Auteur archief: dewegnaardewens

Daar zijn we weer! Na een lange maand stilte pakken we de pen toch maar weer eens op.

We schrijven deze blog nu toch echt al best wel een tijdje, we hebben ook wel eens eerder pauzes gehouden in het schrijven, maar nog nooit zo lang zonder duidelijke reden, onze excuses daarvoor!

Maar ja, wat was de reden dan? Nou ja, deze blog gaat over onze kinderwens en de reis die we daarvoor ondernemen. En net als wanneer je echt op reis gaat sta je soms te wachten. Heel heel heel heel heel lang wachten.

Waar ons avontuur in Nederland constant bezig leek te zijn en we elke dag wel bezig waren met verstandige keuzes voor onze kinderwens en elke dag met Maartje spraken gaat het nu zoveel stiller en rustiger, en dus ook saaier.

Afgelopen zomer hebben we onze trucjes mogen doen in San Diego, en alles wat we fysiek moesten (en konden) doen is klaar. Maar gewoon, echt klaar, we hoeven alleen af en toe onze portemonnee te trekken of een document ondertekenen en dat is alles wat we nog hoeven te doen.

Ook het contact met Sandy is veel minder frequent dan met Maartje, wanneer haar dag begint duiken wij in bed en visa versa. Tuurlijk spreken we haar elke week wel, je wilt toch een band op bouwen, maar ook dit voelt heel anders.

Nogmaals, we zijn super blij dat we deze weg zijn ingeslagen met ons avontuur en ons doel begint toch echt steeds dichterbij te komen. Maar het voelt wel steeds meer als de ver van m’n bed show.

Gelukkig is het wachten als het goed is wel bijna voorbij, iets later dan gepland maar toch eerder dan gedacht zou begin 2025 weer de volgende grote stap plaats moeten vinden; het oogsten van de eitjes! Alsof we het over een landbouwgewas hebben….

Op het moment dat deze blog uit komt worden de laatste kleine puntjes afgevinkt om onze eicel donor goedgekeurd te krijgen om te mogen doneren. Voor het genetische gedeelte is ze met vlag en wimpel geslaagd. Ergens gek dat ze geen drager mag zijn voor iets genetisch wat wij ook dragen, om goedgekeurd te worden om onderdeel te zijn van een “draag” moeder traject.

Met uitzondering van een genetische overeenkomst met ons op dragerschapsgebied, brengt zij wel de andere vijftig procent van genetische opmaak van ons kind. Toen we dit traject twee jaar geleden met Maartje aan gingen was het allemaal heel makkelijk. Wij werden gek op Maartje en het was daarom ook super dat zij straks de helft zou opmaken van onze kleine op komst. Daarom hadden we er stiekem nooit zo serieus over hoeven na te denken.

Nu we in Amerika zijn gestart is dat wel even anders geworden. Terwijl we Sandy nog aan het leren kennen waren, moesten we ook via de donorbank ook op zoek naar iemand met wie we net zo’n klik dachten te hebben. Het grote verschil daarin, was dat we de laatste van de twee eigenlijk nooit zouden spreken. Om die reden hebben Chris en ik apart van elkaar de volledige databank in anderhalve week van voor naar achter en weer terug doorgenomen.

Hoewel je start met een blad met foto’s en een paar basis gegevens, heeft elke mogelijke donor een profiel van zichzelf opgesteld van negen pagina’s. Een groot deel daar van zijn vakjes die iedereen maar hoeft af te vinken. Of ze tatoo’s hebben, of ze roken, helemaal tot aan welke ziektes er eventueel in de stamboom voor komen. Gelukkig stonden er ook open vragen in die wat meer over hun persoonlijkheid, wat voor Chris en mij de grootste punten waren waardoor we op dezelfde mensen uitkwamen.

Zo is kunnen we zeggen dat ze gek is op reizen, naar de zelfde landen als wij gek op zijn, heeft ze haar familie hoog in het vaandel en sluit haar motivatie om dit te doen perfect aan bij hoe wij er in staan. En natuurlijk zijn er nog heel wat andere persoonlijke puntjes die voor een klik zorgde, maar die houden we lekker voor onszelf en later voor de kleine. Want hoewel het in Amerika niet verplicht is, is het hier in Nederland wel zo dat als onze kleine straks groot genoeg is mag weten waar hij of zij vandaan komt. Iets waar we maar wat blij mee zijn dat deze donor helemaal voor open staat.

