Categorie archief:Geen categorie

Het leukste feest van het jaar is weer voorbij. Tijdens alle dagen is er gekleed voor de kou, gedanst in de sneeuw en is er meer bier in gegaan dan misschien in het begin een slim idee was. Maar o wat was het gezellig. Tijdens de dagen van rood, wit, geel, ben ik ook weer de kapelaan van de stad tegengekomen. Iemand die vorig jaar al voor dat Wanda liet zien dat het geloof en homoseksualiteit samen konden gaan, al een van de mooiste gebaren daarvan liet zien.

Vorig jaar heeft hij er voor gezorgd dat de hele parochie meermaals ging bidden dat wij als twee mannen ook samen een gezin mochten starten. En wat was ie blij, toen hij zich door een overvolle kroeg onze kant op wurmde hoorde dat de kogel (spreekwoordelijk) door de kerk was. Voor hem was het een bevestiging dat het wel zeker een teken was dat goede ouders in elke combinatie kunnen voor komen, als er maar liefde genoeg was.

Op aswoensdag kregen we nogmaals een foto doorgestuurd, dat er een kaarsje voor ons brand bij Maria en hij zeker verwacht dat er foto’s zijn kant op komen als het eindelijk zo ver is. Onze eigenste nummer één fan in een habijt kan niet wachten het te mogen delen.

Om toch in alle zaligheid te blijven hangen, rollen we maar meteen door naar de vaste voornemens van dit jaar. Want waar we volgend jaar waarschijnlijk slaap voor 40 dagen moeten opgeven, moesten we als goede katholieken dit jaar nog zelf wat bedenken. Voor nu is het geen alcohol en minimale social media tot pasen. Voor Wanda was het stoppen met frisdrank (wat zij een vreselijk grappig Nederlands woord vond) en vloeken. Wat waren we allebei toch blij dat we als drie-eenheid hadden besloten dat vaste speciaal voor ons één dag later begon.

Want eerst betrapte wij haar op het vloeken over het misdragen van één van haar schoolgaande pubers en moesten wij toch nog van ons geloof afvallen omdat we een (dan wel kleine) fles champagne hadden koud gezet voor een gezonde 20 weken echo. Een echo waarbij vooral Wanda ons als een soort luisterboek doorheen moest slepen, omdat de verpleegkundige zelf het niet vond kunnen dat we iets filmde. Onder het mom van “bellen mocht wel”, keken we soms stiekem als de verpleegkundige zelf niet voor het beeld zat en switchte soms de camera snel naar selfie mode en zagen we Wanda die met een grote grijns genoot van het feit dat we lekker zelf wel deden wat we wilde.

Na een lange lig van zeker 45 minuten, omdat de kleine man enorm bewegelijk is en hij ook met gebalde vuisten in de buik rond dartelde (ook hij was vast boos dat we niet mee mochten kijken), kwam het verlossende woord. Tien vingertjes, tien teentjes, een koppie vol met wat ie nodig heeft en een hartje met alle kamertjes wat alles deed wat het moet doen.

Een heerlijk gevoel om die last weer van onze schouders te voelen vallen. Voor Wanda nog wel één laatste “so fucking happy” er uit te gooien en voor ons om nog één klein glaasje te pakken en te proosten. Wat fijn toch dat vaste speciaal voor ons net één dag later begint.

We zitten vandaag op de 19 weken. Bijna 20, wat voor ons al over de helft is. Hoewel ik niet de hormonen heb die door mijn lichaam gieren, zit ik vol in de nesteldrang. Een sterke wisselwerking tussen “Alles moet opgeruimd en er moet meer ruimte” en “Alle spullen moeten binnen zijn en alles moet af”.

Ik zeg met een grote overtuiging IK, want Chris heeft hier gelukkig geen last van. Hij weet mij hier en daar te remmen in het nu al kopen, poetsen en schilderen, maar soms moet hij er toch echt aan geloven. Zo vroeg iemand pas of er al een commode was (die was er nog niet) en moest hij nog geen 24 uur later met een kater achter het stuur kruipen om 40 minuten verderop in de kou van twee hoog een commode te versjouwen die we gratis mochten meenemen. Dat was nog te doen, maar thuis alles weer een trap omhoog tillen was wel weer een heel ander verhaal.

