Categorie archief:Geen categorie

Zaterdag was het eindelijk zo ver. Nadat we een aantal weken geleden ons verhaal mochten doen bij Jeanine, kwam de video online te staan. Naast dat we heel trots zijn op het resultaat, zijn we ook blij dat we op deze manier met een grote groep ons verhaal konden delen. En naast een paar mensen die toch net een andere mening hadden over onze wens dan wijzelf en een klein misverstand over de vraag “Waar komt die mooie blouse vandaan?” (Ik kan nu uit ervaring zeggen dat dat niet over mijn prachtige C&A overhemd ging), waren alle reacties alleen maar lief en positief. Super bedankt iedereen!

Omdat de hele video in totaal nog geen tiende deel van het interview met ons was, wilde we graag nog wat dingen delen die we als we de reacties mogen geloven, niet allemaal even duidelijk waren. Veel mensen gaven namelijk aan dat adopteren voor ons als twee mannen soms de enige, maar zeker de meer voor de hand liggende optie was. En het is zeker iets waar we over na hebben gedacht, maar hieronder willen we toelichten waarom wij zelf kiezen om hopelijk ooit ons gezin te starten samen met een draagmoeder.

Bij onze gehele zoektocht tot nu toe heeft net als bij iedereen met een kinderwens het kind altijd centraal gestaan. Zouden we een veilige plek voor een kind kunnen creëren, zouden we het zo veel mogelijk kunnen bieden wat het nodig heeft, etc. Een belangrijk ding wat we ons kind ook willen bieden is om te weten waar het vandaan komt. Als we ooit de kans krijgen om samen met een draagmoeder een gezin te starten is dat voor het kind altijd duidelijk.

Want ook al zal de draagmoeder niet de vieze poepluiers verschonen, midden in de nacht op te staan voor een flesje of om de monsters onder het bed te verjagen, zal ze wel altijd de moeder blijven. Daarom willen we ook niet even een baarmoeder huren, maar zijn we op zoek naar iemand die we eerst goed willen leren kennen, met wie we een klik hebben en met wie wij samen een kind willen.

Het is een pittig traject om zo iemand te vinden, maar ook nadat je iemand vindt komen er nog veel hordes op ons pad die je alleen maar over komt als je het met z’n allen samen doet. En omdat je door alles zo’n band op bouwt, zou het gek zijn als zo iemand niet voor de rest van het leven van het kind ook een belangrijke rol blijft hebben. Juist door alles wat we samen hebben moeten doorstaan en mogen meemaken kunnen we ons kind hopelijk later vertellen uit hoeveel liefde het is gekomen en hoeveel liefde het altijd zal blijven hebben. Van zowel ons als van de moeder.

Adopteren is een prachtige keuze en is voor veel stellen en alleenstaande ouders uiteindelijk de keuze waar ze voor gaan. Er is geen beter of slechtere keuze die hierin gemaakt kan worden, alleen een persoonlijke keuze die iedereen voor zichzelf na veel nadenken en praten moet maken. En onze keuze en onze hoop ligt nog steeds bij het hopelijk ooit vinden van iemand die samen met ons dat grote avontuur wil aangaan.

Voor iedereen die de video nog wil terugkijken, kan dat hieronder.

Ja dames en heren, het is weer zo ver; de Sint is in het land! Het grootste kinderfeest van het jaar, overal kinderen in te schattige pieten-pakjes die staan te stuiteren van de kilo’s suiker die ze binnenschrokken uit angst dat een broertje of zusje (of papa en mama) meer eet dan zij. En als zo’n vals keeltje dan ook nog mierzoet sinterklaasliedjes door een winkel loopt te zingen… je weet dat je kinderwens groot is als je zelfs daarvan klapperende eierstokken krijgt.

Dit jaar, voor de tweede keer op een rij, mogen de neefjes en het nichtje het eerste schoentje bij ons zetten. En dat gebeurd natuurlijk niet zomaar! Elke ervaren schoenvuller weet dat het vullen slechts een klein deel van de fantasie is.