Het was best een grote keuze om zomaar te maken op zo’n afstand, maar wat zijn we tot nu toe blij dat het er steeds meer op gaat lijken dat ons kind later ook wat mee kan krijgen van deze geweldige persoon. Voor nu is het nog even de vingers gekruist houden voor de laatste vinkjes die gezet moeten worden, zodat we hopelijk binnenkort met zekerheid kunnen zeggen dat de foto’s die nu op het scherm naast deze blog open staan zijn van de andere helft van ons nu toch steeds echter worden wens.

Sander kreeg twee weken terug een belletje dat hij weer plasma mocht doneren. Volgens de regels van Sanquin mag dat 30 dagen na een bezoek aan de verenigde staten. Iets wat voor ons al als veel langer geleden voelde. Doordat er zo ontzettend veel in zo’n korte tijd gebeurde, hadden wij ons even verkeken op het feit dat we pas een klein maandje “echt bezig” zijn.

Natuurlijk zijn we al een aantal jaar bezig. Over twee maanden hebben we zelfs ons vijfjarig jubileum. Iets waar we toen we net echt begonnen over tegen elkaar hadden gezegd, dat dat ons echt niet zo lang zou duren. Ook al waren er destijds al stellen die ons vertelde dat het voor hen ook echt wel al een aantal jaar wachten en zoeken zijn.

Hoe lang die jaren waren en hoe nog langer ze voelen, in zo’n sneltreinvaart lijken de afgelopen weken te gaan. Het is hier en daar even wennen, want we leren Sandy nu pas echt kennen, terwijl zij nu al weer een stap verder is en als alles goed gaat aankomende week met de IVF arts kan gaan praten. We hadden natuurlijk al een goed gevoel bij haar toen we haar leerde kennen en dit wordt de afgelopen weken alleen maar bevestigd.

Doordat alle afspraken, onderzoeken en uitslagen elkaar zo snel opvolgen, vergeet je ook al snel dat er best wel even een weekje niets kan gebeuren. Iets waardoor die super snelle weken plots weer enorm lang kunnen voelen. Het is de relativiteit van tijd waar we weer even aan moeten wennen. Iets wat er ook voor kan zorgen dat we dus niet net als de afgelopen weken elke twee weken weer groots nieuws hebben.

Deze blog wordt geschreven net na het emotionele afscheid van Pluisje. Wees gerust, Pluisje was geen konijn, kat of ander huisdier. Nee Pluisje was letterlijke een pluisje, maar voor Ilyas die vandaag bij ons was voor een goede 1,5 uur zijn allerbeste vriend. Pluisje moest mee naar binnen, Pluisje moest op schoot en iedereen moest naar Pluisje kijken. Alleen kijken! Niet aankomen! Dat laatste was iets wat zijn kleinere broer op een wat grovere manier heeft moeten leren. Helaas moest Pluis volgens de kleine man wel maar weer naar buiten om daar te spelen in de wind. Daar waar konijnen en honden volgens papa en mama vaak “terug naar de boerderij” zijn, is Pluisje als iemand het vraagt met zijn hele familie nu spelen in de wolken.

Naast Ilyas en z’n broertje hebben we de laatste paar weken vooral lekker veel kinderen over de vloer gehad of opgezocht. Zo hadden we Sebas weer te logeren, hadden we de verjaardag van de kleinste aan mijn kant van de familie en hebben de kleinste aan Chris z’n kant ook weer even mogen knuffelen toen we zijn gezin samen kwamen. Waar het aan mijn kant net wat makkelijker te verdelen is met een hele schare aan kleinkinderen, is kleine Aedan daar voor nu nog de eerste. Daarom was het onderweg daar naar toe al een wedstrijdje aftroeven wie de kleine het eerste vast mocht houden. Ik moet helaas bekennen dat mijn schoonvader heeft gewonnen.

Een huis vol was heerlijk en we zijn dan ook hard aan het werk om alles in Amerika zo goed mogelijk voort te zetten. Zo zijn we alle drie door de psychologische screening gekomen en weten we nu allebei onze genetische uitslagen. Zo is Chris drager van een genetische afwijking voor een specifieke zonne-allergie en ik drager voor albinisme. Iets wat in mijn hoofd samen enkel zou kunnen leiden tot een kind wat zelfs in de winter iedere ochtend in een vat van factor 50 zou moeten worden gedoopt. Gelukkig hebben we een hele leuke donor gevonden die daar een stokje voor kan steken.