Geen idee waar de drang vandaan komt. Zoals ik al zei geen hormoon of cel in mijn lichaam die beïnvloed wordt door kleine Puck die nu zo groot is als een baby eend. Wanda daarentegen voelt onze kleine gevederde vriend op sommige dagen elk half uur op haar blaas springen. Iets wat niet heel handig is, als je terwijl je zwanger bent ook nog eens colleges moet volgen om uiteindelijk lerares te worden. Gelukkig slaat ze zich er met behulp van een overenthousiaste docente en een veel te koppige persoonlijkheid redelijk doorheen.

Mogelijk zijn het de overduidelijke tekenen van “ik ben er echt al” die mij aansporen om hier dan ook zo veel mogelijk klaar te hebben voor als hij er “echt is”. Voor nu hebben we een gulden middenweg gevonden, door de slimme zet van Chris om carnaval dit jaar eens tegen mij te gebruiken. Want over een kleine week staat dat ook weer voor de deur. Net als alle vrienden die komen meefeesten en blijven logeren. Een zoethoudertje om mij op te focussen en er voor te zorgen dat de muren niet nu al worden geschilderd net voor iemand in die verse verflucht zijn alcoholwalmen aan het uitslapen is.

In ruil daar voor staat er wel alvast een plan klaar. Zodra het rood-wit-gele feest voorbij is, staat er een gedegen plan om met andere kleuren aan de slag te gaan. Elke week een beetje, zodat we allebei dit keer, niet in volle snelheid doordenderen, maar ook een beetje kunnen genieten van wat we elke week weer voor elkaar spelen. En hoewel dat wel even wennen is (want de angst dat Anja68 van marktplaats over drie weken haar ledikantje al heeft doorverkocht aan iemand anders blijft toch hangen) kijk ik de komende weken met frisse tegenzin tegemoet.

Eén klus en een stiekeme hema.nl aankoop per week tot die kleine kwakert “echt is”.

Voor 2 weken lang wisten wij met z’n drietjes al wat het geslacht ging worden. Wanda wist het als eerste en een kleine minuut later wisten wij het ook al. Een goed aantal weken waren we er allemaal van overtuigd dat het een meisje zou worden. Zij heeft zelf al 2 jongens en 2 meisjes, dus ze was er helemaal van overtuigd dat deze “klachten” bij een meisje hoorde. Wij gingen er dan ook helemaal in mee en zaten stiekem al te dromen van die kleine ukke-puck.

Het was dan ook een enorme verrassing voor iedereen toen de bloeduitslagen in december plotseling een jongetje voorspelde. Ik (Sander) had dan ook wel een aantal weken en een echo nodig om echt overtuigd te zijn dat het echt een jongetje zou worden. Een echo, waarvan ik moet bekennen dat ik zelf niet echt kon zien wat ze nou precies bedoelde. Ik herken de kleine man tegenwoordig van de zijkant heel goed, maar voor ik door had hoe ik nu naar hem keek was ie al weer te veel aan het bewegen om het nogmaals te laten zien.

Toen er door de telefoon werd geschreeuwd “I see a turtle, its a boy”, was de verwarring helemaal compleet. Maar na wat uitleg van Wanda en mijn zussen is het ook voor mij eindelijk duidelijk. Het is toch echt een kleine man.

We hadden besproken dat we het tot de kerst als geheim zouden bewaren. In Nederland weet je het pas een aantal weken later, dus niemand zou het zien aankomen. En omdat we bij zowel Chris als mijn familie langs zouden gaan was dit het perfecte moment. Waar we eerst een heel verhaal hadden bedacht, dat Wanda iedereen een fijne kerst wilde wensen, maar op het moment supreme waren we beiden te enthousiast om er ook maar iets van een verhaal omheen te breien.

Hoewel sommige net als of misschien wel door ons een meisje hadden verwacht, was iedereen maar al te blij met het leuke nieuws. En bij beide kanten ging het natuurlijk ook meteen over de naam. Iets waar wij over de loop van de afgelopen jaren al vaak genoeg over hadden gedacht. Niet alleen gedacht, maar ook wel al eens wat vaker over hadden gehad met familie er bij.

