Alles op tafel

Goedemorgen weer lezend Nederland. Het is al weer een jaartje geleden dat we zijn begonnen met het schrijven van onze blog. En waar het in het begin leek alsof we onze verhalen het luchtledige in schreven, merken we dat we door de maanden heen toch steeds meer mensen weten te bereiken. Lieven reacties van lezers waar we altijd blij mee zijn en van mensen die het leuk vinden om weer eens wat nieuws te lezen en leren over alles wat er bij onze reis komt kijken.

Toen we zelf net uit de kast kwamen was er nog helemaal niet zo’n grote schare aan blogs, podcasts en bijeenkomsten zoals je nu hebt. Als man die op man viel kon je als je geluk had adopteren en meer leek er niet meteen mogelijk. Tegenwoordig zijn er overal verhalen te lezen en luisteren in alle kleuren van de regenboog. En daar gaat ons regenboog wensouder hart natuurlijk sneller van kloppen. Ik verslind ze in ieder geval allemaal. Bij elke nieuw gevonden blog wordt er hard op de abonneren knop gedrukt en de podcasts die uit komen zorgen er wekelijks voor dat in de file staan een stuk beter te verdragen is.

Nu hebben we zeker veel dingen bij geleerd en hebben we een kleine schare vaste lezers, maar influencers zijn we bij lange na nog niet. Sorry mensen, nog even geen code voor 20% korting op Noppies of Ammehoela bij besteding van 50 euro of meer. De sluwe deals blijven nog even uit, maar we merken wel dat we een platform hebben waar we iets mee kunnen en moeten doen, zodat hopelijk straks anderen met dezelfde reis kunnen leren van onze verhalen. Daarom waren ook erg blij weer met de podcast “Middagzwemmers” van Jocelyn Vreugdenhil. Want daarin kregen we de kans om weer eens uitgebreid te vertellen over die lange reis.

Want hoewel we net als veel wensouders het spannend vinden om dingen te delen over potentiële vrouwen die we leren kennen die ons willen helpen, wilde we wel eerlijk zijn over hoe het bij ons loopt tot nu toe. Want sommige vroege lezers weten dat er in de eerste 2,5 jaar van onze reis weinig schot zat. Als je in de afgelopen maanden op Schiphol bent geweest, is de kans groot dat je reis sneller de goede kant op ging dan die tijd voor ons. Gelukkig was er toen een hele lieve vrouw die ons zeker een hart onder de riem wist te steken.

Hoewel het destijds niet heeft mogen komen tot wat we wilde, zijn we wel heel blij met die eerste kans. Of het daar bij is gebleven? Nee we zijn nu voor de derde keer in gesprek met iemand. Andere zoekende wensouders weten dat je de vrouwen niet van je af hoeft te slaan alsof je een beroemdheid bent, dus we hebben elke keer enorm hard in onze handen geknepen. Ook de tweede keer mocht het helaas niet zo zijn. Hoe leuk ze ook is en hoe leuk het ook was, was dit gewoon niet het juiste moment en de juiste tijd.

Het moeilijkste blijft nee zeggen. Je zoekt al zo lang en je wil het zo graag, dus het liefst blijf je toch nog eventjes wat langer hangen om te kijken of het toch nog een andere kant op gaat. Hoe oneerlijk dat voor jezelf is, zo oneerlijk is het ook tegenover hen. Als we niet eerlijk zouden zijn, ontnemen we hen ook de kans om iemand de vinden met wie zij wel dat geluk mogen vinden.

Wat ons brengt bij nummer drie. Driemaal is scheepsrecht zeggen ze toch? Hoe spannend het ook is om al over ons samen te praten voor er iets zeker is, willen we er gewoon eerlijk over zijn. Dat en we zijn al een aantal maanden gewoonweg smoorverliefd. Meteen na de eerste mail, volgde er weken waarin er minimaal 500 appjes per dag werden uitgewisseld. Mijn tiener-ik zou zeggen “Het is dik aan”. Hoe gek het ook klinkt uit de mond van twee homo mannen, we zijn verliefd op deze vrouw.

Alles wil je van elkaar weten en dat hebben we dan ook geweten. Zo wisten we al op dag één de indeling van het huis van de indeling van de bestek lade tot het enorme washok, waar wij nog enthousiaster over werden dan zij zelf. Want als we toch eerlijk zijn, Chris wordt heel gelukkig als mensen het bestek op de juiste grootte sorteren en ik vind de rust in het feit dat de was met bijna hotel-achtige efficiëntie verloopt. Het zal denk ik de zuster Clivia in mij zijn. Rust, reinheid, regelmaat.

Dat mijn pasgehuwde vent dagelijks appt met een ander kan ik mij met alle liefde overheen zetten en dat ze vanuit Nederland een groot deel mee kon delen in onze wittebroodsweken was niet anders dan normaal. Zoals we al zeiden, we willen alles van elkaar weten en alles met elkaar delen. En voor nu is dat fijn en voor nu willen we dat dan ook graag delen. Het leven van een regenboog wensouder blogger is niet altijd rozengeur en regenbogen, maar voor nu genieten we gewoon even van die eerste paar stappen op die multikleuren boog richting hopelijk een pot met goud.