Categorie archief:Geen categorie

De afgelopen tijd zijn we weer in een wat rustiger vaarwater gekomen. Hoewel dat wel lekker is, zorgt dat ook voor wat minder schrijfvoer voor de blog. We hebben er daarom ook voor gekozen om vanaf nu om de week te gaan schrijven. Vandaar dus ook wat verlate paas vreugde. Perfecte timing, nu het Sahara zand en z’n lekkere warme wind het land weer verlaat en we weer een paar dagen met regen binnen moeten wachten.

De paasfeesten werden dit jaar afgetrapt in Brabant. Waar er op de valreep zelfs nog was gezorgd voor een echte paashaas. Dit tot de grote schrik van de kleinste en grote schik van de grotere. Nou is mijn familie al redelijk competitief op een doordeweekse dinsdag, dus op deze feestdag droop het er al helemaal van af.

Vooral bij alle kinderen, die, die competitieve genen schijnbaar zeer sterk hebben doorgekregen van onze generatie. Verbazingwekkend snel ging de iPad aan de kant en nam iedereen braaf plaats achter het gordijn, zodat niemand kon spieken. Natuurlijk zaten er een paar draken tussen die steeds hun neus er tussendoor moesten steken, maar als het goed is ging iedereen eerlijk van start.

Aan het eind van de dag zat iedereen tevreden op de bank met een enorm ei op schoot. Een ei wat de meeste ouders “per ongeluk” vergaten, om de suiker explosie nog heel even uit te stellen tot de volgende ochtend. Die volgende ochtend vertrokken wij alweer vroeg naar Maastricht voor deel twee van onze paas-duatlon. Daar was de competitie vooral om niet te veel van de vijf gangen tapas thuis te eten, omdat we wisten dat we nog uit eten zouden gaan.

Ik kan met trots vertellen dat Chris en ik beiden een gedeelde podiumplaats hadden, of misschien stiekem gewoon wat makkelijker door eten als er weer lekker eten wordt voorgeschoteld. Maar desalniettemin een podiumplek waardig. En na een hele gezellige avond, zijn we tonnetjerond weer terug gereden naar Den Bosch. Precies op tijd voor het laatste onderdeel van de race, het uitslapen na een food-coma (ik heb natuurlijk met 1,5 uur gewonnen).

Het voordeel van wat minder vaak schrijven, is dat we wat meer kunnen delen. Met wat geluk kunnen we de volgende keer schrijven over de nieuwe toevoeging van de familie aan Chris z’n kant, die nu nog “rustig” in de buik van onze schoonzus zit. En dat mag ook zeker, want met het raden van de geboortedatum ben ik nog wel even in de race. En tja…. t zit in de genen, ik wil gewoon winnen!

Zoals Acda en de Munnik ooit al zongen “Zaterdag is de mooiste dag van de week”. Voor ons is het de helft van de tijd maar het begin van het weekend, maar staan we als nog op met een wekker. Want op de zaterdag komt de familie met z’n allen bij elkaar om samen te ontbijten.

Nou komt mijn familie sowieso al een aantal keer per week bij elkaar over de vloer. Ooit noemde iemand mijn familie dan ook net de familie Pfaffs (wie kent ze nog). Doordeweeks is het vaak kort voor een kopje koffie, maar op de zaterdag ochtend wordt er uitgebreider gezeten. Verplicht is het totaal niet, maar toch probeer ik er met mijn rooster altijd rekening mee te houden en heeft ook Chris bij het solliciteren op een nieuwe baan gekeken naar een vrij moment op zaterdag ochtend.

Een half uurtje voor iedereen komt staat mijn vader al bij de bakker, met het lijstje wat mijn moeder dan toch maar heeft gemaakt. Niet dat het ooit erg veranderd. Zelfs ik ken ‘m van de paar keer dat ik ben geweest ongeveer uit mijn hoofd. Eén croissantje per kleinkind, eentje voor dit niet zo kleine kind en één extra, die vaak maar half wordt opgegeten, maar zeker niet vergeten mag worden.

