Categorie archief:Geen categorie

Zoals (bijna) elke week het afgelopen jaar postte wij afgelopen zondag een blog. Weliswaar later dan de bedoeling was, maar goed, hij kwam online. Ons van geen kwaad bewust kabbelde onze avond rustig tot een eind, gevolgd door een heerlijk nacht slaap. Sander moest de maandag weer werken, hij vroeg uit bed, snel snel, haast haast, file vermeden, HOERA! Met een goed humeur betrad hij de kleedkamer op werk (het kreng kent geen ochtendhumeur) en checkte nog even snel zijn mail; bleken we een reactie op onze blog te hebben gekregen. Een reactie die hem voor het eerst ochtendhumeur bezorgde, dat we satanisten waren en nog meer van dat soort haatdragende onzin. 

Nou is dit voor ons niet de eerste keer dat we te maken kregen met negatieve reacties op onze wens. Toen we bij een item van NOS op 3 verschenen waren de reacties ook niet allemaal even vriendelijk, en dergelijke opmerkingen lezen we sowieso vaak als het gaat over iets of iemand die op de regenboog leeft. Vaak nog erger en heftiger dan die wij als reactie kregen. Van deze schrokken me alleen iets meer vanwege de plek waar de reactie werd geplaatst. Een plek die bedoeld is om een kinderwens te uiten, een hele pure vorm van liefde als je het mij vraagt. Een plek waar mensen hun hart kunnen storten over verdriet, verlangen, hoop en geluk. Een plek waar dit soort haat niet thuishoort dus. Sowieso, eigenlijk een tijdperk waar deze haat niet thuishoort.

Hoewel de woorden ons niks deden, die waren makkelijk genoeg weg te schuiven, schrokken we van het feit dat we allebei begrip kunnen opbrengen voor dit soort mensen. We snappen dat er mensen zijn die denken vanuit bijvoorbeeld religie, waar sinds jaar en dag in verschillende talen schande wordt gesproken over regenboog liefde. Of mensen die met een heel ingekaderd wereldbeeld zijn opgegroeid en opgevoed, want onderzoek heeft bewezen dat haat en afkeer wordt aangeleerd. We snappen het, we begrijpen het, sterker nog, in sommige situaties zouden we het voor dit soort mensen zelfs opnemen als ze hiervoor aan de schandpaal genageld zouden worden. Iedereen heeft gewoon recht op een mening, zo vinden wij. En laten we eerlijk zijn; wij hebben toch ook een mening over deze manier van denken?  

Alleen zullen wij deze mening niet uitspreken onder blogs en berichten die juist gewijd zijn aan het tegenovergestelde van ons denkpatroon. Dat heet respect tonen naar je medemens. En we zijn blij dat wij die ruimte om te denken aan ons kind kunnen meegeven, zodat deze later iedereen in diens waarde kan laten. Wat een des duivelse droom van ons toch… 

Zoals sommige in eerdere blogs al hebben gelezen, kan hier thuis de een soms anders met een mogelijke zwangerschap omgaan dan de ander. Sinds we Maartje hebben leren kennen zitten gedachtes rondom ouderschap nog meer in mijn hoofd dan voorheen. Een beetje hetzelfde als zwangere vrouwen die ook overal enkel zwangere vrouwen zien.

Iemand noemde het pas “baby on the brain”, niet te verwarren met baby-brain wat ik zelf nog niet kende voor ik deze blog begon te schrijven. Voor de baby-leken onder ons, baby-brain is het fenomeen waar zwangere en recent bevallen vrouwen niet alles meer goed kunnen herinneren of even helder kunnen nadenken. Nee hoewel ik soms genoeg schijnzwangerschap symptomen heb zoals aankomen in gewicht en gekke cravings, is mijn soms vergiet van een brein niet te wijden aan een baby in mn buik. Die andere twee ook niet, die hebben meer met elkaar te maken.

Sinds een mogelijkheid tot het starten van een gezin steeds meer een realiteit aan het worden is, is mijn hoofd soms op een hop-on-hop-off tour bus door de wereld van ochtend misselijkheid en pret-echoes. Als u naar links kijkt ziet u trip-trap-stoelen en als u naar rechts kijkt naaipatronen voor omslagdoeken. Volgende stop de lokale feestwinkel voor al uw gender reveal benodigdheden.