Op het moment zijn we vooral aan het wachten op haar genetische testen om te kijken of we naast dat ze als persoon heel erg leuk is, ook op dat vlak een match is. Daarnaast wacht Sandy (onze fantastische draagmoeder en tevens ook iemand die in het echt anders heet) ook medische uitslagen en screenings voor we weer samen met z’n allen door kunnen naar dat o zo romantische papierwerk. Iets waar we stiekem toch wel naar uit kijken, omdat het weer een stapje dichterbij is.

En tijdens het wachten pikken we nu vooral alle mooie zonnige dagen mee in de tuin, het park of aan het zwembad. Wel natuurlijk met een kleine fles factor 50 bij de hand, want met onze genen weet je het natuurlijk nooit.

Ja lieve mensen, daar zijn we weer! Nu de temperaturen in Nederland toch ook steeds meer op geïmporteerd kwik te lijken lopen wagen we ons toch maar weer eens op eigen bodem, want waarom de airco’s in het buitenland laten lopen als we onze eigen hebben!?

Maar zonder dollen, we zijn weer terug in Nederland na een heerlijke vakantie. Sterker nog; we hebben allebei alweer gewerkt! Maar tussen dat werk en de koffers uitpakken door hebben we nu pas tijd gevonden om weer te kunnen schrijven (goed en heel eerlijk; een cocktailtje hier en daar zat het schrijven ook in de weg. Maar het is dan ook zomer!).

We kunnen natuurlijk heel gemeen schrijven hoe heerlijk onze week met de familie van Sander in Spanje was. Opscheppen over de fantastische restaurants die onze riemen een extra gaatje hebben bezorgd, de stranden die ons een tintje of twee exotischer hebben gemaakt en de dutjes die we op de heetste momenten van de dagen hebben gehad. Want ja, dat hebben we allemaal gedaan, en nog meer! Maar dit is een blog over onze kinderwens, geen reisblog, en ook in die kinderwens is beweging geweest!

Voor onze bacchanaalse vakantie waren we ook een week op zakenreis, praktisch gezien. We hebben het “grote water” overgestoken en San Diego overhoop gehaald! En hoewel je daar ook prima kunt vakantie vieren hebben we er toch ook blog-gerelateerde dingen kunnen doen.

“Onze” surrogacy agency en voor het gemak ook onze fertiliteitskliniek liggen namelijk ook in San Diego, wat een toeval hè! Nou ja niet dus, alles was strak uitgekiend en toeval vond zijn plek niet bij ons in het vliegtuig, laat staan in de b&b. We hadden zes dagen om onze zaakjes daar op orde te krijgen, zes dagen waarvan 1 om de jetlag te verwerken was, 1 om toch op verkenning te gaan, 1 om SAI (onze agency) te bezoeken, twee om ons kunstje te doen bij de kliniek en de laatste om alles in te pakken en uren te wachten op het vliegveld.

Nou hebben we ons daar best strak aan kunnen houden, de enige afwijking in ons schema werd het tweede bezoek aan de kliniek. Ons eerste bezoekje was zo goed gegaan dat we niet nog meer potjes en buisjes hoefden in te leveren dus we hadden ineens een extra dag om rond te lopen. Hadden we toch nog een beetje vakantie!

Ons bezoekje aan de kliniek was dus heel goed gegaan, het bezoekje aan de agency desnoods nog beter! We hebben niet alleen een inmiddels goede vriend die daar werkt eindelijk de hand kunnen schudden, nee, we hebben ook een knuffel gepikt van…. Onze (heel erg mogelijke) nieuwe draagmoeder! Ik zeg “heel erg mogelijk” omdat er in Amerika íéts meer testen, controles en instanties tussen zitten dan we hier in Nederland met onze Maartje hebben gehad. Maartje, die overigens ook heel blij voor ons is dat we toch weer een stapje dichterbij onze wens komen en nog steeds een bonus-tante voor onze kroost gaat zijn, niet denken dat we haar vergeten!

Maar dat dus, Amerika brengt ons weer een stap dichterbij. Een deel van de testuitslagen hebben we al terug, de één een uitslag meer dan de ander want Sander heeft een verkeerd mailadres toebedeeld gekregen en komt dus niet bij zijn uitslagen, oeps. Nu is het afwachten tot onze potentiële draagmoeder en onze potentiële eiceldonor hun uitslagen krijgen en dan gaan we weer door.