Voor de ouderen zijn er hardere broodjes, krentenbollen en sinds kort ook steeds vaker puddingbroodjes. Dat laatste omdat mijn vader stiekem hoopt op de bijnaam “opa-taartje” in plaats van “opa-nie-plagen”. Wie weet, komt hij er ooit nog wel. Voor nu zoeken ze hem stiekem toch wel op, ondanks dat ze daarna ook weer gouw genoeg weg weten te rennen.

Naast eten is het zaterdag ochtend ontbijt ook heerlijk om alles van de hele week van iedereen te horen. Hoe was het op het werk, wie heeft zich het weekend er voor misdragen, hoe ging de spreekbeurt en hoe ging het voetballen? En voor Sebas is het weer een uitgelezen kans om te vragen wanneer we dan toch weer eens gaan logeren. Het standaard antwoord is altijd snel, maar in hoeverre hij dat steeds gelooft is iets anders.

Het blijft een van de fijnste dagen van de week voor ons beiden en stiekem blijven we gewoon doorhopen dat er snel een nieuw croissantje bij mag komen.

Het was weer een weekje stil bij ons. Normaal als het stil is hebben we weer een wending in onze weg naar onze wens gehad, goed of slecht. Deze keer was er echter geen grote gebeurtenis. Nee, ons huiselijk leven zat het typen deze keer in de weg.

Onze afleiding begon met het samen plunderen van de stoffenwinkel. Er zijn weer wat kleine kinderen bijgekomen in onze “inner circle” of staan op het punt er aan te komen dus er moesten weer knuffeltjes gemaakt worden. Een romantische dag vol met naaien, maar dan wel op de onschuldige manier van het woord.

Je zou denken “mooi, leuk, een dagje naaien, dan kun je daarna toch typen!?”. Nou, nee, of nou ja, het kon wel, maar ik (Chris) had een enorm humeur en Sander nachtdiensten, welke beiden zorgen voor niet de leukste blogs dus hebben we ook toen gekozen voor het vooruit schuiven van de blog.

“Ja maar daarna dan!?” Ja toen stond het echt op de planning, maar toen kregen we ineens een berichtje van ons oudste neefje die een spreekbeurt had waarvoor gebakken moest worden. Of we hem alsjeblieft konden helpen want wij vinden koken en bakken daadwerkelijk leuk en hij…… minder. Ja sorry, maar dat is toch veel leuker om over te schrijven dan ons saaie normale leven!?

De spreekbeurt ging over Canada dus er moest iets lekkers uit Canada op tafel komen, niet omdat het verplicht was maar wie heeft nou ooit een onvoldoende gekregen als er eten in het spel is? Mijn eerste gedachte was natuurlijk een Canadese poutine, maar goed, je stuurt kinderen tegenwoordig niet meer met friet naar school, zeker niet als ze dat dan in de pauze op het schoolplein zouden moeten gaan frituren. Nee, al snel besloten we dat het beter iets zoets kon zijn en viel de keuze op een Nanaimo-bar. Natuurlijk. Logisch. Want iedereen weet toch wel wat dat is!? Nou ja, wij drie eigenlijk niet maar er staan recepten op het internet dus wij kunnen dat!

Na de jongeman mee te hebben gesleurd naar de supermarkt (“kunnen we niet gewoon iets maken met wat we in huis hebben!?” Nee vriend, pannenkoeken mix hebben ze in Canada niet. “Wel als Nederlanders naar Canada verhuizen!” Touché) konden we beginnen.

Een Nanaimo-bar bestaat dus uit drie lagen, koek, vanille pudding en chocolade, welke elk eerst moet opstijven voordat je de volgende laag kunt leggen. Sowieso al veel werk, met een broertje en zusje die zich vervelen haast onmogelijk. Zeker als een van de twee bakkers eigenlijk nog nooit iets in een keuken heeft aangeraakt….