Sommige van hen wisten dan ook gelijk wat het zou gaan worden en anderen hebben gretig gebruik gemaakt van het feit dat één van ons een enorme flapuit is, vooral als er een paar kerstborrels in gaan. En met een geplande keizersnee in het vooruitzicht, het geslacht en ook de naam bekend, is het voor iedereen in beide families vooral wachten. Wachten op een klein jochie, die we zo lang mogelijk willen laten zitten, maar ook zo ontzettend graag willen ontmoeten.

Beste wensen allemaal! Net als dat we een jaar vooruit zijn gegaan, gaan we in dit bericht ook een flinke tijd vooruit. Want vandaag zijn we 100 dagen, of te wel 14 weken en 2 dagen zwanger. Een snel rekensommetje wat we zelf niet hoeven te maken, maar dat de baby track app voor ons maakt. De app die ons niet alleen laat zien hoe ver we zijn en wat er allemaal in de buik groeit, maar ook hoe groot onze kleine Puck (werknaam) is.

Deze week mocht er gekozen worden uit een schattige hamster, een perzik, of een grote scone. Allemaal super leuk die kleine beestjes en gebakjes, maar de echte baby fan wil natuurlijk zien hoe groot de baby echt is. Iets wat (bij mij dan) tot best een grote schok leidde, toen Chris liet zien dat je in de app ook “op ware grootte” kon kijken. Hierdoor werd ik geconfronteerd met een bewegende baby op mijn scherm dat niet eens meer op het schermpje paste.

Even diep doorademen…… De keuze was om of te accepteren dat die kleine al echt niet meer zo ieniemienie is, of een Ipad aanschaffen om zo nog eventjes in de waan te kunnen blijven dat het allemaal zo snel aan het gaan is. Voor degene die twijfelde wat ik ging kiezen, het geld voor een nieuwe Ipad is gewoon in het “Baby Benodigdheden” potje gebleven. Nu ik van de schrik bekomen ben, vertel ik juist met nog meer trots hoe ver we al zijn en hoe ik nog net niet de nachtjes tel tot het zo ver is.

Wanda is in de afgelopen weken vooral moe en misselijk geweest. Iets wat ze als erespeldje draagt. Ze is maar wat trots op kleine Puck die in haar buik mag groeien. Om de dag krijgen we te horen wat Puck wel en niet lekker vind en wat wij ook echt moeten gaan proberen. Voor degene die nog nooit een augurk uit een zak met zoet zure saus hebben geprobeerd…. Wij konden er niet van genieten, Wanda van onze reactie dubbel zo veel.

Gedurende de afgelopen weken zijn we er achter gekomen dat ik een Amerikaanse collega er bij heb gekregen die uit het dorp komt waar Wanda naar toe is verhuisd en heeft Wanda een Nederlandse buurvrouw er bij gekregen die oliebollen voor haar heeft gebakken met oud en nieuw. Iets wat “Puck” heel erg lekker vond en waar zij er dan ook maar 6 van op had (en ik als trotse ondersteunende ouder in spe natuurlijk dan maar ook).

Naast de vermoeidheid en misselijkheid had ze door alle andere klachten het idee dat ze zeker wist wat het geslacht zou worden. Met zelf twee jongens en twee meisjes, wist ze ons dan ook maar wat mee te trekken in dat idee. En omdat ook iedereen in onze omgeving op twee vrienden na het zelfde dachten, konden ook wij niet meer anders denken. Het was dan ook voor iedereen een schok toen de bloedtest het exact tegenovergestelde liet zien.

Wat die uitslag was en hoe we beide families er mee wisten te verrassen is iets wat we nog eventjes voor onszelf houden, tot we aankomende week de daadwerkelijke geslachtsecho hebben. Want voor deze echte baby fan is het toch echt eerst zien, (dan even schrikken) en dan geloven.

Ja, we konden de blog geen andere naam geven dan deze. Waar we vorige keer begonnen met het feit dat het geen leuk einde zou hebben, zijn we deze keer maar wat blij dat we wat anders kunnen zeggen. De reden dat we stiekem wat achter lopen is zodat we deze keer met 12 weken zekerheid durven te zeggen dat we zwanger zijn.

Iets meer dan 10 weken zaten we in totale spanning. Wanda had deze keer weer last van misselijkheid, vermoeidheid en alle klachten die zo ver we durfde te hopen bij een zwangerschap hoorde, maar zo ver we wisten bij de medicatie kon horen. Zelf had ze deze keer tequila op, dus voor haar was er geen twijfel. Zo weinig twijfel dat ze al een paar dagen eerder een test deed om te kijken.

