Auteur archief: dewegnaardewens

Sorry alvast allemaal voor de anticlimax. Na vakantie avonturen en ons eerste uitstapje naar activisme deze week een wat saaiere blog zonder al te veel baby perikelen. Dankzij de post van mamaplaats “Wanneer twee mannen een kind willen: Dan neem je toch een kat..?” hebben we veel nieuwe lezers er bij gekregen en ook best wel wat vragen over katten versus kinderen. We dachten daarom dat het misschien handig was om meteen die vragen hier te beantwoorden.

Als eerste de vaak voorkomende opmerking dat onze lezers het wel snapte dat een kat geen kind kan vervangen. Naast dat we het daar helemaal mee eens zijn, werden we na onze vakantie in Valencia ook meteen op de feiten gedrukt wat een groot verschil kan zijn. Ons katten-kind had namelijk niet één, maar wel liefst twee levende muisjes mee naar binnen gejouwd. Zoals sommige misschien al hebben gelezen, ben ik zeker geen fan van onze kleine grijze vrienden. We hopen dan ook met heel ons hart dat als er ooit een kind mag komen, deze de vervelende gewoonte van zijn roodharige grote broer niet overneemt.

Veel lezers vroegen zich ook af of we niet bang waren dat Dodo en kinderen niet samen zouden gaan. In het begin toen onze dikke kater nog een kitten was, was dat voor ons ook de angst. Dodo is een corona kat die net als vele anderen in die tijd in ons leven is gekomen tussen alle golven van quarantaines door. Het geluk was dat we al een tijd een kat wilde, dus dat we hem niet nu weer op een wachtlijst moesten zetten voor een asiel plekje. Maar omdat er destijds zo weinig mensen over de vloer mochten komen, was hij wel erg eenkennig geworden. Vooral contact leggen met vrouwen vond hij heel spannend (wij ook, maar dan om andere redenen).

Sinds dat er steeds meer mag, komen er steeds meer mensen over de vloer. Mannen, vrouwen, kinderen en baby’s. En hoewel hij er in het begin niet bepaald happig op was, komt hij er tegenwoordig het liefst lekker bij liggen. Het zijn vooral de logés die het soms nog even spannend vinden. Maar als het eerste snoepje is gegeven is het ijs vaak gebroken en mag er in ons bijzijn ook gekroeld worden. Want daar gaat het natuurlijk in Dodo’s leven vooral om; veel aandacht en nog meer snoepjes!

Of het met huilende baby’s dan niet te luid wordt en we bang zijn dat ie wegloopt? Niet bepaald. Hij zal geen kopjes komen geven om te sussen, maar we hebben hem er al meerdere keren op betrapt dat hij toch even komt kijken om te zien of er iets aan de hand is. En eenmaal stil gesust (de baby dan) krijgt ie van ons natuurlijk ook een snoepje om tot rust te komen. Zoals we al zeiden, aandacht en snoepjes.

Nee ons katten-kind vult zeker niet het pijnlijke lege plekje van een kinderwens op, maar we zullen (hopelijk) later net zo veel houden van onze harige first born als van de kalere kleintjes die hem opvolgen. Het vertrouwen is er zeker dat hij ook hen net zo lief gaat vinden als de snoepjes die ze hem opleveren. Met z’n drietjes kijken we daarom ook uit naar het moment dat een beschuit met muisjes de plaats mag in nemen van echte muisjes….want brrr en bah!

Als je ook vragen hebt over katten, kinderen of wat dan ook, stuur ons altijd een berichtje hier, of op de insta. Vinden we alleen maar leuk. We zijn dan wel vooral op zoek naar iemand die ons eventueel kan helpen om een gezin te starten, maar alle leuke berichten onderweg zijn meer dan welkom.

Ik lig lekker op het terras een boek te lezen aan het zwembad. We zijn een paar dagen in Valencia om op ons nichtje te babysitten terwijl haar ouders naar een bruiloft zijn. Om me heen wordt de rust benadrukt door kwetterende vogels en de rustige loungemuziek uit m’n telefoon. En net op het moment dat ik even uit mijn verhaal moet om de pagina om te slaan wordt de rust verstoord door een of andere gek die in de woonkamer gek staat te doen.