Vol goede moed en afleiding van “oh ome Chris ken je dit filmpje?” begonnen we. En langzaam, langzaam, laaaaaangzaaaaaam maar zeker konden we de eerste laag leggen. Trots dat het gelukt was begonnen we aan de tweede laag, en met pijn in mijn hart konden we niet veel later alle room van de keukenmuren poetsen. “Ach wat lief, heeft Chris zijn neefje de slagroom laten kloppen?” nee, dat heeft Chris dus niet en sloeg zelf de room de kamer door. Iets wat puber-neefjes blijkbaar graag zien als opening voor de ‘roast van ome Chris’. Leuk joh, enig, vaker helpen.

Na alles schoongemaakt te hebben konden we weer opnieuw beginnen en ineens ging alles eigenlijk best wel van een leien dakje. De tong van de puber werd minder scherp en na wat aanmoediging durfde puberlief zelfs te helpen. Na vier uur(!!!!!!!!!) in de keuken te hebben gestaan kon alles de vriezer in en moest ik zonder te proeven weer naar huis, Sander zijn kookkunsten riepen immers. Vast niet zo lekker als wat we net hadden gemaakt.

En of de Nanaimo-bars de moeite waard zijn geweest? Geen idee, maar de puber kwam wel met een 9 thuis!

Afgelopen week waren Chris en ik al weer zeven jaar samen. De dag zelf was ons beiden een beetje ontglipt. Ik feliciteerde hem in de avond pas met ons zes jaar samen zijn en hij verbeterde mij met zo’n 365 dagen. In al die jaren zijn we in totaal vier keer verhuisd, waarvan gelukkig maar één keer samen, hebben we twee werelddelen, acht landen bezocht voor nog veel meer vakanties samen.

In die zeven jaar hebben we al vijf jaar een kinderwens. Waar voor de meeste twintigers het krijgen van kinderen iets is wat je pas na vijf jaar begint te bespreken, wisten wij allebei al gelijk wat we wilde en ook dat we er allebei een flink aantal jaar aan moesten trekken voor het zover zou zijn. Na drie jaar en bijna honderd berichten, vonden we het dan ook hoog tijd om weer eens aan alle nieuwe lezers een nieuwe intro over ons zelf te geven.

Zelf ben ik tegenwoordig 34 jaar. Een leeftijd waar ik zelf soms net als onze relatie soms een jaartje naast zit als ik antwoord moet geven. Ik werk nog steeds in een ziekenhuis in Utrecht als verpleegkundige, maar tegenwoordig ook in allerlei andere rollen. Het liefst ben ik de hort op en buiten. Gedurende de pandemie was ik dan ook zo iemand die elke dag er echt even op uit moest.

Natuurlijk ben ik ook graag thuis om met onze dikke rode kater op de bank te ploffen, uitgebreid te bakken, koken en met vrienden spelletjes te spelen. Stilzitten is zeg maar niet helemaal mijn ding. Zelfs nu ben ik al schrijvend elke vijf minuten een andere houding aan het aannemen en aan het meedeinen op de muziek.

Chris is 32 en is druk bezig met het afronden van zijn opleiding tot tolk nederlandse gebarentaal. Ook dat is hij al een tijdje, maar het studentenleven en het leven van een volwassene is iets lastiger te combineren. Sinds kort is hij om dat volwassen leventje te bekostigen werkzaam bij de Scotch&Soda hier in Den Bosch zodat hij én kan uitslapen én onze kledingkasten up to date houdt.

Waar Sander niet stil kan zitten heeft Chris het een stuk makkelijker met uren gefocust bezig te zijn. Het is dan ook wat lastiger om met een naaimachine heen en weer te zeulen en traplopen met breipennen in je hand is ook niet de veiligste bezigheid. Als hij zijn vingers daar niet mee bezig houdt staat hij het liefst (alleen) in de keuken waardoor onze en die van onze spelletjes spelende vrienden helaas steeds strakker gaan zitten.

