Auteur archief: dewegnaardewens

Beste wensen allemaal! Net als dat we een jaar vooruit zijn gegaan, gaan we in dit bericht ook een flinke tijd vooruit. Want vandaag zijn we 100 dagen, of te wel 14 weken en 2 dagen zwanger. Een snel rekensommetje wat we zelf niet hoeven te maken, maar dat de baby track app voor ons maakt. De app die ons niet alleen laat zien hoe ver we zijn en wat er allemaal in de buik groeit, maar ook hoe groot onze kleine Puck (werknaam) is.

Deze week mocht er gekozen worden uit een schattige hamster, een perzik, of een grote scone. Allemaal super leuk die kleine beestjes en gebakjes, maar de echte baby fan wil natuurlijk zien hoe groot de baby echt is. Iets wat (bij mij dan) tot best een grote schok leidde, toen Chris liet zien dat je in de app ook “op ware grootte” kon kijken. Hierdoor werd ik geconfronteerd met een bewegende baby op mijn scherm dat niet eens meer op het schermpje paste.

Even diep doorademen…… De keuze was om of te accepteren dat die kleine al echt niet meer zo ieniemienie is, of een Ipad aanschaffen om zo nog eventjes in de waan te kunnen blijven dat het allemaal zo snel aan het gaan is. Voor degene die twijfelde wat ik ging kiezen, het geld voor een nieuwe Ipad is gewoon in het “Baby Benodigdheden” potje gebleven. Nu ik van de schrik bekomen ben, vertel ik juist met nog meer trots hoe ver we al zijn en hoe ik nog net niet de nachtjes tel tot het zo ver is.

Wanda is in de afgelopen weken vooral moe en misselijk geweest. Iets wat ze als erespeldje draagt. Ze is maar wat trots op kleine Puck die in haar buik mag groeien. Om de dag krijgen we te horen wat Puck wel en niet lekker vind en wat wij ook echt moeten gaan proberen. Voor degene die nog nooit een augurk uit een zak met zoet zure saus hebben geprobeerd…. Wij konden er niet van genieten, Wanda van onze reactie dubbel zo veel.

Gedurende de afgelopen weken zijn we er achter gekomen dat ik een Amerikaanse collega er bij heb gekregen die uit het dorp komt waar Wanda naar toe is verhuisd en heeft Wanda een Nederlandse buurvrouw er bij gekregen die oliebollen voor haar heeft gebakken met oud en nieuw. Iets wat “Puck” heel erg lekker vond en waar zij er dan ook maar 6 van op had (en ik als trotse ondersteunende ouder in spe natuurlijk dan maar ook).

Naast de vermoeidheid en misselijkheid had ze door alle andere klachten het idee dat ze zeker wist wat het geslacht zou worden. Met zelf twee jongens en twee meisjes, wist ze ons dan ook maar wat mee te trekken in dat idee. En omdat ook iedereen in onze omgeving op twee vrienden na het zelfde dachten, konden ook wij niet meer anders denken. Het was dan ook voor iedereen een schok toen de bloedtest het exact tegenovergestelde liet zien.

Wat die uitslag was en hoe we beide families er mee wisten te verrassen is iets wat we nog eventjes voor onszelf houden, tot we aankomende week de daadwerkelijke geslachtsecho hebben. Want voor deze echte baby fan is het toch echt eerst zien, (dan even schrikken) en dan geloven.

Ja, we konden de blog geen andere naam geven dan deze. Waar we vorige keer begonnen met het feit dat het geen leuk einde zou hebben, zijn we deze keer maar wat blij dat we wat anders kunnen zeggen. De reden dat we stiekem wat achter lopen is zodat we deze keer met 12 weken zekerheid durven te zeggen dat we zwanger zijn.

