Categorie archief:Geen categorie

Wat zou dat toch mooi zijn. Chris en Sander hebben mij gevraagd een blog te schrijven. En dat doe ik maar wat graag. Een blog over dromen. Iedereen heeft ze, klein of groot, haalbaar of niet.

Ook ik heb dromen. Zou nog graag mooie reizen maken, de kinderen gezond en gelukkig op willen zien groeien en alle mensen die ik lief heb daar zo lang mogelijk van mee laten genieten. Maar ja, de meeste dromen zijn bedrog.

En dat geldt voor sommige mensen ook met een kinderwens. Homo- of hetero stel, ongewenst kinderloos lijkt mij vreselijk zwaar. Gelukkig hebben wij het geluk twee (b)engeltjes van kinderen te hebben. Maar dat is niet voor iedereen weggelegd. 

En zo las ik dit ook een flink aantal maanden geleden in een van de eerdere blogs van Sander en Chris. Het verhaal greep me aan en weken later was ik het nog niet vergeten. Ik zocht de blog op en las in 1 ruk alle andere blogs uit. En na de laatste woorden dacht ik nog maar 1 ding: deze droom wil ik laten uitkomen.

De meeste mensen hebben het verhaal gevolgd maar hebben mijn idee hierachter niet meegekregen. En dit wordt ook niet door iedereen (helemaal) begrepen.

Twee goede zwangerschappen en twee goede bevallingen later heb ik niets om over te klagen. Ja bevallen doet pijn en ja zwanger zijn is niet altijd een pretje. Maar wat je ervoor terug krijgt is werkelijk onbetaalbaar. En hoe mooi kan je zijn als je dit aan twee mensen cadeau mag doen.

Of ik het niet moeilijk vind om het kindje weg te mogen geven? Nee, want dat is het hele idee van draagmoederschap, zo stap je erin. De bedoeling is dat we na de bevalling elkaar toch met enige regelmaat blijven zien. Zo kan ik vanaf een afstandje het kindje toch zien opgroeien. Of ik zelf geen kinderen meer wil? Nee, wij zijn als gezin compleet en juist bijna uit de luiers (Yesssss). Maar of ik dan toch zwanger wil zijn? Er is niets mooiers dan het groeien van een wondertje in je buik. Het voelen trappelen en bewegen. Dus ja dat wil ik zeker wel.

Het aller allerliefste wil ik vooral de droom voor Chris en Sander uit laten komen. Want het zijn niet alleen twee hele lieve mannen, maar ze verdienen ook al het geluk en liefde. Bij deze beloof ik plechtig dat ik mijn uiterste best ga doen om hen hierbij te helpen. En ik weet dat zij ook mij hierin door dik en dun gaan steunen. 

En voor nu, dromen we nog even verder, want ja, als dromen nou eens uit konden komen…..

Als goedgelovige katholieke zuiderling ben ik onder meer door mijn oma opgevoed met allerlei kleine (bij)gelovige versjes en tierelantijntjes. Zo betrap ik mij er zeker een paar keer keer per jaar op dat ik begin met “Heilige Anthonius mijn vrind….” als ik weer eens mijn bril of sleutels kwijt ben en rijd ik al jaren met de heilige Christoffel als hanger aan mijn bos. De heilige voor een veilige reis voor degene die hem niet kennen en volgens Chris met mijn rijgedrag zeker nodig.

Heel kerkelijk waren en zijn we nog steeds niet. Het meest katholieke wat we jaarlijks doen is het vieren van carnaval. Aan de periode van vasten daarna wordt vaak wat minder enthousiast aan meegedaan. Maar nu we steeds concreter bezig zijn met dingen rondom onze kinderwens, merk ik dat ik toch wat vaker richting de Sint-Jan hier in Den Bosch trek om een kaarsje aan te steken. Gewoon omdat het kan en stiekem in de hoop dat het iets doet. De wens is nou eenmaal de vader van de gedachte.