Een fantasie die een week eerder al begint; het Sinterklaasjournaal begint weer. Vorig jaar werden we ondervraagd door de kinderen alsof het een proefwerk was waar we niet voor hadden gestudeerd, dat zou ons dit jaar niet weer gebeuren! Braaf zaten we elke avond voor de buis, proberen te onthouden welke Piet wat deed, wat het probleem die dag was en nog belangrijker; om welk slecht grapje we schoen-zet-dag veel te hard zouden moeten lachen.

Dan het probleem van de cadeautjes. Wij, als ooms, hebben de luxe dat we het kopen er van aan papa en mama kunnen overlaten. Je zou zeggen dat het grootste probleem daarmee is opgelost. FOUT! Drie kinderen, op suikersnelheid, vormen de beste zoekpartij ter wereld. Niet omdat ze iets willen vinden, de cadeautjes liggen immers bij Sinterklaas. Nee, gewoon omdat ze gewoon geen concentratieboog hebben. Nog voordat hun jas op de kapstok hangt hebben ze al de switch gepakt/een beker ranja op/een broodje appelstroop tegen de muur geplakt/de kattenbrokken in hun wangen gepropt. En terwijl ze dat voor elkaar kregen natuurlijk 15 lades en 7 deuren open getrokken en de schoenvulling nét niet gevonden. Hoe ze in de kruipruimte zijn gekomen blijft elke keer een raadsel.

Gelukkig heb je na drie keer laten vallen dat Sinterklaas weer in het land is en dus nóg beter kan kijken of je lief of stout bent de rest van de avond de drie liefste kinderen ter wereld op de bank. Tot het dramatische moment dat de jongste moet gaan slapen en dus het schoentje gezet dient te worden. Dit is namelijk een vast ritueel wat per gezin verschilt. Ik had nog nooit van een pietenpilsje gehoord en tekeningen voor Sinterklaas werden volgens mijn papa en mama door de postbode gehaald. Hier wordt het halve Louvre in zo’n schoentje geramd en moet er een peen ter grote van een kleine boom klaarliggen.

En dan moet er nog gezongen worden, meerdere obstakels steken hun kop hier op. Allereerst het feit dat sinds onze jeugd het Sinterklaasfeest wat veranderingen heeft ondergaan en onze Sinterklaas liedjes oud en achterhaald zijn. Naïef zette we een playlistje op ter ondersteuning, ik denk dat we misschien drie woorden mee konden zingen. En dan staren ze naar je alsof je op het podium van Idols staat of zo, de kleine critici.

Maar goed, prima, dan zingen we niet mee, kunnen zij los gaan. Dachten we. bleken we op nog meer problemen te stuiten. Want de oudste geloofd niet meer en weigerde te zingen. De middelste is eigenlijk veel te verlegen stoer om mee te zingen. En de jongste vindt het eigenlijk veel leuker om verstoppertje te spelen. Dus je gaat onderhandelen en dreigen (luister, we zijn hun ooms, we hoeven niet pedagogisch verantwoord te zijn, we horen ze te verpesten). De jongste zong mee in ruil voor een extra verhaaltje voor het slapen gaan, mooi, die is makkelijk en snel tevreden. De middelste durfde wel een beetje mee te fluisteren als ik mee zou zingen. ‘Ha ha, jij kan echt niet zingen ome Chris’ is de dank die ik kreeg. De oudste gaf pas in nadat we duidelijk maakte dat “Sinterklaas” echt geen cadeaus gaf aan zij die niet zongen. Tenminste, pas toen hij bedacht dat zijn lieve ooms genoeg sadistische trekjes vertoonde om daadwerkelijk zijn schoen leeg te kunnen laten…

Eenmaal alles overleefd en de kinderen op bed gelegd konden we het welverdiende pietenpilsje nuttigen. En natuurlijk het schoentafereel klaarzetten. We strooide snoep, vulde schoenen, stuurde de jongste voor een tweede keer naar bed, en bereidde ons voor op een nacht kinderen terug naar bed sturen. En dat alles om in de ochtend een half uur de meest gelukkige kinderen ooit te hebben. De heren waren blij met de Pokemonkaarten en de jongste had binnen een kwartier de helft van haar kleurboek alweer vol. Niet veel later werd er weer ruzie gemaakt om de switch en op de muur gekleurd.

