De laatste loodjes deel 2

Zoals we de vorige keer al zeiden, wegen deze loodjes het zwaarst. Wanneer we Wanda zagen, zag het er voor ons al uit alsof deze loodjes fysiek ook steeds zwaarder werden. Dat werd ook nog eens bevestigd bij de laatste groei echo van de al lang niet meer kleine man.

Kleine puck-e-rino loopt ongeveer 2,5 week voor qua groei en gewicht. In het 93ste percentiel zoals de arts het benoemde. In andere woorden, zijn er 92 van de 100 babies gemiddeld kleiner en slechts 7 groter. Iets wat we ergens heel leuk vonden, maar wat ook kon betekenen dat kleine pucks grote dag, mogelijk een stukje naar voren geschoven kon worden. Gelukkig kunnen we er nu rekening mee houden en zitten we sowieso rond die tijd al ruimschoots in de states.

Naast het gewicht en de lengte konden we op deze echo ook alvast zien dat de kleine man wat vetrolletjes heeft en al zelfs een flinke bos haar. Volgens Wanda was het op de echo al zichtbaar dat Puck meer haar had dan ik (Sander). Om mijn eigen “wilde haren” nog een keertje los te gooien, zijn we met een klein groepje vrienden nog één keer flink wezen stappen. Uit de provincie, naar de grote stad. Want volgens hen zou ik nooit meer kunnen stappen nadat de kleine grote man er was.

Misschien niet meer zo ontzettend wild als vroeger, maar zeker net zo gezellig zijn we de hele dag in Amsterdam geweest om daarna aangeschoten terug naar huis te rollen. Een geslaagde avond, maar als ik alleen al mijn zwagers mag geloven, niet de laatste keer aan de tap.

Naast “nog één keer flink stappen” stonden er nog heel veel andere dingen op de check list van dingen die voor de bevalling gedaan moesten worden. Een belangrijke was het kiezen van een geboortekaartje. Net als bij het kiezen van een eicel donor, dachten we dat het, het slimst was om apart van elkaar te kijken wat er leuk vonden, om daarna samen een eind besluit te maken. En wat blijkt, onze smaak qua grafisch design liggen toch echt wel heel wat verder uit elkaar dan onze smaak qua vrouwen. Iets wat gelukkig na een aantal avonden klikken en kijken toch nog is opgelost voor we de oceaan over vliegen.

Zo aan het eind van deze blog, is er voor ons al weer de eerste week van verlof geweest. En wanneer jullie dit aan het lezen zijn, zitten wij hopelijk in een vliegtuig ergens hoog boven de oceaan. Op weg om eindelijk op dezelfde plek te zijn als Wanda en die precies-groot-genoege, kleine man.