Auteur archief: dewegnaardewens

De week voor de kerst zijn we begonnen met het verhaal van Sanne met jullie te delen. Sanne is draagmoeder geweest en heeft ons in een interview daar alles over verteld. In het vorige deel hadden Sanne en de wensouders alles geregeld met de advocaat en waren ze op het punt gekomen dat ze konden beginnen met insemineren. Uiteindelijk is Sanne bevallen van een jongetje en een meisje.

Tijdens de zwangerschap voelde het voor Sanne heel anders dan wanneer ze zwanger was voor haar eigen zoontje. Omdat ze in de periode daarvoor alles continu met de wensouders had besproken en het zo gepland was, voelde het ook alsof ze zwanger was met een kind voor hen. Dit nam niet weg dat ze nog steeds een band opbouwde in de maanden dat ze zwanger was. De zwangerschapsklachten zoals vermoeidheid en misselijkheid waren wel hetzelfde, maar gelukkig had ze steun van de wensouders die soms op haar zoontje konden passen, zorgde voor eten en te helpen rondom het huis.

Sanne gaf aan dat elk stel de periode na de geboorte anders heeft afgesproken. Zo kent ze iemand die om de zoveel weken oppast, maar ook stellen die elkaar maar eens in het jaar zien. Hier is geen goed of fout in, maar het is wel iets wat al ver van tevoren moet worden afgesproken. Zelf had ze het voor de zwangerschap al opgeschreven en besproken, maar zijn hier nog dingen in veranderd toen ze eenmaal zwanger was. Net als alles in de tijd daarvoor werd hier gelukkig ruimte voor gemaakt en is alles met z’n drieën open besproken.

Dat er zo’n openheid was tussen de drie was erg belangrijk voor Sanne. Hierdoor voelde Sanne zich ook niet bezwaard om vaker langs te willen komen of te benoemen dat ze de moeder van de kleine was. In het begin voelde dat soms moeilijk, omdat ze bang was het idee te geven dat ze misschien spijt zou hebben, maar ook dat gevoel viel gelukkig snel weg. Ze gaf duidelijk aan dat ze altijd de moeder zal blijven, maar niet de ouder die haar zal opvoeden. Dat zijn de wensouders.

Sanne is thuis bevallen en de wensouders waren daarbij. Ze hadden ook samen een bevalcursus gedaan, dus de mannen wisten een beetje wat ze konden verwachten. De verloskundige was er natuurlijk ook, en de beste vriendin van Sanne. Ze vond het fijn om die erbij te hebben voor morele steun. Als laatste was er ook een geboortefotograaf aanwezig. Ze vonden het belangrijk dat er mooie foto’s werden gemaakt van de bevalling zodat het heel duidelijk te zien was hoe het kindje ter wereld kwam en dat ze het echt samen deden.

Het kindje is eerst bij Sanne op de borst gelegd waar ze het ook heeft aangelegd. Pas toen Sanne er aan toe was, ongeveer anderhalf uur later, heeft ze het kindje aan de wensouders overgedragen. Dit was echt een prachtig moment, zei ze daarover. Het was ook wel een beetje emotioneel, ze heeft wel even gehuild, maar dit was meer omdat ze zag hoe gelukkig de vaders waren. En het overdragen was ook vooral symbolisch want toen de kleine honger had, kreeg ze hem weer terug om te voeden. De kraamweek brachten ze samen door, in het huis van de wensouders

Toen Sanne na de kraamweek aangaf dat ze klaar was om weer naar huis te gaan is van tevoren besproken hoe vaak ze elkaar gedurende haar verlof nog zouden zien. De momenten dat ze thuis was gingen grotendeels goed, maar ook de paar mindere momenten kon ze gelukkig delen met de wensouders.

Als laatste vraag wilde we van Sanne weten of ze nog tips had voor vrouwen die het eventueel overwegen om zelf draagmoeder voor iemand te worden. Ze raadt vooral aan om alles van tevoren goed te bespreken en hier de tijd voor te nemen. Niet alleen met elkaar, maar ook met een kinderwens coach en een familierecht advocaat. Ook al ben je “verliefd” op elkaar en heb je een goede klik, is het belangrijk om voor iedereen alles duidelijk te hebben. De dingen die volgens haar vaak vergeten worden om goed door te bespreken zijn alle dingen waar de draagmoeder in aanloop naar een zwangerschap al rekening mee moet houden en wat er allemaal in de maanden na de zwangerschap nog gebeurt zoals de hele periode van ontzwangeren.

Sanne wilde ook meegeven dat het soms moeilijk kan voelen om tegen anderen te zeggen dat de zwangerschap zwaar is of dat je last van klachten hebt. Zelf liep ze er dan tegenaan dat mensen opmerkingen gaven zoals “Tja… jij wilde nog een keer zwanger zijn” en “zie je wel”. Opmerkingen die ze toen ze zwanger was van haar eigen kind nooit had. Ze hoopt dat mensen hier in de toekomst toch anders op zullen reageren.

