Categorie archief:Geen categorie

Na al die weken wachten, het Sinterklaas journaal volgen en ons beste gedrag te vertonen is het dit weekend dan zo ver; Sinterklaas komt bij opa en oma op bezoek!

Elk jaar is dat weer iets waar kind en volwassene bij Sander thuis enorm naar uitkijken. De kinderen want cadeaus, de volwassenen want dobbelen en dus eigenlijk ook cadeaus. Zeker op dit soort dagen wordt altijd even weer pijnlijk duidelijk hoe kinds je als volwassene eigenlijk nog blijft.

Zo werkt ook bij ons het nog te dreigen “als je niet lief bent krijg je geen cadeaus”, zij het meegegroeid naar “als je niet helpt het feest voor te bereiden krijg je geen cadeau”. Of wat dacht je van “als je je zo kinderachtig blijft gedragen mag je aan de kindertafel zitten!”. Mijn favoriet blijft toch echt de “nee je hebt echt al teveel pepernoten op, je krijgt niet meer!”

Maar goed, het blijft een kinderfeest en deze staan dus ook centraal. We kijken daarom de hele dag iets meer door tussen onze vingers door dan normaal, we accepteren dat ze hyperactief zijn en schuiven ze met een knipoog toch nog die extra pepernoot toe als mama niet kijkt.

Allemaal super leuk om als oom mee te mogen maken, maar toch kunnen we niet wachten tot onze eigen koter mee mag doen aan de door suiker opgevoerde festiviteiten. Gelukkig is Sinterklaas onze voordeur niet vergeten; Dodo mag elk jaar ook z’n schoentje zetten. Die geniet al dagen lang van de extra snoepjes die hij ook dit jaar weer heeft gehad.

Zoals Chris vorige week al zei, de feestdagen zijn begonnen. En in ons huis ben ik degene die vooral gek is op deze tijd van het jaar. Het startschot werd vorige week gegeven toen het Sinterklaas Journaal weer begon. Iets wat ook in ons nog kinderloos huis al heilig is verklaard. Want zodra we onze neefjes of nichtjes spreken, hebben ze allemaal gelijk door als je stiekem een aflevering hebt overgeslagen.

En elk jaar is het spannend voor ze of de Sint wel aan zal komen. Voor de volwassenen in onze familie is dat wat minder spannend, want wij komen zeker aan (lees: in gewicht dan). Aan mijn kant van de familie heeft bijna iedereen een soort genetisch defect waardoor we niets met speculaas kruiden kunnen weerstaan.

Speculaasjes, pepernoten, alle zoetigheden van deze periode worden verorberd en naar binnen gezogen alsof we een zwart gat in onze buik hebben. Het probleem alleen met mijn kosmische tunnel is dat ie uitkomt op mijn dijen en de derde onderkin van Mars.

Klein weetje wat we hebben geleerd omdat 9 van de 10 dingen die we lezen over kinderen en zwangerschap gaan; zwangere vrouwen mogen maar een bepaalde hoeveelheid kaneel. Nou zwanger vrouwen van Nederland, we zullen als goede zuidelijke katholieken een extra kaars aansteken in de Sint-Jan, voor alle kracht die wij verwachten dat nodig is om je niet vol te proppen met pepernoten.

Afgelopen weekend kwam de goedheiligman ondanks alle problemen toch weer aan in Nederland. En net als veel ouders in Nederland zaten wij met iedereen op de bank, om te kijken of die goede Sint wel zou komen, nu hij het weer zo lijk vond.

En terwijl we wel begonnen met 3 kleine hulp pietjes (en stiekem ook oma-pietje doebie-doebie), zaten enkel de volwassen bij het aanmeren met hun goede gedrag nog voor de tv. Vooral tot het hoge woord er uit was en ook wij wisten dat we onze schoen mochten zetten…. Zou de Sint al weten wat wij er het aller liefst in willen? Misschien gaan we zoals bij Maartje thuis ook maar eens zes schoenen tegelijk zetten.