Misschien dat onze eerste volgers al doorhebben; heel veel is er niet veranderd. Op de omvang van onze kat en onszelf na dan.

Het was weer even stil aan onze kant. Deze keer niet door groot, levensveranderd nieuws maar door een griepje en miscommunicatie. Kan natuurlijk gebeuren, en gezien we een week ziek op de bank hebben gelegen en een week hebben moeten bijkomen van de griep (we zijn schijnbaar echte oude lullen geworden) is er ook niet veel gebeurd dat de moeite waard is om te delen.

Daarvoor aan de andere kant gebeurde natuurlijk genoeg om te delen! En dan bedoel ik niet dat we carnaval hebben gevierd, nee zeker niet. Hoewel het vast vermakelijk zal zijn om te lezen hoe wild we hebben staan dansen en dat we zo hard met alle (slechte) muziek hebben meegebruld dat we nog steeds niet onze volle decibel ter beschikking hebben draaide carnaval voor mij dit jaar om iets heel anders.

Waar deze blog gaat over onze kinderwens en het nieuwe leven keken we die week juist terug op een leven geleefd (en gaande); we mochten de honderdste verjaardag van mijn oma vieren! Een prestatie die zo bijzonder was dat de burgemeester zelfs de moeite nam zijn carnavalspakje even in te wisselen voor zijn ambtsketen om oma te feliciteren.

Helaas is het geheugen van oma niet meer wat het geweest was, wat logisch is op haar leeftijd, dus het terug kijken en rappelleren op haar leven was een beetje lastig maar het feestje was desalniettemin zeer geslaagd. Nichtjes en zussen konden met moeder en oom verhalen van iets later in oma’s leven oprakelen, kleinkinderen konden genietend van de verhalen een diner naar binnen werken en oma genoot van het geroezemoes en stiekem twee toetjes.

Toch, ondanks het feest, de ballonnen en zelfs een poster waar groot ‘100’ pronkte vertikte oma het te accepteren dat zíj de jarige was. Elke keer als we vertelde dat ze 100 was geworden maakte ze duidelijk dat dat echt niet zo was, ze was misschien dan wel oud maar 96 op z’n best hoor. Een geloof dat er diep ingebakken zit want toen ik haar een glas sinaasappelsap gaf met de woorden “vol vitamines, dat is goed voor u!” antwoordde ze in volle overtuiging “nou, dan kan ik misschien nog wel 100 worden zelfs”.

Met die woorden in ons achterhoofd namen we afscheid want “ons eeuwtje” kan echt niet meer zo lang feesten zonder dutje, en vertrokken we naar onze andere oma om daar nog even een drankje te doen voor we aan onze rit terug naar huis begonnen. Nou willen geen van de aanwezigen daar 100 worden dus hebben we het sap maar ingewisseld voor een wijntje, minder gezond maar minstens zo gezellig! En toen ik de fles terug in de koelkast zette zag ik daar een pak multivitamine staan als een kleine belofte waar ik toch even nog blijer van werd.

De bussen naar de stad zitten weer bommetje vol als rood, wit en gele sardientjes in een blik en de lucht ruikt naar Jean Paul Gaultier, Darak Noir en gebakken ei. Het is onmiskenbaar, de carnaval is weer begonnen.

Zelfs op de donderdag was het al weer een drukte van jewelste in de stad. Veel mensen kunnen zich de drukte van vorig jaar nog herinneren, dus nemen het een er al een dagje eerder van. Ik zelf ben op de vrijdag het feestgedruis ingedoken en vanaf zaterdag heeft Chris zich aangesloten.