Twee super leuke dagen, we hebben genoten. Alleen moeten we volgend jaar blijkbaar toch harder zingen. Onze schoenen waren allebei leeg, terwijl we toch echt duidelijk een draagmoeder op ons verlanglijstje hadden gezet.

In de aanloop naar mogelijk ouder worden ben ik het liefst al voor de start voorbereid op alles wat mogelijk gaat komen. Zo hebben we al (te) veel baby spullen in huis gehaald, heb ik heel wat boeken over ouderschap wel eens de revue laten passeren en menig draagmoeder documentaires met pen en papier op schoot gekeken. Zelfs google heb ik al eens de vraag gesteld: “Hoe kan ik mij voorbereiden om vader te worden”. Voor degene die het idee van vader worden net zo spannend vindt als ik, is dat trouwens geen aanrader om te googelen, want het eerste resultaat is “De kans is groot dat je nog minder van baby’s afweet dan je denkt”.

Gelukkig voor mensen zoals ik heeft meer dan gewenst een lijst samengesteld met nog meer vragen dan dat ik in al die tijd had kunnen bedenken. De 100 vragen lijst bevat vragen die je, je kan stellen vanaf het moment dat fantaseren, praktiseren wordt, tot op het punt dat je kleine voor het eerst naar de basisschool mag. Hoewel de reis naar het ouderschap van Chris en mij nu even rond vraag 30 lijkt te blijven steken, heeft het wel de ruimte gegeven om ook al na te denken over alles wat daarna nog mag komen.

Zo zijn we door de lijst ook al gaan praten over hoe we elkaar kunnen ondersteunen als het voor eens van ons te pittig wordt, hoe we aan elkaar aan kunnen geven dat we even willen pauzeren en wat doen we als de zwangerschap niet goed verloopt. Ook hebben we door de lijst de leukere dingen besproken. Zo zijn we het er al over eens wat de voornaam wordt, en wiens achternaam hij of zij mag dragen, vanaf wanneer we aan de buitenwereld de blijde boodschap gaan vertellen en dat er geen toetje is voor degene die niet zijn bord leegeet

Ook al heeft de 100 vragen lijst ons geleerd dat we het zeker niet over alle 100 punten eens zijn, was de belangrijkste les dat we altijd wel een gulden middenweg weten te vinden als we het maar samen doen.

De vragen in de lijst gaan overigens echt over baby’s of kleine kinderen, ze vragen niks over hoe jij en je partner zou omgaan met lastige pubers. Nou is dat voor ons natuurlijk geen enkel probleem; een van de eerste dingen waar Chris en ik het over eens waren is dat ons kind zich natuurlijk nooit gaat misdragen…

‘Wat heb jij voor een gekke bultjes op je gezicht en in je nek’? De vraag kwam van mijn neefje Sebas die vanuit de achterbank van de auto precies tegen de zijkant van mijn gezicht aan keek. De bultjes in kwestie waren twee puistjes die ik zelf juist zo goed had weten te negeren in aanloop naar het bezoek met de camera later deze week. Maar helaas, kinderen spreken altijd de waarheid, dus ook ik moest er weer aan geloven. Gelukkig moest ik vooral op de weg letten en minder op dat gezicht met twee bultjes in de achteruitkijk spiegel.