Iets meer dan 10 weken zaten we in totale spanning. Wanda had deze keer weer last van misselijkheid, vermoeidheid en alle klachten die zo ver we durfde te hopen bij een zwangerschap hoorde, maar zo ver we wisten bij de medicatie kon horen. Zelf had ze deze keer tequila op, dus voor haar was er geen twijfel. Zo weinig twijfel dat ze al een paar dagen eerder een test deed om te kijken.

Wij mochten het antwoord al weten als we wilde, maar de bange poeperts die we waren (lees: Ik Sander de bange poepert zelf) wilde we het liever nog niet weten. Als het positief was, dan durfde we het niet te geloven en was het negatief, dan waren we er nog helemaal niet aan te denken. Diep van binnen hoopte we dat ze zich zou verspreken en dat het positief nieuws was, maar Wanda wist het allemaal maar al te goed in het midden te houden.

Twee weken na de terugplaatsing was het dan echt het moment om te horen of de bloed test zou uitwijzen wat één van ons al wist (want die ene test was de eerste van velen die ze al had gedaan) en wat de andere twee zo graag wilde horen. We hadden allebei vrij gehouden, zodat ik niet weer halverwege de file huilend over mijn stuur zou hangen, maar als nog stroomde de tranen al vloeiend gedurende de uren van wachten op de uitslag.

Wanda belde zelf op het moment dat wij eigenlijk zaten te wachten op Dr. S die ons zou laten weten wat de uitslag zou zijn. Dat telefoontje zou nog volgen, maar Wanda wilde maar al te graag zelf vertellen dat ZE ECHT ZWANGER WAS! Daar waar ik dacht al droog geknepen te zijn door alle tranen van spanning, liepen ze toch direct na het verlossende woord over mijn wangen. En toen ik naast mij keek zat ook daar een man met beslagen glazen, omdat ook hij wat meer emoties had binnen gehouden dan ik door had.

We waren zwanger. We zijn zwanger! Voor ons en een paar mensen heel dichtbij was het grote geheim er uit en alle andere mensen om ons heen (waaronder jullie) waren in een geheim getrokken waar ze nog helemaal geen weet wisten. Iets wat gelukkig een stuk makkelijker te bewaren is als je niet de hele dag half slapend en misselijk voor je uit aan het staren bent. Maar daar over de volgende keer meer. Voor nu is ook voor jullie het grote geheim uitgekomen.

WE ZIJN ECHT ZWANGER!

De meest vreselijke weken zijn weer begonnen. De wachtweken tussen de terugplaatsing en de testdag. Wanda heeft deze keer de dag voor de terugplaatsing met een margeritha met tequila geproost. Met al haar kinderen hiervoor was er altijd tequila in het spel, dus dat bijgeloof zette ze maar al te graag door.

De kwaaltjes zijn weer hetzelfde. Misselijkheid….check. Grotere gespanenn borsten… check. De gedachte dat ze deze kwaaltjes vorige keer ook had minimaal elke 10 minuten door je hoofd laten spoken….. CHECK! En omdat ik stiekem hoop dat ik op dit punt in menig wensouder traject niet de enige ben die er zo slecht in is, wilde ik om mijn gedachten even af te leiden, mijn top 5 tips delen om net wat beter met het lange, onzekere wachten om te gaan.

Tip 1: Zie het proberen om zwanger te worden los van de lange reis die je hebt moeten maken om iemand te vinden die dit avontuur samen met je durft aan te gaan. In het begin voelde het vaak alsof we al zes jaar bezig waren om zwanger te raken, terwijl we net halverwege poging twee zaten. Het gemiddelde stel wat niet met potjes en spuitjes in de weer gaat is vaak ook niet direct zwanger. Volgens intimi duurt het vaak een half jaar en als google geen fake news verspreid kan het zelfs wel een jaar duren. De eerste poging is het begin van een heel nieuw deel van je reis.