Mijn gek wel te verstaan, Sander, die een voorstelling aan t geven is voor zijn kleine publiek wat luid lacht. Hoewel ik hem vanaf m’n tuinstoel niet kan zien weet ik dat hij alles uit de kast trekt om haar tevreden te houden, zo is ie gewoon. Zo zorgzaam als het maar kan, gemixt met een goeie klap van de molen. Dat hij niet in de maat kan dansen van het liedje dat hij notabene zelf bedenkt maakt Sofia niet uit, die lacht alleen maar nog harder. Misschien omdat ze weet dat ze weet dat ze de strijd om haar in slaap te krijgen/wakker te blijven heeft gewonnen.

Ik heb nog geen vijf seconden m’n telefoon vast om dit te typen en de kleine wordt met straaljagergeluiden naar buiten gevlogen. Twee gezichten die stralen van geluk komen een kus stelen om vervolgens meteen verder te vliegen. Zo’n vakantie maakt een mens al meer den tevreden maar dit tafereel maakt me ronduit gelukkig.

Onze zoektocht om onze kinderwens te vervullen gaat met enorme pieken en nog diepere dalen. Hoe vaak we de afgelopen jaren wel niet snikkend of gefrustreerd op de bank zijn geploft met nog een teleurstelling is niet meer bij te houden. De wanhoop slaat ons soms om onze oren en het gekibbel dat er door ontstaat komt de sfeer nou ook niet bepaald ten goede. Als we het er met mensen over hebben krijgen we begrip en medelijden terug, ik denk dat iedereen wel snapt dat het gewoon echt bizar moeilijk is elke dag dezelfde moeite te doen om aan het eind alsnog met lege handen te staan. Het is slopend.

De straaljager is veranderd in voorzichtig pootjebaden. Tevreden gebrabbel vergezeld het geneurie van die gek van me. Geluiden die me weer even een extra zetje geven en me doen herinneren waarom we al die moeite doen. Zodat m’n gek en ik dit geluk ook echt van elkaar en met elkaar kunnen hebben.

Als we onrecht zien gebeuren, zullen we zeker wel kijken of we iets kunnen doen, maar de barricades op gaan en actievoeren is niet meteen ons ding. Maar omdat ik gek ben op speciale dagen (morgen is het trouwens nationale planten dag, ook heel fijn) werd het vandaag toch maar eens tijd om van ons te laten horen. Vandaag 17 mei is het namelijk en nationale dag tegen de homofobie en dag van de kinderwens. Twee onderwerpen die ons persoonlijk raken.

Als twee mannen die elkaar na 5 jaar van ups en downs toch nog steeds de leukste vinden, mogen we in onze handen knijpen dat we in Nederland zijn geboren. Door de jaren heen is er door de generaties voor ons gevochten voor gelijkheid, wat ertoe heeft geleid dat ons zelf zijn al meer dan 25 jaar niet meer wordt bestempeld als geestesziekte en dat we al weer 10 jaar mogen trouwen. Iets waar we later dit jaar ook zeker gebruik van gaan maken.

Natuurlijk zijn we er nog zeker niet. Voor mensen die ons kennen en er helemaal ok mee zijn dat wij van elkaar houden lijkt het alsof we alles kunnen doen wat zij doen, maar zelf merken we vaak toch wel dat dat niet zo is. Zo zullen we niet hand in hand over straat lopen of publiekelijk affectie vertonen, omdat dit al eerder heeft geleid tot het ontvangen van niet bepaald gewenste uitspraken. Gelukkig hebben we zelf nooit fysiek geweld meegemaakt, maar kennen we wel vrouwelijke koppels die dit mee moesten maken.

En laten we maar niet beginnen over het feit dat er in de bible-belt nog steeds legaal conversie-therapie wordt aangeboden. Iets wat de regering zal moeten aanpakken, maar zeker iets waar wij als community ons hard voor moeten maken.

Als je als twee mannen een kind wil is dat vaak nog een tweede coming-out. Het wordt niet verwacht dat “wij” ook graag een gezin willen starten. Naast de misplaatste opmerkingen zoals “Dan neem je toch een kat”, merkte we in de reacties op onze NOS video over draagmoederschap dat er in ons kleine landje door heel veel landgenoten negatief tegenaan gekeken worden. Het oprakelen van die opmerkingen doen we liever niet, omdat het de eerste keer al kwetsend genoeg was. Maar degene die het graag nog wil terug lezen kan onder deze video naar beneden scrollen.

