Bultjes en bezoek

‘Wat heb jij voor een gekke bultjes op je gezicht en in je nek’? De vraag kwam van mijn neefje Sebas die vanuit de achterbank van de auto precies tegen de zijkant van mijn gezicht aan keek. De bultjes in kwestie waren twee puistjes die ik zelf juist zo goed had weten te negeren in aanloop naar het bezoek met de camera later deze week. Maar helaas, kinderen spreken altijd de waarheid, dus ook ik moest er weer aan geloven. Gelukkig moest ik vooral op de weg letten en minder op dat gezicht met twee bultjes in de achteruitkijk spiegel.

Ons neefje Sebas is al vanaf het begin erg betrokken bij onze zoektocht. Vooral nu we deze blog zijn begonnen en op instagram zitten wil hij het liefst met alles meekijken en denken. Een van de eerste dagen dat we op instagram zaten kregen we bij elke van een moeder met kind de vraag “O die mevrouw heeft een baby, misschien mogen jullie die wel hebben” of een “Die mevrouw heeft wel drie kinderen, die weet vast wel hoe ze kan helpen”. En hoe aandoenlijk onze eigen cheerleader ook was, werd het toch maar eens tijd om hem uit te leggen hoe de hele zoektocht er voor ons echt uit ging zien.

Tegenwoordig heb je gelukkig steeds meer kinderboeken voor alle leeftijden die op een simpele en leuke manier uitleggen hoe twee ooms of twee tantes met de juiste hulp toch papa’s en mama’s kunnen worden, dus de keuze was reuze. Toen ik hem een paar dagen later weer (gelukkig zonder gekke bultjes) kwam ophalen omdat hij mocht figureren in onze reportage met NOS op 3 kon hij alles vol trots navertellen. Hoe wij iemand gingen zoeken die ons zou kunnen helpen met het starten van een gezin, dat de baby dan bij haar in de buik zou opgroeien en daarna bij ons verder zou opgroeien. Met een serieus gezicht sloot hij af met de mededeling dat we wel goed moesten onthouden dat de mama wel het kindje mocht blijven zien, want nooit meer je kindje zien vond hij maar een gekke gedachten. Gelukkig waren we het daar meteen helemaal mee eens.

Een betere figurant hadden we ons niet kunnen wensen. Hij was meerdere keren de onverwachte vrolijke noot terwijl wij soms zenuwachtig ons verhaal deden. En ook het naar de gang rennen en met de deur slaan, kwam op zo’n perfecte timing dat wij even rustig konden ademen en nadenken over wat we ook al weer wilde zeggen. En hoewel hij het een beetje gek vond dat hij “een kindje moest spelen” had hij het enorm naar z’n zin gehad en heeft hij ook tegen iedereen verteld dat hij nu ook super populair is op instagram.

Toen ik hem later die avond nog even op kwam zoeken vroeg hij meteen “En is er al iemand gevonden die jullie kan helpen? NEE? Wat stom zeg!” Ja kinderen spreken altijd de waarheid en gelukkig ook op dit soort momenten.