100 dagen in 1 bericht

Beste wensen allemaal! Net als dat we een jaar vooruit zijn gegaan, gaan we in dit bericht ook een flinke tijd vooruit. Want vandaag zijn we 100 dagen, of te wel 14 weken en 2 dagen zwanger. Een snel rekensommetje wat we zelf niet hoeven te maken, maar dat de baby track app voor ons maakt. De app die ons niet alleen laat zien hoe ver we zijn en wat er allemaal in de buik groeit, maar ook hoe groot onze kleine Puck (werknaam) is.

Deze week mocht er gekozen worden uit een schattige hamster, een perzik, of een grote scone. Allemaal super leuk die kleine beestjes en gebakjes, maar de echte baby fan wil natuurlijk zien hoe groot de baby echt is. Iets wat (bij mij dan) tot best een grote schok leidde, toen Chris liet zien dat je in de app ook “op ware grootte” kon kijken. Hierdoor werd ik geconfronteerd met een bewegende baby op mijn scherm dat niet eens meer op het schermpje paste.

Even diep doorademen…… De keuze was om of te accepteren dat die kleine al echt niet meer zo ieniemienie is, of een Ipad aanschaffen om zo nog eventjes in de waan te kunnen blijven dat het allemaal zo snel aan het gaan is. Voor degene die twijfelde wat ik ging kiezen, het geld voor een nieuwe Ipad is gewoon in het “Baby Benodigdheden” potje gebleven. Nu ik van de schrik bekomen ben, vertel ik juist met nog meer trots hoe ver we al zijn en hoe ik nog net niet de nachtjes tel tot het zo ver is.

Wanda is in de afgelopen weken vooral moe en misselijk geweest. Iets wat ze als erespeldje draagt. Ze is maar wat trots op kleine Puck die in haar buik mag groeien. Om de dag krijgen we te horen wat Puck wel en niet lekker vind en wat wij ook echt moeten gaan proberen. Voor degene die nog nooit een augurk uit een zak met zoet zure saus hebben geprobeerd…. Wij konden er niet van genieten, Wanda van onze reactie dubbel zo veel.

Gedurende de afgelopen weken zijn we er achter gekomen dat ik een Amerikaanse collega er bij heb gekregen die uit het dorp komt waar Wanda naar toe is verhuisd en heeft Wanda een Nederlandse buurvrouw er bij gekregen die oliebollen voor haar heeft gebakken met oud en nieuw. Iets wat “Puck” heel erg lekker vond en waar zij er dan ook maar 6 van op had (en ik als trotse ondersteunende ouder in spe natuurlijk dan maar ook).

Naast de vermoeidheid en misselijkheid had ze door alle andere klachten het idee dat ze zeker wist wat het geslacht zou worden. Met zelf twee jongens en twee meisjes, wist ze ons dan ook maar wat mee te trekken in dat idee. En omdat ook iedereen in onze omgeving op twee vrienden na het zelfde dachten, konden ook wij niet meer anders denken. Het was dan ook voor iedereen een schok toen de bloedtest het exact tegenovergestelde liet zien.

Wat die uitslag was en hoe we beide families er mee wisten te verrassen is iets wat we nog eventjes voor onszelf houden, tot we aankomende week de daadwerkelijke geslachtsecho hebben. Want voor deze echte baby fan is het toch echt eerst zien, (dan even schrikken) en dan geloven.