---

Als wensouders in spé was het voor ons super interessant en hebben we veel geleerd door van iemand zoals Sanne te horen hoe het voor haar was om dit allemaal te ervaren. Het heeft ons nog eens extra doen inzien hoe bijzonder maar ook hoe pittig het voor iemand is om zoiets fantastisch voor iemand te willen doen. We willen Sanne dan ook heel erg bedanken dat ze dit allemaal met ons wilde delen en nemen alles wat we hebben geleerd zeker mee als wij ooit iemand tegen mogen komen.

Sommige blogs heb je al even in je hoofd en soms probeer je dan ook wat vooruit te schrijven. Deze blog dacht ik te beginnen met een thuiskomst van een relaxte oud en nieuw nachtdienst met een lieve kater die schattig over de vloer aan t het rollen was omdat de vloerverwarming in de nacht extra loeit en dan lekker warm aan voelt, en een vriend die al met koffie op de bank klaar zou zitten om met een kus officieel het nieuwe jaar in te luiden. Nou is de chaos van het leven niet te plannen en kwam ik thuis in een huis waar ik ternauwernood de klauwen van onze normaal lieve kat kon ontwijken. Nog steeds gestresst van al het geknal van afgelopen nacht. En die vriend? Die ligt nog lekker op één oor te ronken zonder te merken dat ik binnen ben.

Nee, de chaos van het leven is niet te plannen en 2021 was daar een school voorbeeld van. Covid alleen al gooide mening ongeplande momenten op ons af. Zo heeft Chris in de bouwmarkt menig verplicht thuisblijvende huisman voorzien van de zeer benodigde klus attributen en had ik in het ziekenhuis mijn quota aan covid gerelateerde rompslomp in maart al behaald. Maar gelukkig zat 2021 voor ons ook vol met allerlei andere leuke ongeplande momenten. Zo zijn we in het begin van het jaar spontaan aangesloten bij één van de digitale informatie avonden van “meer dan gewenst” en nam onze toen al uitgesproken kinderwens een veel doelgerichtere wending.

Naast de evenementen van “meer dan gewenst” was het na een paar keer verschuiven door covid dan eindelijk tijd voor onze eerste draagmoeder picknick van “stichting zwanger voor een ander”. Hoewel de meeste mensen die we er over spraken dachten dat het een soort speeddate sessie was op rood wit geruite kleedjes waar het stel met de lekkerste broodjes en leukste grapjes met een draagmoeder naar huis ging, was het gelukkig heel iets anders. We hebben tijdens de picknick veel andere stellen leren kennen die allemaal op dezelfde reis waren en tegen de zelfde obstakels aan liepen. Een fijn iets om te ervaren en om over te praten en een frisse wind ten opzichte van de meeste mensen om je heen die niet altijd helemaal beseffen wat er allemaal in je omgaat.

Ook was die picknick de geboorte van de blog en instagram van “de weg naar de wens”. Na een paar weken alvast wat dingen te schrijven zodat niemand op een lege pagina aan zou komen en een beetje html-voor-dummies zag “de weg naar de wens” het levenslicht. Hoewel op deze manier onze wens om iemand te vinden die ons wil helpen een gezin te starten uit te dragen nog steeds nieuw en spannend is, is het ook iets wat we niet meer weg kunnen denken uit ons huidige leventje. En zolang we aan het zoeken blijven, zullen we ook blijven schrijven. Voor nu heeft het al voor veel mooie momenten gezorgd zoals de vele lieve reacties en deels ons interview met de NOS op 3.

Het laatste maar zeker niet minste (eerder beste) ongeplande en bijzondere moment in 2021 was toen ik Chris eindelijk ten huwelijk vroeg. Na mijzelf al zeker zo’n zes keer te hebben betrapt dat ik hem wilde vragen (zelfs naar hem kijken hoe hij de nieuwe gordijnen vakkundig ophing was al genoeg) heb ik op vakantie in Marbella eindelijk de moed verzamelt om het echt te vragen. Totaal ongepland voor dat moment, dus nog geen ouders gesproken over de plannen, geeneens een ring en dus lekker chaotisch a-la 2021 heb ik alles binnen enkele dagen daar weten op te zetten en hem kunnen verassen. Daardoor hebben we nu behalve een goed kleurtje ook een goed verhaal en vreselijke souvenir-markt-ringen als verlovingsringen over gehouden aan het alles. Nog een paar maandjes slapen en als covid zich een beetje gedraagt kunnen we ook voor de wet officieel elkaar het ja woord geven.

Nu 2022 net kers vers is begonnen is het tijd om vooruit te kijken. Naast een voorgenomen huwelijk en het volhouden van onhaalbare goede voornemens staat er natuurlijk nog meer op het verlanglijstje. Zo hopen we weer veel van alle familie te mogen genieten, veel logeerpartijtjes te hebben (lees: morgen al nummer 1) en als het kan even samen die vaak genoemde chaos te ontvluchten met z’n tweetjes in het buitenland. Bovenaan het lijstje staat natuurlijk nog steeds het vinden van die ene vrouw die ons na het lange zoeken en wachten wil helpen met het starten van een gezinnetje. Wie weet wordt 2022 eindelijk ons jaar. Voor nu staat ze nog op het verlanglijstje en niet op de planning. Want tja… de chaos van het leven laat zich niet plannen.