Er zitten geen blaadjes meer aan de bomen, het is ‘s nachts ijskoud en Dodo vertikt het door de regen naar buiten te gaan, het is weer lekker ouderwets écht herfst. Niet dat slappe gedoe van nog geen maand geleden waar het ineens 24° in oktober was, nee, dit is het echte werk. En dat kan eigenlijk maar één ding betekenen; het Sinterklaas journaal komt er weer aan!

En met het journaal komen natuurlijk ook de 19 dagelijkse kleurplaten van de nichtjes, de cadeau ideeën van de neefjes en de kilo’s chocolade pepernoten (dat laatste laat onze weegschaal helaas ook weer harder werken). Voorzichtig worden de eerste versieringen uit de kast getrokken en is er bij opa en oma zelfs al een schoentje gezet. Hoewel het weer buiten om te janken is merk je er binnen met alle vreugd vrij weinig van, tenzij je natuurlijk als een echte Nederlandse bikkel op je fiets naar het werk bent gegaan, dan is je broek het eerste uur nog drijfnat.

Nou ben ik wat betreft feestdagen zelf nooit echt een bron van feestvreugde en is Sander dus schor van het smeken om mee te mogen doen aan de versierpret die de rest van Nederland wel heeft. En toch is het mijn lievelings tijd van het jaar. De knusheid die zo’n oude man schijnbaar met zich mee kan nemen, de gulheid die men ineens naar elkaar heeft en niet te vergeten het lekkere eten en snoepgoed die er bij horen.

En het aller aller aller ALLER leukste is denk ik wel het enthousiasme van de neefjes en nichtjes. Hoewel, dat zeg ik nu makkelijk met deze dagen in het verschiet, maar eigenlijk weet ik dat het idee van cadeaus en oneindig veel snoep onze engeltjes in enorme stuiterballen veranderd die door alle suikers en kleurstoffen pas om 4 uur ‘s nachts kunnen slapen. Kijk, dat gaat ons kind later natuurlijk nooooooit doen. Toch?

Voor de kalender puristen onder onze lezers was het misschien nog een beetje vroeg om elkaar hiervoor te feliciteren, maar ik denk dat bijna iedereen met kinderen net als wij zelf ergens in het afgelopen weekend verkleed op de straat op ging, of op de bank wachtte tot er nog wilder uitgedoste kinderen langs de deur kwamen.

Voor ons betekende het dit jaar weer meehelpen met de spooktocht in het dorp van de neefjes en nichtjes. Iets wat elk jaar leid tot één van de grotere discussies in onze kinderwens-reis. Want bij het zien van al die enthousiaste hyper de pieper kids kom ik tot het punt dat ik er gelijk 12 wil. Chris daarentegen houd het op zulke momenten toch liever bij één, misschien twee maar zeker niet meer dan drie. Stiekem hoop ik dat hij door de jaren heen net zo makkelijk over te halen wordt, als wanneer het aankomt op “het laatste drankje” van de avond (lees: vooruit, nog ééntje dan).

Dit jaar liepen we niet mee met de tocht zelf, maar mochten we samen met alle kinderen slijm/snot maken. Gelukkig voor alle moeders thuis, was het grotendeels zeep en water in een door ons zorgvuldig dichtgeknoopt boterham zakje. Als we de kinderen zelf mochten geloven waren er veel van overtuigd dat het echt snot was. Vooral de grote ogen spraken boekdelen als ik weer vertelde dat ik het hele jaar mijn neus speciaal voor hen had leeggeplukt. Gelukkig kwam slechts sporadisch de vraag terug of ze het dan konden opeten. Tja.. kinderen blijven kinderen zullen we maar zeggen.

Na een spannende nacht was het weekend natuurlijk nog langer na niet voorbij. Want Sebas kwam nog een nachtje logeren. Eén nachtje maar, wat hij zelf maar belachelijk vond, want je kan bij vanaf twee nachtjes logeren echt leuke dingen doen. Gelukkig nam meneer voor deze keer wel genoegen met een nachtje minder. En gelukkig konden we als nog heel veel leuke dingen in die korte tijd stoppen.