Rationeel gezien weet je eigenlijk wel beter dan er in te geloven. Als bijvoorbeeld een kaarsje in de kerk voor een geslaagde zwangerschap zou zorgen, zou het Vaticaan verplicht brandveiligheidscursussen moeten geven. En ik denk dat ik voor iedereen spreek dat we blij mogen zijn dat gelukssokken en onderbroeken niet echt werken, maar gewoon na elk geluksmomentje weer in de was kunnen.

Gelukkig heb ik het getroffen dat ik maar één (bij)gelovige punt van een verder hele nuchtere driehoek ben. Die maken het loslaten van het idee van invloed hebben voor deze geboren control freak toch steeds weer een beetje makkelijker. En voor nu gaat deze driehoek vooral proberen drie keer te niezen. Want wat je ook gelooft, regen met carnaval wil natuurlijk niemand.

Er begint steeds meer schot in de zaak te komen op onze weg. Na al die tijd zoeken naar een draagmoeder, picnics bezoeken en de kinderafdeling van de Hema plunderen lijkt het echt alsof het dit jaar kan gebeuren. Nu al het papierwerk is getekend is het alleen nog zoeken hoe en wat Maartje en wij gaan beginnen.

En daarvoor hebben we toch weer wat boekwerken nodig. Want hoe dit soort zwangerschappen tot stand komen leren ze je niet op school, en ook de bloemetjes en de bijtjes hoefde hun kelkjes en angels niet in het ziekenhuis te halen. Gelukkig is er veel te vinden op internet over hoe we dit het beste kunnen aanpakken dus we vermaken ons wel met het uitpluizen, het probleem is alleen dat niet alleen de nuttige informatie maar ook de nutteloze of minder leuke informatie op dezelfde plek te vinden.

En zeker die minder leuke informatie houdt één van ons twee dan ook al weken wakker (de ander niet, die valt zoals gewoonlijk nog steeds in slaap zodra een kussen zijn blikveld betreed). Want wat nou als er voor of tijdens de zwangerschap iets mis gaat? Een miskraam, zwangerschapsvergiftiging, zwangerschapsdiabetes, auto ongelukken, kraamkoorts, half zusjes die hun moeder vergiftigen uit jaloezie, HET KAN ALLEMAAL!!!

Goed, dat laatste zal niet zo snel gebeuren wat de twee zusjes in kwestie zijn (hoewel donderstenen) te lief om zoiets te doen, maar de rest gebeurd vaker dan men denkt aldus ons onderzoek. En dit zijn dingen waar je je grotendeels niet op kunt voorbereiden, het komt neer op geluk of pech. Iets wat een van ons wel heeft geaccepteerd en de ander gelukkig steeds beter.

Het zorgt natuurlijk soms voor frustratie, vooral als baby’s en zwangerschappen meer de boventoon lijken te gaan lijden dan andere dingen. Nou denk je na alle die jaren te hebben doorstaan je tegen alles bent opgewassen, zou je bijna denken dat Google te veel roet in het eten gooit. Want terwijl de een het hele huis op stelten zet uit stress en de ander op de bank ligt te chillen alsof het zomervakantie is wordt er heen en weer soms wat woorden gegooid of het niet wat rustiger kan en waarom de box op de verkeerde kamer staat (alsof feng shui rust kan brengen in dit huis).

Gelukkig is er nog steeds genoeg liefde in huis om elkaar niet om te leggen, en na wat goede gesprekken is er zelfs begrip voor elkaars reactie de hoek om komen kijken (communicatie helpt, wie had dat gedacht) dus dit is gewoon iets om later om te lachen. Door naast de nu nog denkbeeldige baby nu al in de watten te leggen en weer wat tijd voor elkaar te maken begint er weer wat meer rust in de tent te komen. Maar als ik vannacht weer naast een tolletje in bed lig ga ik die box toch maar verplaatsen, toch maar voor de zekerheid.

Ik denk dat iedereen wel weer goede voornemens had dit jaar. Ook ik had er weer een aantal op mijn lijstje gezet, maar moet nu na blue monday wel toegeven dat er nog niet elke week drie keer gesport wordt en dat niet elke maaltijd op tafel super gezond is. Gelukkig heb ik dit jaar genoeg goede voornemens bedacht, dat er een paar voor nu nog haalbaar lijken te zijn. Eén daarvan is het lezen van 15 boeken voor het einde van dit jaar.

