op de energie die ze gebruiken voor jullie eigen wens, maar ook breder naar wensen van andere stellen; jullie maken het heel breed.

Wij proberen dan ook mee te denken in het hoe en wat en jullie te steunen in jullie onmacht, verdrietige en hoopvolle momenten.

Het fijne is dat jullie zo open zijn naar ons toe, want jullie wens is ook onze wens. Opa en oma worden is ook altijd weer een erebaantje; we weten hoe het voelt met de rijkdom van 4 kleinkinderen.

We hebben alle vertrouwen en hoop dat er in de toekomst een klein Tiboschje-Bremers rond zal lopen in Huize Meer-Dan-Gewenst!