Ons neefje Sebas is al vanaf het begin erg betrokken bij onze zoektocht. Vooral nu we deze blog zijn begonnen en op instagram zitten wil hij het liefst met alles meekijken en denken. Een van de eerste dagen dat we op instagram zaten kregen we bij elke van een moeder met kind de vraag “O die mevrouw heeft een baby, misschien mogen jullie die wel hebben” of een “Die mevrouw heeft wel drie kinderen, die weet vast wel hoe ze kan helpen”. En hoe aandoenlijk onze eigen cheerleader ook was, werd het toch maar eens tijd om hem uit te leggen hoe de hele zoektocht er voor ons echt uit ging zien.

Tegenwoordig heb je gelukkig steeds meer kinderboeken voor alle leeftijden die op een simpele en leuke manier uitleggen hoe twee ooms of twee tantes met de juiste hulp toch papa’s en mama’s kunnen worden, dus de keuze was reuze. Toen ik hem een paar dagen later weer (gelukkig zonder gekke bultjes) kwam ophalen omdat hij mocht figureren in onze reportage met NOS op 3 kon hij alles vol trots navertellen. Hoe wij iemand gingen zoeken die ons zou kunnen helpen met het starten van een gezin, dat de baby dan bij haar in de buik zou opgroeien en daarna bij ons verder zou opgroeien. Met een serieus gezicht sloot hij af met de mededeling dat we wel goed moesten onthouden dat de mama wel het kindje mocht blijven zien, want nooit meer je kindje zien vond hij maar een gekke gedachten. Gelukkig waren we het daar meteen helemaal mee eens.

Een betere figurant hadden we ons niet kunnen wensen. Hij was meerdere keren de onverwachte vrolijke noot terwijl wij soms zenuwachtig ons verhaal deden. En ook het naar de gang rennen en met de deur slaan, kwam op zo’n perfecte timing dat wij even rustig konden ademen en nadenken over wat we ook al weer wilde zeggen. En hoewel hij het een beetje gek vond dat hij “een kindje moest spelen” had hij het enorm naar z’n zin gehad en heeft hij ook tegen iedereen verteld dat hij nu ook super populair is op instagram.

Toen ik hem later die avond nog even op kwam zoeken vroeg hij meteen “En is er al iemand gevonden die jullie kan helpen? NEE? Wat stom zeg!” Ja kinderen spreken altijd de waarheid en gelukkig ook op dit soort momenten.

Een van de leukste bijkomstigheden aan het uitspreken van onze kinderwens is dat mensen verhalen over hun eigen kinderen gaan vertellen. En niet de mooie, fijne verhalen, als ‘Pietje kon toen hij drie maanden was al Mozart meespelen op de viool’ of zo. Nee, de échte verhalen van het ouderschap.

Zo vertelde een vriendin laatst dat toen haar jongste een woedeaanval had ze tot haar grote schaamte het kleine engeltje in de tuin had laten uitrazen. Met rode oren van genot luisterde ik hoe de hele scene zich had ontvouwd, met dus een aria op de glijbaan als afsluiting.
Een ander vertelde met heel veel blikken en blozen dat ze soms haar kinderen enge films laat kijken zodat ze kan zeggen dat het monster ze komt halen als ze niet op tijd naar bed gaan/hun bord leegeten/hun huiswerk maken. Natuurlijk ook heel erg. Erg gehaaid ook.
Of iemand die liet weten te genieten van kinderen die ziek thuis moeten blijven. Niet op een ziekelijke manier, geen münchhausen by proxy taferelen hoor, gelukkig. Nee, gewoon dat áls het dan een keer gebeurd ze dan zelf ook thuis mag blijven van werk. Kind in bed en even lekker overdag tv kijken, joe joe.