Iedereen een super mooi en gelukkig 2022 toegewenst van een nog slapende Chris en mij. Ook van Dodo, die niet meer wil aanvallen, maar vooral een snoepje wil.

Onze blog gaat over onze kinderwens en onze kant van de zoektocht staat eigenlijk altijd wel centraal. Maar er is natuurlijk ook een andere kant in het spel; de kant van de draagmoeder! Eigenlijk de belangrijkste factor in ons avontuur, en toch veel meer woorden dan “we zoeken iemand die ons met onze wens kan helpen“ kun je niet over dit deel vinden in onze blogs.

Daarom kwam Sander met het goede en gezellige idee om Sanne voor een interview te benaderen. Sanne is namelijk niet alleen een fervent tiktokker, globetrotter en werkend in het onderwijs, maar ook de moeder van een energieke puber, Noah, en twee wenskinderen, Jeppe en Mollie. En ze is ook nog gezellig, dus een beter slachtoffer voor ons interview was er eigenlijk niet! Helemaal hyper schoven we voor de webcam en hebben een uur lang gevraagd en geluisterd. Een uur is wel heel veel om een leuk verhaal van te maken dus we splitsen het op in meerdere blogposts, want wat is nou leuker dan wachten op een nieuw verhaal!? Wij vonden het een heel leuke avond, jullie hopelijk een leuke blog. Veel plezier met verhalen van de andere kant!

Onze eerste vraag was, hoe kon het ook anders: hoe ben je op het idee gekomen draagmoeder te worden? Ze vertelde dat ze de hele zwangerschap en geboorte al had meegemaakt met Noah toen ze nog in India met haar ex woonde. Het was voor haar duidelijk dat ze met hem geen kinderen meer wilde, maar wel nog graag een keer zwanger wilde worden en bevallen. Via een forum kwam ze op de blog van Pauline terecht, welke ging over haar traject als draagmoeder. Het was leuk leesvoer maar het draagmoederschap kwam uiteindelijk ergens in Sannes achterhoofd te liggen. Tot ze verhuisde naar Engeland en bevriend raakte met een koppel dat moeite had met zwanger te worden. Het idee werd voorgelegd en besproken, maar het koppel kreeg via eiceltransplantatie toch een tweeling, zonder draagmoeder dus. Het idee had echter wortel geschoten in Sannes hoofd en zij besloot zich in te schrijven bij een surrogacy agency in Engeland (DIE HEBBEN DAT WEL!). In Engeland gaat het allemaal veel professioneler eraan toe dan hier in Nederland vertelde ze, ze kwam op een matchinglist, juridische rompslomp werd met haar doorgenomen en ze bereidde zich voor op een mogelijke match. En toen kwam Brexit. Sanne verhuisde naar Nederland en omdat een voorwaarde van de agency was dat zowel wensouders als draagmoeder in Engeland woonden, stopte het avontuur daar. Eenmaal gesetteld in Nederland zocht Sanne Pauline weer op, die ineens niet alleen een blog had, maar ook een website en facebook-groep. Sanne sloot zich aan en was benieuwd wat het haar zou brengen.
Haar motivatie was dus eigenlijk gewoon weer zwanger te willen zijn, te willen bevallen en een bevriend stel helpen.

Toen Sander opmerkte dat het dan toch bijzonder was dat ze uiteindelijk voor “onbekenden” draagmoeder is geweest vertelde ze dat ze door een facebookberichtje in contact met de wensouders was gekomen. De facebook-groep was indertijd veel kleiner, en ze had zich gewoon kort voorgesteld. Het bericht was geen ‘hai, wil je met ons een baby maken’ maar een ‘mocht je als je naar Nederland verhuist bij ons in de buurt komen wonen, trek maar aan de bel, ik werk ook in het onderwijs dus misschien kan ik je helpen’. Dat berichtje was het startschot van een vriendschap, vrijwel dagelijks werden er berichtjes heen en weer gestuurd. Gewoon voor de gezelligheid, babbelen over onderwijs en dat soort dingen, niks met het idee samen een kind te krijgen. Een half jaar later woonde Sanne daadwerkelijk in Nederland, zij het niet in de buurt van de mannen, maar zonder Noordzee ertussen was een bezoekje ineens heel makkelijk en een lunchafspraak bij de mannen thuis gepland. De mannen zaten al met een andere draagmoeder in een traject, dus meer dan gezellig stond eigenlijk ook niet op het menu. En het was gezellig, de lunch liep uit, een uitstapje naar een grote speeltuin in de buurt werd gemaakt en er werd nog een drankje gedaan. De vonk was overgesprongen bij Sanne. Eenmaal thuis berichtte ze Pauline en moest met een schuldgevoel bekennen dat ze hoopte dat het spaak zou lopen met die andere draagmoeder, want eigenlijk wilde zij die plek ook wel. En die kreeg ze. De vaders hadden hetzelfde gevoel eigenlijk. Een tweede date werd gepland, en beide partijen hadden afzonderlijk een checklist ingevuld. En als zo’n lijst voor 90% overeenkomt zegt dat wel wat.