Er is in die week tijd dus heel veel gebeurd, veel stappen gemaakt, veel geleerd, veel genoten en veel gestrest. Daarom was die week Spanje daarna toch echt wel een beetje nodig om bij te komen. Gelukkig mochten we toen wel weer een flesje wijn open trekken van de kliniek dus ging dat iets makkelijker dan voor ons Amerika-bezoekje.

We schrijven deze blog deze keer live vanaf het vliegveld. Niet heel veel bijzonders aan natuurlijk, want half Nederland probeert momenteel de kou en regen dat de Nederlandse zomer moet voorstellen te ontvluchten. Het grootste verschil nu is (denken wij) dat wij bij elk douane controle punt elkaar twijfelachtig aankijken of we “business” of “pleasure” moeten antwoorden. En t zijn best wel wat controle momenten.

We zijn namelijk nu onderweg naar San Diego. Een vlucht van ongeveer 15 uur als je net als ons eerst naar het oosten rijd, om vervolgens weer naar het westen te vliegen. Na een aantal weken geleden plots de kans te hebben gekregen om ons bezoek drie maanden te vervroegen hebben we met man en macht vrij geregeld en sjezen we nu met een nood snelheid de Atlantische oceaan over met een koffer vol stroopwafels en roze koeken. Drop is ons verteld, is zeker Hollands, maar mag ook in Holland blijven.

Voor een kort “spontaan” bezoek aan de States heb je ook een ESTA nodig. Iets wat ik al zeker zo’n dertien keer een ESMA heb genoemd. Nou ben ik zelf normaal niet van de afco’s, omdat we beiden meer richting de boomers dan Gen Z gaan. Maar ach na 4 maanden geen druppel alcohol om zo goed mogelijk tot dit punt te komen, is het misschien een gevalletje van “waar het hart van vol is”. Aan boord trouwens geen ESMA te bekennen, wel AMAS (Apple Martinis) en GT’s (Gin Tonics). Het voordeel van een terug vlucht met de zelfde maatschappij als waarmee je heen gaat, is dat je nog net niet vooraf je bestelling kan doorgeven.

Wat we precies gaan doen houden we nog even lekker voor ons tot we weer helemaal rustig terug in ons koude kikker land zijn. Laten we zeggen dat er onderweg terug zeker even mogen proosten. Laat de Champi (deze kan je vast zelf in vullen) maar vloeien.

Voor degene die deze zomer achterblijven, kleed je warm en houd je droog. En ook bij jullie is een borrel vast op z’n plek. Al is t maar om warm te blijven 😉

Bij het beginnen van deze blog dachten we nog, hoe grappig zou het zijn om alle ei gerelateerde spreekwoorden die we kunnen vinden in dit kleine stukje tekst te verwerken. Nou we kunnen zeggen dat het ei daarover is gelegd en dat zijn er wel veel te veel om in één blog te zetten. Dus hoe aanlokkelijk het ook was om “een ei uit iemands gat kijken” te gebruiken, gaan we het deze week verder alleen hebben over een eicel donor.

Nu we onze wens de oceaan hebben overgetild, veranderd er behalve de taal nog één ander cruciaal ding. Want in Nederland was Maartje zowel de “eiceldonor” als de draagmoeder, maar in Amerika zijn dit twee verschillende personen. Dat maakte het in Nederland terugkijkend een stuk makkelijker. Want wij zijn gek op Maartje, dus kinderen krijgen die een deel van haar mee zouden krijgen, zou alleen maar een plus zijn.

De afgelopen weken hebben we daarom vaak gesproken over hoe we de keuze zouden maken over hoe we zo iemand zouden kiezen. Het voordeel van een agency te hebben gekozen met meerdere wensouders in dienst, is dat ze hier gelukkig allemaal ervaring mee hadden. Vooral met Luc ons aanspreekpunt hadden we geluk, omdat hij zelf eerst in Nederland woonde en net als ons best wel overweldigd was door de plotse hoeveelheid aan keuze.

Op zijn advies hebben we apart van elkaar binnen de donor bank gekeken met wie wij dachten een match te hebben. Ik kan je zeggen, op verschillende verdiepingen in je huis naar profielen van onbekende vrouwen kijken terwijl je man ergens anders is was al redelijk spannend, maar niet zo spannend als later samen op de bank te ploffen en te hopen dat je een match hebt met elkaar.

Gelukkig hadden we op basis van alle foto’s en alle profielen allebei dezelfde duidelijke nummer één en nog zelfs een tweede match in de top drie staan. Een vrouw die op zoveel gekke vlakken lijkt te matchen met Chris of mij en die gelukkig ook open stond om een bekende donor te worden voor onze toekomstige kleine.