Tip 2: Een ongeboren kind heeft geen idee hoe veel het gewenst wordt. Als dat zo zou zijn, zouden er nooit “happy accidents” zijn. Denk ook niet dat het deel van de genetische informatie die jouw partner of jij zelf door geeft ook alle verjaardagen en sterfdagen van je familie en vrienden bevat. Hoe mooi het ook zou zijn als de jongste in de familie verwekt zou zijn op de verjaardag van de aller oudste, of dat je zaad harder gaat zwemmen omdat een ingelijste echo zo’n leuk cadeau zou zijn voor de moederdag van de oma in wording. Het komt als het komt en waarschijnlijk op de meest nietszeggende dag van het jaar. En maar goed ook, want vanaf dat moment heb je elk jaar een verjaardag om naar uit te kijken.

Tip 3: Weet van jezelf hoe je omgaat met stress, verlies en mislukte pogingen. En nog belangrijker, weet ook de punten van je partner en de vrouw die jullie hierin wil helpen. Voor mij was het heel behulpzaam als ik alles zo veel mogelijk op en uit kon zoeken om de volgende keer nog net dat nodige beetje beter te laten gaan. Wanda en Chris daarentegen hadden er wat minder mee als ik ze in mijn nachtdienst appte over weer een nieuw bizar dieet of een kruidenthee (waar als je niet zwanger zou worden, van de geur alleen al ochtendmisselijkheid zou ontwikkelen). Iedereen gaat er anders mee om, dus bespreek dat samen voor je, je partner gek maakt met fabels over oesters.

Tip 4: Wees eerlijk over je gevoel, maar accepteer ook dat de andere twee dat ook mogen zijn. Het proberen om zwanger te raken is een enorm emotioneel proces, waarin het gevaarlijk is om gevoelens op te kroppen of niet te bespreken. Las momenten tussen pogingen in om te bespreken of er iets was wat je niet prettig vond, maar geef elkaar tussendoor ook zeker de ruimte om eerlijk te zijn. Soms kan dat minder leuk zijn, maar hoe meer je voor jezelf houd, hoe moeilijker het wordt om het er later over te hebben.

En nog een mini-toevoegings-tip die we van onze counselor Sjors hierover hebben geleerd. Repareer je dak niet als het regent. Laat je emotie even bedaren voor je er samen over gaat praten.

Tip 5: Vergelijk je traject niet met dat van andere wensouders. Elke combinaties van mensen, potjes en spuitjes, leeftijd, vruchtbaarheidsbehandelingen etc. is anders. En dan hebben we het nog niet gehad over de ellenlange zoektocht die er bij iedereen aan vooraf ging. Maak juist gebruik van de ervaring van andere stellen in je omgeving of online om te vragen of ze nog tips hebben. Niet alleen over hoe zwanger te raken, maar ook over hoe te wachten en hoe om te gaan met als het niet lukt. Wees niet jaloers, maar wees blij dat hun wens die net zo sterk is als die van jouzelf uit heeft mogen komen.

Voor alle bovenstaande tips heb ik m’n neus moeten stoten en het zal voor iedereen in deze fase ook keer op keer een leermoment zijn, waarbij je jezelf op de minst mooie manier tegen kan komen. Hoewel het voor iedereen anders is, hoop ik dat deze tips misschien bij sommige net dat kleine nodige beetje helpen om nog één keer rustig te blijven wachten.

Door het schrijven van de blog ongeveer 30 minuten niet aan de komende test gedacht… CHECK!

Door een paar elf uur durende werkdagen en de elfde van de elfde, wat hier in Brabant echt gevierd moest worden, liepen we een paar dagen achter met de blog. Daardoor kregen we wel van een aantal mensen de vraag waar de blog toch bleef, wat toch even die extra motivatie gaf. Het idee dat we niet in het luchtledige aan het schrijven waren, maar dat mensen ook echt lezen wat we schrijven. Dus voor degene die wat langer moesten wachten, sorry, maar hier zijn we weer.