Hoewel dat voor de meer fervente lezers hier een eitje is, is dat voor iemand zoals ik met een snufje ADHD best wel een opgave. “Als ie ’t in z’n kop heeft, heeft ie t niet in z’n kont” is een groot deel van mijn leven mijn credo en staat nog net niet in fout-gespeld Latijns op mijn borst getatoeëerd. Dat laatste ook omdat het hyperactieve deel dan helaas weer niet over slaat op mijn goede voornemen om meer te sporten. Maar we dwalen af…. (zal dat snufje wel weer zijn).

De voorkeur voor leesvoer gaat sterk richting alles wat met ouderschap, vaderschap en een kinderwens te maken heeft. Zelfs mijn eigen consultatiebureau boekje van vroeger heb ik pas in één ruk uit gelezen. Voor wie het wil weten, ik was een gezonde baby alleen had niet de beste coördinatie en fijne motoriek. Voor wie het wil zien, zet mij een keer op de dansvloer en het is nog steeds even zichtbaar.

De teller van boeken staat op het moment op drie. Als we voorlezen niet mee rekenen misschien toch maar twee. Het Bumba zoekboek zou de lijst sowieso niet hebben gehaald (grotendeels omdat ik door een driejarige werd ingemaakt met het zoeken naar een poes en een ei), maar “Dag drol” komt toch zeker op de reserve lijst te staan voor het geval ik rond de kerst nog worstel met boek nummer 14. Het boek is trouwens een echte aanrader! Je vliegt er zo doorheen en als verpleegkundige kan ik zeggen dat mijn oude lesboeken er nog een puntje aan kunnen zuigen als het aan komt op alles begrijpelijk maken.

De behoefte om extra te lezen over alles rondom zwangerschap en ouder worden hoeft denk ik niet uitgelegd te worden. Hoe echter het idee van een zwangerschap of vader worden wordt, hoe beter ik voorbereid wil zijn.

Gelukkig schrik ik door alles wat ik de afgelopen jaren al heb gelezen niet meer op van hele nieuwe dingen en geeft dit wat meer rust. Wel leerde ik pas als je kindje extra krokante plekjes krijgt na de geboorte je dat “berg” noemt. Iets wat niet besmettelijk is, gewoon weer over gaat en een stuk liever klinkt om over je eigen kind te zeggen dan krokant.

Met nog 5 dagen in deze maand en nog meer dan 100 pagina’s te gaan, wordt het wel weer eens tijd om de laptop dicht te klappen en terug naar de bank te verhuizen om verder te lezen. Nog maar 13 boeken te gaan.

Het begint steeds meer gewoon te worden om bij Maartje en de kinderen over de vloer te komen. Elk bezoek volgt ongeveer hetzelfde patroon.

Enthousiast lopen we naar de deur die door een van de kinderen “spontaan” open wordt gegooid (we sturen een live locatie dus ze weten precies wanneer we voor de deur staan). Nog voor we tijd hebben onze jassen uit te doen of Maartje een knuffel te geven worden naar de knutsel tafel gesommeerd om te puzzelen/kleien/zoveel glitter in te ademen dat we sterretjes zien. Vijf korte minuten later wordt de volgende bezigheid op tafel gegooid en durft Maartje eindelijk de twee Tasmaanse duivels te passeren om een knuffel te pikken en koffie aan te bieden.

Vervolgens spelen we een half uur zeven verschillen spellen waarbij de oudste heeft besloten dat zij en Sander mogen winnen en ik niet. Wat dus best een ramp is want ik kan dus niet tegen m’n verlies. Maar goed. Zij kan niet tegen van die monopoly-huisjes in dr neus dus ik pak dr nog wel. Ondertussen proberen we dus bij te praten met Maartje op de momenten dat de wervelwinden geconcentreerd aan het valsspelen zijn (okay zij spelen niet vals, ik wel. IK LAAT ME NIET INMAKEN DOOR EEN 6-JARIGE JA!?)

