Auteur archief: dewegnaardewens

Het moment waar we met z’n allen naar toe werkte en wilde was eindelijk in zicht. Over ongeveer 5 dagen zou Wanda weer naar San Diego reizen voor de terugplaatsing. In plaats van het bliksembezoek van de vorige keer voor de keuring, is ze deze keer welgeteld 4 dagen daar. En deze keer is ze ook niet alleen. Deze keer gaat “Aunt Linda” ook mee.

Om bij Aunt Linda een beeld te krijgen, moet je net als bij Wanda beginnen bij de prototype Texaanse vrouw. Ze woont op haar eigen ranch met vee en wild in de achtertuin, draagt soms een cowboy hoed, maar zeker nooit laarzen (omdat dat veel te onhandig werken is). Ze is voor Wanda een soort surrogaat moeder, die er al van jongs af aan voor haar is. En elke keer als ze voor de zoveelste keer op video weer met haar aanstekelijke lach moet lachen om ons, voelt ze ook een beetje als een surrogaat schoonmoeder voor ons.

En we weten nog steeds niet of het aan de aanwezigheid van Linda ligt of niet, maar Wanda zit er een stuk relaxter in dan de vorige keer. Waar ze de vorige keer direct van het vliegveld in de uber door ging naar de kliniek en weer terug, gaan ze nu lekker de stad verkennen, naar het strand, uit eten en winkelen. Voor ons geeft het ook een fijn gevoel dat het ze het erg naar haar zin heeft.

De ochtend van de terugplaatsing wordt ze wakker in het hotel waar ze samen de afgelopen en komende dagen nog doorbrengen. Een kamer met allebei een eigen bed, maar ook een kleine huiskamer waar ze alles bij de hand kunnen hebben voor als Wanda straks bedrust heeft.

Net als de vorige dagen begint de dag met een shot van de outfit van de dag en deze keer is dat het “Good Vibes, Pineapples and French Fries” shirt. Een in de IVF wereld bekend “transfer day” shirt. Ook wij zaten thuis in een nieuw shirt, alleen stond op die van ons “Todays a good day for a miracle”. Aan de outfits zou ’t in ieder geval niet liggen.

Tussen het opstaan van Wanda en het binnen gaan van de kliniek waren er zo veel video’s en foto’s heen en weer, dat het wel een NOS live-blog leek. En toen het plots stil werd, wisten we dan ook gelijk “Nu gaat het gebeuren!!”. Gelukkig was die dag ook Luc er bij, die alles filmde en fotografeerde. Maar goed ook, want ook al waren we er digitaal bij, waren we zo overweldigd door emoties dat we de helft maar mee kregen.

We houden hoe het precies ging lekker tussen ons, Luc en Linda, maar het was een super moment met gelukkig ook veel ruimte om te lachen met elkaar. Was het dan wel om Wanda die licht high van de pijnstillers alleen maar grapjes maakte, dan wel omdat wij pas na 10 minuten naar een schaalte onder de microscoop op het scherm door kregen dat er nog geen embryo in de ruimte was. Het lege petrischaaltje had nog nooit zo veel liefde gekend.

Eenmaal klaar werd Wanda weer overgedragen aan Linda en Luc. Ze mocht haar roes in de hotelkamer uitslapen en zou nog 24 uur bedrust moeten houden. Voor haar begon een zeer welverdiend dutje en voor ons allemaal begon het wachten. Over 10 dagen zouden we kunnen testen!

Het startschot was gegeven en we konden voor ons gevoel eindelijk beginnen. Hoewel we natuurlijk al een aantal maanden bezig zijn met elkaar goed leren kennen, alles contractueel en medisch goed we zetten, voelt dit toch echt als het eerste echte werk.

Ook voor Wanda voelt het alsof wel nu eindelijk echt beginnen en het is super leuk om te zien hoe zij net zo enthousiast is over alles als wij. Ze laat ons in het begin het schema zien wat ze helemaal voor zichzelf heeft uitgewerkt. Per dag staat precies beschreven welke pillen ze moet nemen en welke “shots” ze moet gaan zetten.