Zo is hij vol trots met de Griffoendor sjaal van Chris z’n Harry Snotter kostuum mee naar de markt geweest. Het zou namelijk gek zijn als een Ravenklauw en Hufflepuff er mee de straat op gingen, dus hij nam het met liefde uit onze handen. Voor die kleine man is een rondje markt tegenwoordig vaste prik.

Een nieuwe viskraam bezoeken om te kijken of ze daar lekkerdere kibbeling hebben dan bij de vorige keer (Katje Krol blijft zijn nummer 1), als het even kan een tosti bij de DIT (die echt niet wordt gegeten vanwege het speelgoed wat er bij zit) en als het lekker weer is nog een ijsje voor de barre tocht van 15 minuten terug naar huis. En stiekem doe ik bij alle punten ook maar even mee. Ik ben veel, maar ook niet van steen natuurlijk.

Volgegeten en voldaan zijn we de rest van die korte 24 uur logeren maar lekker op de bank geploft om te gamen en te kletsen over alles wat ie de afgelopen weken weer had meegemaakt tot het ver na bedtijd was. Heerlijk weer zo’n enthousiast hyper de pieper kind in huis. Voor nu gaan we door met proberen voor een eerste en wie weet.. nog eentje dan.

Afgelopen week hebben we een poppenhuis gekregen van mijn neef een nichtjes, alvast voor ons toekomstig kind. En wat voor een poppenhuis; een door onze bompa (Limburgs voor opa) handgemaakt poppenhuis!

Nou is dat dus niet alleen een super mooi cadeau omdat t een mooi huis is. Ik bedoel, handgemaakt en kundig genoeg in elkaar gezet om meerdere generaties te kunnen overleven, iets wat met het huidige speelgoed ondenkbaar lijkt. Oh en niet alleen het huis is mooi, de inrichting die in de loop der jaren door oma’s en familie is vergaard is waarschijnlijk beter dan de studentenhuizen waarin wij hebben gewoond. Goed, her en der zou een likje verf niet kwaad doen en alles kan wel een wasbeurt gebruiken, maar nogmaals; we hebben zelf erger gewoond dan dat.

Nee, het mooiste aan het huis zijn natuurlijk alle herinneringen die er mee gemaakt zijn! Kijk, die nichtjes en neef waren zoals dat gaat bij familie rond dezelfde leeftijd onze beste vrienden dus samen spelen was altijd een groot feest. Niet alleen met het poppenhuis natuurlijk, dat is gewoon een tastbare herinnering, eigenlijk meer een symbool. Een symbool voor alle plezier die we vroeger hadden, alle theatervoorstellingen die we maakte op verjaardagen, alle logeerpartijtjes en zelfs alle ruzies om niks.

Het poppenhuis staat dus gewoon als symbool voor alles wat we voor ons kind willen. Gelukkig breiden onze families nog steeds uit dus de kans dat ons kind eenzelfde plezier tegemoet gaat is zeker aanwezig, iets waar we allebei al met veel plezier over dagdromen. Nou ja, met plezier en onderhandelingen met de oudste neefjes; die dagdromen alvast over het oppasgeld dat te verdienen gaat worden.

Maar goed, dagdromen is waar het voorlopig bij blijft. Gelukkig wordt het poppenhuis wel al gebruikt; Dodo heeft besloten dat hij op kamers gaat en heeft de middelste verdieping geclaimd als bedje.

Is altijd voorbereid. En als twee mannen met een kinderwens kan ik je vertellen dat we er al een hele tijd bezig zijn met voorbereiden. Nou is niemand echt voorbereid op het hebben van kinderen, maar een goed begin is er alvast.

Net als elke Iphone gebruiker krijg je om de zo veel tijd de melding dat er een filmpje vol herinneringen in je foto’s staat. Vorige week kreeg ik een melding met foto’s van oktober 2019 en met een breedlachende Chris naast het “Verkocht” bord van ons oude appartement. Een aantal weken er voor had hij meer een geschrokken uitdrukking op zijn gezicht, omdat ik een zelfs voor mij te impulsieve keuze had gemaakt.