Pas een maand later kwam het hoge woord eruit: Sanne wilde wel voor hun dragen. Het zou wel een lang traject kunnen worden in verband met scheidingen en dat soort grote mensen feestjes, maar de wil was er. Van beide kanten gelukkig. De heren maakte het uit met hun andere draagmoeder en sprongen in het diepe met Sanne.

“Het uitmaken met” klinkt misschien een beetje raar in de situatie, toch voelt het vaak echt zo voor beide partijen. Sanne vertelde dat in de groep wel eens verhalen worden gedeeld door draagmoeders waarvan de wensouders het uitmaken omdat bijvoorbeeld een klik uitblijft, en dat deze dames er dan ook echt verdriet daarvan hebben. We praten heel luchtig over de leuke kanten van het draagmoeder-daten, maar het is een eigenlijk een best zwaar onderwerp. Er wordt gekeken of beide partijen deel kunnen en willen uitmaken van elkaars familie, dat is toch wat je wilt bouwen. Het feit dat de draagmoeder geen zorgtaak voor het geboren kind gaat hebben betekent natuurlijk niet dat ze helemaal geen deel uitmaakt van de familie van het kind. Aan het eind van de dag hebben deze vrouwen 9 maanden een kind gedragen, iets wat geen simpel, luchtig iets is. (Ik heb het hier over een laag technologische zwangerschap, ik weet niet of dit hetzelfde is bij hoogtechnologisch moet ik bekennen).

Nou is het niet zo dat zodra de kogel door de kerk is er meteen een baby wordt gemaakt. Het drietal begon te daten, ze zagen elkaar maandelijks en hadden vrijwel dagelijks contact. En als je een tijdje date moet je op een gegeven moment de schoonouders ontmoeten, zo ook Sanne. Een gezellige avond met een borrelplank, maar het woord “draagmoeder” kon natuurlijk niet vallen, dat zou awkward zijn toch? Pas op het einde van de avond brak een van de moeders en vertelde ze dat ze het zo mooi vond.

Omdat de ouders van Sanne op dit punt nog niet zo’n behoefte hadden om de mannen te ontmoeten werden de heren voorgesteld aan de vrienden van Sanne, minstens net zo belangrijk als de ouders weet iedereen die ooit heeft gedate.

Het daten ging verder, er werden uitstapjes gemaakt, ze gingen met z’n vieren kamperen en tussendoor besloot de ex van Sanne eindelijk mee te werken aan een scheiding.

De scheiding was het startpunt voor de wat serieuzere kant van het draagmoederschap; de juridische rompslomp regelen. Net als bij echt daten. De advocate had hen twee scenario’s voorgelegd, een scenario met een geslaagde scheiding en een scenario waarin deze nog niet helemaal klaar zou zijn. Eenmaal alles doorgenomen en goed besproken begonnen ze aan de volgende stap, het insemineren.

Ik denk dat dit een mooi einde is voor het eerste deel van het interview! We hadden nog zoveel meer vragen en hebben het over nog meer onderwerpen gehad, maar dat zou zo’n lange post worden en me RSI of zo bezorgen. Voor nu, bedankt voor de aandacht, tot de volgende!

---

“Een kind in deze tijd, dat jullie er aan durven denken”. Een opmerking die wel al een paar keer hebben gehoord.

Een opmerking die ik ook wel begrijp. Het voelt als een rare tijd. Voor ons gevoel elke maand weer nieuwe maatregelen, de een nog vager dan de ander. Op het nieuws zie je oorlogen, honger en verdriet. Dienstverleners kunnen steeds vaker hun werk niet uitvoeren zonder gehinderd of met vuurwerk bestookt te worden. Mensen zijn ontevreden, ongezellig en ongemanierd. Nee inderdaad, als ik daar naar kijk lijkt het niet een ideale wereld om ouder in te zijn, zoveel om je kind voor te beschermen.

En dat ouders hun kinderen beschermen voor al die ellende is voor ons reden genoeg om er wel aan te denken. Want al die nare dingen komen zelden op in de gesprekken die we met onze neefjes en nichtjes hebben. Die groeien niet op met de enge grote wereld, die groeien op onder de beschermende liefde van hun familie. In de veilige warme knuffel van oma zullen ze geen leed vinden, alleen maar liefde. En als opa met ze aan het keten is ervaren ze plezier, geen geweld. Honger zullen ze niet voelen want hun ooms en tantes blijven ze verwennen met stiekem nog een koekje. Dat is de wereld waarin onze neefjes en nichtjes leven want dat is de wereld die ze aangeboden krijgen. Ik zie het elke keer weer gebeuren als we bij Sanders familie op bezoek zijn.