In het begin was het nog het idee dat een vriendin van haar die nu in het zelfde schuitje zat haar de prikjes zou gaan geven. Helaas kwam daar wat tussen, dus nu moest ze het helaas zelf doen. Gelukkig werkt Wanda net als ik in de zorg, dus is geen vreemde voor alle medicatie, hoe het te maken en te zetten.

Voor de eerste keer de prik zetten zijn we tot in de nacht opgebleven om het moment samen mee te maken. Eerst kregen we een video te zien waar ze in een handomdraai de medicatie klaar maakte, de spuit ontluchten met zo’n enthousiasme, dat ze deze direct daarna de medicatie weer opnieuw mocht optrekken. En na een aantal keer op en neer gespring en veel “I can do this, i got this, pfffffew” geschreeuw ging de eerste prik de bil in. En terwijl wij onze net zo enthousiaste reactie terug aan het opnemen waren, kregen we al een berichtje terug. “See, noooooo problem at all”.

De rest van de dagen vliegen voorbij en vanwege het tijdsverschil spreken we af dat we wel elke dag terug kijken wat ze allemaal inneemt en hoe ze steeds de prikjes zet, maar niet meer live kijken. En vanwege dit tijdsverschil is het meerdere keren gebeurd dat ik (Sander) tijdens het omkleden voor mijn werk de video voor het eerst kon bekijken. Dit leverde soms voor redelijk wat scheve en gekke blikken op, als ik weer eens te laat was met de video pauzeren en er iemand de kleedkamer binnen liep terwijl er vanuit mijn telefoon heel luid “Ahw motherfucker” kwam.

Wanda zelf kon daar alleen maar om lachen en ook het feit dat er meerdere mensen langs mijn telefoon liepen terwijl er nog een shot van haar broek laag na het prikken open stond maakte al het spuiten en slikken een stuk luchtiger. Ze grapte dat ze in haar avond gebed maar extra moest gaan uitleggen, waarom er zo veel mannen in zo’n korte tijd mogelijk haar op die manier hadden gezien.

Tussen alle prikken en pillen door ging ze twee keer per week voor een echo. Er zat voor nu nog niets in, maar ter controle of haar baarmoederslijmvlies dik genoeg werd voor de terugplaatsing. Nog voor onze IVF arts kon doorgeven dat het allemaal goed verliep, had Wanda zelf al alles terug gekoppeld. “She called me thick, in the best way possible”.

En dat klopte zeker, want toen onze arts een half uurtje later belde, vertelde hij dat alles goed verliep en dat de Wanda haar tickets kon gaan boeken. De terugplaatsing zou over een paar dagen plaats vinden in San Diego!

Nu we door alle hoepeltjes zijn gesprongen met medische onderzoeken en getekende contracten, is het grote wachten op het startschot van Wanda’s maandelijkse cyclus. Er zijn in dit traject maar weinig momenten geweest dat we zo rijkelijk uitkeken naar het bezoek van “Auntie Flow” zoals het in Amerika wordt genoemd.

Dat moment is namelijk niet alleen het startschot van haar “Wanda’s Worst WeeK”, maar ook voor ons drietjes het startschot voor het starten met alle medicatie. Medicatie die al sinds een paar dagen door het huis verstopt ligt, omdat Wanda natuurlijk niet alleen in huis woont.

De gemiddelde kerstcadeau verstop plekken worden nu al in het begin van de zomer benut om doosjes pillen te verstoppen en achter in de groente lade liggen spuitjes die koel bewaard moeten blijven. En waar de meeste ouders een hekel hebben aan het gebrek aan liefde voor groente van hun kinderen, zijn wij alle drie voor nu even blij dat ze geen van vieren uit zichzelf een stronk broccoli of een zak spinazie opzoeken.