We waren 2,5 jaar samen en waren net serieus begonnen met nadenken over het krijgen van kinderen. Jong en onbezonnen dachten we dat we dat wel binnen een jaartje zouden fixen en dat het dus belangrijk was dat we een goed nest zouden hebben om de kleine in op te voeden. Verhuizen leek prioriteit nummer één op dat moment. En gelukkig voor Chris, is hij getrouwd met iemand die Funda (is het trouwens Foenda of Fùnda?) als tweede naam heeft.

In een korte periode had ik al uitgezocht wat de kindvriendelijkste buurten waren, wat een beetje ons budget was en wat we nodig zouden hebben als we ons gezin zouden willen beginnen. Heel veel meer als we al hadden, hadden we niet als wensen. Een slaapkamer met een deur en een tweede verdieping onder het dak en we waren al gelukkig. En gelukkig voor ons waren er in die tijd nog van dat soort woningen te koop.

Je zou denken, vanwaar dan de schrik op Chris z’n gezicht? Nou toen ons huidige huis op de markt kwam, zou ik alleen even gaan kijken. Dat kijken werd die zelfde dag al een bezichtiging en voor het sluiten van de makelaar werd dat zelfs al een bod. Nou had hij alle recht om te schrikken, maar ik ben dan wel weer getrouwd met de dapperste man die ik ken, want hij had er het volste vertrouwen in dat als ik het goed vond, hij het ook goed zou vinden.

Nu we al weer vier jaar later het verzakte zwart en witte schaakbord met veel hulp en veel verassingen hebben kunnen omtoveren tot ons thuis, kan ook hij gelukkig weer rustig ademen. En vier jaar ouder en wijzer weten we ook dat die kinderwens niet even twee keer met je ogen knipperen en klaar is. En dat verhuizen misschien niet prioriteit één was.

Op elk plekje met pannen er boven kan een kind goed landen, als het maar liefde van z’n ouders ontvangt. Of dat er nou meer zijn, of één is, papa’s of mama’s of misschien allebei. Voor nu blijven we lekker op ons plekje, met onze roodharige, welgedane eerstgeborene die vast ooit wel leert dat ie z’n kamer moet delen met z’n wat kalere kleine broertje of zusje.

Ja hoor lieve mensen, daar zijn we weer! Na twee weken radiostilte pakken we de figuurlijke pen weer op! De laatste keer dat we zo lang stil waren zonder verklaring worstelde we met ons verdriet rondom de miskraam. Maar heb geen zorgen, deze keer is de reden veel minder droevig.

Nou is de reden ook niet perse een hele hoop vrolijker hoor, hoewel we het wel weer ouderwets gezellig met Maartje hebben is er nog geen baby op komst, de felicitaties en cadeautje mogen voorlopig nog in de kast blijven.

Nee, de reden voor onze stilte was deze keer gewoon dat het leven even de pen tegenhield. Sander heeft een rits nachtdiensten achter de rug en iedereen die daar ervaring mee heeft weet dat je daar misschien toch echt net iets labiel van wordt. En als je jouw eigen emoties niet helemaal begrijpt is het toch niet perse handig daar dan ook nog een blog over te schrijven, al is het maar omdat je in plaats van schrijven wilt slapen.

En ikzelf mag niet claimen m’n gevoelens wel op de rails te hebben hoor, zeker niet! Ik was de afgelopen weken bezig met afscheid nemen van mijn collega’s die ik tien jaar mijn Praxis familie heb mogen noemen. Voor iemand wiens emoties vaak genoeg alleen te beschrijven zijn als “hangry” of “heeft koffie nodig” moest ik nu dingen voelen die buiten die range liggen. En om het nog erger te maken moest ik daarna dus vrijwel meteen beginnen bij mijn nieuwe werk, iets wat honderd keer leuker is dan afscheid nemen, maar wel vermoeiend met alle nieuwe dingen die je je hoofd in probeert te stampen. Ook ik was met mijn gedachten dus niet bij de blog.

