Een aantal dagen geleden hadden we 1 jaar verkering. Met z’n tweetjes zijn we al voorbij de zes jaar, met z’n drietjes nu officieel één jaar. Nou is het voor ons verkering, maar voor Maartje is het eigenlijke en polyamoureuze affaire. Gelukkig wel platonisch, maar dan met het zicht op een kind samen. We gaan voor een soort van onbevlekte ontvangenis met onze eigen Maartje Magdalena. Alleen in plaats van een engel, komen er twee homo’s uit het zuiden.
Een jaar geleden starte het met wat onschuldige (lees: gelijk 1000 per dag) appjes. Gewoon om elkaar wat te leren kennen en zien of het wel genoeg zou klikken om in het echt te ontmoeten. Natuurlijk ook om Rico (net als Maartje natuurlijk niet haar echte naam) aan ons en het idee van ons samen te laten wennen. Want wat voor ons al een solide, uitgewerkt plan was, was voor Maartje een wens en voor Rico nog een grotendeels nieuw idee.
Net als bij echt daten wilde we alles van elkaar weten. Favoriete muziek van Maartje(ergens tussen Fien en Teun en Tiësto), koffie of thee (gelukkig grotendeels koffie) en al snel kwamen ook de diepere onderwerpen naar boven. Zoals we al vaak hebben gezegd, het fijne aan deze kleine driehoek is dat we vanaf het begin aan alles konden zeggen. En de momenten dat iemand dacht dat iets niet kon, kwam het al snel op tafel dat het geen enkel probleem was.
Als wens vaders en wens-draagmoeder (want ook zij wil dit gelukkig net zo graag) zoek je altijd naar iemand met wie het goed voelt en het matcht. Met Maartje heb ik soms het idee dat het zo klikt dat je bijna zou zeggen dat we samen op zijn gegroeid. We hebben de foto’s van vroeger al grotendeels gezien en ik sta er toch echt niet op. Ook voor Chris voelt het elke keer weer een beetje als thuis komen.
Het afgelopen jaar is voor iedereen voorbij gevlogen en we kijken er ook naar uit om er weer een extra jaartje achter aan te plannen. Met gewoon bank hangen, speelpaleizen, sokken met gaten en vooral met elkaar.
De weg naar de wens 