En hoewel er in mijn familie nog geen klein grut rondrent weet ik zeker dat het bij mijn familie niet anders zal zijn. Mijn vader is een wandelende encyclopedie, waarom zou hij hen oorlogen in verre landen laten zien als hij veel mooier kan vertellen over de cultuur en geschiedenis van die landen? En onder het dekentje op de bank met mijn moeder zullen ze duizenden boeken kunnen lezen, veel leuker dan krantenkoppen over bijvoorbeeld bosbranden.

Dit zijn maar een paar voorbeelden van de wereld die onze familie en omgeving voor onze kinderen zou laten zien. Een wereld en tijd met veel meer liefde, wonder en schoonheid dan wij volwassenen ervaren. Een wereld waarin we een kind durven te verwelkomen.

Sinds kort zijn we weer opnieuw oom geworden. Deze keer van een lief klein meisje Sofia. De score nu van neefjes en nichtjes is 2-2, gelijkspel. Als man die op mannen valt ben je als oom meteen “guncle”, de gay uncle. Nou is het een super hashtag om te gebruiken, want bij elke post waarbij we het gebruiken komen er altijd veel mensen kijken. Zelf zijn we er niet de grootste fan van, maar ach het is altijd beter dan de Nederlandse vertaling, de “hoomo”. Het liefst zijn we gewoon ome Chris en ome Sander.

Hoe hard we ook op zoek zijn naar iemand die onze draagmoeder wil zijn om papa in plaats van oom te worden, is dit een goede tweede plek. Voor nu alle baten en niks van de lasten. Logeer partijtjes zijn bij ons altijd één groot feest. Alles wordt uit de kast getrokken. Altijd zijn ze weer verrast dat we toevallig alles in huis hebben wat ze lekker vinden en dat, dat restaurant met de grote gele M hier zelfs aan huis bezorgt. Dat is tegenwoordig een pre, want ze willen natuurlijk niet tijdens het kijken van de film plots moeten stoppen om met de auto “heeeeeeelemaal daar naar toe te rijden” (lees: nog geen 10 minuten).

Sinds kort logeert Sebas ook zonder zijn broer en zus bij ons. In het begin was dat erg spannend, want dan moest hij ook alleen naar bed. Maar na met z’n drieën in het grote bed de grote vraagstukken van het leven te hebben besproken zoals welke pokemons het beste team vormen en een klein leugentje om best wil dat wij ook zo gingen slapen want “o wat waren wij om negen uur ook doodop” viel ie als een blok in slaap. Dat alle aandacht voor zichzelf hebben en alleen doen wat hij wilde smaakte naar meer.

Zo stond hij er op dat we tijdens de vakantie met z’n drietjes uit eten gingen. Vooraf werd zelfs besproken dat we allemaal dezelfde witte polo zouden dragen en toen opa en oma even langs liepen om te kijken hoe het was, werden ze snel weg gebonjourd want dit was even onze tijd. En stiekem genieten wij er net zo veel van en zijn we apetrots dat we zo’n grote rol mogen vervullen in het leven van onze kleine Bassie.

Dat we heel graag zelf een kind willen vindt hij alleen maar een super leuk idee. Nooit is er een moment geweest dat hij het gek vond dat wij als ooms ook papa’s wilde worden. Maar natuurlijk zaten er wel een aantal voorwaardes aan. Want als hij later groot is, wil hij als nog gewoon bij ons komen wonen en in de tussentijd wil hij natuurlijk wel gewoon blijven logeren en spelen en moeten we wel als het even kan dagelijks face-timen hoe de dag was en wat we zo gaan eten.

Stiekem hebben we al een aantal jaren de 30 dagen proef versie van het hebben van een kind. En ook al is hij van een ander en zal het in de pubertijd niet meer stoer zijn om steeds te logeren en te bellen, genieten we van ‘m alsof ie van ons is. En daarom zijn we voor nu heel erg trots om allebei een #guncle te zijn!

We zijn al twee jaar bezig met onze kinderwens. Natuurlijk was die wens er al zoveel eerder, beide kwamen onze relatie al in met de wens. Sander kon het niet verbergen al zou hij het hebben gewild. Hoe hij vertelde over z’n neefjes (en iets later z’n indertijd nieuwe nichtje) maakte zo duidelijk dat hij zelf ook kinderen wilde. En ik wilde ze net zo graag natuurlijk, en dat liet ik hem duidelijk weten.

Het idee is er dus altijd geweest, maar eigenlijk zijn we pas door vrienden begonnen met onze reis. Deze vertelde ons dat ze naar een online bijeenkomst gingen voor wensouders. Als ze dat niet hadden gedaan hadden wij misschien niet eens van deze bijeenkomsten afgeweten. Dan had onze weg er misschien heel anders uitgezien, hadden we nooit geweten waar te beginnen en wat de mogelijkheden waren.