Alle goeie verstop plekken werken voor nu nog wel, maar terwijl we allemaal wachten om te beginnen, is Wanda zelf ook nog bezig met een groot ander project. Omdat zij het huis waar ze nu woont samen met haar toenmalige man had gekocht, is ze nu op zoek naar een plekje wat helemaal voor haar is. En hoewel deze Southern Christian Belle meestal alles in Gods handen legt, heeft ze nu besloten hem een beetje aan de hand mee te nemen en te helpen.

Zo krijgen we om de dag foto’s te zien van allerlei huizen in de buurt van Houston waar ze nu wonen. Wanda en co zoeken naar een “one-story family home”, wat in Nederland een bungalow zou zijn. Misschien nog net wat opbergruimte op een vliering voor feestdecoraties (en pillendoosjes), maar voor de rest heeft ze geen zin meer om voor het hele gezin dagelijks op en neer te trap op te gaan.

De markt in Amerika is totaal anders dan hier in Nederland op dit moment. Ze kunnen gewoon rustig rond kijken en niemand bied boven de vraagprijs. En ja qua huizen is de uitspraak “Everything is bigger in Texas” zeker op z’n plek. Want de huizen die ze stuurt zijn dan wel maar één verdieping, ze zijn ook gelijk drie keer zo lang en breed als ons bakstenen behuizing. Compleet met zwembad voor de kids en een garage voor mama’s minitank.

Zo gaan er een aantal weken en een aantal huizen voorbij. Nadat ze die dag had laten weten dat ze naar een huis ging kijken, kregen we weer een video waarvan we verwachten dat we een kleine hometour zouden krijgen mogelijkheid nummer 12. Maar in plaats daarvan “PANG” een video waarin ze duidelijk aangaf dat het startschot was geschoten. We konden eindelijk beginnen.

Nu alle medische en psychische checkpunten afgevinkt zijn, zijn we eindelijk op het punt van het papierwerk. Waar we in Nederland twee advocaten hadden, hebben we er op het moment drie. Jo-an die ons al helpt vanaf dat we Maartje leerde kennen een aantal jaar terug, neemt namens ons het voortouw vanuit Nederland. Want hoewel we beiden niet meer op het niveau “steenkolen engels” zitten, is juridisch engels toch wel echt 4 treden te hoog gegrepen.

Naast Jo-an hebben we ook nog Chris, die bij ons thuis Corperate-Chris was. Want naast de Chris die nu naast mij op de bank zit (Chris-prime) en Christina van de IVF kliniek (Clinical-Chris), zijn er sinds we met dit Amerikaanse avontuur zijn begonnen, redelijk wat Chrissen bij gekomen. We grappen wel eens dat het voor ons een soort Barbie lijn is.

Onze Corperate-Chris zorgt er voor dat alles wat in Amerika nodig is, ook weer met Jo-an wordt besproken, zodat ook alles alvast geregeld is voor als we hopelijk ooit als gezin terug naar Nederland mogen vliegen. En het laatste lid van advocaten was de advocaat die Wanda dan weer vertegenwoordigd, zodat ook zij met alles wat nodig was ondersteund werd. Want haar Engels is vloeiend, maar op juridisch gebied was zij ook niet overal helemaal thuis.

Na twee weken van heen en weer ge-face-time, gebel en heel veel ge-email, was er gelukkig eindelijk een versie van alle nodige contracten die ondertekend kon worden. En omdat het in Amerika wel voor de wet is toegestaan om een draagmoeder te zijn, zorgde dit nog voor een laatste onvoorziene hobbel. Want het moest nu ook ondertekend worden met een wettelijke vertegenwoordiger aanwezig.

Gelukkig was dit in het digitale tijdperk waar we nu in leven, toch redelijk snel geregeld. Via Face-Time konden we in het digitale bijzijn van Camera-Chris (tja, het kon niet anders) alles ondertekenen. Voor Camera-Chris was de digitale wereld nog iets nieuwer dan voor de meeste van ons, waardoor we het grootste gedeelte van de tijd vanaf het bureau recht zijn neus in mochten kijken. Iets waar we nog steeds met enige regelmaat om kunnen lachen.