De zaterdag van de carnaval begint standaard bij ons met een “ontbijt” van worstenbroodjes en een biertje. Voor de Hollanders onder ons, ik kwam er dit jaar pas achter dat worstenbroodjes buiten Brabant niet overal in de winkel liggen, maar heb ‘t wel met jullie te doen. Wat een gemis.

Nou genieten we natuurlijk enorm van een nog kinderloze carnaval. Vooral de ochtenden zijn net wat fijner zonder de geur van een volle luier of ver opgespuwde melk op je jasje, maar we kunnen het niet helpen om toch in halve zwijm te vallen bij elk klein oetel-mupke wat voorbij komt. Heerlijk mee in de draagzak of bij papa op de schouder.

Met kinderen is carnaval straks heel anders en dat realiseren we ons maar al te goed. Het was daarom maar al te leuk dat we, op zoek naar een buitenbar, per toeval op een pleintje belande vol met jonge oudere en hun kids. Er zijn natuurlijk genoeg binnen locaties voor kinderen met springkussens, kinder carnaval muziek en Bavaria (lees: Bah-varia) op de tap, maar dit zag er toch wel een stuk gezelliger.

Zelfs zonder kinderen zijn wij (als echte binnen vierders) daar nog een aantal biertjes blijven hangen. Met een beetje geluk hebben we volgend jaar weer een reden om daar, wel met een extra thermoshirt aan weer te blijven hangen. Tenminste tot het na een paar biertjes al onmiskenbaar te ruiken is dat er iemand thuis een schone luier nodig heeft. Ja carnaval gaat heel anders zijn, maar wat kijken we er nu al naar uit!

Eindelijk zijn we thuis en kunnen we weer op de bank ploffen. Een halve wereldreis verder en een hele drukke dag, alles in het teken van een baby. Deze keer niet die van ons, nee, die van m’n tweelingbroer en zijn vrouw. Die laatste begint namelijk steeds verder naar voren te groeien dus hoog tijd voor een baby shower!

Na weken plannen en bakkelijen kon vanochtend een kleine groep kindergekken een klein, super schattig restaurantje omtoveren tot een “HOERA EEN BABY DUS GOOI ALLES WAT MET BABIES TE MAKEN HEEFT HIER” feestje. Terwijl wij, vrienden en familie, nog vol in de stress ballonnen zaten op te blazen kwamen de nietsvermoedende toekomstige moeder en de wel-wat-vermoedende toekomstige vader binnen. Natuurlijk niets zo leuk als een hormonale vrouw te verrassen want dan weet je zeker dat er goed gejankt gaat worden.

Na alle tranen gedept te hebben en iedereen te hebben geknuffeld (en stiekem dus weer opnieuw een huilbui te hebben weggeveegd) kon het partijtje echt beginnen. Een riante lunch verscheen op tafel en onder het genot van zelfgemaakte smeersels hoorde je door het hele restaurant, nee zelfs de hele straat, alleen maar “baby dit, baby dat, baby zus en baby zo”. Hartstikke leuk en gezellig natuurlijk, maar laten we eerlijk zijn; lullen over babies doen we al genoeg dus hup, tijd voor de volgende activiteit!

Alsof men op audiëntie kwam bij de paus vormde zich een nette rij bij de ouders-to-be en werden de cadeaus een voor een overhandigd. Natuurlijk super veel babykleertjes die zoals het hoort super schattig zijn, maar ook cadeautjes niet voor de baby maar voor moeders zelf. We hoorde van elke moeder dat zo’n zwangerschapsfotoshoot een echte ‘must’ is om te doen dus die werd aangeboden, en een creatieve vriendin had voor die shoot zelf een jurk gemaakt die meteen aan moest.

Het krijgen van die cadeaus is natuurlijk leuk voor de ouders, maar wij wilden ook wat pret en dat kan natuurlijk het makkelijkste door middel van leedvermaak. De net overladen ouders moesten baby foto’s gaan matchen met de gasten, en dat blijkt dus toch nog verrassend lastig te zijn als geen van de aanwezigen meer tandloos en kaal zijn. Ondertussen konden wij nog snel een raad de datum-kalender invullen (6 april jongens, ik weet het zeker!).