Na die bijeenkomst is Sander volop in de wereld van draagmoeders, wensouders en noem maar op gedoken. Er is geen documentatie die hij niet heeft gezien, geen artikel ongelezen gebleven en geen podcast gemist. Het enthousiasme waarmee hij aan de slag gaat is zo mooi om te zien, en voor mij elke keer weer zo’n bevestiging dat ik de juiste vent aan de haak heb geslagen. Zonder die vrienden waren misschien nog niet begonnen, maar zonder zijn enthousiasme zouden we niet zo bezig er mee zijn.

Van bijeenkomsten tot zelfs een interview met de NOS; hij regelt het. Onze Instagram en ook deze blog; zonder hem zou het niet half zo goed er uit zien. Alle stappen die we hebben ondernomen waar ik trots op ben komen echt oprecht allemaal omdat deze geweldige man ze heeft waargemaakt.

We zijn twee jaar verder, twee jaar vol bevestiging dat ik met jou kinderen wil krijgen.

Lieve Sander, bedankt voor alles dat je doet, ons toekomstige kind boft maar met je.

Zaterdag was het eindelijk zo ver. Nadat we een aantal weken geleden ons verhaal mochten doen bij Jeanine, kwam de video online te staan. Naast dat we heel trots zijn op het resultaat, zijn we ook blij dat we op deze manier met een grote groep ons verhaal konden delen. En naast een paar mensen die toch net een andere mening hadden over onze wens dan wijzelf en een klein misverstand over de vraag “Waar komt die mooie blouse vandaan?” (Ik kan nu uit ervaring zeggen dat dat niet over mijn prachtige C&A overhemd ging), waren alle reacties alleen maar lief en positief. Super bedankt iedereen!

Omdat de hele video in totaal nog geen tiende deel van het interview met ons was, wilde we graag nog wat dingen delen die we als we de reacties mogen geloven, niet allemaal even duidelijk waren. Veel mensen gaven namelijk aan dat adopteren voor ons als twee mannen soms de enige, maar zeker de meer voor de hand liggende optie was. En het is zeker iets waar we over na hebben gedacht, maar hieronder willen we toelichten waarom wij zelf kiezen om hopelijk ooit ons gezin te starten samen met een draagmoeder.

Bij onze gehele zoektocht tot nu toe heeft net als bij iedereen met een kinderwens het kind altijd centraal gestaan. Zouden we een veilige plek voor een kind kunnen creëren, zouden we het zo veel mogelijk kunnen bieden wat het nodig heeft, etc. Een belangrijk ding wat we ons kind ook willen bieden is om te weten waar het vandaan komt. Als we ooit de kans krijgen om samen met een draagmoeder een gezin te starten is dat voor het kind altijd duidelijk.

Want ook al zal de draagmoeder niet de vieze poepluiers verschonen, midden in de nacht op te staan voor een flesje of om de monsters onder het bed te verjagen, zal ze wel altijd de moeder blijven. Daarom willen we ook niet even een baarmoeder huren, maar zijn we op zoek naar iemand die we eerst goed willen leren kennen, met wie we een klik hebben en met wie wij samen een kind willen.

Het is een pittig traject om zo iemand te vinden, maar ook nadat je iemand vindt komen er nog veel hordes op ons pad die je alleen maar over komt als je het met z’n allen samen doet. En omdat je door alles zo’n band op bouwt, zou het gek zijn als zo iemand niet voor de rest van het leven van het kind ook een belangrijke rol blijft hebben. Juist door alles wat we samen hebben moeten doorstaan en mogen meemaken kunnen we ons kind hopelijk later vertellen uit hoeveel liefde het is gekomen en hoeveel liefde het altijd zal blijven hebben. Van zowel ons als van de moeder.

Adopteren is een prachtige keuze en is voor veel stellen en alleenstaande ouders uiteindelijk de keuze waar ze voor gaan. Er is geen beter of slechtere keuze die hierin gemaakt kan worden, alleen een persoonlijke keuze die iedereen voor zichzelf na veel nadenken en praten moet maken. En onze keuze en onze hoop ligt nog steeds bij het hopelijk ooit vinden van iemand die samen met ons dat grote avontuur wil aangaan.

Voor iedereen die de video nog wil terugkijken, kan dat hieronder.

Ja dames en heren, het is weer zo ver; de Sint is in het land! Het grootste kinderfeest van het jaar, overal kinderen in te schattige pieten-pakjes die staan te stuiteren van de kilo’s suiker die ze binnenschrokken uit angst dat een broertje of zusje (of papa en mama) meer eet dan zij. En als zo’n vals keeltje dan ook nog mierzoet sinterklaasliedjes door een winkel loopt te zingen… je weet dat je kinderwens groot is als je zelfs daarvan klapperende eierstokken krijgt.

Dit jaar, voor de tweede keer op een rij, mogen de neefjes en het nichtje het eerste schoentje bij ons zetten. En dat gebeurd natuurlijk niet zomaar! Elke ervaren schoenvuller weet dat het vullen slechts een klein deel van de fantasie is.