En dat zijn de zogenaamde afleidingen vanuit ons twee zelf, onze naasten brachten soms ook leuke afleiding. Van feestjes, nogmaals gefeliciteerd Kaatje, Bommie en Engelien, tot het blijde nieuws dat we wéér ooms worden. Deze keer is het niet de familie van Sander die een stoel extra aan de tafel mag gaan zetten. Eindelijk mogen mijn ouders de eettafel uitgeklapt gaan houden zodat hun eerste kleinkind over een aantal maanden de vloer mag versieren met babyhapjes. Nogmaals, Anne en Alex, bedankt voor het plezier dat jullie ons gaan geven!

Zoals jullie kunnen lezen waren we stil, maar hebben we zeker niet stilgestaan! We gaan de blogs gewoon weer oppakken, er staan minder nachtdiensten op het rooster en er komen geen nieuwe banen meer aan voorlopig. Hoewel, Sander is wel jaloers op het feit dat ik met de fiets naar werk kan…

Hoe staat iedereen er bij? Als het goed is was het deze week in de rest van het land net zo heet als bij ons in het zuiden. Alleen vandaag al was het overal met een straaltje zon al snel zweten geblazen. Stiekem hoopte ik dat de weegschaal al dat weggestroomde vocht zou oppikken…..Helaas niet dus.

Dit weekend waren Chris en ik één jaar getrouwd. 365 dagen van gelukkig veel gelach, soms gekibbel en vaak genoeg gevloek om de vroege wekkers van één van ons twee. Net als vorig jaar was het vandaag ook weer heerlijk weer. Toen hadden we wel een buitje hier en daar, maar enkel op de momenten dat het niet erg was. Zoals onze fotografe zei “Dat staat qua licht beter dan strak blauwe lucht”. En daar hielden we dan ook maar aan vast toen we van gebouw naar gebouw rende voor de foto’s. Het idee van open lucht foto’s midden op de hei hadden we gelukkig al een week daarvoor losgelaten.

Voor iedereen die het nog niet is, ga vooral trouwen. Een prachtig excuus voor een feestje en een extra vakantie. Of het nou echt iets heeft veranderd tussen ons? Eigenlijk helemaal niets. Tegenover iedereen heb ik het nog steeds over mijn vriend en we zijn ook niet toegelaten tot een geheime club van pasgetrouwde. Nee de dag zelf was prachtig, maar voor de rest van het jaar bleven we precies dezelfde twee gekken uit het zuiden. Never change a winning team zullen we maar zeggen.

In het jaar is er natuurlijk wel van alles veranderd. Vooral op het gebied van onze kinderwens. Want waar Maartje destijds nog een bos bloemen met uitleg voor de familie was (bij lange na niet iedereen wist toen al wie ze was), is ze nu de hot topic bij elke bij elke familie bijeenkomst. En zoals de meeste wel weten zijn die er in onze familie nogal veel. Als ze een woord was in plaats van een persoon, was ze sowieso aangedragen als nieuwe toevoeging voor de dikke van Dale zullen we maar zeggen.

In het jaar zijn we met z’n drietjes meer naar elkaar toegegroeid, maar ook met z’n tweetjes. Na alles wat er met onze kinderwens voorbij is gekomen in de afgelopen maanden, hebben we elkaar nog beter leren kennen. Maar na alle leuke dingen die we mochten delen en pittigere momenten waar we elkaar in wisten op te vangen en ondersteunen weet ik nog meer dat ik een jaar terug met trillende handjes de ring om de juiste persoons vinger heb geschoven.

En om dat te vieren zometeen maar eens uit eten met z’n tweetjes. Wel lopend naar het restaurant, misschien zweten we er met deze hitte dan nog net het toetje vanaf.

P.s.: Ook een jaar later was de taart voor het eerst als nog heerlijk!

De zomervakantie is weer voorbij, dat was ‘m weer jongens. We hebben genoten, we hebben gesmeerd en geconsumeerd en nu moeten we weer terug naar het normale leven. Geen late avonden met borrels meer en de zwembroek moeten we weer inwisselen voor gepaste werkkleding.

