De andere kant deel 1

Onze blog gaat over onze kinderwens en onze kant van de zoektocht staat eigenlijk altijd wel centraal. Maar er is natuurlijk ook een andere kant in het spel; de kant van de draagmoeder! Eigenlijk de belangrijkste factor in ons avontuur, en toch veel meer woorden dan “we zoeken iemand die ons met onze wens kan helpen“ kun je niet over dit deel vinden in onze blogs.

Daarom kwam Sander met het goede en gezellige idee om Sanne voor een interview te benaderen. Sanne is namelijk niet alleen een fervent tiktokker, globetrotter en werkend in het onderwijs, maar ook de moeder van een energieke puber, Noah, en twee wenskinderen, Jeppe en Mollie. En ze is ook nog gezellig, dus een beter slachtoffer voor ons interview was er eigenlijk niet! Helemaal hyper schoven we voor de webcam en hebben een uur lang gevraagd en geluisterd. Een uur is wel heel veel om een leuk verhaal van te maken dus we splitsen het op in meerdere blogposts, want wat is nou leuker dan wachten op een nieuw verhaal!? Wij vonden het een heel leuke avond, jullie hopelijk een leuke blog. Veel plezier met verhalen van de andere kant!

Onze eerste vraag was, hoe kon het ook anders: hoe ben je op het idee gekomen draagmoeder te worden? Ze vertelde dat ze de hele zwangerschap en geboorte al had meegemaakt met Noah toen ze nog in India met haar ex woonde. Het was voor haar duidelijk dat ze met hem geen kinderen meer wilde, maar wel nog graag een keer zwanger wilde worden en bevallen. Via een forum kwam ze op de blog van Pauline terecht, welke ging over haar traject als draagmoeder. Het was leuk leesvoer maar het draagmoederschap kwam uiteindelijk ergens in Sannes achterhoofd te liggen. Tot ze verhuisde naar Engeland en bevriend raakte met een koppel dat moeite had met zwanger te worden. Het idee werd voorgelegd en besproken, maar het koppel kreeg via eiceltransplantatie toch een tweeling, zonder draagmoeder dus. Het idee had echter wortel geschoten in Sannes hoofd en zij besloot zich in te schrijven bij een surrogacy agency in Engeland (DIE HEBBEN DAT WEL!). In Engeland gaat het allemaal veel professioneler eraan toe dan hier in Nederland vertelde ze, ze kwam op een matchinglist, juridische rompslomp werd met haar doorgenomen en ze bereidde zich voor op een mogelijke match. En toen kwam Brexit. Sanne verhuisde naar Nederland en omdat een voorwaarde van de agency was dat zowel wensouders als draagmoeder in Engeland woonden, stopte het avontuur daar. Eenmaal gesetteld in Nederland zocht Sanne Pauline weer op, die ineens niet alleen een blog had, maar ook een website en facebook-groep. Sanne sloot zich aan en was benieuwd wat het haar zou brengen.
Haar motivatie was dus eigenlijk gewoon weer zwanger te willen zijn, te willen bevallen en een bevriend stel helpen.

Toen Sander opmerkte dat het dan toch bijzonder was dat ze uiteindelijk voor “onbekenden” draagmoeder is geweest vertelde ze dat ze door een facebookberichtje in contact met de wensouders was gekomen. De facebook-groep was indertijd veel kleiner, en ze had zich gewoon kort voorgesteld. Het bericht was geen ‘hai, wil je met ons een baby maken’ maar een ‘mocht je als je naar Nederland verhuist bij ons in de buurt komen wonen, trek maar aan de bel, ik werk ook in het onderwijs dus misschien kan ik je helpen’. Dat berichtje was het startschot van een vriendschap, vrijwel dagelijks werden er berichtjes heen en weer gestuurd. Gewoon voor de gezelligheid, babbelen over onderwijs en dat soort dingen, niks met het idee samen een kind te krijgen. Een half jaar later woonde Sanne daadwerkelijk in Nederland, zij het niet in de buurt van de mannen, maar zonder Noordzee ertussen was een bezoekje ineens heel makkelijk en een lunchafspraak bij de mannen thuis gepland. De mannen zaten al met een andere draagmoeder in een traject, dus meer dan gezellig stond eigenlijk ook niet op het menu. En het was gezellig, de lunch liep uit, een uitstapje naar een grote speeltuin in de buurt werd gemaakt en er werd nog een drankje gedaan. De vonk was overgesprongen bij Sanne. Eenmaal thuis berichtte ze Pauline en moest met een schuldgevoel bekennen dat ze hoopte dat het spaak zou lopen met die andere draagmoeder, want eigenlijk wilde zij die plek ook wel. En die kreeg ze. De vaders hadden hetzelfde gevoel eigenlijk. Een tweede date werd gepland, en beide partijen hadden afzonderlijk een checklist ingevuld. En als zo’n lijst voor 90% overeenkomt zegt dat wel wat.