Als het aan Wanda had gelegen waren we al een aantal weken eerder weer op dit punt gekomen, maar de nodige prikken en pillen waren nodig om alles weer op het juiste moment te krijgen. Na een aantal weken van “ass-shots of shots in the ass” kwam het weer lang verwachte telefoontje van dokter S. Alle hormoon levels waren hoog genoeg, dus de vliegtickets konden weer geboekt worden.

In Texas was iedereen start klaar om te gaan vliegen en in San Diego lagen er niet langer eggs on ice, maar babies on the rocks klaar om te gaan. Babies on the rocks was volgens Wanda de enige cocktail die ze hoopte de komende negen maanden te nuttigen. Ze had zich bezig kunnen houden met dingen voor haar nieuwe huis uitzoeken, maar haar gedachten en ook die van ons dwaalde steeds af naar het moment wat er nu steeds meer in zicht kwam. De terugplaatsing.

Chris en ik hebben voor alle “proost” momenten een fles koud staan in de koelkast om er bij te hebben en deze keer zou ook niet anders zijn. Deze keer was het de “tweede halve prijs” fles die we aanschafte toen we een flesje alcohol vrije wijn kochten voor een vriendin die in het zelfde schuitje zit. De benaming van de fles kwam vanuit het feit dat ze zich in Amerika toch wat schuldig voelde over hoe alles was gelopen en er plots best een deel van de prijs af kon.

Hoewel het alles wel plastischer maakte, konden we er wel om lachen toen deze fles bij de kassa zagen staan. Het was namelijk een wat ordinairdere versie van de gouden fles die we mijn familie gaven al die jaren terug toen we net starten. Lekker fout goud met glittertjes. Ook Wanda kon er om lachen en als we terug kijken hebben we deze keer nog meer lol gehad dan de vorige keer. Omdat iedereen wist wat er moest en ging gebeuren was er meer ruimte om, om de dingen te lachen en alles wat luchtiger aan te pakken.

Wanda werd ook deze keer weer vergezeld door aunt Linda die voor ons in dit traject ook steeds meer een speciaal plekje in ons hart krijgt. Ze is er niet alleen voor Wanda, maar ze kijkt er zegt ze ook steeds meer naar uit om Wanda’s ducht gaybands te ontmoeten. Ze was er dan op de grote dag ook weer vol liefde bij, net als Luc vanuit de agency. De een als Wanda’s emotional support aunt en de ander als doorgewinterde IVF veteraan en camera man.

Want hoewel we weer helemaal klaar zaten en wisten wat er ging gebeuren, was het ook weer binnen een figuurlijke poep en scheet voorbij. Het was zelfs plots een half uur eerder dan dat we dachten, dus we waren blij dat we alles konden terug kijken. Volgens dr. S was alles goed gegaan, Wanda voelde zich super en ook super groggy naderhand en iedereen kon weer even rustiger adem halen.

En hoewel alles tot nu toe lekker luchtig, grappen en grollen was deze poging, kwam nu toch die spanning weer beetje bij beetje binnen kruipen. Alles voelde anders, als we eerlijk zijn zelfs beter deze keer, maar zou de uitkomst dan niet toch weer helaas hetzelfde zijn. Zou dan voor ons misschien toch al twee keer scheepsrecht zijn? Het enige wat we weer kunnen doen is wachten.

Alle partijen zijn na weken zoeken en wachten weer bij elkaar gebracht! Wanda is er volgens zichzelf meer dan klaar voor, wij als het even kan nog meer en als laatste is er nu ook weer een eiceldonor in zicht. Wanda ziet het hele proces als een estafette triathlon. Wij verzorgen het deel van de zwemmers, het stukje op de e(gg)-bike is voor de fantastische Morgan onze eicel donor weggelegd en Wanda zelf gaat dan de eindsprint inzetten en de prijs (letterlijk) binnenhalen.