Dan ergens tussen lauwe en koude koffie in schiet die koffie dus weer te binnen en gaan we even echt met Maartje bijpraten terwijl de kinderen naar dj Tiësto luisteren en hun eigen rave houden. En dit klinkt misschien bijzonder voor kinderen van drie en zes, maar als je ze ziet rondspringen klopt het echt helemaal. Kinderen zijn blijkbaar gemaakt voor hakken en headbangen, beter dan wij. Ik heb voor de grap geprobeerd mee te doen en nu doen m’n knieën dus pijn en is die vloeistof in m’n slakkenhuis nog aan het klotsen, ik ben wederom dus lichtelijk gepikeerd dat ik door kinderen wordt ingemaakt.

Halverwege BlaBlaBla en OwOwOw (hoe schrijf je dat mama?) wordt nog verlegen gevraagd of we blijven eten en als de muziek eindelijk zacht genoeg staat om het antwoord te horen wordt er gevochten om wie naast Sander mag zitten. Verder hebben die tantes dus helemaal geen favoriet of zo. Ik troost me maar met het feit dat Maartje ook net zoveel aandacht van ze krijgt als een kamerplant.

Terwijl Maartje aan het koken gaat (vooruit een kokende kamerplant dus) spelen we verstoppertje. Maar dan echt verstoppertje. Tot honderd tellen en als je binnen een minuut gevonden wordt krijg je twee kinderen op je nek en wordt je ter orde geroepen op een manier waar zelfs die schreeuwlelijken in het leger bang van zouden worden. Gelukkig maakt het hier niet uit wie wint; de meiden of Sander. Zolang ik het maar niet ben.

Tijdens het avondeten kunnen we eindelijk echt lekker en goed bijpraten met Maartje want de dames hebben hun mond vol met GROENTE! DEZE KINDEREN ETEN GROENTE! De eerste keer dat ik het zag rolde m’n ogen bijna hun kassen uit. Maar goed, gelukkig eten ze hun pasta tenminste alleen maar zonder saus dus ik ben er toch van overtuigd dat het echte kinderen zijn.

Na het eten spelen we nog even en dan moeten ze naar bed. Er wordt ruziegemaakt wie door Sander mag worden voorgelezen en de verliezer moet het maar met mij doen. Maartje moet maar op de gang staan toekijken of zo, of gaan strijken. Stofzuigen? Wat ze ook doet, zolang Sander maar bij hen voorleest zal het ze een worst zijn wat er verder in huis gebeurt.

Als de kinderen op bed liggen stappen wij de auto in om weer de lange weg terug naar huis te maken. Uitgeput en tevreden zitten we in de auto, elke keer lijken die “vlinders” voor Maartje weer toe te nemen. Hoe vaker we haar zien hoe zekerder we zijn dat we dit gewoon met z’n drieën moeten doen, het voelt alsof we ons huwelijk hebben uitgebreid zo goed is de klik. En niet alleen Maartje is en blijft geweldig, ook de grote zussen voor onze frummel zijn fantastisch. En heel cool dus, gezien ze binnenkort hotels en huisjes kunnen niezen….

Nu er geen continent meer tussen zit, is het weer een stuk makkelijker om langs te gaan bij Maartje en de rest van haar gezin. En nu alles er bijna op zit met de contracten, de counseling en alle andere romantische rompslomp, komen we in een lekker rustig vaarwater met z’n drietjes.

Rondom ons heen wordt nu wel steeds vaker gevraagd of we dan al zijn begonnen of bijna gaan beginnen, maar dat stukje houden we voor nu lekker voor ons zelf. Als we het met z’n tweetjes hadden kunnen redden had er waarschijnlijk niemand weet van gehad tot het niet meer met een stretch broek en grote trui te verbergen was. En hoewel het na de feestdagen soms lijkt alsof ik richting de 10 weken ga, is het bij lange na niet zo ver. Nee de orde van de drie-eenheid heeft besloten op dat gebied even op zwart te gaan.

