En daar was je dan (deel 1)

Het is al best even stil geweest. Niet omdat het slecht ging, maar omdat we even een soort van blog-verlof hadden. De afgelopen weken hebben we lekker genoten van met z’n drietjes zijn en nu thuis met Dodo er bij met z’n viertjes. Maar voor iedereen die dit leest, gaan we eerst nog even een aantal weken terug naar toen we nog met twee waren.

Eén juni reisde we af naar Texas. Twee vluchten, één autorit en bij elkaar heel veel uren later kwamen we aan bij Wanda thuis. Die eerste avond net voor middernacht was het vooral voor iedereen even een korte knuffel en snel naar bed. De andere dagen was het elke dag alsof het nooit anders was geweest. De kinderen kwamen gelijk bij ons op de bank zitten, wilde alles weten, moesten en zouden Nederlandse woordjes leren en kletste ons de oren van het hoofd. Zelfs Wanda was er een beetje verbaasd over.

Eén juli was Mats uitgerekend, dus we zouden in principe nog vier weken hebben voor de kleine grote man er zou zijn. Om de echte Amerikaanse experience te krijgen zijn we gelijk de eerste week naar de “Big 3” geweest. Waar je in Afrika de Big 5 moet hebben gezien, was dat hier de Walmart, de Target en de Costco. Supermarkten met met minimaal 40 rijen aan keuzes van eten tot kleding, tot volledige opblaasbare waterglijbanen. Voor de weken er op waren deze drie altijd een uitje, want behalve alle gangpaden afstruinen, was het ook lekker koel in de airco.

En airco was ook zeker een must in de periode dat wij er waren. Op twee tropische stormen na, was het elke dag richting de veertig graden en volle zon. Als het idee van schorpioenen, slangen en coyotes in de buurt je niet binnen hielden, was het de zinderende hitte wel. Gelukkig was er ook airco in het ziekenhuis tijdens de doktersbezoeken. Want waar we bij de eerste in person echo een warm gevoel van binnen kregen toen we zagen dat meneer nog meer gegroeid was (93ste percentiel), kregen we het Spaans benauwd toen Wanda ook al 1 centimeter ontsluiting had.

Nou leerde we al snel dat dit niet meteen betekende dat we door reden naar de beval kamers, maar wel dat onze kleine colossus een stuk eerder gehaald zou worden dan gedacht. Het rustig nog even rondhangen en relaxen, veranderde al snel in het snel nog regelen van dingen zoals co-sleepers en sterilisatoren, voordat Mats daar twee weken van te voren op 18 juni werd geboren.

Het eerste nachtje als gezin brachten we door in het ziekenhuis. Wij met z’n drieën een kamer en Wanda iets verderop in de gang haar eigen kamer. De verpleging was verrast over hoe vaak we wel niet over de gang heen op en neer liepen tussen de kamers. Dan gingen we weer even bij haar op de kamer zitten, dan kwam zij weer even bij ons kijken en laat in de avond plunderde we de personeelskantine van alle snacks en mini pizza’s om de eerste nacht door te komen met wat we al verwachten minimale slaap.

Na die eerste nacht mochten we al vrij snel door naar huis. Daarover meer in deel 2. Omdat Mats een stuk dikker werd geschat en uiteindelijk vooral heel lang was, hadden we maar één pakje meer naar het ziekenhuis wat hem echt paste.