Auteur archief: dewegnaardewens

Wie onze blog al een tijdje leest weet dat we heeeeel graag oppassen, kinderen te logeren hebben en uitjes met het klein grut ondernemen. En elke keer ervaren we ook het gebroken hart als we ze weer thuis afzetten, staren we droevig naar onze trip trap stoel waar nog een spaghetti sliert aan hangt en aaien we het kuiltje in bed wat nog lichtjes naar hummel ruikt. Gezien onze wens en deze ervaringen zal het dan hier vast vaak een droevige boel zijn, toch?

Nou niet helemaal dus. Zeker, we willen dolgraag een kind, niets liever, echt niet. Maar op vrije dagen kunnen wij tot 9 uur in bed blijven liggen. Sowieso, op dagen van feest hoeven wij niet om 7 uur naar huis omdat de kinderen moeten gaan slapen. Als wij iets buiten huis willen doen hoeven we niemand drie dagen van tevoren voorbereiden om alsnog 2 tassen en (natuurlijk) een iPad te vergeten.

Ons YouTube account is nog niet overgenomen door paw patrol (of nog erger; Bumba) en enge films betekenen hier echt ENGE films in plaats van films waarin een grote aap zit of zelfs maar meer dan twee mieren. Enge films met spinnen blijven trouwens wel nog steeds eng, ook voor ons. Maar zelfs als we deze willen kijken kan dat gewoon! Hoeven we niet te wachten tot half 11 ‘s avonds tot iedereen slaapt en de rugzakken zijn ingepakt, nee, hup, drie uur in de middag lekker griezelen, HEERLIJK!

En over heerlijk gesproken, onze snoep-la hoeft niet op slot! De hele dag door drop, chocola of spekkies eten kan hier gewoon als we dat zouden willen. Geen grenzen!!! En eten dat we niet lusten komt hier gewoon niet op tafel, hoe gezond het ook zou zijn, laat een ander van groente genieten dan genieten wij van….. nou ja ook groente want Vega en zo (toch een kleine inschattingsfout van onze kant). Maar dan nog; het maakt niet uit dat dit soms pas om 9 uur ‘s avonds op tafel komt want er zijn hier geen draken die je huis vernielen als er om 5 uur niks op tafel staat. Hoewel ik moet toegeven dat als ik honger begin te krijgen ik ook niet de leukste persoon ben…. maar ik verniel dan alsnog niks want nja, ik heb er voor betaald dus liever niet breken, dank u.

Hoewel onze kinderwens een hele grote leidraad is in ons leven weten we dus ook echt wel dat we in onze handen mogen knijpen met alle vrijheid die we op het moment genieten. En dat doen we dus ook vol op! Misschien niet in de overdaad die hierboven wordt beschreven, maar desalniettemin; genieten. En dat is dus ook belangrijk voor ons daar bewust van te blijven. Vooral zodat we later terug kunnen denken aan die goeie ouwe tijd als Peppa Pig om kwart voor 5 aan moet omdat een monster anders aan onze arm zou beginnen te knagen…

Het was weer die heerlijke tijd van het jaar om op zoek te gaan naar die heerlijke combinatie van zon, zee en (zuipen) strand. Dit keer niet voor ons maar voor mijn zus en haar man. Voor ons is dat weer het moment in het jaar dat wij een aantal dagen intrekken om op te passen op de kids. Van de zee en het strand hebben zij lekker in Spanje mogen genieten en wij kregen hier de zon (sorry zus) en het zoppassen.

Het leuke aan deze dagen is dat we niet alles in één nachtje hoeven te proppen, maar dat we alles rustig konden verspreiden. Nou zeg ik wel leuk “rustig”, maar iedereen met kinderen weet dat er weinig rustig aan is. Zelfs de orde en planning van een commandant der strijdkrachten zou niet kunnen opboksen tegen de heerlijke chaos van onze bende van ellende.

Nu ze allemaal weer een jaartje ouder zijn, maken ze er wel soms nog wel een bende van, maar is er steeds minder en minder ellende. De heerlijk zonnige dagen waren vooral gevuld met spelletjes zoals uno, schaken (waar ik meerdere keren ben ingemaakt door een elf en acht jarige), verstoppertje en “De verjaardag van Sebas”.