En zeker dat laatste is altijd weer lastig, want na zo’n lange tijd genieten passen niet alle broeken meer, dus net als half Nederland hebben we besloten ons leven toch maar te beteren. Geen drank meer, geen uitgebreide diners en zeker geen pizza’s meer!

Een ander goed voornemen van mij was werk dichterbij huis zoeken. En dat heb ik gelukkig ook gevonden. Niet meer volle weekenden draaien, geen wekkers die om half 7 af gaan en het voornaamste; geen uren meer in de auto.

Nou was die keuze niet alleen gemaakt omdat ik graag uitslaap, hoewel dat natuurlijk zeker ook een belangrijke drijfveer was. Nee, dichterbij huis betekent ook dat mochten we een kindje verwelkomen voor ik ben afgestudeerd ik meer thuis kan zijn met onze frummel. Heel slim van mij natuurlijk, want Sander werkt wel nog in Utrecht dus kan ik veel makkelijker babies ophalen bij opa en oma, drie keer raden wie extra lange rondjes met ons hummeltje gaat rijden om alle hechting toe te eigenen! (Grapje Sander!)

Maar eigenlijk is mijn nieuwe baan het minste om deze week te vieren. Veel leuker, mooier, fijner en wat dan ook is de geboorte van ons nieuwe neefje!!!! Een klein volmaakt mannetje die we allemaal maar wat graag in ons hart en onze armen sluiten, zelfs zijn grote zus die ineens de aandacht moet delen. Het goede voornemen van zuslief en zwager om een keizerskoppel te krijgen is bijzonder goed gelukt met deze!

Al met al kijken we terug op een heerlijke vakantie, maar kijken we vooruit naar fantastisch mooie nieuwe beginnen. En dat is eigenlijk nog leuker.

Al tachtig blogs op ons conto. Tachtig verhalen waarin we ons best doen om duidelijk te maken hoezeer wij naar ons eigen kind verlangen. 

Dat daarbij hier en daar een tik- of taalfoutje zo’n verhaal binnensluipt mag geen verbazing wekken. Onze lezers weten toch wel wat we bedoelen wanneer we ‘dat betekend’ zonder de taalkundig verplichte ‘t’ schrijven; ‘sapienti sat’ zullen we maar zeggen. Of in goed Nederlands: ‘Een goed verstaander heeft maar een half woord nodig.’

Alleen bevindt zich in onze familiaire kring helaas zo’n onverbeterlijke taalpurist die ons keer op keer op taalfoutjes wijst: mijn vader dus. Niet dat hijzelf onfeilbaar is (sla zijn bijdrage over Bompa er maar eens op na; minimaal 3 taalfoutjes en 1 spelfout), maar hij heeft nu eenmaal wel de (on)hebbelijkheid om alle teksten te controleren op taal- en spelfouten.

Tijdens onze schooljaren was dit soms wel lastig, maar ook profijtelijk. Want onze opstellen, scripties en verslagen kwamen, qua taal, zonder veel commentaar door de (strenge) keuring van onze leraren. Maar inmiddels is alleen nog het lastige aspect overgebleven. Want om nu iedere blog eerst aan hem voor te leggen, daar voelen wij ons toch een beetje te volwassen voor. En het is natuurlijk ook niet eerlijk naar jullie, onze lezers; jullie hebben recht op de primeur😉.

Voor het nageslacht van Sander en mij zal er in ieder geval niet zo’n bemoeizuchtig figuur zijn die zich met de vruchten van hun pen bemoeit; opa’s mogen alleen maar verwennen en niet onnodig corrigeren. Dus toekomstige Bompa, je bent gewaarschuwd; geen gezeur over “dan” of “als”, geen correcties met betrekking tot ‘d’, ‘t’ of ‘dt’, niet jengelen als het verhaal overgaat van verleden tijd naar tegenwoordige tijd. Alleen nog maar verwennen.