Toen iedereen een foto van een schattig hummeltje vast had gehad konden we van start met het laatste onderdeel; een kleicursus. Wat een werkelijk gek was dat, al die vrienden van het koppel zijn bizar creatief! Zitten zij daar het ene kunstwerk na het andere op tafel te zetten terwijl wij drie keer opnieuw een paddenstoelen aan het kneden en afbreken zijn! Toen we op een gegeven moment grapte dat een zo’n paddenstoel op een fallus leek kwamen we er achter dat aan de overkant van de tafel daadwerkelijk een fallus was gemaakt. Bleek onze paddenstoel toch niet zoveel weg te hebben van een jongeheer als dat we dachten.

Al met al hebben we, ondanks de paddenstoelen, enorm genoten van de hele shower en kunnen we niet wachten tot de dag dat er precies zo een voor ons gepland mag worden. Tot dan blijven we gewoon genieten van het idee van ons toekomstige neefje die er toch echt bijna aan komt. En extra verwend gaat worden als ie daadwerkelijk 6 April komt!

Het is deze week nationale voorlees week. We zijn allebei gek op lezen. Chris gaat met gemak in een week door een dikke pil, en waar ik tegenwoordig het geduld niet meer lijk te hebben voor meer dan een tijdschrift, neem ik alle tijd als het op voorlezen aan komt.

Toen we de eerste keer bij Maartje langs gingen, werd er die avond ook door ons beide voorgelezen aan de meiden voor ze gingen slapen. Heerlijk is dat als er iemand al half slaperig, maar super enthousiast tegen je aan kruipt om nog net voor het slapen gaan weggevoerd te worden naar een wereld vol spannende avonturen.

Vroeger werd er bij ons beiden thuis al voorgelezen uit allerlei boekjes. De hele reeks van Pinkeltje (wie is er niet mee opgegroeid) staat nog steeds op mijn oude kamer en de ondertussen verbruinde editie van “Nog één nachtje slapen” staat er met ezelsoren en al nog fier op de plank. Toen ik dat laatste boek vorig jaar op de rommelmarkt tegen kwam, kon ik het dan ook niet laten om ‘m gelijk van het kleedje te grissen en mee naar huis te nemen.

Dankzij Chris weet ik sinds kort ook dat er voorlees wedstrijden zijn voor dove en slechthorende kinderen. Ik had hem bijna opgegeven voor de volgende editie, tot ik er achter kwam dat het een wedstrijd voor en door kinderen is. Desalniettemin is het prachtig om te zien hoe zij al vol overgave en met zo’n emotie een verhaal tot leven kunnen brengen met hun handen en mimiek. Daar kan ik in ieder geval nog heel wat van leren.

In de afgelopen jaren zijn er steeds meer diversere voorleesboeken bijgekomen over verschillende gezinsvormen zoals de papa’s van teddy, logeren in een buik en een zee van liefde (die trouwens gratis te downloaden is). Een super manier voor kinderen van elke afkomst om te horen over alle avonturen in alle soorten gezinnen.

Aan iedereen die de kans krijgt, raden we aan om zo veel mogelijk de tijd en de kans te nemen om voor te lezen aan je kleintjes. Wij herinneren ons samen nog niet de helft van wat we zijn voorgelezen, maar krijgen beide een enorme lach op ons gezicht als we er aan terug denken. En toen? Toen kwam er een olifant met een lange snuit en die blies dit verhaaltje…

Zo. Het deeg voor de wafels voor de winter picnic van morgen staat te rijzen in de oven. Ideale moment om weer eens te beginnen met een blog. Want daar zijn we weer, die twee mannen en die vrouw die eind vorig jaar plots zo stil werden.