Voor de huishoudens waar dit nog geen ingeburgerd spel is, zal ik het kort samenvatten. Eén iemand speelt de Sebas en mag met een muts op blijven zitten. Een ander is de mama van en de laatste is iemand die op de verjaardag probeert te komen. Met de nadruk op proberen, want in de 30 minuten dat we het speelde was Sebas volgens z’n mama ziek, op bed, werken en mijn favoriet, helemaal niet jarig. Maar misschien komen andere spelers heel makkelijk op de verjaardag en werd ik dus ook nog ingemaakt door een vijfjarige.

Omdat het zo’n lekker weer was, wilde we zo veel mogelijk buiten leuke dingen doen. Omdat we nog geen volleerd papa-planners zijn, bedachten we dit natuurlijk pas bij het ontbijt op zondag. Dit leidde er toe dat ik langs vooral heel veel dichte winkels reed op zoek naar waterballonnen, terwijl Chris drie stuiterende kids probeerde te kalmeren. Een tip aan onszelf voor de volgende keer, zeg niet dat je een verrassing gaat halen totdat je ook echt een verrassing fysiek in je handen hebt. Met lood in m’n schoenen en niks in mijn handen kwam ik na een uur speuren de drempel overgestapt.

Uiteindelijk nergens voor nodig, want toen we als verrassing in de achtertuin met z’n allen gingen zwemmen, was het net zo’n groot feest als alles wat we hadden kunnen bedenken.

Omdat ze doordeweeks gewoon naar school moeten, moesten er in de avond ook weer lunches gemaakt worden. Misschien doen andere niet oppas-papa’s dat ook, maar wij vonden het een heerlijk moment om even bij te kletsen over de dag. Iets wat een paar keer even werd onderbroken door een kleine man die eeeeeeecht niet kon slapen en het maar wat belangrijk vond om nog even zonder z’n broer en zus bij ons te komen kletsen en te laten weten dat z’n toastjes bij z’n boterhammen in de trommel moesten. Je kan er gewoon niet boos op worden.

Stiekem miste ik ze al weer na het afzetten bij opa en oma. Gelukkig mocht er gebeld en geappt worden over hoe het was, of de boekpresentatie goed ging en of ie geslaagd was voor z’n fiets examen. En na 3 dagen zonder elkaar, nog meer geluk en een hele lieve collega lukte het zelfs om Sebas met de hele familie te onthalen bij de 4-daagse.

Bekaf en voldaan mogen we nu weer even een weekendje met z’n tweeën op de bank uitrusten en van Chris mag ik morgen weer een vakje van m’n kalender afkruisen. Nog maar vijf nachtjes slapen tot ik ze weer zie bij het zaterdagontbijt.

Een aantal weken geleden kregen we het nieuws waar we al zo lang op hadden gehoopt. Net nadat we alles al weer ingeslagen hadden voor een nieuwe poging proberen en testen, kwam na eerst een negatieve test, toch die positieve test. Totaal onverwacht maar zo ontzettend blij dat het er toch mocht zijn. Nu we weer een aantal weken verder zijn, wilde we toch delen dat het niet heeft mogen aflopen zoals we hoopte.

Na de eerste paar weken op een roze wolk te hebben gezeten was het eindelijk zo ver. In de wachtkamer van de verloskundige hadden we het met z’n drietjes over hoe graag we de kleine rijstkorrel voor het eerst wilde zien en hoe blij en benieuwd we waren naar het geluid van dat kloppend hartje. Toen we een na een paar minuten die als uren voelde naar binnen werden geroepen en de echo werd gemaakt, bleef het juist angstvallig lang stil. Iedereen die in deze situatie heeft gezeten kent denk ik wel het gevoel dat met elke stille seconde, de moed je verder in je schoenen zakt. Hoewel alle extra testen tot nu toe aangaven dat het zo ver zou zijn, bleef dat scherm toch leeg.

