Zoals Chris vorige week al zei, de feestdagen zijn begonnen. En in ons huis ben ik degene die vooral gek is op deze tijd van het jaar. Het startschot werd vorige week gegeven toen het Sinterklaas Journaal weer begon. Iets wat ook in ons nog kinderloos huis al heilig is verklaard. Want zodra we onze neefjes of nichtjes spreken, hebben ze allemaal gelijk door als je stiekem een aflevering hebt overgeslagen.
En elk jaar is het spannend voor ze of de Sint wel aan zal komen. Voor de volwassenen in onze familie is dat wat minder spannend, want wij komen zeker aan (lees: in gewicht dan). Aan mijn kant van de familie heeft bijna iedereen een soort genetisch defect waardoor we niets met speculaas kruiden kunnen weerstaan.
Speculaasjes, pepernoten, alle zoetigheden van deze periode worden verorberd en naar binnen gezogen alsof we een zwart gat in onze buik hebben. Het probleem alleen met mijn kosmische tunnel is dat ie uitkomt op mijn dijen en de derde onderkin van Mars.
Klein weetje wat we hebben geleerd omdat 9 van de 10 dingen die we lezen over kinderen en zwangerschap gaan; zwangere vrouwen mogen maar een bepaalde hoeveelheid kaneel. Nou zwanger vrouwen van Nederland, we zullen als goede zuidelijke katholieken een extra kaars aansteken in de Sint-Jan, voor alle kracht die wij verwachten dat nodig is om je niet vol te proppen met pepernoten.
Afgelopen weekend kwam de goedheiligman ondanks alle problemen toch weer aan in Nederland. En net als veel ouders in Nederland zaten wij met iedereen op de bank, om te kijken of die goede Sint wel zou komen, nu hij het weer zo lijk vond.
En terwijl we wel begonnen met 3 kleine hulp pietjes (en stiekem ook oma-pietje doebie-doebie), zaten enkel de volwassen bij het aanmeren met hun goede gedrag nog voor de tv. Vooral tot het hoge woord er uit was en ook wij wisten dat we onze schoen mochten zetten…. Zou de Sint al weten wat wij er het aller liefst in willen? Misschien gaan we zoals bij Maartje thuis ook maar eens zes schoenen tegelijk zetten.
De weg naar de wens 
Kijk maar uit Sander,
De Sint heeft een hekel aan hebberige kindjes.
Dat heeft Chris zelf moeten ondervinden toen hij vier schoenen zette: zijn broertje en zusje kregen een fors varken van marsepein, terwijl drie schoenen van Chris leeg waren en in de vierde zat een heuse roe.
Spijtig voor de Sint kende Chris de toepassing een symboliek van de roe niet een vond hij het een machtig interessant en mooi cadeau. Zo mooi dat hij het die dag vol trots meenam naar school om het aan zijn juf en klasgenoten te laten zien.
LikeGeliked door 1 persoon