Wensouderschapsverlof

Een tijdje terug maakte Laura Hogendoorn een podcast voor KEK mama over de nieuwe ouderschapsverlof regeling. Voor iemand die al jaren uitkijkt om tijd door te brengen met z’n eigen kind, klonk dat als muziek in de oren. Tot nu toe kunnen we die tijd enkel doorbrengen met de kinderen van vrienden en familie. Waar ze vroeger kwamen voor de biertjes en gezelligheid, weten ze ons nu maar al te goed te vinden voor een dagje oppassen.

Voor wensouders zoals wij steekt de verlofregeling van het UWV iets anders in elkaar. Want enkel “de donor” vader komt op de geboorteakte en is vanaf dat moment juridisch te vader. Na wat contact met het UWV kwamen we er al snel op uit dat enkel die vader direct recht heeft op ouderschapsverlof. Pas wanneer er na maanden sprake is van partner-adoptie geldt het voor de tweede vader. Dat brengt ons dus tot de vraag “Kiezen we wie er donor mag worden op basis van de gekregen tijd die we met ons kleintje door kunnen brengen?”. Want voor de lezer die niet bekend is in onze bubbel, met het gemiddeld jaarsalaris aan kosten dat draagmoederschap met zich mee breng, is sparen voor onbetaald verlof voor velen geen optie.

Tussen ons is er eigenlijk nooit onenigheid geweest over wie biologisch gezien de vader mocht worden. We houden allebei enorm van elkaar, dus is het vanzelf sprekend dat je evenveel, dan wel niet meer houd van de miniversie van de ander. Maar hoe gek ik ook ben op z’n flauwe humor en z’n soepele heupen op de dansvloer is hij als tolk Nederlandse gebarentaal straks een ZZP’er en moet ik na de laatste opgemaakte vakantie dagen na de bevalling weer direct aan de slag. Een gedachte die ons beiden nu al een knoop in de maag geeft.

We snappen beiden dat we geen zwangerschapsverlof zullen krijgen, want we zullen het kind niet dragen of er van bevallen, dus ons lichaam heeft die tijd om bij te komen niet nodig. Maar geen naam op de geboorteakte, betekend niet dat ik geen poep luiers hoef te verschonen, geen gebroken nachten heb of die eerste paar maanden niet mijn volledig aandacht aan dat kleine hummeltje wil besteden, dat nu al bijna 3 jaar zo gewenst wordt.

Zoals we in een eerdere blog al schreven moesten we maar wat vaker die barricade op en meer actievoeren voor de rechten die vele rondom ons van nature hebben, maar ons ontkent worden. Dit zere punt is voor mij zeker een goede start om mij de komende tijd hard voor te maken. Eerst ga ik de strijd wat dichter bij huis strijden en begin ik maar eens bij wat mijn eigen werkgever kan betekenen. In het geheim als een spion weliswaar, want ssssh… volgens het UWV wordt ik toch geen ouder.