Koude koffie

Nu er geen continent meer tussen zit, is het weer een stuk makkelijker om langs te gaan bij Maartje en de rest van haar gezin. En nu alles er bijna op zit met de contracten, de counseling en alle andere romantische rompslomp, komen we in een lekker rustig vaarwater met z’n drietjes.

Rondom ons heen wordt nu wel steeds vaker gevraagd of we dan al zijn begonnen of bijna gaan beginnen, maar dat stukje houden we voor nu lekker voor ons zelf. Als we het met z’n tweetjes hadden kunnen redden had er waarschijnlijk niemand weet van gehad tot het niet meer met een stretch broek en grote trui te verbergen was. En hoewel het na de feestdagen soms lijkt alsof ik richting de 10 weken ga, is het bij lange na niet zo ver. Nee de orde van de drie-eenheid heeft besloten op dat gebied even op zwart te gaan.

Het fijne aan elkaar steeds beter kennen en al het geregel kunnen afsluiten is dat er tijd en rust in de tent is om lekker even op de koffie te gaan. Zo ook afgelopen zondag bij Maartje thuis. Omdat er tijdens de koffie en het kletsen ook gepuzzeld werd (en ik moeilijk kan stoppen als die dan niet af is), heb ik vooral koude koffie gedronken. Schijnbaar is dat iets waar je als ouder met jonge kinderen sowieso aan moet gaan wennen en wordt je er ook nog eens mooier van. Of dat laatste echt is of iets is wat moeders elkaar onderling wijs maken ga ik maar niet uit zoeken. Mijn koffie was koud en ik voelde mij prachtig.

Naast het puzzelen en spelletjes spelen hebben we gezellig een rondje door het dorp gefietst om eens wat meer te laten zien van waar ze wonen en waar de kinderen op school zitten. Hoewel dit soort momenten soms wat kneuterig over kan komen voor de lezers die elke week hopen op een positieve test of echo, genieten wij er op en top van. Het voelt stiekem als een hele eer om zo deel uit te maken van een anders gezin dat er niet per se iets moet of hoeft als je komt. Dat het gewoon is dat de kids bij je op schoot komen, dat ze kletsen over alles wat ze de afgelopen weken hebben gedaan en het allemaal de normaalste zaak van de wereld is.

Het is heerlijk rustig en voor een drie-eenheid die alle drie graag de controle heeft en dingen geregeld en af wil hebben, gaan we hier alle drie verrassend goed mee om. Er komen vast nog genoeg spannende tijden aan. Voor nu ga ik mij maar eens op peppen voor een nachtdienst, met een door deze blog geschreven te hebben weer koude kop koffie. Jongens wat zal ik vannacht stralen.