Onze zwemmers liggen al weer een tijdje “in het water”. Zoals we wel eens grappen kan je een Chris of Sander liever niet shaken or stirred krijgen, maar on ice moet zeker wel lukken. Startklaar liggen ze daar te wachten, dus het is nu even kijken of we de planning van beide dames synchroon kunnen krijgen. Iets wat even wat moeilijker lijkt te worden, omdat Morgan net als een echte top-atleet erg gewild is en nog een “fietstocht” in de planning heeft staan voor een ander team.

Samen met sports coach Dr. S hebben we gekeken naar wat de opties waren om toch niet weer op de bank te moeten wachten tot Morgan bij ons team kan aansluiten. Omdat Morgan de vorige keer zo’n fantastische opbrengst had, is gekeken of wij mogelijk als het ware mogen mee liften met de familie waarvoor ze nu eerst voor “aan het trainen” is. Dr. S had zelfs nog een plan achter de hand om de kans te minimaliseren als ons team te klein zou zijn, want ook Morgan is er on ice.

Omdat Wanda met haar planning ook het hele thuisfront mee moet nemen, komen we uiteindelijk op een datum uit over iets meer dan een maand. Dit deels om te kijken wat voor hand we deze keer gedeeld krijgen in aantallen eicellen en ook hoe alle uiteindelijke embryo’s getest worden. Hoewel Wanda en wij het liefst direct volle snelheid van start waren gegaan, weten we ook dat voor een goede wedstrijd een goede voorbereiding nodig is.

Voor nu zijn alle deelnemers bekend en kent iedereen zijn doel voor de wedstrijd. Alle handen bij elkaar en op 3 “team baby 2026″… 1..2…3!

De afgelopen “echte” weken ging er een flinke griep hier door het huis. Tussen al het gehoest en gesnotter bleef er weinig energie over om nog een blog te schrijven. Gelukkig mogen we in deze blog weer een aantal weken terug blikken naar waar we gebleven waren. In een tijd toen de zon nog scheen en het lekker warm was buiten.

Nadat we voor ons gevoel een maand hadden verspild met wachten, konden we kiezen om bij de pakken neer te zitten of om door te pakken. Ook al voelde optie één al nooit echt een optie, werden we nog meer aangemoedigd door onze cowgirl cheerleader. Ze zou het haar missie maken om die verloren tijd in te halen. En met met het olympisch niveau waarop ze zelf door alle onderzoeken was gegaan, waren we blij met deze sterke speler in ons team.

Ook bij de kliniek vonden ze dat dit niet had mogen gebeuren en daarom zouden ze er voor zorgen dat het nu als het kon zo goed mogelijk zou verlopen. En de eerste stap die gemaakt werd, was meteen al eentje een hele positieve kant op. Want waar we zelf hadden gedacht een nog kleiner groepje te hebben om uit te kiezen, bleek er één zeer specifiek profiel toegevoegd te zijn aan de lijst.

De eiceldonor waar Sander zich de vorige keer zo in herkende en waar we beiden op papier ook al een klik mee voelde stond er nu wel tussen. Het bleek dat niet alleen voor ons er allerlei dingen waren veranderd in de afgelopen weken. Zo had zij met een andere voorbereiding een super goede oogst gehad en helaas voor haar en haar partner, ging de verhuizing naar Japan niet door.

“Good things come to those who wait” waren Wanda’s woorden toen ze hoorde hoe snel het nu was gegaan na het lange wachten. Het enige wachten was nu nog op een akkoord om een bekende donor te zijn. Gelukkig hoefde we daar niet al te lang op te wachten. Want ongeveer 2,5 minuur na de bevestigingsmail van de kliniek kregen we al een enorm vrolijke en blije mail van de gekozen donor zelf, hoe leuk ze het allemaal wel niet vond. Met onderaan de afsluiten “Sending you all the love and luck for the times ahead, love Morgan”

De weken die volgen zijn voor ons traject niet al te spannend, maar gelukkig had Wanda genoeg te vertellen.