Het instagram algoritme weet mij ook steeds meer te vinden, waardoor reclames steeds meer gaan over uitverkoop acties van de BIBS spenen en het vinden van een oppas voor je kind op korte termijn. Nee er is nog geen kleine, maar Sophie 23 jaar uit Kerkdriel kijkt er nu al naar uit om ons te helpen als we een keertje met z’n tweetjes uit eten willen.

Aan de ene kant is het een zegen, want zo weet ik nu al hoe ik ons kind ooit aan alle smaken kan leren wennen, maar aan de andere kant soms ook een vloek als ik weer met een licht gevalletje van baarmoedernijd naast Chris op de bank plof.

Gelukkig ben ik getrouwd met een ras-realist die mij met beide benen weer op de grond weet te zetten dat ik echt enkel in verwachting ben van een vier-kazen-pizza, maar die ook lief genoeg is dat ik dan ook voor deze ene keer even schijn-ongesteld mag zijn en een extra chocolaatje verdien (Zou iemand al enig idee hebben waar de toename in gewicht vandaan komt).

Samen groeien we elke dag weer een beetje in de rol van rustige realistische wachters. En hoewel ik die hop-on-hop-off bus nog niet altijd aan mij voorbij kan laten gaan, sta ik tegenwoordig toch wel weer met blijdschap op voor de zwangere vrouwen in onze omgeving die wel een zitplekje kunnen gebruiken.

Onze woonkamer is tegenwoordig een naaiatelier. Knuffels, spuugdoekjes, mutsjes, noem het maar op, onze bank/keuken/eettafel ligt er vol mee. Uren zitten we zoetjes te zoemen achter onze machines, alleen af en toe verstoord door een ‘hè chips, scheve naad’.

Onze nieuwste voorbereiding op de toekomstige telg, naailes. Goed, met die naailes zelf maken we (tot ergernis van Sander) rokken en bolero’s dus niet het schattige spul waar we op hadden gehoopt. Maar goed, dat doen we dus naast die cursus gewoon ook nog er bij. Want we willen de hummel straks kunnen overweldigen met zelfgemaakte kleren, en vooral het drama van de kapotte favoriete knuffel die nergens meer te krijgen is te ontwijken.

En de plannen houden niet op bij het naaien voor onze frummel. Nee zeker niet, als we deze cursus hebben afgerond gaan we wat meer leren tuinieren. Heeeeerlijk, straks koken uit eigen moestuin, samen met de kleine appeltaart bakken met appels van eigen boom. Nu al zo’n zin in, gewoon dat je al het lekkers uit eigen tuin hebt. En natuurlijk niet alleen eten, nee ook de meest prestige bloemstukken gaan we kunnen plukken! En en en een boomhut zullen we vast ook plaats voor gaan hebben!

Okay dat is misschien iets teveel dromen, even terug naar de realiteit, naaien. Oh ja en bakken, daar zijn we ook mee begonnen. Brood bakken wel te verstaan. Zodat we de kleine straks elke dag een versgebakken eigen gemaakte boterham kunnen geven. Met dus die zelfgemaakte jam uit de tuin, oh wauw, we moeten dus echt gaan leren tuinieren!

Nou ja, of we houden op met brood bakken. We kunnen ook voor de taarten gaan, ook lekker uit eigen oven maar minder dagelijks (en geen tuinieren nodig dus). Dan kunnen we elke feestdag misschien een immens grote taartje maken, helemaal versierd met van die marsepeinen poppetjes en zo! Oeh dus misschien een cursusje boetseren?

Née née, toch maar even stoppen met het bedenken van wat we allemaal kunnen doen om dat idyllische leventje te bereiken. Ons kennende gaat ons kind niet eens genieten van taart, is allergisch voor jam en haat kriebelende beestjes in de tuin. Weggegooid geld. Die cursussen dan, het naaien is fantastisch. En hopelijk draagt de kleine wel graag bolero’s en rokjes, dan is er niks weggegooid aan deze cursus.

Wat zou dat toch mooi zijn. Chris en Sander hebben mij gevraagd een blog te schrijven. En dat doe ik maar wat graag. Een blog over dromen. Iedereen heeft ze, klein of groot, haalbaar of niet.

Ook ik heb dromen. Zou nog graag mooie reizen maken, de kinderen gezond en gelukkig op willen zien groeien en alle mensen die ik lief heb daar zo lang mogelijk van mee laten genieten. Maar ja, de meeste dromen zijn bedrog.

