Auteur archief: dewegnaardewens

Na een heerlijke paar weken zijn we weer terug in ons niet zo koude kikkerlandje. De afgelopen tijd heeft vooral in het teken gestaan van onze families. Zo hebben we eerst op meerdere dagen de bruiloft van de broer van Chris mogen vieren en zijn we daarna doorgereisd naar zuid Frankrijk om een weekje door te brengen met mijn familie. Voor twee familie-o-fielen zoals wij was dit dus een top vakantie.

Het is wel weer even wennen om het gewone leven op te pakken. Vooral het werken is voor beide weer een puntje.Je kan je dan ook wel bedenken dat we beiden dan ook onze beste argumenten in de strijd gooide om straks de huisvader te mogen zijn. De jury heeft nog geen besluit kunnen nemen, maar hoe het er nu naar uit ziet zullen we toch maar weer eens een staatslot moeten kopen, want geen van ons beide zal een nederlaag toegeven.

Ook het herstarten van onze blog vergde iets meer tijd en moeite dan gedacht. We zijn toch niet de doorgewinterde influencers geworden die we hadden gehoopt. Vandaar ook dat de beelden van onze #lovemylife en #instagood bikini-fotoshoot helaas uitbleven (mede ook omdat ons foto talent meer op het “fotoshoot met m’n sgatje in turkije” gehalte hebben). De telefoons zijn grotendeels verruild door spelen in het zwembad en bakken in de zon. En hoewel de accu van deze oude laptop dezelfde zomerse temperatuur aan neemt als op het terras aan de cote d’azur is het toch net niet het zelfde.

Met frisse moed zeggen we dat daarom dan ook dat als we volgende week weer in de sleur van het keurslijf zitten er weer een echte blog komt. Tot die tijd gaan wij nog even nagenieten van de heerlijke herinneringen en aftellen tot we weer mogen. Tot volgende week!

Een puntje waar we nog niet over hadden gesproken, maar wat bij rondvraag toch best vaak voor komt bij mannelijke wensouders is jaloezie. Een lichte vorm van baarmoedernijd zou je het kunnen noemen. Het idee dat we iets missen, waardoor we niet zelf een gezin kunnen starten met degene van wie wij houden. Misschien dat sommige van onze vrouwelijke lezers het ook kennen, wanneer het helaas niet meer mogelijk is om zelf het kind te dragen.

Vooral in het begin dat Chris en ik onze zoektocht begonnen was dat gevoel sterk bij ons aanwezig. Het liefst zou je het met z’n tweetjes en een pluche draagzak negen maanden uitzingen. De misselijkheid, de rugklachten, het vocht in de enkels, alles zouden we voor lief nemen. We hoorden het vaker toen we wat meer met andere stellen in gesprek raakten. Het kwam uiteindelijk op een punt dat we zelfs verbitterd werden als vrienden of familie om ons heen wel “zomaar” zwanger konden raken.

Wat bij ons erg hielp was het besef dat ook bij veel van die, soms ook jong en kerngezonde gezinnen, het niet zomaar lukte. Ongeveer één op de tien stellen heeft moeite met zwanger raken, terwijl ze het net als ons zo graag willen en er alles aan doen. Als je, je bedenkt dat je dan alle benodigdheden hebt en het als nog niet wil lukken veranderd die jaloezie al vrij snel in compassie en begrip. Want voor iedereen geld kinderen neem je niet, die krijg je. Met veel liefde en met nog veel meer geluk.

Voor iedereen is de reis naar het starten van een gezin anders. En hoewel er soms obstakels en problemen op de weg komen, voegen ze vaak alleen maar toe aan de motivatie om door te gaan en zorgt het er voor dat het kind (in ons geval zeker) nog meer gewild en goed uitgedacht is.

Gelukkig is daarom die jaloezie van vroeger al een tijd niet meer zo aanwezig. Soms nog een kleine naschok als je op instagram ziet dat een ander stel aankondigt iemand te hebben gevonden, of zelfs al zwanger is. Maar dat verdwijnt al snel als je verder naar beneden scrolled en ziet wat voor enorme reis ze daarvoor al hebben afgelegd om zo ver te mogen komen. Niks meer dan trots en liefde voor degene die het zo ver hebben geschopt.