Door onze regering worden alle vormen van regenboogouderschap niet makkelijker gemaakt. In veel gevallen zelfs moeilijker. Zo mag je als wensouder niet openlijk op zoek naar een draagmoeder, maar doe moet je dit in het geheime grijze gebied tussen de wetten door doen. Adopteren is voor queer-koppels in slechts drie landen mogelijk en ook voor die groep maakt onze overheid het niet makkelijker.

Gelukkig wordt er vanuit de gemeenschap wel actie gevoerd en geluid gemaakt. Stichtingen zoals meer dan gewenst laten van zich horen en voorstellen voor betere regelgeving voor alle vormen van regenboogouderschap en meerouderschap liggen al klaar om naar gekeken te worden. Net zoals met de gelijkheid voor de queer-community zijn we goed op weg, maar zijn we er zeker nog langer niet.

Het doel is niet om in een slachtoffer rol te kruipen met deze blog, maar juist in die van de activist. Het is toch belangrijk om wel eens van ons te laten horen en misschien toch vaker die barricade op te springen. Niet alleen op een dag zoals vandaag, maar elke dag van het jaar. Want ook op internationale planten dag is er nog genoeg om voor te strijden.

Afgelopen zondag was het natuurlijk Moederdag. Een vreemde dag voor de gemiddelde homo met kinderwens. We houden van onze moeders dus willen het voor hen groots vieren, en tegelijkertijd is het een dag die eert wat niet bij ons thuis woont. Hoe los je dit op, die dualiteit van binnen? Heel makkelijk; je doet een bruiloft fotoshoot!

Nou moeten we wel eerlijk vertellen; de shoot was niet ons idee. Een super leuke fotografe uit België benaderde ons via Instagram en we konden niet anders dan meteen ja zeggen. Natuurlijk zijn we beide geen professionele modellen maar dat was ook niet nodig. Het was een workshop voor fotografen die hun portfolio wat wilde uitbreiden, dus hoe dichter bij de onbekwame awkwardness van een fotoshoot hoe beter!

Om niet belachelijk vroeg op te moeten staan plakte we eerst n nachtje de Panne er aan vast, ook nog meteen even n echt lekker vakantiegevoeletje op de valreep. Het begon om negen uur en hadden niet kunnen slapen door de zenuwen dus we stonden ons alsnog veel te vroeg in ons pak te hijsen, maar dat ter zijde. Met n mooi pak aan let niemand op de wallen hoopten we. En mooie pakken hadden we (met dank aan de bruiloft van Sander z’n zusje)!

Bloedzenuwachtig liepen we naar de locatie waar we warm binnengehaald werden door een ander model voor de dag; een prachtvrouw in een pak waar we jaloers van werden. Super goed voor onze zenuwen natuurlijk. Maar ze stelde ons snel op ons gemak met koffie en gezelligheid om ons vervolgens aan nog drie andere modellen voor de dag voor te stellen. Gelukkig was iedereen daar net zo zenuwachtig als wij en hoefden wij geen trouwjurk aan dus waren we tenminste comfortabel awkward.

En toen mochten we naar de locatie. Er waren vier settings opgezet, voor elk bruidspaar een. Een van de “bruidjes” mocht de ijskoude zee inlopen, een ander moest haar jurk in bedwang houden vol in de harde zeewind, de vrolijke pak-draagster en haar vrouw moesten door de duinen rennen en wij mochten ons nestelen op een picknickkleed omringt met fruit en champagne om te poppen. We hadden het zwaar. Zwaar genieten welteverstaan.

En toen begon het echte werk; de shoot. In koppels kwamen fotografen om onze “trouwshoot” te doen. We mochten de champagne laten spuiten, elkaar het fruit voeren en aan elkaar “poep” zitten (de fotografen waren Belgisch). Het zonnetje scheen, we hadden de zee op de achtergrond, elke wandelaar die passeerde feliciteerde ons, we vergaten bijna dat onze bruiloft pas over een paar maanden is. Het was echt genieten.