Ze waren eindelijk begonnen met het bouwen van haar nieuwe huis. Wij vonden het al super snel gaan, omdat ze daar niet al te veel steen gebruiken om te bouwen, maar voor haar kon het niet snel genoeg gaan. Ze woont nu nog steeds tijdelijk bij haar ouders, wat voor geen enkele volwassen persoon het “je van het” is, laat staan als je ook al je kids mee neemt.

Onderling weten ze het steeds beter te vinden, maar de locatie die precies tussen de twee scholen van alle kids in zit zorgt er voor dat ze flink veel extra uren in de auto zit. Dus elke middag voor ons komen de filmpjes binnen hoe de hele familie Walker wakker word getrommeld, slapende gezichten, wild haar en al. En elke ochtend krijgen we een mini tour van het huis van haar ouders, wat volgens haar (en ons) een soort tijdscapsule is van de 90’s.

En als Wanda één ding niet wil in haar nieuwe huis, is een huis vol met 90’s memorabilia. Geen badkamer vol met diep zee decor en wc-bril, overal tapijt en door het hele huis een country-kitch stijl. Zoals ze zelf over het laatste zegt ” Even I aint that country”. Daarom was zo ook maar wat blij dat ze naar het Design-Centre mocht om alles uit te zoeken voor haar huis. Iets wat Sander zo’n drie keer verkeerd verstond als “Disney-Cenre”, dus die hield zijn hart al vast met wat voor interieur ze zou eindigen.

Het idee was dat ze ons online mee zou nemen in alle keuzes om te kijken wat we er van vinden. Zou heeft de ene helft van dit huwelijk een hele andere smaak dan de andere, maar vooruit we zouden mee kijken. Maar in plaats van dertig tinten marmere keukenbladen en kastjes, kregen we alleen een filmpje van een overprikkelde Wanda, die blij was dat het allemaal gekozen was en dat ze weer naar buiten mocht. Net zo’n shop-a-holic als ons dus.

Voor ons zelf was het vooral weer wachten op een mail vanuit Amerika, over een mail die zij hopelijk hadden ontvangen uit Mexico. Echter werden het vooral veel onbeantwoorde mailtjes van Nederland naar Amerika. Door het tijdsverschil en de vakanties die er tussendoor liepen, was het er tussendoor geglipt dat ze ondanks onze herinneringen na de eerste “Ja ik wil” niets meer van haar hadden gehoord. En daar zaten we dan… wel een maand, maar geen stap verder.

De twee weken die volgde na het gesprek met de IVF arts waren vooral wacht weken. Nog even niet de wacht weken om te zien of we zwanger zijn, maar de weken waarin we moeten wachten of alles okay is met de gekozen eiceldonor. Wil ze aan ons doneren, kan ze in de tijdsperiode die we willen en is ze okay met de extra eisen die we vanuit Nederland stellen. Want zoals we eerder al eens vertelde, moet ze in tegenstelling tot de reguliere Amerikaanse regels, ook een bekende donor zijn voor onze kleine(n).

De donor waarvoor we uiteindelijk hebben gekozen hebben we als bijnaam Emo Kaatje gegeven. Ze heeft op de foto namelijk veel weg van het jongere zusje van Chris, die we altijd al Kaatje noemen. Het grote verschil met de donor, is dat zij op de foto’s vooral in het zwart gekleed is en met meerdere soorten kleuren in haar, haar is vastgelegd. Verder heeft Emo Kaatje een profiel waarin ze heel vriendelijk en open over komt en het belangrijkste van alles, ze is helemaal okay met het zijn van een bekende donor!

Voordat we verder kunnen gaan, moeten we wederom al het papierwerk in orde hebben. Gelukkig stond Corperate-Chris al gelijk weer klaar om alles uit te zoeken en eventueel op te stellen. En omdat hij het meeste van het vorige contract kan gebruiken, kan het gelukkig ook voor een lagere prijs. Iets wat het Amerikaanse prijskaartje altijd heel erg welkom is.