Omdat er wel “vrij vocht” was te zien wat een zwangerschap op de verkeerde plaats kon betekenen, wilde de verloskundige dat we misschien toch langs de gynaecoloog gingen voor een extra controle. En zo reden we van de praktijk in stilte naar Maartjes huis en vanuit daar bijna direct door naar het ziekenhuis. Een gek idee, omdat naast dat ziekenhuis het kraamhotel ligt waar we hopelijk ooit na 9 goede maanden onze kleine in het echt zouden ontmoeten, maar waar we nu voor totaal andere redenen heen moesten.

De gynaecoloog herhaalde precies dezelfde echo, maar deze keer met een totaal ander resultaat. Daar op het scherm was toch echt een klein zakje met ons kleine rijstekorreltje te zien. Wel veel kleiner dan dat ie zou moeten zijn en voor nu nog geen hartslag. En daar schoten we weer met onze achtbaan, van razend snel omlaag, naar nog sneller omhoog. Even was er de korte hoop dat we misschien te vroeg waren, of dat die kleine nu al het gevoel voor drama van z’n vader had. Zou het dan toch kunnen?

De weken er op volgde elke week een echo om te kijken of die kleine korrel misschien toch gegroeid was en het een storm in een glas water was. En elke week hielden we toch die stille hoop dat, dat kleine korreltje was uitgegroeid tot een hele Lassie rijsttafel. Maar met elke echo werd meer en meer bevestigd dat er zeker wel een goed begin was, maar dat het helaas nooit verder had mogen groeien.

Nou heb ik al eerder gezegd dat ik ontzettend blij ben met Maartje en Chris en dat ik mij niet kan indenken dit alles met iemand anders te moeten doormaken. En hoewel we hadden gehoopt deze blog nooit te moeten schrijven, had ik deze weken met geen andere kunnen doorstaan. Tussen de ruimte voor negatieve gevoelens, waren er momenten dat we elkaars hoop konden ondersteunen, elkander terug met twee benen op aarde konden zetten als we te ver weg vlogen en gelukkig ook erg konden lachen. Ondermeer over het heerlijk dikke Duitse accent van onze gynaecoloog, die zonder dat hij het door had net even het rouwste randje er af wist te halen.

Nadat we er al een tijd tegenaan hadden gehikt, was afgelopen week het moment daar dat niemand er meer omheen kon dat deze zwangerschap voorbij was. En voor nu? Voor nu hebben we elkaar als ondersteuning en afleiding en nemen we vooral rust om alles een plekje te geven. Nog even geen straks of daarna, gewoon even nu met z’n drietjes verder.

We waren even een weekje weg. Een week radiostilte. En voor het geval mensen zich zorgen maakte en het van het ergste uit gingen; ja, sander heeft inderdaad een auto-ongeluk gehad.

Maar daarom waren er niet tussenuit, nee joh! Een paar paracetamol er in en hup, doorgaan, niet aanstellen! Nee, we waren er tussenuit omdat we lekker Moederdag zijn wezen vieren! Want eerlijk is eerlijk, hoewel onze vaders absoluut fantastisch en super leuk zijn vallen we allebei toch echt in de categorie “mama’s kindjes “. Niks zo lekker als op de bank naast een moeder ploffen en dan je koude tenen onder haar warme billen duwen zodat ze even moet opkijken van achter dr boek/kop thee/glas wijn en het met een zucht maar toe laat.

En waar vaders zichzelf grappig moeten vinden en dus expres dat laatste koekje pikken breken moeders dat koekje doormidden om te delen, als ze het überhaupt niet al volledig doneren aan dat zielige hongerige weesje recht uit Oliver Twist gelopen vermomd als haar eigen kind. Scoren ze dikke punten mee.

Maar alle leuke herinneringen en het geslijm opzij geschoven; we hebben echt gewoon een lekkere Moederdag gevierd in Limburg nadat Sander een auto-sandwich werd, dus vandaar dat we er niet waren.

Zeker wij als toekomstige ouders (want daar gaan we nog steeds van uit, onze blog draait om die hele wens dus ja) schuiven onze pijntjes (Sanders pijntjes) graag opzij om het ouderlijk gezag te vieren! En dit jaar niet alleen het gezag, maar ook de verjaardag van mijn moeder die toevallig op dezelfde dag viel.