Voor nu is het voor ons alleen nog even wachten, zoeken en praten met hele lieve dames tot het zo ver mag komen. En misschien voor je het weet mogen wij ook foto’s plaatsen van onze grote trots met op de achtergrond spelende kids en een ellenlange post over hoe leuk ze wel niet is. Een wensvader mag dromen.

Na twee weken vol feest is het nu eindelijk rustig in huis. Het zonnetje schijnt door de ramen, Dodo rent buiten achter een vlinder aan en Sander ligt op de bank Instagram onveilig te maken. De muziek van de buren sluipt door het kattenluik binnen en verder horen we alleen de klok. Zo heerlijk vredig.

En toch genieten we er niet van. Het is nu wel rustig, maar de afgelopen weken was het hier weer een kinderspeelparadijs. En die duiveltjes hebben overal herinneringen aan de gezelligheid achter gelaten. Onder Sander vandaan is de knalpaarse tekening van ons nichtje te zien. Een kunstwerk van golvende lijnen, helaas dus op onze bekleding en niet op het papier. Maar wat was ze er trots op, wat genoot ze van haar kunst, zo leuk om te zien.

Afleiding zoeken bij de tv werkt ook niet. Sowieso, de afstandsbediening werkt niet naar behoren omdat een stukje wafel een van de knoppen blokkeert, en het scherm zit vol kleine kinderhandjes. En elke keer dat ik die zie denk ik weer aan het vrolijke mannetje waar die handjes aan vast zitten, en hoe die uitgeput bovenop Sander in slaap was gevallen nadat hij op de tv had geklopt. Het komt niet in de buurt van de heerlijke zen-heid die we nu ervaren, maar het was stiekem wel veel leuker.

Niet dat we het niet leuk samen kunnen hebben hoor, dat natuurlijk wel, maar met z’n drieën is het gewoon nóg leuker. Zeker na zo’n gevuld programma als de afgelopen weken merk je weer even hoe rustig zo’n ouwe bok van 32 wel niet is als je m vergelijkt met onze bende van ellende.

Maar goed, we doen het er voorlopig nog maar mee, hopelijk dat het snel veranderd. Tot dan houden we het maar bij de herinneringen en hoop op de volgende oppas-sessie.

De vorige keer schreven we over de heerlijke week oppassen op onze neefjes en nichtje. Andere wensouders herkennen zich misschien in het gevoel dat de periode daarna even flink afkicken is. Alsof je daarvoor een pakje per dag rookte en nu cold turkey op de bank zit met wel de aansteker, maar geen sigaretten. Alleen zitten de sigaretten in kwestie nu op 10 minuten rij afstand op school.

Misschien gek om kinderen met sigaretten te vergelijken, maar het was het eerste wat in ons op kwam. Als we ze met een biertje of een roulette tafel hadden hadden vergeleken was het idee het zelfde geweest. Kinderen om je heen is hetgeen wat goed voelt, waar je, je energie vandaan haalt en waar je het liefst de hele dag mee bezig bent. Het grootste verschil met de meeste verslavingen die we konden bedenken, is dat kinderen niet slecht zijn voor de gezondheid.

Nou hooguit voor je rug door al het getil, maar ach dan hadden we ons maar wat meer met barbells in plaats van barkrukken moeten bezighouden.

Na een avondje of nachtje kinderen in huis (de gezelschapsroker) is het meestal een dagje of twee wennen aan de stilte en weer door, maar na een weekje full-time ouder spelen was het wat meer wennen. Gelukkig zijn we onderhand goed genoeg op elkaar ingespeeld dat we bij elkaar de subtiele stille dipjes herkennen en weten hoe we hier mee om kunnen gaan. Zo stond er plots midden in de week pizza thuis klaar of was er al een heel programma gemaakt van allerlei flauwe en foute tv-shows en films om te kijken.

Als andere wens-rokers zich hierin herkennen zijn tips altijd welkom. Onze grootste tip blijft er voor elkaar te zijn en ook te genieten van de momenten dat je juist lekker met z’n tweetjes bent. Want ok, uitslapen zonder wekker was stiekem ook best wel lekker en aan een paar dagen zonder paw-patrol en pip de muis op de buis kan ik ook wel wennen.

Afkicken is nooit makkelijk, maar wat is het toch altijd fijn als je dan weer stiekem terug mag vallen in je oude verslaving. Maar het meest kijken we er toch nog steeds naar uit om full time vader-verslaafde te worden.