Vanwege het tijdsverschil is het soms wat moeilijker om dingen geregeld te krijgen. Wanneer ons werk hier in Nederland klaar is, moeten we vaak nog de paar uur die we hebben gebruiken om via mails met Christina (Clinical-Chris) er achter te komen of er al nieuws is en of alles goed loopt. De hoop is altijd om zo veel mogelijk geregeld te krijgen in die paar avond uurtjes, want tegen de tijd dat we hier weer op staan om te gaan werken, zijn ze daar al weer ruime tijd gesloten.

Helaas komt het vaak genoeg voor dat we niet dezelfde dag het antwoord kunnen krijgen wat we willen en gaat het wachten weer een dagje langer door. Omdat Emo Kaatje tegenwoordig in Mexico woont voor haar werk, is het nog extra zoekwerk en voor ons dus weer extra wachtwerk om te kijken of alles gaat lukken. Het gevoel van niks kunnen doen is en blijft het moeilijkste deel van dit hele proces. Maar meer dan wachten, kunnen we voor nu niet doen…

Een weekje nadat we het slechte nieuws hadden gehoord hadden we een evaluatie gesprek met onze IVF arts. In de tussentijd had hij al gekeken naar alle lab uitslagen van Wanda voor en na de terugplaatsing en het genetisch lab voor de kwaliteit van de embryo. We zouden gaan zitten om te kijken of er iets gevonden kon worden wat een volgende poging anders of beter kon.

Uit zijn onderzoek en overleggen kwam helaas dat we vooral heel veel pech hadden. Want net als bij het normale proberen, lukt het ook niet bij elke poging. Alles in de baarmoeder zag er super uit, de embryo ook en Wanda’s lichaam had alle medicatie goed tot zich genomen. Maar helaas zaten wij net in de 15% kans groep waar het niet lukt.

Hoe vervelend het ook was dat er hierin niets was wat we beter konden doen, snapte we wel dat het ook gewoon pech konden hebben. Zoals we Wanda ook vertelde (en ze was heel trots op onze poging tot Texaanse spraak) “This isn’t our first rodeo”. We weten maar al te goed dat het niet altijd raak is en dat ook als het raak is het nog erg lang de billen samengeknepen houden of het wel goed komt.

Het enige wat de arts ons wel wilde aanraden, was het wisselen van eicel donor. Want wat we hier nog niet hadden gedeeld, was dat de eicel punctie heel erg had tegen gevallen. Zo erg, dat we aan het eind van alle stappen slechts genoeg hadden voor één terugplaatsing. Iets waar ze niet op hadden gerekend, maar wel iets waar ze al in het begin heel realistisch over hadden gesproken.

We hadden voor deze donor gekozen, omdat we qua gevoel een enorme klik met haar hadden. Omdat de kliniek ons een aantal donoren aanraadde die al vaker goed resultaat hadden gehad met hun punctie, werd die keuze enorm uitgedund. Ook de donor die Sander stiekem al een beetje in zijn hoofd had voor als we weer door zouden gaan, zou net de volgende maand naar Japan verhuizen en viel dus af.

Verrassend genoeg zat er ook iemand tussen die we beiden al eerder langer hadden bekeken en met wie we ook dachten een klik te hebben. Helaas viel zij af, omdat ze voor de Nederlandse wet al meer gezinnen had helpen ontstaan dan toegelaten was.

Gelukkig deze keer wel vergezeld door Wanda die ook met alle liefde mee dacht en bladerde. Zij zelf was alleen maar liefde geweest sinds de mislukte poging. Ze vond het vooral zo jammer voor ons, omdat ze zo hoopt ons te mogen helpen met het starten van een gezin zoals zij heeft. En zo bladerde we met z’n drieën nog even door alle profielen. Two Dutchies and a cowgirl.