Ik zou heel graag schrijven over hoe leuk het was en hoeveel we hebben genoten van iedereen (zelfs onze oude oppas van vroeger was er om de verjaardag te vieren, dus het moet wel leuk zijn geweest!) maar zoals het echte Bourgondische zuiderlingen betaamd was er zoveel eten en drinken dat we in een echte kaas-coma (door de kaas dus, niet door auto-ongelukken) naar huis gereden en weten we alleen nog dat onze broeken moeten worden uitgelaten door de eerder genoemde kaas.

Na een week te zijn bijgekomen staan we momenteel weer in ons paasbest klaar om “voederdag” (vader en moederdag) te vieren bij de ouders van Sander, houd uw vingers gekruist dat we deze keer wel wat kunnen onthouden, misschien dat de volgende blog dan daadwerkelijk weer inhoud kan hebben!

Als Sander gelukkig is wordt hij een echte Martha Steward en moet en zal ie bakken. Koekjes, cakes, taarten en wafels vliegen je in die momenten langs de oren en eindigen uiteindelijk veel te vaak in je mond. Of Sander de afgelopen tijd in een goede bui was? Als ik de weegschaal mag geloven wel.

In de afgelopen paar weken is het weer beter geworden (lees: cake), hebben we weer een logé gehad die dacht dat t wel leuk was om iets te bakken (lees: koekjes), gingen we een paar keer op en neer naar Maartje en de kids (lees: nog meer koekjes) en hadden we een burenborrel (lees: drie ladingen wafels). Ja, Sanders liefdestaal is zonder twijfel boter, bloem en suiker.

Het overgrote gedeelte van de baksels is heerlijk, maar de momenten dat de enige ingrediënten in huis geluk, optimisme en restjes van alles zijn, is het wel spannend of we er af komen met een happy accident of dat ik weer een gooi moet doen naar de Oscar voor “most supportive role of husband”. Met alle minder favoriete lepeltjescakes (niet goed genoeg gerezen en daarom uit te lepelen cake) en kliekjes koekjes pogingen bij elkaar zijn er dit jaar in ieder geval genoeg momenten geweest om op z’n minst een nominatie te krijgen.

Iets wat de laatste tijd zijn gelukkige gebaksdrang nog in de hogere versnelling heeft gezet is het feit dat Maartje vroeger wedding planner was en daarbij ook zelf bruidstaarten maakte. Je snapt dat Sander daar niet aan onder wil en zal doen. Iets waar Maartje en de kids gelukkig niet al te erg onder lijden en mij weer even pauze geven om op gewicht te komen.

Nou zou je denken, zo erg is dat toch niets een gelukkige man die bakt. En zeker je zal mij niet vaak horen klagen als er weer een geur van speculaas kruiden in het huis hangt als ik thuis kom. Er zijn genoeg relaties die een minder duidelijke graadmeter hebben of alles wel goed zit. Het enige wat mij een klein beetje zorgen baat is dat hij nu al gelukkig wordt voor een kind wat er nog geeneens is, dat ik bang ben dat als er eenmaal een kleintje is, er ook een tweede oven bij moet.

Zit niks anders in dan de teugels laten vieren en de blije bakkerij beginnen. Hopelijk komen we met de naailessen snel bij het uitnemen van broeken, zal onze omgeving gaan waarderen met alle emoties van Sander.

De afgelopen weken zijn we soms wat later geweest dan dat de meeste verwachten. Je zou bijna kunnen zeggen dat we wat over tijd zijn. Maar zoek er niet te veel achter. Zowel Chris als ik zijn wat drukker geweest met alle dingen buiten de blog om, waardoor deze blog schrijven soms op een gedeelde eerste plek komt. Nu we weer in wat rustiger vaarwater komen, kunnen we hopelijk weer elke week op tijd online komen.

Sinds dat Maartje in ons leven is gekomen, is de kans na al die jaren toch een stuk realistischer geworden dat we ooit ouders mogen worden. Hoewel we hopelijk in een niet al te verre toekomst zelf een kind mogen verwelkomen, worden we voor nu al een hele tijd omringd door de kinderen van anderen. Kinderen die het hart op de tong hebben en soms helaas alleen maar eerlijk kunnen zijn.