En dat geldt voor sommige mensen ook met een kinderwens. Homo- of hetero stel, ongewenst kinderloos lijkt mij vreselijk zwaar. Gelukkig hebben wij het geluk twee (b)engeltjes van kinderen te hebben. Maar dat is niet voor iedereen weggelegd. 

En zo las ik dit ook een flink aantal maanden geleden in een van de eerdere blogs van Sander en Chris. Het verhaal greep me aan en weken later was ik het nog niet vergeten. Ik zocht de blog op en las in 1 ruk alle andere blogs uit. En na de laatste woorden dacht ik nog maar 1 ding: deze droom wil ik laten uitkomen.

De meeste mensen hebben het verhaal gevolgd maar hebben mijn idee hierachter niet meegekregen. En dit wordt ook niet door iedereen (helemaal) begrepen.

Twee goede zwangerschappen en twee goede bevallingen later heb ik niets om over te klagen. Ja bevallen doet pijn en ja zwanger zijn is niet altijd een pretje. Maar wat je ervoor terug krijgt is werkelijk onbetaalbaar. En hoe mooi kan je zijn als je dit aan twee mensen cadeau mag doen.

Of ik het niet moeilijk vind om het kindje weg te mogen geven? Nee, want dat is het hele idee van draagmoederschap, zo stap je erin. De bedoeling is dat we na de bevalling elkaar toch met enige regelmaat blijven zien. Zo kan ik vanaf een afstandje het kindje toch zien opgroeien. Of ik zelf geen kinderen meer wil? Nee, wij zijn als gezin compleet en juist bijna uit de luiers (Yesssss). Maar of ik dan toch zwanger wil zijn? Er is niets mooiers dan het groeien van een wondertje in je buik. Het voelen trappelen en bewegen. Dus ja dat wil ik zeker wel.

Het aller allerliefste wil ik vooral de droom voor Chris en Sander uit laten komen. Want het zijn niet alleen twee hele lieve mannen, maar ze verdienen ook al het geluk en liefde. Bij deze beloof ik plechtig dat ik mijn uiterste best ga doen om hen hierbij te helpen. En ik weet dat zij ook mij hierin door dik en dun gaan steunen. 

En voor nu, dromen we nog even verder, want ja, als dromen nou eens uit konden komen…..

Als goedgelovige katholieke zuiderling ben ik onder meer door mijn oma opgevoed met allerlei kleine (bij)gelovige versjes en tierelantijntjes. Zo betrap ik mij er zeker een paar keer keer per jaar op dat ik begin met “Heilige Anthonius mijn vrind….” als ik weer eens mijn bril of sleutels kwijt ben en rijd ik al jaren met de heilige Christoffel als hanger aan mijn bos. De heilige voor een veilige reis voor degene die hem niet kennen en volgens Chris met mijn rijgedrag zeker nodig.

Heel kerkelijk waren en zijn we nog steeds niet. Het meest katholieke wat we jaarlijks doen is het vieren van carnaval. Aan de periode van vasten daarna wordt vaak wat minder enthousiast aan meegedaan. Maar nu we steeds concreter bezig zijn met dingen rondom onze kinderwens, merk ik dat ik toch wat vaker richting de Sint-Jan hier in Den Bosch trek om een kaarsje aan te steken. Gewoon omdat het kan en stiekem in de hoop dat het iets doet. De wens is nou eenmaal de vader van de gedachte.

Rationeel gezien weet je eigenlijk wel beter dan er in te geloven. Als bijvoorbeeld een kaarsje in de kerk voor een geslaagde zwangerschap zou zorgen, zou het Vaticaan verplicht brandveiligheidscursussen moeten geven. En ik denk dat ik voor iedereen spreek dat we blij mogen zijn dat gelukssokken en onderbroeken niet echt werken, maar gewoon na elk geluksmomentje weer in de was kunnen.

Gelukkig heb ik het getroffen dat ik maar één (bij)gelovige punt van een verder hele nuchtere driehoek ben. Die maken het loslaten van het idee van invloed hebben voor deze geboren control freak toch steeds weer een beetje makkelijker. En voor nu gaat deze driehoek vooral proberen drie keer te niezen. Want wat je ook gelooft, regen met carnaval wil natuurlijk niemand.

Er begint steeds meer schot in de zaak te komen op onze weg. Na al die tijd zoeken naar een draagmoeder, picnics bezoeken en de kinderafdeling van de Hema plunderen lijkt het echt alsof het dit jaar kan gebeuren. Nu al het papierwerk is getekend is het alleen nog zoeken hoe en wat Maartje en wij gaan beginnen.