Eind vorig jaar hadden we eerst goed nieuws. Na de lang verwachtte positieve test, hadden we ook bij de eerste echo al een kloppend hartje. Ons geluk kon niet op en we konden hier in Den Bosch nachtenlang nauwelijks slapen, wachtend op die tweede echo. Bij Maartje thuis werd er vooral veel geslapen, want die kleine vrat al gelijk veel energie. Maar helaas bij de tweede echo was het hartje toch weer gestopt met kloppen. En toen?

Op dat moment waren we vooral alle drie heel verdrietig. Alles valt op dat moment even stil, omdat je niet weet wat je moet en kan zeggen. Nu nog steeds blijft het toch iets waar niet direct de juiste woorden voor zijn om te beschrijven. Ik denk dat het woord “kut” toch best wel een deel van de lading dekt. Voor Maartje ging er een traject van start met weer een miskraam. En hoewel je er het liefst voor elkaar wil zijn, kan je niet alles voor elkaar dragen. We blijven tot vandaag nog echt super trots hoe ze het elke dag weer doet.

In de tussentijd is kerst voorbij gegaan, zijn we al weer aan een nieuwe jaar begonnen. In de tussentijd hebben we er wat meer over gepraat, geprobeerd het wat meer een plekje te geven en vooral veel steun en gezelschap gezocht bij vrienden en familie. Ook hier met z’n tweetjes zijn we naar elkaar toe gegroeid. Hoe vervelend de situatie, heeft het ons ook weer geleerd hoe we er beter voor elkaar kunnen zijn of elkaar juist even de rust te geven.

En nu zitten we hier, te wachten tot het deeg gerezen is. In het nieuwe jaar. En toen? Tja…

Het is alweer bijna het einde van het jaar. Als echte huismutsen maken Chris en ik al jaren een weekmenu voor de boodschappen en voor aankomende week moest ik boven aan die lijst alweer “week 50” typen. Je hoeft ook maar even buiten te stappen om te voelen dat het winter is. Heerlijk om even in te wandelen als de zon schijnt, maar met alle regen en het kleine beetje sneeuw van de afgelopen tijd, verblijven wij toch allebei liever binnen.

Omdat Chris en ik nogal verschillen met betrekking tot het versieren van de boom, resulteert het jaarlijkse optuigen ook met de beste bedoelingen toch steeds in een soort van Tiny en Lau light. Degene die dit mogelijk nog niet kennen, kunnen hier klikken om een beeld te krijgen van de kerstvreugde die zich hier in huis hangt.

Het voordeel van dit jaar is dat er een uur verderop nog een kerstboom moet worden opgezet. Niet alleen drie kerstbomen, maar ook een kerstdorp en een scala aan andere feestdagen artikelen. Hoewel het bijna voelde als vreemdgaan, kon ik natuurlijk niet de kans voorbij laten gaan om even langs te wippen op de dag dat alles werd uitgesteld en opgetuigd. En zo stond ik een uurtje later met vrouw en drie kinderen de kerstboom te versieren. Ja dat nieuwe kabinet veranderd iedereen stiekem toch een klein beetje 😉

Voor ons duurt het wel nog even voor we de boom met een kleine kunnen optuigen, dus ik heb naast genoten ook zeker geleerd van wat wel en niet te doen als dat moment er aan komt. Het belangrijkste is dat de boom hoog genoeg moet zijn om de mooiere ballen op veilige hoogte te hangen. Een win, win situatie voor mij als kerstfanaat, omdat dat elk jaar een grotere boom en meer ballen betekend.

Tot dat het moment daar is geniet ik nog maar even van de andere kerst-fanaat in onze driehoeksverhouding. Want in 1 dag 14 dozen uitpakken en uitstallen lukt natuurlijk niet. Dus morgen mag ik lekker weer. Maar ssssht, niets tegen mijn man vertellen.