Die zelfde kids willen al sinds dat ome Chris en ome Sander zelf een kindje willen krijgen alles willen weten van hoe dat dan precies in z’n werking gaat. Want ook al vinden ze het totaal niet gek dat we een setje ooms zijn in plaats van een oom en tante, snappen de meeste van hen ook wel dat er iets ontbreekt om dat zelf te kunnen laten lukken. Hoewel ome Sander rond de feestdagen meestal wel genoeg heeft gegeten om de 12 weken aan te tikken.

We zijn er altijd heel eerlijk over geweest en gelukkig met boeken zoals “De papa’s van Teddy” en “Logeren in een buik” ook best wel duidelijk. Maar toen een echte baby dichterbij kwam en het woordje draagmoeder wat vaker viel, bleek het toch dat we wat meer verduidelijking moesten geven over wat er dan precies gedragen werd. Want nee, als Maartje onze tassen draagt, of onze kleren, zal er op het nodige gebied weinig veranderen. Hoewel Maartje mijn broeken en Chris z’n overhemden vast ook heel leuk zou staan.

Bij Maartje thuis kwam het weer neer op andere belangrijke informatie die haar meiden echt moesten weten. Naast dat mama voor Chris en Sander een kindje wilde dragen (wat leidde tot de reactie van de oudste dat ze wel 100 kindjes voor iedereen wilde dragen), was een ander punt nog erg belangrijk. Want als er straks een kindje met ons mee naar huis gaat, betekend dat, dat ook zij misschien ooit met iemand anders mee moeten? Iets waar ze, ze gelukkig al snel over gerust kon stellen. Hoewel de vraag over logeren al een paar keer is gevallen, zijn ze toch wel heel blij dat zij gewoon bij papa en mama mogen blijven.

De kinderen die er nu zijn vinden het alleen maar leuk en kijken er bijna net zo veel als ons naar uit om de kleine te ontmoeten. En het kleintje dat nog moet komen? Dat heeft een boekenkast vol met verhalen over hoe gewenst ie was door iedereen om hem heen en iemand slechts een korte autorit verderop die met liefde alles wil vertellen over hoe we met z’n drietjes er voor hebben mogen zorgen dat ie er eindelijk mocht komen.

De afgelopen paar weken hebben via alle kanalen allemaal nieuwe volgers ons weten te vinden. Super leuk om te zien dat na 66 (na deze 67) blogs zo veel mensen elke week meelezen. Als iedereen die ons volgt ook echt leest, zitten er dit weekend weer meer dan 500 mensen met telefoon of laptop op schoot dit te lezen. En ik weet zeker dat vooral de accounts zoals Padel023 en Freefollowers200 al helemaal (net als mijn schoonouders) op het puntje van hun stoel zitten te wachten.

Omdat er zo veel ontzettend veel nieuwe lezers bij zijn gekomen dachten we dat het wel handig was om in een vogelvlucht iedereen bij te praten over wie wij zijn, wat we doen en vooral wat we ooit heel erg hopen te mogen bereiken.

Zo’n kleine 6 jaar geleden leerde Chris en ik elkaar tijdens de Carnaval kennen. Je kan het bijna een gave noemen, maar ik pikte er in de hoofdstad van Brabant de enige Limburger tussenuit. Voor de mensen die boven de rivieren wonen, Limburg en Brabant zijn met Carnaval hetzelfde als Nederland en Duitsland bij het WK. We vinden elkaar aardig, maar hebben allebei het idee dat wij het toch echt beter kunnen.

Nadat we elkaar die avond hebben leren kennen, zijn we eigenlijk nooit meer van elkaar weg gegaan. Lesbisch daten heet dat volgens vrienden. “Date twee, neem je koffer mee”. En zo geschiede het dat we eigenlijk 6 jaar een relatie hebben en 5 jaar en 364 dagen samen wonen. Gedurende die jaren hebben we van alles gedaan en meegemaakt en over ongeveer alles al eens gepraat. Zo ook onze kinderwens en hoe we die allebei toch stiekem erg sterk hebben. Zo sterk dat we van die 5 jaar en 364 dagen al weer 2 volle jaren in een grote mensen huis zijn gaan wonen met ruimte voor extra kleine mensjes. Niet met al een plan of iemand op het oog, dat kwam allemaal pas veeeeeeel later.