Wij mochten het antwoord al weten als we wilde, maar de bange poeperts die we waren (lees: Ik Sander de bange poepert zelf) wilde we het liever nog niet weten. Als het positief was, dan durfde we het niet te geloven en was het negatief, dan waren we er nog helemaal niet aan te denken. Diep van binnen hoopte we dat ze zich zou verspreken en dat het positief nieuws was, maar Wanda wist het allemaal maar al te goed in het midden te houden.

Twee weken na de terugplaatsing was het dan echt het moment om te horen of de bloed test zou uitwijzen wat één van ons al wist (want die ene test was de eerste van velen die ze al had gedaan) en wat de andere twee zo graag wilde horen. We hadden allebei vrij gehouden, zodat ik niet weer halverwege de file huilend over mijn stuur zou hangen, maar als nog stroomde de tranen al vloeiend gedurende de uren van wachten op de uitslag.

Wanda belde zelf op het moment dat wij eigenlijk zaten te wachten op Dr. S die ons zou laten weten wat de uitslag zou zijn. Dat telefoontje zou nog volgen, maar Wanda wilde maar al te graag zelf vertellen dat ZE ECHT ZWANGER WAS! Daar waar ik dacht al droog geknepen te zijn door alle tranen van spanning, liepen ze toch direct na het verlossende woord over mijn wangen. En toen ik naast mij keek zat ook daar een man met beslagen glazen, omdat ook hij wat meer emoties had binnen gehouden dan ik door had.

We waren zwanger. We zijn zwanger! Voor ons en een paar mensen heel dichtbij was het grote geheim er uit en alle andere mensen om ons heen (waaronder jullie) waren in een geheim getrokken waar ze nog helemaal geen weet wisten. Iets wat gelukkig een stuk makkelijker te bewaren is als je niet de hele dag half slapend en misselijk voor je uit aan het staren bent. Maar daar over de volgende keer meer. Voor nu is ook voor jullie het grote geheim uitgekomen.

WE ZIJN ECHT ZWANGER!

De meest vreselijke weken zijn weer begonnen. De wachtweken tussen de terugplaatsing en de testdag. Wanda heeft deze keer de dag voor de terugplaatsing met een margeritha met tequila geproost. Met al haar kinderen hiervoor was er altijd tequila in het spel, dus dat bijgeloof zette ze maar al te graag door.

De kwaaltjes zijn weer hetzelfde. Misselijkheid….check. Grotere gespanenn borsten… check. De gedachte dat ze deze kwaaltjes vorige keer ook had minimaal elke 10 minuten door je hoofd laten spoken….. CHECK! En omdat ik stiekem hoop dat ik op dit punt in menig wensouder traject niet de enige ben die er zo slecht in is, wilde ik om mijn gedachten even af te leiden, mijn top 5 tips delen om net wat beter met het lange, onzekere wachten om te gaan.

Tip 1: Zie het proberen om zwanger te worden los van de lange reis die je hebt moeten maken om iemand te vinden die dit avontuur samen met je durft aan te gaan. In het begin voelde het vaak alsof we al zes jaar bezig waren om zwanger te raken, terwijl we net halverwege poging twee zaten. Het gemiddelde stel wat niet met potjes en spuitjes in de weer gaat is vaak ook niet direct zwanger. Volgens intimi duurt het vaak een half jaar en als google geen fake news verspreid kan het zelfs wel een jaar duren. De eerste poging is het begin van een heel nieuw deel van je reis.

Tip 2: Een ongeboren kind heeft geen idee hoe veel het gewenst wordt. Als dat zo zou zijn, zouden er nooit “happy accidents” zijn. Denk ook niet dat het deel van de genetische informatie die jouw partner of jij zelf door geeft ook alle verjaardagen en sterfdagen van je familie en vrienden bevat. Hoe mooi het ook zou zijn als de jongste in de familie verwekt zou zijn op de verjaardag van de aller oudste, of dat je zaad harder gaat zwemmen omdat een ingelijste echo zo’n leuk cadeau zou zijn voor de moederdag van de oma in wording. Het komt als het komt en waarschijnlijk op de meest nietszeggende dag van het jaar. En maar goed ook, want vanaf dat moment heb je elk jaar een verjaardag om naar uit te kijken.