Het fijne aan elkaar steeds beter kennen en al het geregel kunnen afsluiten is dat er tijd en rust in de tent is om lekker even op de koffie te gaan. Zo ook afgelopen zondag bij Maartje thuis. Omdat er tijdens de koffie en het kletsen ook gepuzzeld werd (en ik moeilijk kan stoppen als die dan niet af is), heb ik vooral koude koffie gedronken. Schijnbaar is dat iets waar je als ouder met jonge kinderen sowieso aan moet gaan wennen en wordt je er ook nog eens mooier van. Of dat laatste echt is of iets is wat moeders elkaar onderling wijs maken ga ik maar niet uit zoeken. Mijn koffie was koud en ik voelde mij prachtig.

Naast het puzzelen en spelletjes spelen hebben we gezellig een rondje door het dorp gefietst om eens wat meer te laten zien van waar ze wonen en waar de kinderen op school zitten. Hoewel dit soort momenten soms wat kneuterig over kan komen voor de lezers die elke week hopen op een positieve test of echo, genieten wij er op en top van. Het voelt stiekem als een hele eer om zo deel uit te maken van een anders gezin dat er niet per se iets moet of hoeft als je komt. Dat het gewoon is dat de kids bij je op schoot komen, dat ze kletsen over alles wat ze de afgelopen weken hebben gedaan en het allemaal de normaalste zaak van de wereld is.

Het is heerlijk rustig en voor een drie-eenheid die alle drie graag de controle heeft en dingen geregeld en af wil hebben, gaan we hier alle drie verrassend goed mee om. Er komen vast nog genoeg spannende tijden aan. Voor nu ga ik mij maar eens op peppen voor een nachtdienst, met een door deze blog geschreven te hebben weer koude kop koffie. Jongens wat zal ik vannacht stralen.

Zoals jullie gemerkt zullen hebben zijn we er even een paar weken tussenuit geweest. De een noemde het welverdiende rust, een ander had het over luxe paarden op vakantie en weer een volgende vond ons luie donders die gewoon met smoesjes kwamen om niet te schrijven. En alle drie hebben ze gelijk, iets wat ik zonder schaamte durf toe te geven.

We hebben de koude kerstdagen namelijk met de familie van Sander doorgebracht in Zuid Afrika, twaalf man sterk zijn we de kou ontvlucht onder het mom van het 40 jarige huwelijk van opa en oma. Zo’n ontsnapping begint met een vlucht van elf uur wat alle volwassenen dood eng vonden. Niet dat we bang zijn om te vliegen, nee, 11 uur met 4 kinderen zonder WiFi is echt veel enger dan in een metalen blik 10 kilometer boven de grond vliegen. Maar eerlijk is eerlijk, ze hebben zich hartstikke goed gedragen dus misschien stelde we ons gewoon aan.

Eenmaal geland en alle winter truien uitgeworpen konden we door naar onze eerste locatie, een wijnboerderij in Franschhoek. De drie dagen die we hier verbleven zouden dan ook in het teken van wijn en eten staan, iets wat ons allen op onze buik geschreven staat. Behalve dan Sander want die was helaas getroffen door een buikgriep dus genieten was er voor hem niet bij. ‘Maar’ sprak een neefje ‘hij drinkt toch geen wijn meer dus hij mist in ieder geval niet zo veel’.

Na drie dagen was de wijnkelder behoorlijk leeg en het zwembad ook door alle bommetjes en was het dus verstandig naar de volgende locatie te gaan; de Safari. Drie dagen ging de wekker om half 5 ‘s ochtends zodat we om kwart over 5 op pad konden. Sander had de eerste twee dagen nog steeds zwangerschapsverschijnselen en mocht deze dans ontspringen en achterblijven, mits hij op de jongste twee zou passen en deze dus in leven waren als we terug kwamen. Heeft hij overigens erg goed gedaan, zo goed zelfs dat hij vier tekeningen als beloning in z’n koffer mocht proppen. Ik maar twee. Niet eerlijk.

Maar goed, de rest zat elke ochtend (en elke middag nog een keer) in de auto om dieren te spotten. En dat hebben we gedaan, en veel! Zelfs de big 5 hebben we van ons lijstje kunnen afstrepen. Nou ja bijna dan, het jachtluipaard was er niet, maar die vervangen we gewoon door een cheetah. Lijken allebei op een grote, toch dunne Dodo. We hebben schildpadden geaaid, stekels van een plant gegeten en ons ontpopt tot halve Freek Vonk-en.