Nu alle contracten getekend zijn, kan er eindelijk voor Wanda een schema opgezet worden om toe te werken naar het starten met de medicijnen.

De laatste paar weken zijn weer voorbij gevlogen. Tussen Wanda en ons is het nog steeds dik aan. Elke ochtend staan we op met haar video reactie op ons laatste berichtje van de avond er voor en nemen we soms nog half slapend alweer iets op om terug te sturen. Tussendoor vliegen de video’s en fotos je om te oren, tot we de dag weer afsluiten met een “Good night” of een “Slaap lekker”.

Want stiekem kan ze een he(eeeeeee)el klein beetje Nederlands. Dan wel met een dik Duits accent, omdat er in Texas verrassend veel Duitsers wonen. Dat en omdat veel Amerikanen Dutch en Deutsch nogal snel door elkaar halen. Met een lekkere harde “G”, waar de gemiddelde randstedeling nog een puntje aan kan zuigen en wij als zuiderlingen alleen maar om kunnen lachen. Zij gelukkig ook bij onze pogingen om spontaan over te komen als we “Y’all” in een zin willen verwerken.

Voor Wanda stonden de weken vooral in het teken van psychologische testen, bloed testen en haar eerste en haar eerste bezoek aan de kliniek in San Diego. Dat laatste was voor Wanda nogal een groot iets, omdat ze nog nooit gevlogen had. Zoals ze zelf ook al zei is Amerika echt een land van de autorijders. Wat met het formaat auto wat zij en de gemiddelde Amerikaan heeft, net zo goed een klein vliegschip zou kunnen zijn. Voor een ritje van 6 uur draait deze Texaan haar hand niet om. Toen we uitlegde dat wij in die tijd naar Berlijn of Parijs rijden, moesten we allebei toch even achter onze oren krabben hoe veel groter Amerika was.

De eerste keer vliegen was best wel spannend, maar het ging allemaal goed. We konden alles op de voet volgen, omdat er een kleine live vlog over het vliegveld volgde. Zo weten we alvast alle eettentjes te vinden op Houston International, dat ze comfortabele stoelen hebben voor het eindeloze wachten en dat als je piercings hebt, dat de metaaldetector dan niet af gaat. Dat laatste had Wanda namelijk meer spanning gegeven dan het vliegen zelf.

Het bezoek aan San Diego was uiteindelijk een bliksembezoekje van een paar uur, waarin ze het fantastische team in de kliniek heeft leren kennen, de laatste testen, afnames en gesprekken heeft gehad en we nu met trots kunnen zeggen dat ze met vlag en wimpel (of zoals zij zei Vag and Wipple) is geslaagd! Nu op naar het altijd romantische stukje.. Legal.

Fijne Pasen allemaal! Na een dagje in Maastricht lekker lang uit in de zon te hebben gezeten met eten, drinken en nog meer eten, zitten we nu weer in de auto terug naar huis. En hoe donker het buiten ook is en hoe hard het ook mag regenen, herkennen Chris en ik elke keer weer het zelfde stukje weg tussen de twee huizen in.

Daar kregen we nu al weer een aantal jaar geleden voor het eerst bericht van iemand die net als ons de hoop had om ons te helpen met een gezin te starten. Nu, net als toen met Pasen, zijn we al weer vier jaar, drie hele lieve dames en één continent verder. Hoeveel verder precies houden we nog even voor ons zelf, maar wat we wel wilde delen is wie Wanda is en waarom wij zo gek op haar zijn.

Wanda is een geboren en getogen Texaan. De cowboy boots staan bij de deur, ze springt het liefst al linedancend de dansvloer op met cowboy hoed en wel. Zoals ze zelf ook zegt “I’m a line dancing cliché y’all”.