En met veeeeeeel later hebben we het over tweede paasdag 2022 (wat over 3 nachtjes al weer 365 dagen geleden is). Toen kregen we na veel informatie avonden, bijeenkomsten en ongeveer 15 blogs een super lief berichtje van iemand die zeer zeker net als jullie bij deze vijfde alinea is aangekomen. Helaas is het door persoonlijke redenen nooit zo ver gekomen als dat we destijds alle drie dachten. Zo ook met de tweede dame die we ook weer via hier mochten leren kennen. Allebei fantastische mensen, maar helaas.

Maar gelukkig kwam daar afgelopen jaar toch ook Maartje. Onze heerlijke, pluche, panterprint rots in de branding. We hebben het al eerder gehad over bijgeloof en dat laten we ook zeer zeker (bijna altijd) varen, maar drie keer is bij ons drietjes toch echt scheepsrecht, want we kunnen ons geen van allen nu bedenken dat we het zo zouden willen met een ander.

De afgelopen maanden hebben in het teken gestaan van elkaar steeds beter leren kennen, want dit avontuur aangaan is natuurlijk niet zomaar iets wat je na een keer een drankje doen aan gaat. Misschien als één van ons tweetjes vrouw was geweest, was die ene carnaval al een drankje al genoeg geweest, maar hey dan hadden jullie je de afgelopen maanden ook maar verveeld zo zonder blog.

Nu we Maartje al weer bijna 365 dagen kennen, kunnen we ons eigenlijk niet meer bedenken dat we vanaf dag 1 niet met z’n drieën zijn geweest. We zijn dan ook blij om met haar de komende tijd in te gaan en misschien ooit in plaats van in dagen terug, in 9 maanden voor uit te mogen gaan tellen.

“Zijn het vrienden van je? Zijn het bekende of familie?”. Zodra ik vertel dat ik draagmoeder wil zijn voor Sander en Chris zijn dit de eerste vragen die ik hoor. En ja, inmiddels zijn Sander en Chris vrienden, en nee ik kende ze niet voor dit proces. Waarom dan juist deze twee? Dat is een makkelijke vraag voor mij. 

Hetgeen mij het meeste aansprak in hun verhalen was de komische manier van schrijven. Met een tikkeltje fantasie en intelligentie moest ik vaak lachen om hun geschreven stukjes. Hun verhalen gaven me het gevoel dat ik ze eigenlijk al kende.

Dat dit klik echt was bleek ook wel toen we contact kregen. De ADHD trekjes van Sander, het reele denken van Chris, ik had gewoon hun zus kunnen zijn. Maar los van de keuze ‘voor wie ga je het doen’ kwam bij mij ook de vraag ‘voor welke samenstelling kies je’ als eerste naar voren.

Diverse opties heb ik bekeken. Twee vrouwen in een relatie hebben over het algemeen geen draagmoeder nodig, hooguit een donor. Een man vrouw koppel die om wat voor reden dan ook geen eigen kindje kunnen dragen, wat ik verschrikkelijk vind, lijkt me een ingewikkelde samenstelling. Wat als de vrouw in kwestie hier vervelende gevoelens bij krijgt, en wat doet dit met de man? Eerlijk gezegd wilde ik daar niet teveel over nadenken en vind ik vooral dat dit een mooi en bij voorkeur onbezorgd proces moet zijn.

Maar ook qua wet- en regelgeving is er een afweging gemaakt. Vrouwen die een donor hebben gevonden kunnen in Nederland op diverse plekken terecht. Ook man/vrouw koppels die moeite hebben met de conceptie (los van de mogelijkheid om het kindje zelf te kunnen dragen) staan in Nederland ook niet in de kou. Maar dan twee mannen. Wat mogen die eigenlijk?

Ze mogen geen oproep doen voor een draagmoeder. Commercieel draagmoederschap (dat je ervoor betaald krijgt) is in Nederland bij wet verboden. Ook zijn er geen databanken vol potentiele draagmoeders waar zij uit kunnen kiezen. Al gauw ben je als man-man koppel aangewezen, indien je een ‘eigen’ kindje wil, naar het buitenland. Dit op de enkeling na die wel in Nederland, via via, in de familie- of vriendenkring of, ik zeg maar iets geks, via hun blog hun draagmoeder vindt.