Maar ook hier hadden we op een gegeven moment dus alles ervaren wat de locatie te bieden had (zelfs slangen bij het zwembad) dus hup, iedereen weer de bus in en op naar de laatste locatie; Kaapstad. Hier hebben een aantal van ons gezelschap een berg beklommen (wij niet want Sander was die dag jarig, hè wat jámmér nou) en zijn alle volwassenen (met uitzondering van opa en oma want die hadden het al eens gedaan) van een berg gesprongen, vastgebonden aan een vlieger. Verder hebben we hier dus verjaardagen gevierd, niet alleen die van Sander maar ook die van ons oudste neefje, en hebben we ons weer lekker vol kunnen proppen met belachelijk lekker eten.

Maar zoals alles kende ook dit stukje paradijs een eind en mochten we de horror van vliegen met kinderen weer trotseren. Gelukkig vlogen we de terugweg in de nacht dus sliep vrijwel iedereen dus deze vlucht was veel minder eng.

En dan kom je weer in Nederland, denk je klaar te zijn met al het genieten, staat oudejaarsdag voor de deur! Sander moest helaas weer werken maar ik ben gezellig naar mijn ouders gegaan om daar wafels te eten de verjaardag van mijn vader te vieren. En natuurlijk souveniertjes uit te delen, kerst in te halen en op te scheppen met m’n zomer-kleur, dat mag vanzelfsprekend zijn toch?

En nu is het alweer bijna een week later. 2023 is van start, wie weet waar we dit jaar nog naar toe gaan en welke avonturen we gaan beleven. We hopen dat het een mooi jaar gaat worden onze grote wens mag uitkomen, we gaan er in ieder geval alles op alles op zetten. En voor jullie lieve lezers hopen we natuurlijk ook dat jullie wensen dit jaar mag uitkomen, namelijk DE BESTE WENSEN VOOR 2023!

De meest knusse, romantische tijd van het jaar is weer begonnen. De kaarsjes gaan aan, de kerstboom komt om de hoek kijken met alle kleine lampjes en ornamenten en dankzij Putin kruipen we allemaal nog extra dicht tegen elkaar aan de komende periode.

Voor ons en Maartje begint ook het romantische gedeelte van onze reis samen. Nou zeggen we Maartje, maar stiekem heet ze natuurlijk anders. Laten we zeggen Maartje voor intimi en haar echte naam voor intimi-mi-mi. We vonden het alle drie beter klinken dan “de draagmoeder” en al helemaal beter dan “M”. Dat laatste klonk voor iedereen te veel alsof ze achter tralies zwanger zou zijn, dus Maartje was de beste keuze. Een koosnaam laten we maar zeggen. Vet romantisch.

Maar terug naar die romantiek waar we het over hadden. We zijn nu in het juridische gedeelte van onze reis gekomen. Elk hetero stel zal dit ook vast herkennen. Meisje ontmoet jongens, leren elkaar kennen en samen nemen ze advocaten in handen om een overeenkomst op te zetten. Al een paar avonden praten we over die dingen die elke casanova wel kent. Notarrrrrris, verrrrrzekering en het meest zwoele “afstandsprrrrrocedurrrrre”. Nee heel romantisch is het allemaal niet, maar in onze situatie wel nodig, om er voor te zorgen dat alle neuzen de zelfde kant op staan en dat iedereen zich daar ook goed bij voelt.

Hoe gek het ook klinkt, al het gepraat over de zwaardere dingen die er bij komen kijken hebben ons oprecht dichter naar elkaar gebracht. Hoewel er pittige onderwerpen moesten worden aangesneden, voelde het alsof we er met enig gemak door heen vlogen. Al vanaf het begin is het makkelijk praten geweest over alles en ook nu weer voelde het niet alsof we bepaalde dingen niet konden zeggen of vragen. En als je dan aan het einde van alles merkt dat je over bijna alles al het zelfde na dacht, voelt het stiekem toch net nog wat beter dan goed.