Ze is jaren lang verpleegkundige op de ambulance geweest en kan net als ik helemaal enthousiast raken van alles medisch vreemds en uitdagends. Maar toen haar oudste werd geboren merkte ze dat het toch wel wat pittiger werd om met loeiende sirenes en een ziek kind achter in de ambulance naar de eerste hulp te racen. Daarom werkt ze al een aantal jaren nu met oorlogsveteranen en kan ze nu er een vierde kleine is ook veelal thuis werken.

Niet dat ze daardoor meer stil zit, want ze volgt ook nog een opleiding tot wiskunde docent. Want nu drie van de vier op school zitten, kijkt ze er steeds meer naar uit om een zelfde ritme en rooster te hebben als hen. Want die kids zijn wel de wereld voor haar. Ze noemt zich ook met regelmaat “mama bear”, omdat ze, ze overal voor wil beschermen. En het opvoeden doet ze helemaal zelf, wat we steeds zo bewonderingswaardig vinden.

Daar waar wij het soms al pittig vinden om op twee tegelijk passen, draait zij haar hand niet om, om iedereen elke ochtend op tijd op, gewassen, gestreken en gevoed te krijgen. Zelfs nog met ijshockey (midden in het altijd hete Texas schijnbaar razend populair), band practice en alle buitenschoolse activiteiten erbij. En als kers op de taart een zeer sassy peuter die liefkozend is omgedoopt tot de CEO van de familie, omdat ze naar het lijkt echt de baas denkt te zijn.

Naast dat ijshockey groot is in Texas, is het geloof dat ook. En zo ook in huize Walker, want er is elke zondag kerk, in de zomer kerk-kam voor de kids en gaat ze zelf ook naar walks with Christ. Maar wat zijn van alles het meeste mee krijgt is dat mensen die liefde geven, liefde verdienen. Wie je ook bent, waar je ook vandaan komt en wat (in ons geval gelukkig) je geaardheid ook is. Vandaar dat er al meerdere keren in kerken in Texas wordt gebeden voor een goede afloop voor die twee jongens uit Nederland. Iets wat wij in deze tijd in Amerika alleen nog maar mooier vinden.

Wij zijn gek op deze vrouw, die zich soms net als ons als een chaotische idioot kan gedragen, maar in dit hele traject zich als olympisch sprinter heeft ingezet, om de valse start van vorig jaar meer dan in te halen. Dus wie weet…

De vorige keer konden we het goede nieuws delen dat er na alle weken wachten embryo’s waren en dat het wachten nu vooral was op een match met een leuke draagmoeder. Dit was misschien een beetje oneerlijk om te vertellen, omdat wij op dat moment al wisten dat er iemand was. De eeuwenoude vraag is wat er eerder was; de eicel of de draagmoeder en in ons geval was het een foto finish race wie er als eerste zou komen.

Na Sandy hebben we een tijdje rust genomen om alles even een plekje te geven, maar daarna zijn we weer met frisse moed en flink wat positieve aanmoediging van onze agency begonnen aan de zoektocht naar een nieuwe match.

Gedurende de laatste weken van 2024 hebben we tussen alle voorbereidingen op de feestdagen een aantal leuke profielen bekeken, leuke gesprekken gehad, maar toch geen match gevonden. Bij de agency gaven ze aan dat zij tussen kerst en oud en nieuw zouden sluiten, maar dat ze daarna weer verder zouden kijken. Ze hadden niet veel draagmoeders meer bij hen ingeschreven, maar de hoop was dat er in het nieuwe jaar weer nieuwe bij zouden komen.

En daar was ze dan ook meteen in de eerste week van het nieuwe jaar. Wanda. Net voor het weekend kregen we haar profiel, wat voor ons al een dikke match was, dus we baalde dat we pas na het weekend iets konden plannen. Maar door het tijdsverschil en een zeer actieve Wanda konden we voor de maandag er op al een gesprek plannen. En net zo snel als die klik er door haar profiel was, was die er in het gesprek nog meer.