Een fantasie die een week eerder al begint; het Sinterklaasjournaal begint weer. Vorig jaar werden we ondervraagd door de kinderen alsof het een proefwerk was waar we niet voor hadden gestudeerd, dat zou ons dit jaar niet weer gebeuren! Braaf zaten we elke avond voor de buis, proberen te onthouden welke Piet wat deed, wat het probleem die dag was en nog belangrijker; om welk slecht grapje we schoen-zet-dag veel te hard zouden moeten lachen.

Dan het probleem van de cadeautjes. Wij, als ooms, hebben de luxe dat we het kopen er van aan papa en mama kunnen overlaten. Je zou zeggen dat het grootste probleem daarmee is opgelost. FOUT! Drie kinderen, op suikersnelheid, vormen de beste zoekpartij ter wereld. Niet omdat ze iets willen vinden, de cadeautjes liggen immers bij Sinterklaas. Nee, gewoon omdat ze gewoon geen concentratieboog hebben. Nog voordat hun jas op de kapstok hangt hebben ze al de switch gepakt/een beker ranja op/een broodje appelstroop tegen de muur geplakt/de kattenbrokken in hun wangen gepropt. En terwijl ze dat voor elkaar kregen natuurlijk 15 lades en 7 deuren open getrokken en de schoenvulling nét niet gevonden. Hoe ze in de kruipruimte zijn gekomen blijft elke keer een raadsel.

Gelukkig heb je na drie keer laten vallen dat Sinterklaas weer in het land is en dus nóg beter kan kijken of je lief of stout bent de rest van de avond de drie liefste kinderen ter wereld op de bank. Tot het dramatische moment dat de jongste moet gaan slapen en dus het schoentje gezet dient te worden. Dit is namelijk een vast ritueel wat per gezin verschilt. Ik had nog nooit van een pietenpilsje gehoord en tekeningen voor Sinterklaas werden volgens mijn papa en mama door de postbode gehaald. Hier wordt het halve Louvre in zo’n schoentje geramd en moet er een peen ter grote van een kleine boom klaarliggen.

En dan moet er nog gezongen worden, meerdere obstakels steken hun kop hier op. Allereerst het feit dat sinds onze jeugd het Sinterklaasfeest wat veranderingen heeft ondergaan en onze Sinterklaas liedjes oud en achterhaald zijn. Naïef zette we een playlistje op ter ondersteuning, ik denk dat we misschien drie woorden mee konden zingen. En dan staren ze naar je alsof je op het podium van Idols staat of zo, de kleine critici.

Maar goed, prima, dan zingen we niet mee, kunnen zij los gaan. Dachten we. bleken we op nog meer problemen te stuiten. Want de oudste geloofd niet meer en weigerde te zingen. De middelste is eigenlijk veel te verlegen stoer om mee te zingen. En de jongste vindt het eigenlijk veel leuker om verstoppertje te spelen. Dus je gaat onderhandelen en dreigen (luister, we zijn hun ooms, we hoeven niet pedagogisch verantwoord te zijn, we horen ze te verpesten). De jongste zong mee in ruil voor een extra verhaaltje voor het slapen gaan, mooi, die is makkelijk en snel tevreden. De middelste durfde wel een beetje mee te fluisteren als ik mee zou zingen. ‘Ha ha, jij kan echt niet zingen ome Chris’ is de dank die ik kreeg. De oudste gaf pas in nadat we duidelijk maakte dat “Sinterklaas” echt geen cadeaus gaf aan zij die niet zongen. Tenminste, pas toen hij bedacht dat zijn lieve ooms genoeg sadistische trekjes vertoonde om daadwerkelijk zijn schoen leeg te kunnen laten…

Eenmaal alles overleefd en de kinderen op bed gelegd konden we het welverdiende pietenpilsje nuttigen. En natuurlijk het schoentafereel klaarzetten. We strooide snoep, vulde schoenen, stuurde de jongste voor een tweede keer naar bed, en bereidde ons voor op een nacht kinderen terug naar bed sturen. En dat alles om in de ochtend een half uur de meest gelukkige kinderen ooit te hebben. De heren waren blij met de Pokemonkaarten en de jongste had binnen een kwartier de helft van haar kleurboek alweer vol. Niet veel later werd er weer ruzie gemaakt om de switch en op de muur gekleurd.

Twee super leuke dagen, we hebben genoten. Alleen moeten we volgend jaar blijkbaar toch harder zingen. Onze schoenen waren allebei leeg, terwijl we toch echt duidelijk een draagmoeder op ons verlanglijstje hadden gezet.

In de aanloop naar mogelijk ouder worden ben ik het liefst al voor de start voorbereid op alles wat mogelijk gaat komen. Zo hebben we al (te) veel baby spullen in huis gehaald, heb ik heel wat boeken over ouderschap wel eens de revue laten passeren en menig draagmoeder documentaires met pen en papier op schoot gekeken. Zelfs google heb ik al eens de vraag gesteld: “Hoe kan ik mij voorbereiden om vader te worden”. Voor degene die het idee van vader worden net zo spannend vindt als ik, is dat trouwens geen aanrader om te googelen, want het eerste resultaat is “De kans is groot dat je nog minder van baby’s afweet dan je denkt”.