Tip 3: Weet van jezelf hoe je omgaat met stress, verlies en mislukte pogingen. En nog belangrijker, weet ook de punten van je partner en de vrouw die jullie hierin wil helpen. Voor mij was het heel behulpzaam als ik alles zo veel mogelijk op en uit kon zoeken om de volgende keer nog net dat nodige beetje beter te laten gaan. Wanda en Chris daarentegen hadden er wat minder mee als ik ze in mijn nachtdienst appte over weer een nieuw bizar dieet of een kruidenthee (waar als je niet zwanger zou worden, van de geur alleen al ochtendmisselijkheid zou ontwikkelen). Iedereen gaat er anders mee om, dus bespreek dat samen voor je, je partner gek maakt met fabels over oesters.

Tip 4: Wees eerlijk over je gevoel, maar accepteer ook dat de andere twee dat ook mogen zijn. Het proberen om zwanger te raken is een enorm emotioneel proces, waarin het gevaarlijk is om gevoelens op te kroppen of niet te bespreken. Las momenten tussen pogingen in om te bespreken of er iets was wat je niet prettig vond, maar geef elkaar tussendoor ook zeker de ruimte om eerlijk te zijn. Soms kan dat minder leuk zijn, maar hoe meer je voor jezelf houd, hoe moeilijker het wordt om het er later over te hebben.

En nog een mini-toevoegings-tip die we van onze counselor Sjors hierover hebben geleerd. Repareer je dak niet als het regent. Laat je emotie even bedaren voor je er samen over gaat praten.

Tip 5: Vergelijk je traject niet met dat van andere wensouders. Elke combinaties van mensen, potjes en spuitjes, leeftijd, vruchtbaarheidsbehandelingen etc. is anders. En dan hebben we het nog niet gehad over de ellenlange zoektocht die er bij iedereen aan vooraf ging. Maak juist gebruik van de ervaring van andere stellen in je omgeving of online om te vragen of ze nog tips hebben. Niet alleen over hoe zwanger te raken, maar ook over hoe te wachten en hoe om te gaan met als het niet lukt. Wees niet jaloers, maar wees blij dat hun wens die net zo sterk is als die van jouzelf uit heeft mogen komen.

Voor alle bovenstaande tips heb ik m’n neus moeten stoten en het zal voor iedereen in deze fase ook keer op keer een leermoment zijn, waarbij je jezelf op de minst mooie manier tegen kan komen. Hoewel het voor iedereen anders is, hoop ik dat deze tips misschien bij sommige net dat kleine nodige beetje helpen om nog één keer rustig te blijven wachten.

Door het schrijven van de blog ongeveer 30 minuten niet aan de komende test gedacht… CHECK!

Door een paar elf uur durende werkdagen en de elfde van de elfde, wat hier in Brabant echt gevierd moest worden, liepen we een paar dagen achter met de blog. Daardoor kregen we wel van een aantal mensen de vraag waar de blog toch bleef, wat toch even die extra motivatie gaf. Het idee dat we niet in het luchtledige aan het schrijven waren, maar dat mensen ook echt lezen wat we schrijven. Dus voor degene die wat langer moesten wachten, sorry, maar hier zijn we weer.

Als het aan Wanda had gelegen waren we al een aantal weken eerder weer op dit punt gekomen, maar de nodige prikken en pillen waren nodig om alles weer op het juiste moment te krijgen. Na een aantal weken van “ass-shots of shots in the ass” kwam het weer lang verwachte telefoontje van dokter S. Alle hormoon levels waren hoog genoeg, dus de vliegtickets konden weer geboekt worden.

In Texas was iedereen start klaar om te gaan vliegen en in San Diego lagen er niet langer eggs on ice, maar babies on the rocks klaar om te gaan. Babies on the rocks was volgens Wanda de enige cocktail die ze hoopte de komende negen maanden te nuttigen. Ze had zich bezig kunnen houden met dingen voor haar nieuwe huis uitzoeken, maar haar gedachten en ook die van ons dwaalde steeds af naar het moment wat er nu steeds meer in zicht kwam. De terugplaatsing.