En er zal een tijd zijn geweest dat ik zou hebben gedacht ‘nou echt!? Dat zou toch niet mogen als ouder zijnde, schande!’. Gewoon lekker meteen het oordeel in zonder me ook maar een seconde te verplaatsen in de ouder. Maar de schoonheid van het roze ouderschap is dat we héél veel tijd hebben om ons in te lezen. En dus ook héél veel tijd om op te passen op neefjes/nichtjes/buurkinderen. En begrijp me niet verkeerd, ik HOU van het oppassen. Je kan me echt niet gelukkiger maken dan door kinderen los te laten in ons huis en te verwachten dat ik er voor zorg. Met liefde zelfs! Maar ik heb dat oppassen inmiddels vaak genoeg met plezier toegezegd om te weten dat die in dit geval moeders heiligen zijn.

Dat ze zich schamen voor hun foefjes en uitlatingen laat namelijk zien dat die trucjes zelden worden gebruikt. Dat ze dus de rest van de tijd wel het geduld hebben om op hun tong te bijten, de innerlijke rust weten te vinden om voor de duizendste keer de “engeltjes” terug in bed te leggen. Na een weekend oppassen weiger ik de naam ‘Peppa’ nog te fluisteren, terwijl bij het afzetten van de kinderen papa deze vrolijk voor de jongste aanzet. Voor de honderdste keer. DIE WEEK!

Wat ik dus zeg, heiligen, allemaal, stuk voor stuk. Ik kan niet wachten tot ik ons dat aureooltje ook kan toekennen.

Ik kan op de bank in de woonkamer bijna woord voor woord meezingen met de disco-douche die nu boven gaande is. De valse noten die door de deur klinken als er wordt meegezongen zijn bijna harder dan de muziek, maar ik zal niet vragen of het stiller mag. Ik stond immers nog geen half uur geleden minstens net zo hard en zeker twee keer zo vals m’n eigen optreden te geven onder de douche.

Die optredens in de badkamer gebeuren hier niet dagelijks hoor, maar vandaag zijn we beiden in een bijzonder goed humeur; in de twee dagen dat onze blog online staat is deze al meer dan 500 keer bekeken! Op zoveel ‘bezoek’ hadden we niet durven rekenen de eerste maand, laat staan de eerste twee dagen, echt fantastisch. Het idee dat zoveel mensen ons verhaal interessant genoeg vinden om even bij stil te staan, en dan zelfs nog te delen is echt hartverwarmend, echt, ontiegelijk bedankt daarvoor iedereen! We hopen dat jullie in de toekomst nog steeds zullen genieten van onze blogs, we gaan er in ieder geval ons best voor doen!

Als u mij nu wilt excuseren, ik moet mijn stem opwarmen. Er moet zo gekookt worden en daar hoort met dit humeur een voorstelling bij, net als onder de douche, maar nu in combinatie met ook een dansoptreden.

Gisteren was ik in de stad om snel in de kruidvat wat dingen te halen. Brillendoekjes, multi-vitamines en de huisvrouw in mij kan het dan niet laten om ook gelijk in te slaan op de derde shampoo of deodorant gratis. Onderweg naar de kassa kwam ik toevallig ook langs het pamper schap en hoewel er geen kortingskaartjes bij waren geplakt, draaide mijn hoofd toch gelijk die kant op. Even stilstaan, zuchten en weer doorlopen.

Op sommige dagen denk je er totaal niet aan, maar op de soms meest onverwachte momenten komt het even kei hard binnen dat je al weer bijna twee jaar bezig bent met je kinderwens en geen stap verder bent gekomen. En ook al presenteert pampers zich trots als degene die zorgt dat de kleintjes het droog houden, had ik een klein beetje moeite om het daar in de kruidvat droog te houden.

Chris is bij dit soort momenten erg blij dat ik mij kan inhouden en niet ondanks het uitblijven van een 2 voor de prijs van 1 actie met een grootverpakking pampers thuis komen. Bij meerdere kinderboeken en knuffels, een nachtlampje en een tweedehands box kon ik mij dan weer wat minder inhouden… Misschien toch een snufje last van nesteldrang.