Toen de shoot eenmaal klaar was moesten we snel en kapot moe door naar m’n schoonouders die een “voederdag” brunch op de planning hadden staan, wederom enorm genieten. En terwijl ik dit schrijf ligt er een baby op m’n schoot te slapen. En dat is echt nog meer genieten. Het is jammer dat m’n schoonzusje haar terug wil.

De afgelopen week was het dubbel feest. Als eerste was onze koning jarig. Nou zijn we niet per se groot koningshuis aanhangers, maar een reden om een feestje te vieren slaan we natuurlijk niet over. Met koningsnacht zijn we dit jaar nog even thuisgebleven. Niet omdat we te oud worden, hoewel iemand ons pas nog vergeleek met fossielen, maar omdat we een logé hadden. Hoewel we beiden graag nog de stad onveilig willen maken, ruilde we dit jaar het flesje bier om voor een flesje melk. ’s Ochtends een stuk frisser wakker worden en gelijk een warm knuffelig mannetje tegen je aan…. 10/10 een aanrader!

Op koningsdag lonkte het mooie weer toch meer en ben ik nog even de stad in geweest. Het doel van de dag zou worden om misschien toch iets van een tweedehands tripp-trapp-stoel ergens van een kleedje op te pikken. Een klein beetje nesteldrang, maar vooral praktisch omdat er steeds vaker kleintjes over de vloer komen nog niet op een normale stoel kunnen. Omdat ik pas na de middag in de stad belande was er van de markt helaas al vrij weinig over. Nou was het sowieso al een kleine kans dat iemand zoiets op een rommelmarkt te koop zou aanbieden, dus toen de kleedjes werden ingeruild voor een terrasje was het leed al gelijk genoeg verzacht.

Het tweede feestje deze week was ons de verjaardag van Dodo. Terwijl ik dit aan het schrijven ben ligt hij heerlijk een dutje te doen in zijn mand om bij te komen. Ook Chris moest er nog even van bij komen, dus die ligt iets verder op de bank hetzelfde te doen. Tja, fossielen hè. We hebben het natuurlijk niet te laat gemaakt want onze kleine rooie bolle vriend is ook pas twee geworden, maar hij heeft zeker genoten van alle extra snoepjes, speeltjes en geknuffel.

Als laatste zijn we deze week begonnen met iets feestelijks voor na de zomervakantie samen met het COC en andere organisaties. Maar meer informatie over dat feestje laat nog eventjes op zich wachten. Hopelijk binnenkort meer.

Onderweg naar huis van Pasen bij de familie van Chris in Maastricht kregen we met stipt de liefste reactie op onze blog tot nu toe. Omdat we allebei lichtelijk in shock waren van de inhoud, duurde de rit naar huis iets langer omdat we twee afslagen verder pas weer besefte waar we reden. Iets wat niet per se erg was, want hierdoor hadden we wat extra tijd om het binnen te laten komen voor we eindelijk thuis aan kwamen.

Het bericht in kwestie was van een vrouw een stuk hoger in ons land, die al een tijdje onze blog met enthousiasme en liefde volgde. Gedreven door wat ze las (en wat wij alleen maar kunnen beschrijven als pure goedheid) had ze de stoute schoenen aangetrokken om ons te berichten dat zij ons eventueel wilde helpen om samen een kind te krijgen. Ik denk dat iedereen nu wel snapt dat dit inderdaad genoeg reden is om de afslag bordjes ” ‘s-Hertogenbosch” voorbij te rijden.

Omdat je gelukkig maar één persoon nodig hebt om een auto te besturen, had ik mijn handen vrij om direct een mailtje terug te sturen. Een korte berichtje dat we het een super lieve reactie vonden en dat we morgen uitgebreider zouden terug reageren. Dit deels vanwege het feit dat het tegen middernacht aan liep, maar ook omdat we nog niet echt wisten hoe we hier op konden reageren. En zo hebben we de rest van de rit geen autoweg of borden meer gezien, maar zweefde we op ons roze wolkje richting huis.

De dagen er na hebben we kort gemaild en zijn we snel over gegaan op app-berichtjes. Nadat we elkaar meer en meer leerde kennen kwamen we er helaas achter dat we niet zouden uitkomen op het punt waar we hoopte samen naar toe te werken. Dat was even een flinke domper om het even net te verwoorden. Maar we mogen ons als nog wel super gelukkig noemen. Want van de andere kant van de telefoon is sinds dat de kogel door de kerk was niks dan nog meer liefde gekomen.