Chris en ik hebben voor alle “proost” momenten een fles koud staan in de koelkast om er bij te hebben en deze keer zou ook niet anders zijn. Deze keer was het de “tweede halve prijs” fles die we aanschafte toen we een flesje alcohol vrije wijn kochten voor een vriendin die in het zelfde schuitje zit. De benaming van de fles kwam vanuit het feit dat ze zich in Amerika toch wat schuldig voelde over hoe alles was gelopen en er plots best een deel van de prijs af kon.

Hoewel het alles wel plastischer maakte, konden we er wel om lachen toen deze fles bij de kassa zagen staan. Het was namelijk een wat ordinairdere versie van de gouden fles die we mijn familie gaven al die jaren terug toen we net starten. Lekker fout goud met glittertjes. Ook Wanda kon er om lachen en als we terug kijken hebben we deze keer nog meer lol gehad dan de vorige keer. Omdat iedereen wist wat er moest en ging gebeuren was er meer ruimte om, om de dingen te lachen en alles wat luchtiger aan te pakken.

Wanda werd ook deze keer weer vergezeld door aunt Linda die voor ons in dit traject ook steeds meer een speciaal plekje in ons hart krijgt. Ze is er niet alleen voor Wanda, maar ze kijkt er zegt ze ook steeds meer naar uit om Wanda’s ducht gaybands te ontmoeten. Ze was er dan op de grote dag ook weer vol liefde bij, net als Luc vanuit de agency. De een als Wanda’s emotional support aunt en de ander als doorgewinterde IVF veteraan en camera man.

Want hoewel we weer helemaal klaar zaten en wisten wat er ging gebeuren, was het ook weer binnen een figuurlijke poep en scheet voorbij. Het was zelfs plots een half uur eerder dan dat we dachten, dus we waren blij dat we alles konden terug kijken. Volgens dr. S was alles goed gegaan, Wanda voelde zich super en ook super groggy naderhand en iedereen kon weer even rustiger adem halen.

En hoewel alles tot nu toe lekker luchtig, grappen en grollen was deze poging, kwam nu toch die spanning weer beetje bij beetje binnen kruipen. Alles voelde anders, als we eerlijk zijn zelfs beter deze keer, maar zou de uitkomst dan niet toch weer helaas hetzelfde zijn. Zou dan voor ons misschien toch al twee keer scheepsrecht zijn? Het enige wat we weer kunnen doen is wachten.

Alle partijen zijn na weken zoeken en wachten weer bij elkaar gebracht! Wanda is er volgens zichzelf meer dan klaar voor, wij als het even kan nog meer en als laatste is er nu ook weer een eiceldonor in zicht. Wanda ziet het hele proces als een estafette triathlon. Wij verzorgen het deel van de zwemmers, het stukje op de e(gg)-bike is voor de fantastische Morgan onze eicel donor weggelegd en Wanda zelf gaat dan de eindsprint inzetten en de prijs (letterlijk) binnenhalen.

Onze zwemmers liggen al weer een tijdje “in het water”. Zoals we wel eens grappen kan je een Chris of Sander liever niet shaken or stirred krijgen, maar on ice moet zeker wel lukken. Startklaar liggen ze daar te wachten, dus het is nu even kijken of we de planning van beide dames synchroon kunnen krijgen. Iets wat even wat moeilijker lijkt te worden, omdat Morgan net als een echte top-atleet erg gewild is en nog een “fietstocht” in de planning heeft staan voor een ander team.

Samen met sports coach Dr. S hebben we gekeken naar wat de opties waren om toch niet weer op de bank te moeten wachten tot Morgan bij ons team kan aansluiten. Omdat Morgan de vorige keer zo’n fantastische opbrengst had, is gekeken of wij mogelijk als het ware mogen mee liften met de familie waarvoor ze nu eerst voor “aan het trainen” is. Dr. S had zelfs nog een plan achter de hand om de kans te minimaliseren als ons team te klein zou zijn, want ook Morgan is er on ice.

Omdat Wanda met haar planning ook het hele thuisfront mee moet nemen, komen we uiteindelijk op een datum uit over iets meer dan een maand. Dit deels om te kijken wat voor hand we deze keer gedeeld krijgen in aantallen eicellen en ook hoe alle uiteindelijke embryo’s getest worden. Hoewel Wanda en wij het liefst direct volle snelheid van start waren gegaan, weten we ook dat voor een goede wedstrijd een goede voorbereiding nodig is.