De komende weken zijn we druk bezig met het opstellen van contracten en bezoeken van counselors. Niet super romantisch, maar gelukkig blijft het tussen al het zakelijke door dikke mik. We raken niet uitgepraat of elkaar zat. Zo wordt er soms twee keer op een avond gebeld, of kan ik na mijn werk mijn telefoon openen en 76 gemiste berichten zien.

Ook nu hoor ik weer gepling en getik een stukje verderop op de bank. Het bekende deuntje van een berichtje van Maartje herken ik tegenwoordig door alles heen. Tijd om weer eens een eind te breien aan dit verhaal en samen op de bank tegen elkaar aan te kruipen. Kerstboom opgetuigd, kaarsjes aan en allebei met onze neus richting de telefoon. Vet romantisch.

Afgelopen week markeerde de dag dat we drie jaar bezig zijn met onze kinderwens na te jagen. In die drie jaar zijn we van naïeve flierefluiters naar doorgewinterde oude rotten die niet meer hoeven te giechelen om het idee dat plastic potjes en pipetten een groot deel in de conceptie van ons kind gaan spelen. Gelukkig blozen we beiden wel nog om het idee van “de vagina” dus we zijn niet al onze onschuld kwijt.

Eerlijk, toen we drie jaar geleden begonnen met deze weg waren we compleet bleu, hadden geen idee wat ons te wachten stond. We dachten heel optimistisch misschien een half jaartje, 8 maanden als we echt pech hadden, zoude zoeken naar een draagmoeder en rond deze tijd al een eerste of misschien zelfs tweede verjaardag van onze kleine aan het vieren zouden zijn. Ik denk dat dergelijk optimisme wel bij elke kinderwens hoort.

We hadden nooit gedacht dat we na twee jaar teleurstelling en toch ook wel stil verdriet een blog te beginnen om de wereld buiten onze eigen cirkel te bereiken. Nou klinkt het heel dramatisch, twee jaar lang verdriet en blablabla, het is niet dat we de zeespiegel hebben doen stijgen met ons gejammer. We zijn gewoon tegen zoveel dingen opgelopen, hebben zoveel dingen moeten leren die in eerste instantie niet voor de hand liggen als je denkt aan kinderen. En Corona maakte het natuurlijk niet makkelijker.

En toen we begonnen aan de blog bevloog hetzelfde optimisme als we in het begin hadden ons toch weer. We probeerde iets nieuws, we gingen online, nu moest het wel snel gaan! Tijd om luiers in te slaan en ons huis babyproof te maken! Maar dat bleek toch niet helemaal nodig te zijn. Zeker na de eerste maand(en) van de blog kregen we het idee dat de blog niet werkte, dat we het verkeerd deden, dat elke keer dat de blog gelezen werd het onze ouders waren en we niks opschoten behalve dat we onszelf extra werk hadden bezorgd.

Extra werk waar Sander zijn tanden voor de volle 100% in zette. Terwijl ik ons gewoon zielig vond pakte hij elke kans aan die op ons pad kwam om in ieder geval meer te leren omtrent het hele gegeven. Hij schreef ons in voor informatie dagen, picnics en zelfs interviews om die informatie aan anderen te kunnen doorspelen. Doordat hij dat deed hebben we in die drie jaar zoveel leuke en geweldige nieuwe mensen leren kennen. En hoewel ze niet de baby zijn waar we op zaten te wachten zijn het wel mensen die ons leven op een leuke manier hebben verreikt. Van andere wensouders tot potentiële draagmoeders, en ook “gewone” mensen die ons op het juiste moment een hart onder de riem konden steken. Elke ontmoeting was toch weer een dankbaar moment welke we niet hadden verwacht. Door Sander dus.

Natuurlijk was het jaar niet gevuld met alleen maar leuke momenten, we hebben draagmoeders leren kennen waar de klik toch niet genoeg draagvlakken had om de volgende stap te zetten. We hebben test uitslagen gekregen waar we zo van schrokken dat we een weekend op wijn en pizza hebben geleefd in een sauna (wat heerlijk klinkt maar zeg maar niet het beste is voor het maken van goede zwemmers). En dan hadden we natuurlijk ook nog de gewone sleur van het dagelijks leven, ook niet altijd rozengeur en maneschijn.