Hoewel het tussen ons op het gebied van kinderen helaas niets zal worden, hebben we er een heuse cheerleader bij. Ze heeft ons laten weten dat ze als nog enorm met ons mee hoopt dat er iemand op ons pad komt en op deze manier duidelijk hoopte te maken dat we met alles wat we doen echt wel mensen weten te bereiken die door verhalen zoals die van ons misschien ook die drempel over durven om ons een berichtje te sturen.

Alle die liefde heeft er voor gezorgd dat we niet met een al te harde klap ter aarde storten toen onze roze wolk verdween. Voor nu wel even met beide voeten op de grond, maar zeker omhoog kijkend op zoek naar nieuwe roze bewolking. En vanaf nu met het idee dat we niet alleen kijken, maar dat er zeker één iemand met ons mee kijkt.

Wat was het toch weer een lekker lang weekend, en wat hebben we er van genoten. De families kwamen samen, het weer zat mee, de tafel stond vol en de glazen stroomden over.

We begonnen bij de familie van Sander, daar komt de paashaas immers nog eieren verstoppen, waar de kinderen vol ongeduld wachtte tot de groep compleet was. Terwijl de volwassenen aan de koffie en de eerste borrelplank begonnen rende het grut de tuin rond in de hoop afleiding te vinden. Om de beurt werd een passend familielid van de zetel gesleurd om van hen een spelletje te verliezen. We hebben gemerkt dat kinderen hier bijzonder gehaaid in zijn en als echte roofdieren de zwakste uit de kudde weten te vissen. Zo stond ik een half uur wanhopig tegen een bal te trappen (haha, ome Chris kan echt niet voetballen), mocht Sander schaken (neeheeeee, pionnen mogen niet naar achter slaan) en werd oma met knuffels afgeleid zodat er chocolaatjes konden worden gepikt.

Toen de club na uuuuuuren voetballen (zo voelde het althans) compleet was moest iedereen naar binnen en werden eieren verstopt. Stiekem vind ik dat dus als ras-sadist altijd het leukste moment. De anticipatie op het vinden van die eieren wakkert in elk kind zo’n kwaadaardig genie aan of zo. Er worden plannetjes gesmeed om te meeste eieren te vinden, of juist de ander te saboteren zodat die in ieder geval minder eieren vindt, dealtjes gesloten en dreiging uitgesproken. Ze worden steeds gemener, steeds gekker en steeds geniepiger lijkt het wel. Halverwege het wachten verwacht je eigenlijk dat er spontaan horentjes ontspringen boven die engelenbekkies. Heerlijk. En dan gaat eindelijk die deur open, stormen alle kinderen naar buiten en hoor je de eerste ‘IK ZIE ER AL EEN, DIE IS VOOR MIJ!!!’ gevolgd door de eerste ‘HA HA IK HEB HEM LEKKER TOCH EERDER!!!’. Met alles wat ik binnen had gehoord zou ik haast verwachten dat er een oorlog zou ontstaan, maar na ter orde te worden geroepen door oma verliep de hele zoektocht zonder problemen. Het enige gegil dat te horen was kwam van Sander, die kreeg namelijk een spin in z’n nek.

Als de mandjes eenmaal vol zijn worden alle eieren uitgepakt, en dan begint dus het echte genieten; het opeten. Niet door de volwassen, nee zeker niet, elk kind let goed op dat de 5 kilo chocola in hun eigen mond verdwijnt en vooral niet in die van opa. Nee, het genieten voor de volwassenen begint daarna pas; na alle hectiek van het zoeken en het snoepen duikelen de kinderen lekker in hun suikercoma en vleien zich dan zo heerlijk op je schoot. Als je eerder horentjes verwachtte zouden er nu echt aureooltjes moeten verschijnen.

Met de zon op onze gezichten en de uitgetelde kinderen op onze schoot dacht ik even dat het niet nog beter kon. En toen drukte m’n neefje half slapen een half gesmolten ei in m’n handen. ‘Deze heb ik voor jou bewaard ome Chris. Niet tegen opa zeggen’. Nou toen smolt ik meer dan het ei zelf.