En daarvoor hebben we toch weer wat boekwerken nodig. Want hoe dit soort zwangerschappen tot stand komen leren ze je niet op school, en ook de bloemetjes en de bijtjes hoefde hun kelkjes en angels niet in het ziekenhuis te halen. Gelukkig is er veel te vinden op internet over hoe we dit het beste kunnen aanpakken dus we vermaken ons wel met het uitpluizen, het probleem is alleen dat niet alleen de nuttige informatie maar ook de nutteloze of minder leuke informatie op dezelfde plek te vinden.

En zeker die minder leuke informatie houdt één van ons twee dan ook al weken wakker (de ander niet, die valt zoals gewoonlijk nog steeds in slaap zodra een kussen zijn blikveld betreed). Want wat nou als er voor of tijdens de zwangerschap iets mis gaat? Een miskraam, zwangerschapsvergiftiging, zwangerschapsdiabetes, auto ongelukken, kraamkoorts, half zusjes die hun moeder vergiftigen uit jaloezie, HET KAN ALLEMAAL!!!

Goed, dat laatste zal niet zo snel gebeuren wat de twee zusjes in kwestie zijn (hoewel donderstenen) te lief om zoiets te doen, maar de rest gebeurd vaker dan men denkt aldus ons onderzoek. En dit zijn dingen waar je je grotendeels niet op kunt voorbereiden, het komt neer op geluk of pech. Iets wat een van ons wel heeft geaccepteerd en de ander gelukkig steeds beter.

Het zorgt natuurlijk soms voor frustratie, vooral als baby’s en zwangerschappen meer de boventoon lijken te gaan lijden dan andere dingen. Nou denk je na alle die jaren te hebben doorstaan je tegen alles bent opgewassen, zou je bijna denken dat Google te veel roet in het eten gooit. Want terwijl de een het hele huis op stelten zet uit stress en de ander op de bank ligt te chillen alsof het zomervakantie is wordt er heen en weer soms wat woorden gegooid of het niet wat rustiger kan en waarom de box op de verkeerde kamer staat (alsof feng shui rust kan brengen in dit huis).

Gelukkig is er nog steeds genoeg liefde in huis om elkaar niet om te leggen, en na wat goede gesprekken is er zelfs begrip voor elkaars reactie de hoek om komen kijken (communicatie helpt, wie had dat gedacht) dus dit is gewoon iets om later om te lachen. Door naast de nu nog denkbeeldige baby nu al in de watten te leggen en weer wat tijd voor elkaar te maken begint er weer wat meer rust in de tent te komen. Maar als ik vannacht weer naast een tolletje in bed lig ga ik die box toch maar verplaatsen, toch maar voor de zekerheid.

Ik denk dat iedereen wel weer goede voornemens had dit jaar. Ook ik had er weer een aantal op mijn lijstje gezet, maar moet nu na blue monday wel toegeven dat er nog niet elke week drie keer gesport wordt en dat niet elke maaltijd op tafel super gezond is. Gelukkig heb ik dit jaar genoeg goede voornemens bedacht, dat er een paar voor nu nog haalbaar lijken te zijn. Eén daarvan is het lezen van 15 boeken voor het einde van dit jaar.

Hoewel dat voor de meer fervente lezers hier een eitje is, is dat voor iemand zoals ik met een snufje ADHD best wel een opgave. “Als ie ’t in z’n kop heeft, heeft ie t niet in z’n kont” is een groot deel van mijn leven mijn credo en staat nog net niet in fout-gespeld Latijns op mijn borst getatoeëerd. Dat laatste ook omdat het hyperactieve deel dan helaas weer niet over slaat op mijn goede voornemen om meer te sporten. Maar we dwalen af…. (zal dat snufje wel weer zijn).

De voorkeur voor leesvoer gaat sterk richting alles wat met ouderschap, vaderschap en een kinderwens te maken heeft. Zelfs mijn eigen consultatiebureau boekje van vroeger heb ik pas in één ruk uit gelezen. Voor wie het wil weten, ik was een gezonde baby alleen had niet de beste coördinatie en fijne motoriek. Voor wie het wil zien, zet mij een keer op de dansvloer en het is nog steeds even zichtbaar.