Gelukkig is het allemaal niet voor niets geweest. Sinds onze date twee weken geleden zijn we eigenlijk alleen maar verliefder geworden op onze draagmoeder. We dagen via Skype, maken vraaglijsten, sturen veel te veel memes en Instagram-filmpjes naar elkaar. We zijn de eerste en de laatste personen die we appen op een dag, we maken plannen voor de toekomst, eigenlijk zijn we gewoon zo verliefd dat het irritant voor onze directe omgeving is. Lekker hè?

Afgelopen weekend was het zo ver. Na maanden lang digitaal daten was het eindelijk zo ver dat we onze “penvriendin” mochten ontmoeten. Ik heb nog nooit zo’n stille autorit meegemaakt als die naar haar toe. Waar we de vrijdag dus begonnen met ons goede gedrag, nieuwe kleren, nieuwe coupe, hadden we zaterdag nog een iets te gezellig nachtje weg met de hele familie. De een brak en de ander schor van het meezingen hielp niet mee met de stilte, maar vooral de gezonde spanning zat er goed in.

Eenmaal aangekomen verdween dat na een dikke knuffel gelukkig allemaal als sneeuw voor de zon. Op een (voor ons dan) mini paniek momentje na, omdat de twee kleine dames in kwestie plots spoorloos waren. Die vonden het net als ons toch een beetje spannend en hadden daarom besloten zich achter de tafel te verstoppen. Maar ook daar was het ijs redelijk snel gebroken nadat ze toch met ons aan de knutseltafel waren aangeschoven en we gezellig konden bijkletsen met chips en drinken.

Na een klein uurtje werd er in moeders oor gefluisterd of wij misschien mochten blijven eten, want dat leek ze wel erg gezellig. Gelukkig leek dat mama ook gezellig en hoewel we alleen koffie hadden verwacht, vonden wij het ook maar wat leuk om nog lekker langer te blijven hangen. Want ook tussen mama en ons voelde het (ja ik mag het zeggen, want we hebben het nagevraagd) alsof we elkaar al jaren kenden. Het was voorheen al dik aan, maar nu is het toch echt randje morbide-obse-aan.

Terwijl de kids druk aan de slag gingen met allerlei kleuren glitter verf om tekeningen en kaarten voor ons te maken om mee naar huis te nemen (we hebben zelfs een beglitterde steen in de kast liggen voortaan) konden wij papa en mama weer even beter leren kennen. Vooral voor papa waren we nog redelijk nieuw, hoewel hij al menig verhaal over ons te horen had gekregen. En met moeder was het als van ouds bijkletsen over alles. Met het fijne gevoel dat alles besproken kon worden en dat hebben we (ondanks kleine potjes, grote oren) gelukkig ook zeker kunnen doen.

Toen we tijdens het eten met de één op schoot en de ander tegen mij aan het Sinterklaasjournaal keken, werd er nog net niet met volle mond gevraagd of we ze dan ook wel op bed gingen leggen. En zo lagen we weer een uur later op de vloer van de slaapkamers. De een met zoekplaten en de ander met boeken en met volle trots alles op de kamer nog een keer laten zien. Niet wetende dat wij ook met volle trots op die kamers zaten dat wij die allemaal samen mochten doen.

Helaas werd het wel steeds later en later en moesten we toch ook een keer terug naar onze eerstgeborene rossige zoon terug. Hoe normaal het voelde om aan te sluiten, zo gek voelde het toch om weer afscheid te moeten nemen. Maar toch zijn we met een tas vol glitter tekeningen en knutselwerken na een nog dikkere knuffel de donkere nacht weer in getrokken. En in tegenstelling tot de stilte van die middag heen, konden we niet stil blijven tot onze eigen voordeur weer achter ons dicht ging.

Die tekeningen met glitters hangen met trots op de koelkast bij alle andere tekeningen die voor ons gemaakt zijn. En met een heerlijke bubs kriebels in m’n buik heb ik deze week daardoor elke ochtend mogen ontbijten met een boterham met een volle hand glitters.