Afgelopen week was er even geen blog. We hadden een volle week de drie kinderen van mijn zus om op te passen, zodat zij even met zijn tweeën weg konden. Een soort 7 day free trial voor ouderschap. Daarom allereerst ode aan alle vaders en moeders die gewoon door bloggen met kinderen er bij. Wij waren al blij als we in de avond nog 30 minuten samen iets konden doen voor we echt (alsnog te laat) naar bed moesten. Tja, vader zijn.

Voor twee mannen die heel graag een gezin willen starten was afgelopen week ondanks dat het veel energie kosten een heerlijke week. Wel vroegen wij ons af of andere ouders ook last hebben van was-kabouters. Tenminste dat denken wij dat het zijn. Kleine onzichtbare wezentjes die overal waar je kijkt kindersokjes en shirts neer leggen. Was, waar twee seconde daarvoor geen was, was. Op de bank, in de tuin, zelfs achter de fruitmand kwam plots een sok te voorschijn. We hopen dat er ouders zijn die ons kunnen helpen aan humane wasboutervallen, want we willen ze natuurlijk wel weer buiten vrij kunnen laten. Ergens ver van het huis, in een bos bij een rode sok met witte stipjes.

Het was fijn je even vader te voelen. Hoewel het neefjes en een nichtje zijn, bekruipt je toch het vadergevoel meer en meer als je ’s avonds om negen uur met z’n tweeën nog broodtrommels en bekers staat te vullen of wanneer je met één op de arm en één aan de hand bij elke straathoek staat te schreeuwen dat de laatste echt eerst links en rechts moet kijken voor hij oversteekt. Want mijn god, wat is die ouder angst toch constant aanwezig. Het liefst zou je ze in bubbelfolie willen wikkelen en elk scherp hoekje af veilen tot het rond is. En laten we niet beginnen over het schuldgevoel als je ze langer op de tablet laat, omdat je toch heel even een momentje rust wil.

Hoewel ze al je energie opvreten en je ze soms achter het behang zou willen plakken, hoeven ze ook maar één keer lief te lachen of iets geks te zeggen (zo bleef er eentje volhouden dat hij een natte peer wilde. Hij lust namelijk alleen natte peren) en je bent gelijk weer om. De discussie wie van ons de strenge vader wordt, moet bij ons zoals jullie lezen nog eens hartig gevoerd worden. 

Nu weer alleen thuis op de bank al schrijvend aan deze blog is de stilte stiekem wel oorverdovend. Met alle liefde zouden we de free father trial voor al het geld van de wereld verlengen. Dus vaders van Nederland, geniet namens ons deze vaderdag even extra van je gekleide asbak, of je “toffe peer” tekening. Wij gaan dit weekend even afkicken en maandag maar weer even op de koffie. Gewoon om vakantie foto’s te kijken hoor, totaal niet om hen weer te zien.

Oeps” Nou moest ik het zelf zeggen. Hoe vaak dat ik dat vroeger van mijn drie schatten van kinderen heb moeten horen als ze de deadline voor hun huiswerk, spreekbeurt, profielwerkstuk, scriptie, etc. weer dreigden te overschrijden. Dan zat Pa weer hele avonden met zijn grut aan de pc om te helpen bij het wegwerken van de achterstand.

Eerlijk gezegd, heb ik er nu wel een beetje leedvermaak om. Tenminste een van mijn kinderen die kan ervaren hoe frustrerend dat uitstelgedrag is.

Maar ja; ik had Chris al weken geleden aangeboden een stukje te schrijven toen hij verlegen zat om inspiratie. En ja, natuurlijk kreeg ik dan het verzoek precies een week voor de deadline.

“Oeps” dat zeiden mijn vrouw en ik ook toen 31 jaar geleden de echo aangaf dat we twee kinderen in een worp zouden krijgen, Daar hadden we niet op gerekend. Daniëlle was nog bezig met een vervolgstudie en ik werkte pas een paar manden bij mijn nieuwe werkgever. Chris en zijn broer waren wel alletwee gewenst. En, als alles zo was gegaan als wij voor ogen hadden, was Daniëlle al klaar met haar opleiding en zou onze eerste telg op onze vijfde huwelijksdag ons leven komen verrijken. Lekker makkelijk om je trouwdag nooit te vergeten.

Tja, en dan komen ze met zijn tweeën tegelijk. En natuurlijk, statistisch nauwkeurig uitgerekend voor tweelingen, precies drie weken voor de datum waar wij op hadden gehoopt.