Afgelopen weekend was het eindelijk zo ver. We moesten er drie lockdowns op wachten sinds we hier kwamen wonen, maar eindelijk was er voldoende vrijheid en goed weer om een straatfeest te organiseren. Hoewel we door de hoekligging van ons huis volgens de gemeente officieel in een andere straat liggen waren we als nog van harte welkom. Fijn om te horen dat niet alleen de verdwaalde pizza en postNL bezorgers vonden dat we eigenijk meer bij deze straat hoorde.

Vanuit ons slaapkamerraam zagen we in de ochtend al een groot springkussen ontvouwen. Vanuit alle huizen kwamen stoelen, tafels, hapjes, drankjes en spelende kinderen en al snel stond iedereen gezellig met elkaar te kletsen. Ik stootte Chris aan en kreeg een bevestigende knik terug. Dit was een van de redenen waarom we een aantal jaar geleden waren verhuisd.

Hoewel ons appartement hiervoor (gelukkig) op terug-rol afstand van de kroegen lag en we ons er meer dan thuis voelde, merkte we beiden dat het tijd werd om iets anders te zoeken. Meer slaapkamers, meer verdiepingen, meer huisje, boompje, beestje. Vooral ook omdat we in die tijd serieuzer begonnen te praten over het idee van een eigen kleine hummeltje. Nu 2,5 jaar later kunnen we met trots zeggen dat we een groot deel van dat lijstje kunnen afvinken. Een huisje waar we ons thuis voelen, een appelboompje die sinds dit jaar ook echt appels geeft en een dikke rode kater die de rol van “beestje” speelt.

Ook de buurt zelf was een grote plus toen we de keuze maakte om hier neer te willen strijken. Veel mogelijkheid voor kinderen om te spelen, veel groen om tegenaan te kijken en veel jonge gezinnen met kinderen. Dat laatste was even spannend met het straatfeest, omdat je toch even twijfelt of je wel mee kan praten. Gelukkig was iedereen niets anders dan vriendelijk en alleen maar enthousiast en geïnteresseerd in onze kinderwens en hadden we meer dan genoeg dingen om met z’n allen tot laat in de avond door te kletsen.

Erg blij en gelukkig rolde we daarom helemaal aan het einde van de dag na flink wat drankjes en veel geklets terug vanaf het huis van de buren naar dat van ons zelf. Stiekem toch wat korter rollen dan vanuit de kroeg.

Netjes in een rij lopen de buurmeisjes naar het voetbalveldje tegenover ons huis. Ze zullen een jaar of 9, 10 zijn. Allemaal een stokpaardje in de hand, niet zo’n houten ding van vroeger, nee, deze hebben zo’n lekker zacht pluche paardenhoofd voorop. Ze verzamelen zich bij de poort en het meisje dat (waarschijnlijk) op paardrijden zit maakt zich los van de groep en maakt met grote gebaren duidelijk wat ze gaan doen. En een paar minuten later zie ik ze gaan, in de rondte, keurig in galop.

Het is een tafereel dat zich sinds de zomer in het land is gekomen bijna wekelijks, soms dagelijks, voortdoet. Onder strak regime van dat ene meisje gaan ze soms wel uren door. En ik kan er ook uren naar kijken. Het gaat maar rond, rond, rond, de zon schijnt op hen, en op mij. Hun ritme en de warmte drijven me altijd weg naar later. Rond, rond, rond.

Later, wanneer we misschien zelf een dochtertje hebben dat met hen mee draaft, het hoofd van haar paardje aait om het weer rustig te krijgen. Een paardje waar ze natuurlijk ontiegelijk trots op is want ze heeft er moeite voor moeten doen; een van haar papa’s had haar natuurlijk geen stokpaardje willen geven. Hij had gezegd dat ze het eerst mocht oefenen met een bezem, kijken of ze het echt zo leuk vond. Een bevestiging voor haar dat grote mensen weer eens niets weten. Een bezem en een paard zijn natuurlijk twee verschillende dingen dus dat zou niet werken. Mokkend had zou ze aan tafel hebben gezeten, waarschijnlijk bij opa en oma want daar waren ze toch al snel drie keer per week. En daar zou oma haar ten hulp hebben geschoten, haar vaders omgepraat en zelfs hebben meegezocht naar een mooi paardje voor haar. Die oma’s toch.