De teller van boeken staat op het moment op drie. Als we voorlezen niet mee rekenen misschien toch maar twee. Het Bumba zoekboek zou de lijst sowieso niet hebben gehaald (grotendeels omdat ik door een driejarige werd ingemaakt met het zoeken naar een poes en een ei), maar “Dag drol” komt toch zeker op de reserve lijst te staan voor het geval ik rond de kerst nog worstel met boek nummer 14. Het boek is trouwens een echte aanrader! Je vliegt er zo doorheen en als verpleegkundige kan ik zeggen dat mijn oude lesboeken er nog een puntje aan kunnen zuigen als het aan komt op alles begrijpelijk maken.

De behoefte om extra te lezen over alles rondom zwangerschap en ouder worden hoeft denk ik niet uitgelegd te worden. Hoe echter het idee van een zwangerschap of vader worden wordt, hoe beter ik voorbereid wil zijn.

Gelukkig schrik ik door alles wat ik de afgelopen jaren al heb gelezen niet meer op van hele nieuwe dingen en geeft dit wat meer rust. Wel leerde ik pas als je kindje extra krokante plekjes krijgt na de geboorte je dat “berg” noemt. Iets wat niet besmettelijk is, gewoon weer over gaat en een stuk liever klinkt om over je eigen kind te zeggen dan krokant.

Met nog 5 dagen in deze maand en nog meer dan 100 pagina’s te gaan, wordt het wel weer eens tijd om de laptop dicht te klappen en terug naar de bank te verhuizen om verder te lezen. Nog maar 13 boeken te gaan.

Het begint steeds meer gewoon te worden om bij Maartje en de kinderen over de vloer te komen. Elk bezoek volgt ongeveer hetzelfde patroon.

Enthousiast lopen we naar de deur die door een van de kinderen “spontaan” open wordt gegooid (we sturen een live locatie dus ze weten precies wanneer we voor de deur staan). Nog voor we tijd hebben onze jassen uit te doen of Maartje een knuffel te geven worden naar de knutsel tafel gesommeerd om te puzzelen/kleien/zoveel glitter in te ademen dat we sterretjes zien. Vijf korte minuten later wordt de volgende bezigheid op tafel gegooid en durft Maartje eindelijk de twee Tasmaanse duivels te passeren om een knuffel te pikken en koffie aan te bieden.

Vervolgens spelen we een half uur zeven verschillen spellen waarbij de oudste heeft besloten dat zij en Sander mogen winnen en ik niet. Wat dus best een ramp is want ik kan dus niet tegen m’n verlies. Maar goed. Zij kan niet tegen van die monopoly-huisjes in dr neus dus ik pak dr nog wel. Ondertussen proberen we dus bij te praten met Maartje op de momenten dat de wervelwinden geconcentreerd aan het valsspelen zijn (okay zij spelen niet vals, ik wel. IK LAAT ME NIET INMAKEN DOOR EEN 6-JARIGE JA!?)

Dan ergens tussen lauwe en koude koffie in schiet die koffie dus weer te binnen en gaan we even echt met Maartje bijpraten terwijl de kinderen naar dj Tiësto luisteren en hun eigen rave houden. En dit klinkt misschien bijzonder voor kinderen van drie en zes, maar als je ze ziet rondspringen klopt het echt helemaal. Kinderen zijn blijkbaar gemaakt voor hakken en headbangen, beter dan wij. Ik heb voor de grap geprobeerd mee te doen en nu doen m’n knieën dus pijn en is die vloeistof in m’n slakkenhuis nog aan het klotsen, ik ben wederom dus lichtelijk gepikeerd dat ik door kinderen wordt ingemaakt.

Halverwege BlaBlaBla en OwOwOw (hoe schrijf je dat mama?) wordt nog verlegen gevraagd of we blijven eten en als de muziek eindelijk zacht genoeg staat om het antwoord te horen wordt er gevochten om wie naast Sander mag zitten. Verder hebben die tantes dus helemaal geen favoriet of zo. Ik troost me maar met het feit dat Maartje ook net zoveel aandacht van ze krijgt als een kamerplant.

Terwijl Maartje aan het koken gaat (vooruit een kokende kamerplant dus) spelen we verstoppertje. Maar dan echt verstoppertje. Tot honderd tellen en als je binnen een minuut gevonden wordt krijg je twee kinderen op je nek en wordt je ter orde geroepen op een manier waar zelfs die schreeuwlelijken in het leger bang van zouden worden. Gelukkig maakt het hier niet uit wie wint; de meiden of Sander. Zolang ik het maar niet ben.