Nou ja; twee tegelijk dus. Dubbele kinderkamer, een tweeling kinderwagen, meteen een dubbele uitzet. En dat allemaal met maar een keer kraamvisites (dus minder cadeautjes).

Hoe is het leven van ouders met een tweeling? Aan de ene kant was het stervensdruk, aan de andere kant was je apetrots. We leerden onze tijd beter in te delen en werden ineens heel budgetbewust. Want, ondanks dat ze kinderwagen en kinderkamer moesten delen, hadden ze voor de rest wel dubbel zoveel nodig. Dan leer je pas hoe duur luiers, poedermelk, kinderhapjes, kleertjes, schoentjes, etc. zijn.

Al vanaf de eerste dagen bleek hoe verschillend tweelingbroers kunnen zijn. Chris was eerder met praten, zitten, kruipen en lopen. En toch was hij wel het meest voorzichtig; bang voor gezichtsverlies vooral. Zijn broer zat daar niet mee. Voor die was het geen probleem als hij met zijn fiets viel, met zijn rolschaatsen onderuit ging, bij het skeeleren uit de bocht vloog, uit het klimrek donderde, ga zo maar door. Waar Chris vooral binnen speelde, was zijn broer altijd buiten te vinden. Dat was onze grootverbruiker van Betadine en pleisters. Ook al snel was het duidelijk dat Chris meer interesse had voor meidendingen, terwijl zijn broer het liefst soldaat, Ninja turtle of Batman wilde worden.

Voor Chris werd het dan ook een feest toen zijn zusje eenmaal oud genoeg was om samen met hem te spelen. We hadden op gegeven moment een verzameling Barbies waar menig speelgoedwinkel jaloers op kon zijn.

Toen hij een keertje mee mocht naar de balletles van zijn kleine zus, was voor hem het hek van de dam; hij wilde ook op ballet. Dat beviel zo goed dat zijn hele middelbare schooltijd in het teken kwam te staan van ballet, De school had een apart programma voor toekomstige balletdansers: geen gym, geen muziekles, geen tekenen of handvaardigheid; maar 17 uur per week dansen. En dan ook nog eens een keer of 6 opvoeringen per jaar. En, ondanks dat hij uiteindelijk niet voor een professionele balletcarrière heeft gekozen, merk je nog steeds dat hij de discipline en fysieke ontwikkeling van een  balletdanser met zich meedraagt (al zal Sander daar misschien anders over denken).

Het vele ballet kwam helaas met fysiek ongemak. Elke dag pijnlijke voeten, knieën en heupen. Gelukkig heeft hij op tijd eieren voor zijn geld gekozen en is hij geswitcht naar een beroepsopleiding waar zijn gevoel voor lichamelijke expressie optimaal kan worden ingezet. Daarnaast biedt het hem ook veel meer voldoening als hij, als gebarentolk, zich in kan zetten voor anderen.  

En daar ben ik, als vader, dan weer retetrots op; mijn zoon kiest ervoor om zich in te zetten voor de integratie van mensen die een extra steuntje in de rug kunnen gebruiken.

Zo, en nu nog ter goedkeuring voorleggen aan Daniëlle. Die zal wel het nodige commentaar hebben, maar ik kan haar lekker over veertien dagen terugpakken als zij haar verhaal moet inleveren.

Sorry alvast allemaal voor de anticlimax. Na vakantie avonturen en ons eerste uitstapje naar activisme deze week een wat saaiere blog zonder al te veel baby perikelen. Dankzij de post van mamaplaats “Wanneer twee mannen een kind willen: Dan neem je toch een kat..?” hebben we veel nieuwe lezers er bij gekregen en ook best wel wat vragen over katten versus kinderen. We dachten daarom dat het misschien handig was om meteen die vragen hier te beantwoorden.

Als eerste de vaak voorkomende opmerking dat onze lezers het wel snapte dat een kat geen kind kan vervangen. Naast dat we het daar helemaal mee eens zijn, werden we na onze vakantie in Valencia ook meteen op de feiten gedrukt wat een groot verschil kan zijn. Ons katten-kind had namelijk niet één, maar wel liefst twee levende muisjes mee naar binnen gejouwd. Zoals sommige misschien al hebben gelezen, ben ik zeker geen fan van onze kleine grijze vrienden. We hopen dan ook met heel ons hart dat als er ooit een kind mag komen, deze de vervelende gewoonte van zijn roodharige grote broer niet overneemt.