We vlogen door het gesprek heen en kletste zo ruim een uur aan elkaar. Voor ons was er geen twijfel, dus we appte Luc gelijk na het gesprek dat we geen 24 uur hoefde te wachten en wij het wel wiste. Bijna direct op dat berichtje volgde een screenshot met het appje van Wanda die op het zelfde moment, hetzelfde dacht. Great minds think alike zullen we maar zeggen.

Nou kan je aan de titel mogelijk al afleiden, komt Wanda uit een andere staat dan dat onze agency zit. Wanda komt uit Texas en is zo Texaans als ze, ze maar maken. Ze gaat in het weekend met vriendinnen line-dancen, heeft meerdere cowboy hoeden, is lekker recht voor z’n raap (wat wij als Nederlanders wel kunnen beredeneren) en droomt al jaren van haar eigen “barndominium” (een woning in een grote schuur op een eigen stuk land met koeien).

De dag na het gesprek werden we al wakker met een appgroep die Wanda voor ons drieen had aangemaakt en de “Y’alls” vliegen ons sindsdien om de oren. “Y’all are cracking me up”… “Y’all have a good night now” …. en “How did Y’all sleep?”. We staan er mee op en gaan er mee naar bed. En voor ons is die openheid en overvloed aan contact heerlijk. Het voelt eindelijk weer een beetje vertrouwd als hier in Nederland.

Maar we zijn er natuurlijk nog langer niet. Maar daarover volgende keer meer. Voor nu “Bye Y’all!”

Je zou bijna denken met zo’n titel dat we zo lang stil zijn geweest, dat we over vorig jaar pasen gaan beginnen. Echter waren we deze keer voor het eerst bewust even stil. Want er is in de afgelopen tijd zo veel gebeurd op het gebied van onze kinderwens, wat allemaal leuk was om te vertellen, maar ook allemaal heel spannend of het wel zo zou blijven. Vandaar dat jullie vanaf nu een aantal weken op ons achter lopen, tot we weer in wat rustiger vaarwater zitten.

Hoewel de paaseitjes al in de supermarkt liggen en de zon zich ook al wat vaker op z’n paasbest vertoond, gaat het in ons geval om de eitjes die geoogst zijn. In de aller eerste week van dit jaar zelfs. Voor het zover was, gingen er in de laatste weken van 2024 nog veel mailtjes en telefoontjes met Amerika aan vooraf. We hebben nog net geen kerstkaarten die kant op gestuurd, maar menig gesprek en mailtje startte met “Merry Christmas” en “Happy Holidays”.

Al het gemail, gebel en veel meewerking van onze fantastische eiceldonor, heeft er voor gezorgd dat zij in januari 14 follikels had bij de laatste echo en ze 9 eicellen mochten oogsten. Nou klinkt dit als een grote hoeveelheid, maar we waren van te voren al gewaarschuwd dat, dat getal vooral nog zou dalen. En zo kregen we door de week heen telefoontjes met de tellingen.

Elke dag gingen ze weer kijken hoe alles er uit zag en groeide en elke dag kregen we een telefoontje hoe het er bij stond. We voelde ons bijna als ouders die hun kind voor het eerst naar het kinderdagverblijf brachten en hun telefoon refreshte om te kijken of er al schattige foto’s van hun kind werd gedeeld.

Door het tijdsverschil kwamen de telefoontjes soms op de meest onverwachte momenten. Zo weet iedereen bij het diepvriesschap van de Aziatische supermarkt hoeveel eicellen bevrucht waren en was het voor de mensen naast mij in de file ook zichtbaar dat ik heel blij was met het telefoontje wat ik toen kreeg. Dat maakte het uren lang stil staan een stuk aangenamer.

Uiteindelijk weten we sinds een aantal weken nu hoeveel embryo’s er gezond en wel de vriezer in gaan, in afwachting van een hopelijke terugplaatsing. Maar na ons afscheid van Sandy was het begin dit jaar vooral weer wachten en hopen op een nieuw telefoontje voor een Happy New Year en een match.

