Geef pizza

Grotendeels van de tijd is het hebben van onze kinderwens en alles er om heen ontiegelijk leuk en fijn. Onze omgeving leeft met ons mee, we leren een gemeenschap vol mooie mensen kennen, we mogen interviews geven en afnemen en noem maar op. Het is zoveel meer dan wat we dachten te vinden toen we begonnen met het openbaren van onze wens, en we zijn echt ontiegelijk dankbaar voor alles en iedereen op ons pad. Daarom willen we het allemaal leuk en positief houden, de mooie verhalen de wereld in gooien en ons als geschikte ouders presenteren. Maar zelfs de meeste perfecte ouders zijn ook maar mensen, en dat betekent dat het soms gewoon even allemaal ruk is.

Soms lijkt het alsof 4 van de 5 gesprekken over onze wens gaan. Soms voelt het alsof we nooit iemand gaan vinden die zo geweldig is dat ze ons kind wilt dragen. Soms raken de liefste vragen juist het pijnlijkste puntje. Soms heeft het even geen zin meer en doen we het voor een egoïstisch verlangen, en soms voelt het alsof we de zieligste mensen ter wereld zijn.

En dat hoort er natuurlijk allemaal bij, niet alleen bij onze wens, of specifiek deze wens, nee. Als je iets zo erg verlangt en er zoveel voor probeert te doen, maakt niet uit wat, zit er altijd dat botte randje aan. Voor mij, voor Sander, voor iedereen. Op dat soort momenten wil je het liefst zeggen ‘Doe nou gewoon niet, voor één keer gewoon even stil zijn. Als je iets wil weten, bedenk hoe jij je zo voelen in deze positie en sla je arm gewoon om me heen’.

Zoiets zeggen we natuurlijk niet, zijn we te beleefd voor en ook oprecht te dankbaar voor het feit dat iemand anders dan wij er mee bezig is. Maar soms wil je er gewoon even niet over praten. Het gewoon laten zijn, met een arm om je heen en een pizza voor je neus (als je zielig bent mag je pizza, dat is hier logischerwijs een huisregel ).

Het stomme is dat dit dus een hele blog is over een dingetje wat eigenlijk zo ontiegelijk klein en niet frequent is. Veel vaker dan niet zijn we gewoon blij met de vragen en aandacht, en moeten jullie ons afremmen met er over te praten. Want echt, nogmaals, in dit hele traject hebben we eigenlijk alleen maar leuke en mooie mensen ontmoet met oprechte interesse en hopen we dat, mochten we ooit een draagmoeder vinden, jullie allemaal ook dan nog vragen blijven stellen en met ons mee willen genieten van alles dat gebeurd. Ook op de slechte dagen! Dus eigenlijk is deze blog gewoon een uitnodiging met een boodschap; bedankt voor al jullie interesse, ga zo door, geef pizza.