Het is weer maandag. Voor sommige mensen is het vandaag wereld parkinson-dag of het start van de week van de overgang, maar voor ons is het vooral weer de dag dat het weekend voorbij is. Afgelopen weekend was ik voor het eerst weer eens in de kroeg. Het was wel weer even wennen om zo veel mensen tegelijk te zien en vooral ook om nieuwe mensen te spreken. Wat ook even wennen was, was dat vreemden ook vroegen waarom we dan kinderen wilden. Niet omdat ik de kroeg rond bazuinden dat we bezig zijn, zo erg ben ik nog net niet. Nee, dat was de plotse taak van de vriend met wie ik mee was. Klassiek gevalletje van “waar je mee om gaat raak je mee besmet”. Hij vond het erg belangrijk dat iedereen het wist.

De mensen die ons al langer kennen weten dat we graag een gezin willen starten. Omdat ze ons al zo vaak in de weer zien met kinderen is de vraag “Waarom?” eigenlijk nooit echt opgekomen. Daar aan de bar met harde muziek en dansende mensen was dat begrijpelijk wat minder duidelijk. Gelukkig is het voor ons al een hele tijd erg duidelijk waarom, dus was het ook makkelijk om zelfs wat wild vreemden enthousiast te krijgen.

Wanneer Chris en ik mogen oppassen, op verjaardagen of gewoon bij familie met kinderen zijn voelen we ons het gelukkigst. Nou is je eigen geluk misschien niet de beste reden om een kind te willen, maar het gaat hier dan ook niet per se over ons geluk. Het geluk zit ‘m vooral in het enthousiasme dat er is als we binnen komen, in het blij zijn dat ze mogen blijven logeren, maar ook het kunnen troosten als eigenlijk niets meer goed is en het misschien toch wel moe genoeg zijn om te slapen als een van ons er bij komt liggen.

Voor mij is daarom het weekend al een hele tijd niet meer uitgaan en uitslapen. Elke zaterdag sta ik om acht uur naast mijn bed om te kunnen ontbijten met de hele familie. Dat betekend lekker aan tafel zitten en horen hoe de week op school was voor de een, hoe de voetbal wedstrijd was voor de ander en knuffelen met een kleine lachebek die voor nu nog niet heel veel heeft te vertellen. Ik kijk zelfs nu op de maandag al weer uit naar de 1000ste vraag van mijn nichtje of Dodo heeft gepoept. Wat gelukkig altijd met ja wordt beantwoord en elke keer weer beantwoord wordt met een lachende “Ieuw”, voordat ze het daarna weer aan iedereen doorverteld alsof het, het belangrijkste nieuws van de week was.

Chris kan ik ook steeds zien genieten van de kinderen om hem heen. Ook al is hij er in het weekend niet altijd bij, wordt er wel steevast door alle kleintjes gevraagd of ie “echt nu al weer moet werken” en of ze mogen logeren als ie dan binnenkort wel weer vrij is. Voor Sebas is dat logeren altijd te lang wachten, dus moet er minimaal één keer per week geface-timed worden, zodat ie nog even alles ook aan hem kan vertellen en laten zien.

Waarom we kinderen willen? Omdat alle dingen die zij zo leuk vinden, wij nog leuker vinden om met hen te doen. Omdat we hopen ooit zelf een klein hummeltje te mogen verwelkomen die we elke dag mogen zien opgroeien, die zich veilig genoeg voelt om alles te vertellen, die we zo veel mogelijk kunnen geven om zo fijn en liefdevol te mogen opgroeien. Tot die tijd hebben we altijd nog het weekend. Nog maar vijf nachtjes slapen.

Waar we het twee weken geleden nog hadden over blijven zitten, hadden we afgelopen weekend als het ware de introductie dag van ons nieuwe jaar. De organisatie zwanger voor een ander had een informatie middag over draagmoederschap. De afgelopen jaren hebben we soortgelijke informatie bijeenkomsten bijgewoond van meer dan gewenst. Door corona was alles tot nu toe digitaal, maar deze keer mochten we eindelijk weer eens samen komen in Utrecht.