Veel lezers vroegen zich ook af of we niet bang waren dat Dodo en kinderen niet samen zouden gaan. In het begin toen onze dikke kater nog een kitten was, was dat voor ons ook de angst. Dodo is een corona kat die net als vele anderen in die tijd in ons leven is gekomen tussen alle golven van quarantaines door. Het geluk was dat we al een tijd een kat wilde, dus dat we hem niet nu weer op een wachtlijst moesten zetten voor een asiel plekje. Maar omdat er destijds zo weinig mensen over de vloer mochten komen, was hij wel erg eenkennig geworden. Vooral contact leggen met vrouwen vond hij heel spannend (wij ook, maar dan om andere redenen).

Sinds dat er steeds meer mag, komen er steeds meer mensen over de vloer. Mannen, vrouwen, kinderen en baby’s. En hoewel hij er in het begin niet bepaald happig op was, komt hij er tegenwoordig het liefst lekker bij liggen. Het zijn vooral de logés die het soms nog even spannend vinden. Maar als het eerste snoepje is gegeven is het ijs vaak gebroken en mag er in ons bijzijn ook gekroeld worden. Want daar gaat het natuurlijk in Dodo’s leven vooral om; veel aandacht en nog meer snoepjes!

Of het met huilende baby’s dan niet te luid wordt en we bang zijn dat ie wegloopt? Niet bepaald. Hij zal geen kopjes komen geven om te sussen, maar we hebben hem er al meerdere keren op betrapt dat hij toch even komt kijken om te zien of er iets aan de hand is. En eenmaal stil gesust (de baby dan) krijgt ie van ons natuurlijk ook een snoepje om tot rust te komen. Zoals we al zeiden, aandacht en snoepjes.

Nee ons katten-kind vult zeker niet het pijnlijke lege plekje van een kinderwens op, maar we zullen (hopelijk) later net zo veel houden van onze harige first born als van de kalere kleintjes die hem opvolgen. Het vertrouwen is er zeker dat hij ook hen net zo lief gaat vinden als de snoepjes die ze hem opleveren. Met z’n drietjes kijken we daarom ook uit naar het moment dat een beschuit met muisjes de plaats mag in nemen van echte muisjes….want brrr en bah!

Als je ook vragen hebt over katten, kinderen of wat dan ook, stuur ons altijd een berichtje hier, of op de insta. Vinden we alleen maar leuk. We zijn dan wel vooral op zoek naar iemand die ons eventueel kan helpen om een gezin te starten, maar alle leuke berichten onderweg zijn meer dan welkom.

Ik lig lekker op het terras een boek te lezen aan het zwembad. We zijn een paar dagen in Valencia om op ons nichtje te babysitten terwijl haar ouders naar een bruiloft zijn. Om me heen wordt de rust benadrukt door kwetterende vogels en de rustige loungemuziek uit m’n telefoon. En net op het moment dat ik even uit mijn verhaal moet om de pagina om te slaan wordt de rust verstoord door een of andere gek die in de woonkamer gek staat te doen.

Mijn gek wel te verstaan, Sander, die een voorstelling aan t geven is voor zijn kleine publiek wat luid lacht. Hoewel ik hem vanaf m’n tuinstoel niet kan zien weet ik dat hij alles uit de kast trekt om haar tevreden te houden, zo is ie gewoon. Zo zorgzaam als het maar kan, gemixt met een goeie klap van de molen. Dat hij niet in de maat kan dansen van het liedje dat hij notabene zelf bedenkt maakt Sofia niet uit, die lacht alleen maar nog harder. Misschien omdat ze weet dat ze weet dat ze de strijd om haar in slaap te krijgen/wakker te blijven heeft gewonnen.

Ik heb nog geen vijf seconden m’n telefoon vast om dit te typen en de kleine wordt met straaljagergeluiden naar buiten gevlogen. Twee gezichten die stralen van geluk komen een kus stelen om vervolgens meteen verder te vliegen. Zo’n vakantie maakt een mens al meer den tevreden maar dit tafereel maakt me ronduit gelukkig.