HALLO?! We leven in Nederland. Anno 2023. Hoe kan het dat dit zo moeilijk wordt gemaakt voor deze mannen?! Als jij een kindje een gezonde en stabiele basis kan bieden, vind ik dat het niet uit hoort te maken of je homo, bi, lesbisch of welke andere vorm van een hussel van alfabet letters bent (heel eerlijk weet ik eigenlijk niet bij welke letter we zijn gebleven). Dan vind ik dat jij net zoveel rechten zou moeten hebben als ieder ‘normaal’ koppel, alleenstaande  of wat voor samenstelling dan ook. En ja ‘normaal’ tussen haakjes want ik vind dat iedere samenstelling anno 2023 normaal is en voor een ieder zou moeten zijn.

Maar ja, dat gezegd hebbende….. De wet kan ik helaas niet veranderen. De wet die het leven van zoveel mensen kan veranderen. Het enige wat ik kan veranderen is het leven van deze twee geweldig mannen. De een in de zorg. Zorgt voor ieder medemens, ongeachte hun ‘situatie’ ook hij veroordeeld niet. De ander zorgt voor inclusie, mensen die gebaren nodig hebben om te communiceren, worden niet buiten gesloten. Zelfs niet als je naar de bouwmarkt gaat.

Dus ja, ik wil het leven van deze twee geweldige mannen veranderen. Hun wens laten uitkomen. Mijn grootste angst is dat het misschien niet zomaar gaat lukken. En die kans bestaat altijd. Gelukkig kunnen we dan in Nederland…… euh nee, ook dan zullen we naar het buitenland moeten….  Welkom in 2023, welkom in Nederland, het land dat toch niet zo ruimdenkend is als ze zeggen.

We zijn nu al zo’n driekwart jaar verder nadat we Maartje hebben leren kennen. Na een reis van meer dan drie jaar en een wens die nog ouder is zijn we eindelijk op een plek waar we ons zeker voelen in onze toekomst met een kind. Maartje is inmiddels zo goed als familie voor ons, papieren zijn getekend en gesprekken zijn gehouden. Nu wij bezig zijn met de relatie tussen ons drieën (en aanhang natuurlijk!) te verbeteren kunnen we een beetje ontspannen.

Verrassend genoeg kunnen we dit ook echt. We genieten van elkaar lastig te vallen met klinkklare onzin onder werktijd, kunnen niet kort met elkaar bellen (‘even snel’ wordt meteen een gesprek van een half uur), en Sander heeft het bakken herontdekt dus we kunnen binnenkort met z’n allen gaan shoppen voor een maatje meer. We vermaken ons gewoon met elkaar en zijn niet meer constant bezig met de wens die ons samen bracht.

Heerlijk voor ons, maar blijkbaar iets moeilijker voor onze omgeving. Voorheen hadden we elke week wel iets nieuws te delen hadden, een lezing, een picnic, iemand die lang naar ons keek bij de kassa dus ons vast wilde helpen in onze wens of andere ietwat wanhopige uitspattingen. Nu hebben we niks om mee te delen. Ja, de grappige tekening van een hotdog die Maartje maakte tijdens vergadering, weet een foto van een appeltaart die neeeeet niet helemaal gelukt is of fotos van Dodo die op m’n schoot ligt (ik ben duidelijk de minst actieve van ons drie), maar of iedereen daar nou op zit te wachten…

‘Wanneer denken jullie dan dat er eindelijk een baby komt? Jullie wachten al zo lang, jullie hebben nu toch eindelijk iemand!?’ Klopt natuurlijk, maar ook nu we compleet lijken om te beginnen moeten we wachten. Zo moeten we wachten op vitaminepillen die onze zwemmers een boost moeten geven, maar bijvoorbeeld ook wachten op het moment dat we zeker zijn dat we met z’n drieën klaar zijn voor de volgende stap.

Dus sorry lieve lezers, sorry lieve vrienden, buren, klasgenoten, collega’s, en ga zo maar door. We zijn druk aan het wachten, dat klinkt gewoon saai. Nou ja, voor jullie dus. Ik kan tenminste elke week uitkijken naar de vergaderingen gaan Maartje onder genot van een zelfgebakken iets (kaneelkoek deze week). Verschil moet er wezen hè!