Voor de rest houden we dit stuk van de reis tussen ons en de mensen direct om ons heen. Er is nog genoeg anders om over te vertellen de komende weken. Want zonder iemand die draagmoeder wil zijn, is het als nog “een ei zonder zout”. Maar daar hebben we het de volgende keer wel weer over.

De afgelopen week zijn mijn zus en zwager weer een weekje met z’n tweetjes op vakantie geweest. Hun jaarlijkse uitje naar de zon, betekende voor ons ook dit jaar weer een midweekje Tuinesïe. Of te wel een paar nachtjes met de kids in huis. Iets waar (gelukkig van beide kanten) ook weer naar uit gekeken wordt.

Omdat we dit jaar op een zaterdag startte met onze oppas driedaagse, hadden we in de ochtend nog de hulp van opa en oma. Die brachten de jongste in alle vroegte naar de zwemles en zorgde voor een extra paar handen de eerste paar uur door met z’n allen te ontbijten. Eten, zoals ik denk wel meer mensen met kinderen herkennen, is de rode draad die alles door de dag heen samen weeft.

Zo was er ontbijt, gevolgd door natuurlijk een snoepje, met daarna uitgebreid boodschappen doen om later cupcakes, koekjes en tompoezen te bakken en te eindigen met het zelf bakken van pizza’s. Het bakken van het laatste was een minder succes dan van de eerdere drie. Hoewel alles even mooi uit de oven kwam, werd er van de pizza’s toch aanzienlijk minder gegeten. Door de kinderen dan, niet door ons. Wij hebben ons per persoon welwillend over een halve pizza extra ontfermd. Voedselverspilling is namelijk ook weer een ding.

Verder is er gebowld, waarvoor ik een petitie start om tot olympische sport te verheffen, omdat ik zeker weet dat we dit jaar dan op de spelen in Parijs zouden staan. Wel met de hekjes omhoog, wat in mijn optiek de enige echte manier van bowlen is. Ook is er veel in en om het huis gespeeld, vooral verstoppertje. Wat ik daar van heb geleerd is dat één, je sneller mag gaan tellen hoe dichter je bij de tien bent en twee ik schijnbaar heel erg op natte was lijk. Voor een goeie tien minuten was ik één met het wasrek en mocht ik daarna drie rondes alleen maar tellen en zoeken.

Hoewel drie kinderen best wel een hand vol kunnen zijn, blijft het toch heerlijk om elk jaar weer te mogen doen. Ook is het weer een extra duwtje in de rug om extra ons best te doen om alles zo goed mogelijk uit te zoeken en te regelen in Amerika. Het fijne van zo’n betrokken agency als SAI, is dat ze weten dat het allemaal nogal overweldigend kan zijn en dat ze graag meedenken en mee zoeken naar oplossingen. Iets wat we als twee hollanders op een heel nieuw continent zeker wel kunnen gebruiken.

Meer daarover de volgende keer.

Zoals Chris in de vorige blog al zei, is er veel gebeurd. Tussen alles wat hij zei in zijn blog en nu is er nog van alles gebeurd. We hebben nog koningsdag en bevrijdingsdag gevierd, logees gehad en zijn er ook met z’n tweetjes nog even tussenuit geweest. En degene die denken dat, dat te veel is om in twee weken te stoppen hebben gelijk. Want we hebben expres wat meer tijd genomen om alles even op een rijtje te zetten.

Want hoewel je iemand zoals Maartje iedereen toewenst, komt helaas niet iedereen haar tegen. Voor wij haar zelf eindelijk gevonden hadden, waren we al weer 4 jaar bezig met onze kinderwens. En omdat het in Nederland nog steeds strafbaar is om openlijk aan te geven dat je op zoek bent naar iemand zoals Maartje, gaat het niet zo makkelijk als de “op zoek naar” Maria, Evita of Mary Poppins serie van de publieke omroep. En met de bezuinigingen en regelgevingen van het nieuwe kabinet, gaan zowel zij als wij het weer iets moeilijker krijgen.

Om die reden hebben we een aantal maanden genomen om te bekijken of we nog een keer op zoek durfde te gaan naar iemand zoals zij. Om weer opnieuw te beginnen. En we kunnen nu onderhand wel zeggen dat we het zeker nog een keer willen proberen. Maar dan met een klein verandering in ons plan van iets meer dan 9000km.

