Een blogje opscheppen

Zoals jullie gemerkt zullen hebben zijn we er even een paar weken tussenuit geweest. De een noemde het welverdiende rust, een ander had het over luxe paarden op vakantie en weer een volgende vond ons luie donders die gewoon met smoesjes kwamen om niet te schrijven. En alle drie hebben ze gelijk, iets wat ik zonder schaamte durf toe te geven.

We hebben de koude kerstdagen namelijk met de familie van Sander doorgebracht in Zuid Afrika, twaalf man sterk zijn we de kou ontvlucht onder het mom van het 40 jarige huwelijk van opa en oma. Zo’n ontsnapping begint met een vlucht van elf uur wat alle volwassenen dood eng vonden. Niet dat we bang zijn om te vliegen, nee, 11 uur met 4 kinderen zonder WiFi is echt veel enger dan in een metalen blik 10 kilometer boven de grond vliegen. Maar eerlijk is eerlijk, ze hebben zich hartstikke goed gedragen dus misschien stelde we ons gewoon aan.

Eenmaal geland en alle winter truien uitgeworpen konden we door naar onze eerste locatie, een wijnboerderij in Franschhoek. De drie dagen die we hier verbleven zouden dan ook in het teken van wijn en eten staan, iets wat ons allen op onze buik geschreven staat. Behalve dan Sander want die was helaas getroffen door een buikgriep dus genieten was er voor hem niet bij. ‘Maar’ sprak een neefje ‘hij drinkt toch geen wijn meer dus hij mist in ieder geval niet zo veel’.

Na drie dagen was de wijnkelder behoorlijk leeg en het zwembad ook door alle bommetjes en was het dus verstandig naar de volgende locatie te gaan; de Safari. Drie dagen ging de wekker om half 5 ‘s ochtends zodat we om kwart over 5 op pad konden. Sander had de eerste twee dagen nog steeds zwangerschapsverschijnselen en mocht deze dans ontspringen en achterblijven, mits hij op de jongste twee zou passen en deze dus in leven waren als we terug kwamen. Heeft hij overigens erg goed gedaan, zo goed zelfs dat hij vier tekeningen als beloning in z’n koffer mocht proppen. Ik maar twee. Niet eerlijk.

Maar goed, de rest zat elke ochtend (en elke middag nog een keer) in de auto om dieren te spotten. En dat hebben we gedaan, en veel! Zelfs de big 5 hebben we van ons lijstje kunnen afstrepen. Nou ja bijna dan, het jachtluipaard was er niet, maar die vervangen we gewoon door een cheetah. Lijken allebei op een grote, toch dunne Dodo. We hebben schildpadden geaaid, stekels van een plant gegeten en ons ontpopt tot halve Freek Vonk-en.

Maar ook hier hadden we op een gegeven moment dus alles ervaren wat de locatie te bieden had (zelfs slangen bij het zwembad) dus hup, iedereen weer de bus in en op naar de laatste locatie; Kaapstad. Hier hebben een aantal van ons gezelschap een berg beklommen (wij niet want Sander was die dag jarig, hè wat jámmér nou) en zijn alle volwassenen (met uitzondering van opa en oma want die hadden het al eens gedaan) van een berg gesprongen, vastgebonden aan een vlieger. Verder hebben we hier dus verjaardagen gevierd, niet alleen die van Sander maar ook die van ons oudste neefje, en hebben we ons weer lekker vol kunnen proppen met belachelijk lekker eten.

Maar zoals alles kende ook dit stukje paradijs een eind en mochten we de horror van vliegen met kinderen weer trotseren. Gelukkig vlogen we de terugweg in de nacht dus sliep vrijwel iedereen dus deze vlucht was veel minder eng.

En dan kom je weer in Nederland, denk je klaar te zijn met al het genieten, staat oudejaarsdag voor de deur! Sander moest helaas weer werken maar ik ben gezellig naar mijn ouders gegaan om daar wafels te eten de verjaardag van mijn vader te vieren. En natuurlijk souveniertjes uit te delen, kerst in te halen en op te scheppen met m’n zomer-kleur, dat mag vanzelfsprekend zijn toch?

En nu is het alweer bijna een week later. 2023 is van start, wie weet waar we dit jaar nog naar toe gaan en welke avonturen we gaan beleven. We hopen dat het een mooi jaar gaat worden onze grote wens mag uitkomen, we gaan er in ieder geval alles op alles op zetten. En voor jullie lieve lezers hopen we natuurlijk ook dat jullie wensen dit jaar mag uitkomen, namelijk DE BESTE WENSEN VOOR 2023!