Onderweg naar Utrecht kwamen we voorbij twee ooievaren die midden op de aanwijzingsborden hun nest aan het bouwen waren. Nou zijn we geen van beide grote gelovigen in het boven natuurlijke zoals tarot kaarten en voortekenen, maar dit was toch ergens wel iets wat onze aandacht trok. De ooievaar die normaal de kleine hummeltjes komt afgeven, probeerde nu z’n nest bouwde op een heel bijzonder plekje. Op z’n minst konden we ons inleven in de dappere poging die ze deden.

Bij mensen die blijven zitten heb ik altijd een beeld in mijn hoofd van onderuit gezakte studenten die geeneens de tijd nemen om hun jas uit te trekken omdat ze eigenlijk niets geven om wat er verteld wordt. Wij zelf zaten er echter meer bij als het lievelingetje van de juf. We hadden deze keer geen kladblok in de hand, maar er zijn menig aantekening gemaakt in de notitie apps van onze telefoons.

Bij de sprekers van deze keer zaten twee mannen die spraken over hoe ze hun kinderwens in vervulling hadden zien gaan. De een via laag-technologisch (potje, spuitje, benen omhoog) en de ander hoog-technologisch via een agency in Canada (vliegtuig, ziekenhuis, rietjes). Hoe alles in z’n werk gaat wisten we al door eerdere bijeenkomsten dus de plastische verhalen konden ons niet meer doen afschrikken.

Het fijne aan dit soort bijeenkomsten en verhalen is dat je hoort hoe het voor anderen was om het hele proces door te lopen, waar je zelf nu midden in staat. De ervaringsverhalen met de ups en de downs en wat je kan verwachten zijn keer op keer fijn om te horen en zeker herkenbaar. Ook verhalen van draagmoeders en zeker de kinderen van draagmoeders waren ook deze keer ook erg waardevol. Als je hoort hoe het “van de andere kant” wordt ervaren gaan je ogen ook elke keer weer open voor dingen die je anders misschien zou vergeten als je ooit op het punt komt dat je iemand ontmoet.

Een geslaagde introductie dag zullen we maar zeggen. En naast dat we weer gezellig hebben kunnen bijkletsen met bekende en nieuwe wensouders over hun ervaring van afgelopen tijd, hadden we nog meer dan genoeg stof om over verder te praten in de auto rit naar huis. Een van de weinige stille momentjes viel toen we weer langs het gek geplaatste nest reden. Even omkijken of alles nog wel goed ging.

En gelukkig zaten ze er nog allebei. Ieder even uitrustend op een lantaarnpaal in de buurt. Vast trots kijkend naar het hard geleverde werk om een nest te bouwen op een bijzonder plekje.

De afgelopen week hadden we een afleiding van onze kinderwens; mijn opa overleed. Op 95 jarige leeftijd, na een heel kort ziektebed en in het bijzijn van zijn kinderen, een beter afscheid had hij niet kunnen wensen.

En een betere rouwperiode had mijn familie tot dusver ook niet kunnen wensen. Hoewel een overlijden natuurlijk altijd droevig is zien we ook de rust en vrede die opa had met het hemelen, en dat het beter was voor hem. We laten alleen weinig tranen, en als we die laten zijn er altijd wel broers/zussen/kinderen bij die een schouder kunnen bieden. Het is iets wat we als familie samen doen, ook weer iets waar we allen alleen maar vrede in kunnen vinden.

Met z’n allen op zoek naar een mooie foto voor de dienst vloog een foto voorbij met opa en de kinderen van m’n nichtje. Even maakt het gemis plaats voor jaloezie. Een kort moment vond ik het erger dat hij is gegaan zonder dat ik en Sander hem aan een achterkleinkind konden voorstellen. Dat hij nog niet had mogen gaan, dáárom. Heel egoïstisch van me, en gelukkig was het ook maar een heel kort moment. Hoewel die gevoelens geen plek hebben in het hele proces zijn ze natuurlijk wel logisch. Ons kind bestaat nog niet eens en we houden er nu al zoveel van, natuurlijk hadden we dat ook met mn opa willen delen.

Gelukkig hebben we een foto kunnen vinden waar we geen van allen steken van jaloezie kregen dus komt het goed met de dienst. En opa geloofde heilig in de hemel, dus nu hij daar is kan ie in de toekomst naar beneden kijken en vast genieten van z’n achterkleinkind, laten we ook maar vrede vinden in dat idee.