Een aantal weken terug nu hebben we contact gelegd met SAI. Een agency in San Diego die voor een groot deel bestaat uit oud wensouders en oud draagmoeders die er voor zorgen dat beide kanten de juiste ondersteuning krijgen. Iets wat voor ons een belangrijk punt was, omdat het voor ons een grote afstand en een groot verschil is met wat we tot nu toe zijn gewend. Maar ook zodat we weten dat er iemand in de buurt is van onze mogelijke draagmoeder, die haar kan ondersteunen en begeleiden, waar wij dat grotendeels digitaal kunnen.

Hoever we daar in zijn en hoeveel we daar van willen delen zal Chris de volgende keer maar weer moeten vertellen.

Jaaaa, daar zijn we weer! Niet heel lang geleden (nou ja inmiddels wel relatief lang geleden eigenlijk weer) verkondigden we nog dat we nog steeds proberen alleen te pauzeren met schrijven als er grote gebeurtenissen plaats vonden en dat we écht weer een tijdje vaker zouden schrijven. En dan zul je altijd zien; dat lukt niet want die grote evenementen vonden dus weer plaats. Sommigen verdrietig, anderen mooi, allen groots.

Een van die verdrietige gebeurtenissen was dat we helaas afscheid hebben moeten nemen van mijn oma. Een aantal maanden geleden konden we trots vertellen dat ze de honderd had gehaald en nu kan ze boven in de hemel (daar geloofde ze heilig in) mijn opa alle kaarsjes laten zien. Toen ik afscheid van haar nam had ze haar laatste goeie dag waar ze helemaal bij was en wist ze nog te vertellen dat ze zich het middelpunt van alle aandacht voelde, een gevoel waarvan ik hoop dat het haar daarboven ook volgt.

Haar begrafenis werd opgeleukt door een van de positieve gebeurtenissen; er mocht een extra naam op haar gedenklint! Haar plek aan tafel werd een kleine week later gelukkig ingenomen door ons nieuwe neefje!!!! Mijn broer en schoonzus zijn nu trotse ouders van een prachtig mannetje dat snurkt, al een soort push-up kan doen (een kleine Viking in de maak, kon niet anders dan met zijn ouders) en de katten daar bang maakt. Dit grote geluk heeft mijn ouders Bommie en Bompa gemaakt en Sander en mij trotse peetooms! Elke dag krijgen we foto’s en filmpjes van de kleine dreumes en dus balen we dagelijks van het feit dat Alkmaar zo ver van Den Bosch ligt.

En velen van jullie zullen zich nu afvragen “okay, broerlief heeft een baby, maar hoe zit het met die van jullie!?” wat ons bij een ander moeilijk punt brengt. In goed overleg, goede vrede, veel liefde en veel gepraat hebben Maartje en wij helaas besloten dat zij niet langer onze draagmoeder zal zijn. Een hele moeilijke beslissing voor ons alledrie, waar we ook alle drie even een flinke klap van hebben gehad. Anderhalf jaar heeft ons toekomstige kind de leukste moeder denkbaar gehad, hebben we lief en leed gedeeld, gezelligheid gehad en een super sterke band opgebouwd. We hebben samen gehuild, gelachen en vooral samen van onze dromen gehouden. Daarom is het ook dat ze misschien niet meer de leukste moeder voor ons kind kan zijn, maar zeker wel de leukste tante (ja zussen, er liggen kapers op de loer, begin maar vast met dure omkoop-cadeaus te kopen!). Want heel eerlijk kunnen we ons geen verjaardagsfeestje voor onze kleine voorstellen zonder haar dus willen we haar er zeker ook bij blijven houden! Alleen dan als de goeie vriendin die ze inmiddels is geworden.

Ze weet hoeveel ze voor ons betekent, ze weet dat er geen woorden zijn om goed uit te drukken wat ze voor ons heeft gedaan, maar om iets wat in de buurt komt op zwart/wit te hebben; Lieve Maartje, dank je voor een geweldige anderhalf jaar, we hadden dit met niemand anders willen doen ❤

Zoals jullie dus kunnen lezen; er is veel veranderd voor ons, en ‘hoe nu verder’ heeft ons lang stil gehouden. We moesten het een en ander uitpluizen, overleggen, wegdrinken en ontkennen. Inmiddels zijn we er gelukkig uit, groot feest, veel belovende berichten en noem maar op! Maar dat wordt een volgende blog, puur om jullie nog wat langer in afwachting te houden natuurlijk! (Nee hoor, grapje, Sander heeft die halve blog al geschreven dus het zou gemeen zijn als ik dat onderwerp nu pik).