De echte vader

Afgelopen week kwam er in de NRC een artikel van Eke Krijnen in de NRC over de vraag die ze kreeg over haar rol als niet biologische moeder. Ze wilde weten hoe zij dat zou compenseren. Haar vrouw zou het kind dragen en een vriend van hen was de vader. Omstanders hebben soms het idee dat je als niet biologische moeder of vader meer je best zal moeten doen om toch echt de ouder te zijn.

De vraag wie de biologische ouder wordt is bij ons in het begin ook redelijk vaak de revue gepasseerd. Op een gegeven moment zijn we tot de realisatie gekomen dat we van elkaar houden, dus dat we ook zeker net zo veel van een mini-versie van de ander zullen houden. Maar na het lezen van het artikel van Eke kwam er toch een klein stemmetje achter in mijn hoofd “Maar houd die mini-Chris dan straks ook wel net zo veel van jou?”.

Omdat we nog niet eens op het punt zijn dat er een draagmoeder in zicht is, is dit natuurlijk nogal koffiedik kijken. Vooral ook omdat de kans net zo groot is dat er uiteindelijk een mini-Sander komt. Het fijne aan het digitale tijdperk is dat je vanaf de bank met gemak een boel stellen kan bereiken die wel al op dat punt zijn beland. En met hetzelfde gemak werd ik binnen een uur al door meerdere mannen op mijn gemak gesteld dat ik mij nergens zorgen over hoef te maken.

Geen van allen had ook maar één moment gehad waarbij “de echte” vader meer liefde kreeg dan de andere. Natuurlijk trekken kinderen de ene periode meer naar de één dan naar de ander, maar zolang er liefde werd gegeven, werd er ook net zo veel, vaak meer liefde ontvangen. Je bent allebei de leukste en allebei “de echte” papa. Je mag voor het slapen allebei het laatste verhaaltje voorlezen, en als ze een paar uur later wakker worden met een nachtmerrie zal je er allebei net zo dapper uit moeten om onder het bed te zoeken naar monsters.

De grootste geruststelling in het geheel kwam uiteindelijk van Chris. Als het kind ook maar iets van één van ons beide genen meekrijgt, zou er nooit twijfel moeten zijn of ze gek zullen zijn op ons allebei. Want zelfs op de saaiste dagen is er bij ons geen enkele twijfel dat het toch leuk is omdat we samen zijn.

Het artikel van Eke Krijnen is hier te lezen.