Tijdens het avondeten kunnen we eindelijk echt lekker en goed bijpraten met Maartje want de dames hebben hun mond vol met GROENTE! DEZE KINDEREN ETEN GROENTE! De eerste keer dat ik het zag rolde m’n ogen bijna hun kassen uit. Maar goed, gelukkig eten ze hun pasta tenminste alleen maar zonder saus dus ik ben er toch van overtuigd dat het echte kinderen zijn.

Na het eten spelen we nog even en dan moeten ze naar bed. Er wordt ruziegemaakt wie door Sander mag worden voorgelezen en de verliezer moet het maar met mij doen. Maartje moet maar op de gang staan toekijken of zo, of gaan strijken. Stofzuigen? Wat ze ook doet, zolang Sander maar bij hen voorleest zal het ze een worst zijn wat er verder in huis gebeurt.

Als de kinderen op bed liggen stappen wij de auto in om weer de lange weg terug naar huis te maken. Uitgeput en tevreden zitten we in de auto, elke keer lijken die “vlinders” voor Maartje weer toe te nemen. Hoe vaker we haar zien hoe zekerder we zijn dat we dit gewoon met z’n drieën moeten doen, het voelt alsof we ons huwelijk hebben uitgebreid zo goed is de klik. En niet alleen Maartje is en blijft geweldig, ook de grote zussen voor onze frummel zijn fantastisch. En heel cool dus, gezien ze binnenkort hotels en huisjes kunnen niezen….

Nu er geen continent meer tussen zit, is het weer een stuk makkelijker om langs te gaan bij Maartje en de rest van haar gezin. En nu alles er bijna op zit met de contracten, de counseling en alle andere romantische rompslomp, komen we in een lekker rustig vaarwater met z’n drietjes.

Rondom ons heen wordt nu wel steeds vaker gevraagd of we dan al zijn begonnen of bijna gaan beginnen, maar dat stukje houden we voor nu lekker voor ons zelf. Als we het met z’n tweetjes hadden kunnen redden had er waarschijnlijk niemand weet van gehad tot het niet meer met een stretch broek en grote trui te verbergen was. En hoewel het na de feestdagen soms lijkt alsof ik richting de 10 weken ga, is het bij lange na niet zo ver. Nee de orde van de drie-eenheid heeft besloten op dat gebied even op zwart te gaan.

Het fijne aan elkaar steeds beter kennen en al het geregel kunnen afsluiten is dat er tijd en rust in de tent is om lekker even op de koffie te gaan. Zo ook afgelopen zondag bij Maartje thuis. Omdat er tijdens de koffie en het kletsen ook gepuzzeld werd (en ik moeilijk kan stoppen als die dan niet af is), heb ik vooral koude koffie gedronken. Schijnbaar is dat iets waar je als ouder met jonge kinderen sowieso aan moet gaan wennen en wordt je er ook nog eens mooier van. Of dat laatste echt is of iets is wat moeders elkaar onderling wijs maken ga ik maar niet uit zoeken. Mijn koffie was koud en ik voelde mij prachtig.

Naast het puzzelen en spelletjes spelen hebben we gezellig een rondje door het dorp gefietst om eens wat meer te laten zien van waar ze wonen en waar de kinderen op school zitten. Hoewel dit soort momenten soms wat kneuterig over kan komen voor de lezers die elke week hopen op een positieve test of echo, genieten wij er op en top van. Het voelt stiekem als een hele eer om zo deel uit te maken van een anders gezin dat er niet per se iets moet of hoeft als je komt. Dat het gewoon is dat de kids bij je op schoot komen, dat ze kletsen over alles wat ze de afgelopen weken hebben gedaan en het allemaal de normaalste zaak van de wereld is.

Het is heerlijk rustig en voor een drie-eenheid die alle drie graag de controle heeft en dingen geregeld en af wil hebben, gaan we hier alle drie verrassend goed mee om. Er komen vast nog genoeg spannende tijden aan. Voor nu ga ik mij maar eens op peppen voor een nachtdienst, met een door deze blog geschreven te hebben weer koude kop koffie. Jongens wat zal ik vannacht stralen.