Onze zoektocht om onze kinderwens te vervullen gaat met enorme pieken en nog diepere dalen. Hoe vaak we de afgelopen jaren wel niet snikkend of gefrustreerd op de bank zijn geploft met nog een teleurstelling is niet meer bij te houden. De wanhoop slaat ons soms om onze oren en het gekibbel dat er door ontstaat komt de sfeer nou ook niet bepaald ten goede. Als we het er met mensen over hebben krijgen we begrip en medelijden terug, ik denk dat iedereen wel snapt dat het gewoon echt bizar moeilijk is elke dag dezelfde moeite te doen om aan het eind alsnog met lege handen te staan. Het is slopend.

De straaljager is veranderd in voorzichtig pootjebaden. Tevreden gebrabbel vergezeld het geneurie van die gek van me. Geluiden die me weer even een extra zetje geven en me doen herinneren waarom we al die moeite doen. Zodat m’n gek en ik dit geluk ook echt van elkaar en met elkaar kunnen hebben.

Als we onrecht zien gebeuren, zullen we zeker wel kijken of we iets kunnen doen, maar de barricades op gaan en actievoeren is niet meteen ons ding. Maar omdat ik gek ben op speciale dagen (morgen is het trouwens nationale planten dag, ook heel fijn) werd het vandaag toch maar eens tijd om van ons te laten horen. Vandaag 17 mei is het namelijk en nationale dag tegen de homofobie en dag van de kinderwens. Twee onderwerpen die ons persoonlijk raken.

Als twee mannen die elkaar na 5 jaar van ups en downs toch nog steeds de leukste vinden, mogen we in onze handen knijpen dat we in Nederland zijn geboren. Door de jaren heen is er door de generaties voor ons gevochten voor gelijkheid, wat ertoe heeft geleid dat ons zelf zijn al meer dan 25 jaar niet meer wordt bestempeld als geestesziekte en dat we al weer 10 jaar mogen trouwen. Iets waar we later dit jaar ook zeker gebruik van gaan maken.

Natuurlijk zijn we er nog zeker niet. Voor mensen die ons kennen en er helemaal ok mee zijn dat wij van elkaar houden lijkt het alsof we alles kunnen doen wat zij doen, maar zelf merken we vaak toch wel dat dat niet zo is. Zo zullen we niet hand in hand over straat lopen of publiekelijk affectie vertonen, omdat dit al eerder heeft geleid tot het ontvangen van niet bepaald gewenste uitspraken. Gelukkig hebben we zelf nooit fysiek geweld meegemaakt, maar kennen we wel vrouwelijke koppels die dit mee moesten maken.

En laten we maar niet beginnen over het feit dat er in de bible-belt nog steeds legaal conversie-therapie wordt aangeboden. Iets wat de regering zal moeten aanpakken, maar zeker iets waar wij als community ons hard voor moeten maken.

Als je als twee mannen een kind wil is dat vaak nog een tweede coming-out. Het wordt niet verwacht dat “wij” ook graag een gezin willen starten. Naast de misplaatste opmerkingen zoals “Dan neem je toch een kat”, merkte we in de reacties op onze NOS video over draagmoederschap dat er in ons kleine landje door heel veel landgenoten negatief tegenaan gekeken worden. Het oprakelen van die opmerkingen doen we liever niet, omdat het de eerste keer al kwetsend genoeg was. Maar degene die het graag nog wil terug lezen kan onder deze video naar beneden scrollen.

Door onze regering worden alle vormen van regenboogouderschap niet makkelijker gemaakt. In veel gevallen zelfs moeilijker. Zo mag je als wensouder niet openlijk op zoek naar een draagmoeder, maar doe moet je dit in het geheime grijze gebied tussen de wetten door doen. Adopteren is voor queer-koppels in slechts drie landen mogelijk en ook voor die groep maakt onze overheid het niet makkelijker.

Gelukkig wordt er vanuit de gemeenschap wel actie gevoerd en geluid gemaakt. Stichtingen zoals meer dan gewenst laten van zich horen en voorstellen voor betere regelgeving voor alle vormen van regenboogouderschap en meerouderschap liggen al klaar om naar gekeken te worden. Net zoals met de gelijkheid voor de queer-community zijn we goed op weg, maar zijn we er zeker nog langer niet.

Het doel is niet om in een slachtoffer rol te kruipen met deze blog, maar juist in die van de activist. Het is toch belangrijk om wel eens van ons te laten horen en misschien toch vaker die barricade op te springen. Niet alleen op een dag zoals vandaag, maar elke dag van het jaar. Want ook op internationale planten dag is er nog genoeg om voor te strijden.