Gelukkig voor mensen zoals ik heeft meer dan gewenst een lijst samengesteld met nog meer vragen dan dat ik in al die tijd had kunnen bedenken. De 100 vragen lijst bevat vragen die je, je kan stellen vanaf het moment dat fantaseren, praktiseren wordt, tot op het punt dat je kleine voor het eerst naar de basisschool mag. Hoewel de reis naar het ouderschap van Chris en mij nu even rond vraag 30 lijkt te blijven steken, heeft het wel de ruimte gegeven om ook al na te denken over alles wat daarna nog mag komen.

Zo zijn we door de lijst ook al gaan praten over hoe we elkaar kunnen ondersteunen als het voor eens van ons te pittig wordt, hoe we aan elkaar aan kunnen geven dat we even willen pauzeren en wat doen we als de zwangerschap niet goed verloopt. Ook hebben we door de lijst de leukere dingen besproken. Zo zijn we het er al over eens wat de voornaam wordt, en wiens achternaam hij of zij mag dragen, vanaf wanneer we aan de buitenwereld de blijde boodschap gaan vertellen en dat er geen toetje is voor degene die niet zijn bord leegeet

Ook al heeft de 100 vragen lijst ons geleerd dat we het zeker niet over alle 100 punten eens zijn, was de belangrijkste les dat we altijd wel een gulden middenweg weten te vinden als we het maar samen doen.

De vragen in de lijst gaan overigens echt over baby’s of kleine kinderen, ze vragen niks over hoe jij en je partner zou omgaan met lastige pubers. Nou is dat voor ons natuurlijk geen enkel probleem; een van de eerste dingen waar Chris en ik het over eens waren is dat ons kind zich natuurlijk nooit gaat misdragen…

‘Wat heb jij voor een gekke bultjes op je gezicht en in je nek’? De vraag kwam van mijn neefje Sebas die vanuit de achterbank van de auto precies tegen de zijkant van mijn gezicht aan keek. De bultjes in kwestie waren twee puistjes die ik zelf juist zo goed had weten te negeren in aanloop naar het bezoek met de camera later deze week. Maar helaas, kinderen spreken altijd de waarheid, dus ook ik moest er weer aan geloven. Gelukkig moest ik vooral op de weg letten en minder op dat gezicht met twee bultjes in de achteruitkijk spiegel.

Ons neefje Sebas is al vanaf het begin erg betrokken bij onze zoektocht. Vooral nu we deze blog zijn begonnen en op instagram zitten wil hij het liefst met alles meekijken en denken. Een van de eerste dagen dat we op instagram zaten kregen we bij elke van een moeder met kind de vraag “O die mevrouw heeft een baby, misschien mogen jullie die wel hebben” of een “Die mevrouw heeft wel drie kinderen, die weet vast wel hoe ze kan helpen”. En hoe aandoenlijk onze eigen cheerleader ook was, werd het toch maar eens tijd om hem uit te leggen hoe de hele zoektocht er voor ons echt uit ging zien.

Tegenwoordig heb je gelukkig steeds meer kinderboeken voor alle leeftijden die op een simpele en leuke manier uitleggen hoe twee ooms of twee tantes met de juiste hulp toch papa’s en mama’s kunnen worden, dus de keuze was reuze. Toen ik hem een paar dagen later weer (gelukkig zonder gekke bultjes) kwam ophalen omdat hij mocht figureren in onze reportage met NOS op 3 kon hij alles vol trots navertellen. Hoe wij iemand gingen zoeken die ons zou kunnen helpen met het starten van een gezin, dat de baby dan bij haar in de buik zou opgroeien en daarna bij ons verder zou opgroeien. Met een serieus gezicht sloot hij af met de mededeling dat we wel goed moesten onthouden dat de mama wel het kindje mocht blijven zien, want nooit meer je kindje zien vond hij maar een gekke gedachten. Gelukkig waren we het daar meteen helemaal mee eens.

Een betere figurant hadden we ons niet kunnen wensen. Hij was meerdere keren de onverwachte vrolijke noot terwijl wij soms zenuwachtig ons verhaal deden. En ook het naar de gang rennen en met de deur slaan, kwam op zo’n perfecte timing dat wij even rustig konden ademen en nadenken over wat we ook al weer wilde zeggen. En hoewel hij het een beetje gek vond dat hij “een kindje moest spelen” had hij het enorm naar z’n zin gehad en heeft hij ook tegen iedereen verteld dat hij nu ook super populair is op instagram.

Toen ik hem later die avond nog even op kwam zoeken vroeg hij meteen “En is er al iemand gevonden die jullie kan helpen? NEE? Wat stom zeg!” Ja kinderen spreken altijd de waarheid en gelukkig ook op dit soort momenten.