Zoals jullie gemerkt zullen hebben zijn we er even een paar weken tussenuit geweest. De een noemde het welverdiende rust, een ander had het over luxe paarden op vakantie en weer een volgende vond ons luie donders die gewoon met smoesjes kwamen om niet te schrijven. En alle drie hebben ze gelijk, iets wat ik zonder schaamte durf toe te geven.

We hebben de koude kerstdagen namelijk met de familie van Sander doorgebracht in Zuid Afrika, twaalf man sterk zijn we de kou ontvlucht onder het mom van het 40 jarige huwelijk van opa en oma. Zo’n ontsnapping begint met een vlucht van elf uur wat alle volwassenen dood eng vonden. Niet dat we bang zijn om te vliegen, nee, 11 uur met 4 kinderen zonder WiFi is echt veel enger dan in een metalen blik 10 kilometer boven de grond vliegen. Maar eerlijk is eerlijk, ze hebben zich hartstikke goed gedragen dus misschien stelde we ons gewoon aan.

Eenmaal geland en alle winter truien uitgeworpen konden we door naar onze eerste locatie, een wijnboerderij in Franschhoek. De drie dagen die we hier verbleven zouden dan ook in het teken van wijn en eten staan, iets wat ons allen op onze buik geschreven staat. Behalve dan Sander want die was helaas getroffen door een buikgriep dus genieten was er voor hem niet bij. ‘Maar’ sprak een neefje ‘hij drinkt toch geen wijn meer dus hij mist in ieder geval niet zo veel’.

Na drie dagen was de wijnkelder behoorlijk leeg en het zwembad ook door alle bommetjes en was het dus verstandig naar de volgende locatie te gaan; de Safari. Drie dagen ging de wekker om half 5 ‘s ochtends zodat we om kwart over 5 op pad konden. Sander had de eerste twee dagen nog steeds zwangerschapsverschijnselen en mocht deze dans ontspringen en achterblijven, mits hij op de jongste twee zou passen en deze dus in leven waren als we terug kwamen. Heeft hij overigens erg goed gedaan, zo goed zelfs dat hij vier tekeningen als beloning in z’n koffer mocht proppen. Ik maar twee. Niet eerlijk.

Maar goed, de rest zat elke ochtend (en elke middag nog een keer) in de auto om dieren te spotten. En dat hebben we gedaan, en veel! Zelfs de big 5 hebben we van ons lijstje kunnen afstrepen. Nou ja bijna dan, het jachtluipaard was er niet, maar die vervangen we gewoon door een cheetah. Lijken allebei op een grote, toch dunne Dodo. We hebben schildpadden geaaid, stekels van een plant gegeten en ons ontpopt tot halve Freek Vonk-en.

Maar ook hier hadden we op een gegeven moment dus alles ervaren wat de locatie te bieden had (zelfs slangen bij het zwembad) dus hup, iedereen weer de bus in en op naar de laatste locatie; Kaapstad. Hier hebben een aantal van ons gezelschap een berg beklommen (wij niet want Sander was die dag jarig, hè wat jámmér nou) en zijn alle volwassenen (met uitzondering van opa en oma want die hadden het al eens gedaan) van een berg gesprongen, vastgebonden aan een vlieger. Verder hebben we hier dus verjaardagen gevierd, niet alleen die van Sander maar ook die van ons oudste neefje, en hebben we ons weer lekker vol kunnen proppen met belachelijk lekker eten.

Maar zoals alles kende ook dit stukje paradijs een eind en mochten we de horror van vliegen met kinderen weer trotseren. Gelukkig vlogen we de terugweg in de nacht dus sliep vrijwel iedereen dus deze vlucht was veel minder eng.

En dan kom je weer in Nederland, denk je klaar te zijn met al het genieten, staat oudejaarsdag voor de deur! Sander moest helaas weer werken maar ik ben gezellig naar mijn ouders gegaan om daar wafels te eten de verjaardag van mijn vader te vieren. En natuurlijk souveniertjes uit te delen, kerst in te halen en op te scheppen met m’n zomer-kleur, dat mag vanzelfsprekend zijn toch?

En nu is het alweer bijna een week later. 2023 is van start, wie weet waar we dit jaar nog naar toe gaan en welke avonturen we gaan beleven. We hopen dat het een mooi jaar gaat worden onze grote wens mag uitkomen, we gaan er in ieder geval alles op alles op zetten. En voor jullie lieve lezers hopen we natuurlijk ook dat jullie wensen dit jaar mag uitkomen, namelijk DE BESTE WENSEN VOOR 2023!