Guncles

Vandaag, zondag de 13e, is het internationale guncle day (guncles zijn “gay uncles” voor degene die niet bekend zijn met deze term). En hoewel onze wens eigen kinderen te hebben zijn over het algemeen centraal staat in deze blog zijn wij ook super trots op onze status als deze gevierde guncles!

Via bloed hebben we vier monsters die ons oom noemen, via “liefde voor” nog minstens twee keer zoveel. Een hele schare aan kinderen die blij worden als ze ons zien, die cadeautjes verwachten op verjaardagen en knuffels willen als we weer op ze mogen oppassen. Iets was we natuurlijk met liefde en plezier doen.

Het zit namelijk zo; als oom hoef je niet verantwoord te zijn. Straks als we vaders zijn moeten we ons kind goed opvoeden, voorbereiden op de toekomst of zelfs op hun kop geven als ze niet luisteren. Bij neefjes en nichtjes hoeft dat dus niet. Onze verantwoordelijkheid bij hen ligt heel anders.

Alle stomme, saaie, nuttige, verstandige, blablabla’ige dingen laten we aan hun ouders over. Aan ons juist de taak hun kapot te verwennen, hun zin te geven, en duidelijk te maken dat hoe groot ze ook zijn ZE ONS NOOIT ZULLEN VERSLAAN MET SCHAKEN (beide families zijn competitief aangelegd dus dit is een heel belangrijke om ze mee te geven).

Terwijl ik dit schrijf hebben we een neefjes tussen ons in liggen, die komt een nachtje logeren. En zoals ik al schreef; we zijn hem even flink goed aan het verpesten. Het begon met een bioscoopbezoek naar een film door hemzelf gekozen. Twee zakken snoep en drie drankjes van verdunde suikers en kleuren die de regenboog zou uitspugen verder zat hij natuurlijk onder de vlekken dus hup, een nieuwe outfit kopen en op naar een restaurant om te gaan “dineren”. Ik zet het tussen haakjes want hoewel wij een maaltijd nuttigde bestelde meneer een tosti omdat hij wist dat deze geserveerd zou worden met een side dish van nog meer snoep. Drie keer raden wat niet meer kon worden gegeten nadat het schaaltje snoep op was. En dan nog eens drie keer raden wie dat gedrag beloonde met een ijsje ter grote van z’n hoofd. Nu ligt hij tussen ons in nog een film te kijken met een zak maltesers en morgen gaan het verwennen weer goed door.

En deze hummel verpesten we zo, de ander voeren we bijvoorbeeld alleen maar fantasie spellen, weer een ander mag stiekem toch nog een speen in en zo gaat het maar door. Nee, het is niet raar dat onze neefjes en nichtjes gek op ons zijn. Wat wel gek blijft is dat hun ouders ze aan ons blijven toevertrouwen hoewel ze weten dat we dit dus doen.

Nee, we houden volop van ons guncle-zijn. We genieten van elk moment met onze kiddos, en we genieten er net zoveel van ze na een suiker gedragen weekend weer bij hun ouders te droppen. Vooral met het idee dat zij onze hummel later net zo mogen verpesten.