Ze zou de volgende dag naar de buurmeisjes zijn gerend, gloeiend van trots, spanning en misschien een beetje angst. Misschien zou haar paardje wel te mooi zijn en mocht ze niet mee doen? Of had ze al eerder mee moeten hebben gedaan en was ze nu te slecht?
Maar de buurmeisjes zouden haar natuurlijk met open armen ontvangen, zeggen dat ze een mooi paard had, en wat had ze er een mooie naam voor bedacht! Ze mocht meteen meedoen, vooraan in de cirkel, recht achter het meisje met ervaring. Ze zou waarschijnlijk beginnen met het verkeerde been, net zoals papa, en waarschijnlijk struikelen. Maar dan zou ze haar papa’s achter het raam zien staan die duimen naar haar opstaken en om hen trots te maken weer op staan, haar knieën afkloppen en weer terug in het gelid staan. En ze zouden weer gaan, eerst rustig en dan steeds sneller, en sneller en sneller. Rond, rond, rond, rond…

Een van de moeders roept dat het etenstijd is, de meisjes gaan weer naar huis en ik ben weer terug in de werkelijkheid. Terug bij het besef dat de buurmeisjes en ik vooralsnog een ding gemeen hebben;

We fantaseren graag.

Normaal gezien is dit al een titel die duid op een probleem, alleen zit bij ons de vork net wat anders in de steel. Want waar hij graag een kind wil, wil ik het (als dat kan) nog meer. Dat, en hij vindt dat ik hem “mijn verloofde” moet noemen en niet meer “mijn vriend”. Maar dat is weer een ander verhaal.

Chris, mijn vriend, en ik (Sander) hebben het al sinds dat we samen zijn over ooit het krijgen van een kind. In het begin van de relatie waren het vooral gesprekken over alle leuke dingen zoals wat je het liefst zou willen, hoeveel kinderen, de honderd ideeën over hoe de kinderkamer er uit zou gaan zien en hoe ontzettend veel we van ze zouden houden. Maar nu we sinds 1,5 jaar bezig zijn met het hele proces van hoe echt die kinderwens te verwezenlijken zijn we met veel serieuzere onderwerpen bezig.

Waar de meeste stellen na 1,5 jaar proberen gaan denken aan een bezoekje aan een fertiliteitsarts, kunnen wij zelf ook wel zonder de medici er bij te halen de vinger op de zere plek leggen. Als enkel twee mannen bij elkaar kom je niet tot een kind. Hoe graag je het wil en hoe veel je ook van elkaar houd. Daarom zijn we nu de afgelopen 1,5 jaar meer bezig met hoe we ons wel ouders van een kleine ukkepuk zien worden.

Na alle opties naast elkaar gelegd te hebben (adopteren, pleegzorg, co-ouderschap etc.) kwam voor ons al snel naar voren dat als we ooit het geluk zouden hebben om een kind te krijgen, we het via draagmoederschap zouden willen. Een lang, intensief en duur proces waar we de afgelopen 18 maanden een groot deel van onze tijd en energie in hebben gestoken.

Het vinden van iemand van wie je zo iets groots vraagt en nog iets groters voor terug krijgt is hetgeen waar wij en waarschijnlijk vele andere tegenaan lopen. Om die reden dachten we, waarom schrijven we het niet op. Elke week een stukje over hoe ver we zijn en of we al wat verder zijn gekomen en ook met de stille hoop dat iemand dit leest en bij zichzelf denkt “Daar zou ik misschien wel mee kunnen helpen”.

Dus bij deze, het eerste bericht in een waarschijnlijk lange reeks van berichten over onze zoektocht en hopelijk ooit ook over het verwezenlijken van onze wens om vaders te mogen worden.