Pas een maand later kwam het hoge woord eruit: Sanne wilde wel voor hun dragen. Het zou wel een lang traject kunnen worden in verband met scheidingen en dat soort grote mensen feestjes, maar de wil was er. Van beide kanten gelukkig. De heren maakte het uit met hun andere draagmoeder en sprongen in het diepe met Sanne.

“Het uitmaken met” klinkt misschien een beetje raar in de situatie, toch voelt het vaak echt zo voor beide partijen. Sanne vertelde dat in de groep wel eens verhalen worden gedeeld door draagmoeders waarvan de wensouders het uitmaken omdat bijvoorbeeld een klik uitblijft, en dat deze dames er dan ook echt verdriet daarvan hebben. We praten heel luchtig over de leuke kanten van het draagmoeder-daten, maar het is een eigenlijk een best zwaar onderwerp. Er wordt gekeken of beide partijen deel kunnen en willen uitmaken van elkaars familie, dat is toch wat je wilt bouwen. Het feit dat de draagmoeder geen zorgtaak voor het geboren kind gaat hebben betekent natuurlijk niet dat ze helemaal geen deel uitmaakt van de familie van het kind. Aan het eind van de dag hebben deze vrouwen 9 maanden een kind gedragen, iets wat geen simpel, luchtig iets is. (Ik heb het hier over een laag technologische zwangerschap, ik weet niet of dit hetzelfde is bij hoogtechnologisch moet ik bekennen).

Nou is het niet zo dat zodra de kogel door de kerk is er meteen een baby wordt gemaakt. Het drietal begon te daten, ze zagen elkaar maandelijks en hadden vrijwel dagelijks contact. En als je een tijdje date moet je op een gegeven moment de schoonouders ontmoeten, zo ook Sanne. Een gezellige avond met een borrelplank, maar het woord “draagmoeder” kon natuurlijk niet vallen, dat zou awkward zijn toch? Pas op het einde van de avond brak een van de moeders en vertelde ze dat ze het zo mooi vond.

Omdat de ouders van Sanne op dit punt nog niet zo’n behoefte hadden om de mannen te ontmoeten werden de heren voorgesteld aan de vrienden van Sanne, minstens net zo belangrijk als de ouders weet iedereen die ooit heeft gedate.

Het daten ging verder, er werden uitstapjes gemaakt, ze gingen met z’n vieren kamperen en tussendoor besloot de ex van Sanne eindelijk mee te werken aan een scheiding.

De scheiding was het startpunt voor de wat serieuzere kant van het draagmoederschap; de juridische rompslomp regelen. Net als bij echt daten. De advocate had hen twee scenario’s voorgelegd, een scenario met een geslaagde scheiding en een scenario waarin deze nog niet helemaal klaar zou zijn. Eenmaal alles doorgenomen en goed besproken begonnen ze aan de volgende stap, het insemineren.

Ik denk dat dit een mooi einde is voor het eerste deel van het interview! We hadden nog zoveel meer vragen en hebben het over nog meer onderwerpen gehad, maar dat zou zo’n lange post worden en me RSI of zo bezorgen. Voor nu, bedankt voor de aandacht, tot de volgende!

---