2024 was voor ons een jaar met zo ontzettend veel gebeurtenissen dat als je ons had verteld dat er twee jaar voorbij waren gegaan, hadden we het direct geloofd. Zo begonnen we vorig jaar met het even rust en een plekje geven van de tweede miskraam die we met z’n drieën mee maakte na een nogal turbulent einde van 2023.

Na een paar weken er goed over te hebben nagedacht, gesproken en geluisterd hebben we toen besloten om niet nog een keer te proberen. Nog steeds één van de moeilijkste beslissingen die we in ons hele traject heb moeten maken, maar ik denk dat we er alle drie nog steeds achter staan. Er is anders, maar nog wel leuk contact met Maartje en we hebben er zelfs een tweede kerstdag traditie aan overgehouden (Toch Maartje 😉 )

Ondertussen kwamen de krokussen al weer uit de grond, werden de paaseieren al weer verstopt en hadden wij de eerste stappen al weer gezet om alles een plaatsje te geven en te bedenken hoe en of we verder wilde gaan. Nou is er nooit echt twijfel geweest of we niet door wilde, maar na vijf jaar steeds maar doorgaan, was pas op de plaats toch echt even nodig.

Omdat Canada en Amerika al voor Maartje in ons hoofd zat, zijn we hier uiteindelijk toch in door gezet. En omdat Amerika mede dankzij Luc van SAI toch als de meest vertrouwde keuze voelde zijn we toen de temperatuur eindelijk boven de 30 graden kwam en alles qua timing perfect uit kwam naar San Diego te vliegen en Sandy te ontmoeten.

En terwijl die temperatuur in ons koude kikkerland weer ging zakken, zakte bij ons zo richting het eind van het jaar ook een beetje de moed in de schoenen toen Sandy zich terug trok als draagmoeder, nadat we elkaar steeds beter hadden leren kennen. Iets wat we natuurlijk terugdenkend wel een beetje hadden zien aan komen, maar helaas niet konden voorkomen.

En zo gingen we ook dit jaar weer door allerlei ups en downs in onze reis om een gezin te starten. Gelukkig loopt het traject van onze eiceldonor wel redelijk normaal door en hopen we dit jaar in ieder geval met een up te beginnen. Misschien dat laatste heuveltje voor de achtbaan eindelijk weer in het beginstation binnen rijd.

We zijn wel vaker stil en met alle feestdagen afgelopen weken was het anders ook wel moeilijk geweest om consequent te bloggen, maar deze keer hebben we expres een aantal weken gewacht. Dit omdat we nieuws voor de kiezen kregen waar we zelf ook even mee moesten leren omgaan.

Sommige mensen in onze directe omgeving weten het al, maar Sandy heeft er voor gekozen om zich terug te trekken als draagmoeder. Omdat de exacte reden vrij persoonlijk is, zullen we dan ook niet hier online delen. Het was iets waar ze al een tijdje over na dacht en wat na een paar weken toch naar buiten kwam en er voor zorgde dat zij niet meer in dit traject verder wilde gaan.

Het was voor ons even slikken en moeilijk plaatsen, omdat we elkaar al vijf maanden aan het leren kennen waren en we goede hoop hadden binnen een korte tijd te mogen beginnen met het echte werk. Het heeft ons de afgelopen weken het gevoel gegeven dat we weer terug bij af zijn, omdat het nu zeker weer een aantal weken, maanden zal duren voor we weer zo ver zijn als we nu hoopte.

De drempel was ook redelijk hoog om weer direct door te pakken, omdat we iemand zoals Sandy niet zomaar als inwisselbaar zien. Dus zomaar weer op zoek gaan naar een ander was dan ook even wennen. Gelukkig konden we terug vallen op de super steun van iedereen van de agency en hebben we het de afgelopen dagen kunnen wennen aan het idee.

En op dat punt staan we dan nu. Met wat frisse “tegenzin” weer op zoek naar iemand die mogelijk wel samen met ons die laatste stappen wil helpen om eindelijk ons gezin te ontsnappen. Wie weet wordt 2025 toch nog ons jaar.