Het zou gemeen zijn om deze keer te beginnen zonder aan te geven dat het niet positief eindigt. Want helaas is dat deze keer niet zo.

Na de terugplaatsing volgde de wachtweken. Eigenlijk net zoals in Nederland met Maartje destijds. Er waren deze keer alleen twee grote verschillen. Als eerste had het geen zin om een traditionele zwangerschapstest te doen. Want door alle medicatie die Wanda op dat moment gebruikte, zou de kans op een (vals) positieve test te groot zijn.

Ten tweede konden we niet als doel voor ogen blijven houden dat we vooral voorbij de geplande ongesteldheid moesten komen, omdat ook dit door de medicatie die Wanda gebruikte juist zo veel mogelijk werd uitgesteld. Dus voor nu was het om de zoveel dagen lab afnemen en afwachten. Twee weken lang.

Nou waren we tijdens ons traject in Nederland naar ons gevoel al een stuk beter geworden in het wachten. Vooral door schade en schande, omdat je op een gegeven moment hoe moeilijk dan ook moet accepteren dat je er nul invloed op hebt. En vooral nu we met de terugplaatsing voor ons gevoel nauwelijks door hadden gehad wanneer er iets werd terug geplaatst (niet dat we bij Maartje voor het grote moment in bed kropen) voelde het soms nog minder tastbaar.

Gelukkig was daar Wanda die ons er elke dag wel aan wist te herinneren. Door onder meer alvast te praten over hoe haar vorige zwangerschappen waren en wat ze dacht dat er allemaal stond te gebeuren en welke babyspullen er met de verhuizing mee zouden gaan. Want in de tussentijd was het toch eindelijk zo ver en had Wanda eindelijk een nieuw huis gevonden. En hoewel het nog gebouwd zou moeten worden en deel één van “the great migration” terug naar haar ouders zou zijn, heeft ze zo enthousiast door de telefoon geschreeuwd dat het was gelukt, dat we zonder twijfel haar ook zonder telefoon nog hadden gehoord.

Omdat een embryo op het dag vijf moment wordt terug geplaatst en je altijd twee weken “cadeau” krijgt, moesten we volgens Doctor S niet verwachten dat er al zwangerschapskwaaltjes zouden zijn voordat we gingen testen. En gingen ook die twee weken grotendeels voorbij, tot Wanda 3 dagen voor de test plots misselijk werd, gevoelige borsten kreeg en veel vermoeider was dan normaal.

Toen ze bij het prikken van het HcG te horen kreeg dat het misschien die zelfde dag al bekend zou zijn, kon zowel zij als wij geen van allen meer slapen. En geloof ons als we zeggen dat je met een tijdsverschil van 9 uur met heel veel spanning tot na middernacht wacht of er misschien toch al gebeld wordt door de kliniek. Maar helaas kwam er die dag nog geen bericht binnen.

Het nare van dat tijdsverschil, is dat de kliniek daar open gaat op het moment dat ik van werk naar huis rijd. Een rit die er bekend om staat dat ik enorm veel file onderweg tegen kom en dat het telefoontje waarschijnlijk dan zou komen. Een rit waarin je dan, net als in alle dagen daar voor ongeveer elke zwaaiend kind in de auto naast je, elke ooievaar op een lantaarnpaal als teken wil zien, om jezelf gerust te stellen dat het telefoontje zometeen goed gaat zijn.

Maar helaas, zoals we al zeiden eindigt deze blog niet met het positieve nieuws dat we hadden gehoopt. Terwijl ik muur vast stond tussen andere auto’s, op de plek waar ik al 15 minuten stond, kreeg ik het telefoontje dat er helaas geen positieve test was. Dan staat je wereld toch even helemaal stil. En toen alles weer een beetje binnen kwam en de auto’s ook weer met een slakkengang begonnen te bewegen, mocht ik Chris hetzelfde nieuws vertellen. Ongeveer 1,5 uur voor we elkaar daarna eindelijk zouden zien.