Vorig weekend was het eindelijk weer zo ver. Ons neefje kwam weer eens logeren. En hoewel wij niet zoals hijzelf al twee weken van te voren was begonnen met het maken van een eigen afstreepkalender, keken we er stiekem nog meer naar uit dan hijzelf.

Voordat hij hierheen kwam, mochten we eerst nog oppassen op hem en z’n broer en zusje. Omdat ik zelf uit de nacht dienst kwam, was ik blij dat de starttijd iets werd opgeschoven van 9 naar 12. Ik vind kinderen heel leuk en ik weet dat er straks gebroken nachten aankomen waarin er minder wordt geslapen dan dat ik red in het korte slaapje wat ik doe als ik mijn ritme weer terug draai, maar met mijn alom bekende nachtdienst labiliteit was dit voor iedereen de beste keuze.

Eén van de heerlijke dingen aan kinderen, is dat ze nog geen idee hebben dat sommige woorden voor volwassenen totaal andere betekenissen hebben. Zo hebben we even flink kunnen lachen toen mijn neefje nadat hij in de gang kast wilde wachten tot z’n moeder terug kwam, niet wilde geloven dat Chris en ik de eerste 15 jaar van onze levens ook in de kast hadden gezeten. Zelfs toen mijn zus het nogmaals bevestigde, werden we die middag toch vaker dan normaal met argusogen aangekeken. En hoewel hij het niet helemaal vertrouwde, vond hij het feit dat we allebei zo’n bijzondere jeugd hadden gehad, een goede reden waarom we zo goed bij elkaar paste.

Eenmaal met z’n drietjes bij ons thuis aan gekomen kon het feest beginnen. Na alles te hebben benoemd wat er allemaal anders was (nieuwe lampen, nieuwe voederbak, etc.), Dodo vier keer een “zij” genoemd te hebben en weer eens te vertellen dat ons huis zo gezellig rook, zijn we op de bank geploft om te gaan gamen. Sorry voor alle ouders die niet van de schermtijd zijn, maar deze kleine man had naast het logeren al heel lang uitgekeken om samen te gamen. Zelf is hij er van overtuigd om later professioneel gamer te worden, wat iets is waar wij nog ergens onze twijfels over hebben. Niet dat wij hem niet steunen in alle dromen die hij heeft, maar omdat een live-stream wel heel lang gaat duren als je een goeie 10 minuten niet verder gaat in het spel omdat je 100% zeker bent dat er spinnen aan komen.

Zoals elke keer als hij blijft slapen was er weer een gezonde avond maaltijd in de vorm van een happy meal met ijsthee. Dat laatste deel heeft een goeie 3 uur zonder deksel in de keuken gestaan, omdat meneer weigert iets met prik te drinken. En ja sorry moeder maffia, schermtijd en fast food (geen wonder dat hij steeds bij ons wil komen wonen) staan niet bepaald hoog in de lijst met gezonde gewoontes. Maar niet gevreesd, ik heb nog steeds de (waan)ideeën dat onze eigen kinderen later enkel zelf gemaakte potjes van biologisch geteelde groentes gaan eten en zullen denken dat honden enkel kunnen blaffen omdat ze er nooit eentje hebben zien praten bij paw-patrol. In tegenstelling tot hun ouders die alle seizoenen woord voor woord kunnen mee praten.

Het was een heerlijke dag en nacht en het huis is met een kind in huis altijd gelijk een gezellige rommel van knuffels, ditjes en datjes. En degene die er misschien het meeste van heeft genoten is Dodo. Want m’n neefje vond dat we “haar” echt te weinig snoepjes gaven, dus die taak heeft hij met alle liefde op zich genomen. Iets wat zeker gewaardeerd werd.

Hoewel het vaak huilen geblazen is als we hem thuis af zetten, is dat ook weer een goede reden om een nieuw logeerpartijtje af te spreken. Want stiekem wordt er hier toch ook wel een klein traantje gelaten als alles weer over is. Nog 35 hokjes af te kruizen tot het weer zo ver is.