Voor nu zijn alle deelnemers bekend en kent iedereen zijn doel voor de wedstrijd. Alle handen bij elkaar en op 3 “team baby 2026″… 1..2…3!

De afgelopen “echte” weken ging er een flinke griep hier door het huis. Tussen al het gehoest en gesnotter bleef er weinig energie over om nog een blog te schrijven. Gelukkig mogen we in deze blog weer een aantal weken terug blikken naar waar we gebleven waren. In een tijd toen de zon nog scheen en het lekker warm was buiten.

Nadat we voor ons gevoel een maand hadden verspild met wachten, konden we kiezen om bij de pakken neer te zitten of om door te pakken. Ook al voelde optie één al nooit echt een optie, werden we nog meer aangemoedigd door onze cowgirl cheerleader. Ze zou het haar missie maken om die verloren tijd in te halen. En met met het olympisch niveau waarop ze zelf door alle onderzoeken was gegaan, waren we blij met deze sterke speler in ons team.

Ook bij de kliniek vonden ze dat dit niet had mogen gebeuren en daarom zouden ze er voor zorgen dat het nu als het kon zo goed mogelijk zou verlopen. En de eerste stap die gemaakt werd, was meteen al eentje een hele positieve kant op. Want waar we zelf hadden gedacht een nog kleiner groepje te hebben om uit te kiezen, bleek er één zeer specifiek profiel toegevoegd te zijn aan de lijst.

De eiceldonor waar Sander zich de vorige keer zo in herkende en waar we beiden op papier ook al een klik mee voelde stond er nu wel tussen. Het bleek dat niet alleen voor ons er allerlei dingen waren veranderd in de afgelopen weken. Zo had zij met een andere voorbereiding een super goede oogst gehad en helaas voor haar en haar partner, ging de verhuizing naar Japan niet door.

“Good things come to those who wait” waren Wanda’s woorden toen ze hoorde hoe snel het nu was gegaan na het lange wachten. Het enige wachten was nu nog op een akkoord om een bekende donor te zijn. Gelukkig hoefde we daar niet al te lang op te wachten. Want ongeveer 2,5 minuur na de bevestigingsmail van de kliniek kregen we al een enorm vrolijke en blije mail van de gekozen donor zelf, hoe leuk ze het allemaal wel niet vond. Met onderaan de afsluiten “Sending you all the love and luck for the times ahead, love Morgan”

De weken die volgen zijn voor ons traject niet al te spannend, maar gelukkig had Wanda genoeg te vertellen.

Ze waren eindelijk begonnen met het bouwen van haar nieuwe huis. Wij vonden het al super snel gaan, omdat ze daar niet al te veel steen gebruiken om te bouwen, maar voor haar kon het niet snel genoeg gaan. Ze woont nu nog steeds tijdelijk bij haar ouders, wat voor geen enkele volwassen persoon het “je van het” is, laat staan als je ook al je kids mee neemt.

Onderling weten ze het steeds beter te vinden, maar de locatie die precies tussen de twee scholen van alle kids in zit zorgt er voor dat ze flink veel extra uren in de auto zit. Dus elke middag voor ons komen de filmpjes binnen hoe de hele familie Walker wakker word getrommeld, slapende gezichten, wild haar en al. En elke ochtend krijgen we een mini tour van het huis van haar ouders, wat volgens haar (en ons) een soort tijdscapsule is van de 90’s.

En als Wanda één ding niet wil in haar nieuwe huis, is een huis vol met 90’s memorabilia. Geen badkamer vol met diep zee decor en wc-bril, overal tapijt en door het hele huis een country-kitch stijl. Zoals ze zelf over het laatste zegt ” Even I aint that country”. Daarom was zo ook maar wat blij dat ze naar het Design-Centre mocht om alles uit te zoeken voor haar huis. Iets wat Sander zo’n drie keer verkeerd verstond als “Disney-Cenre”, dus die hield zijn hart al vast met wat voor interieur ze zou eindigen.

Het idee was dat ze ons online mee zou nemen in alle keuzes om te kijken wat we er van vinden. Zou heeft de ene helft van dit huwelijk een hele andere smaak dan de andere, maar vooruit we zouden mee kijken. Maar in plaats van dertig tinten marmere keukenbladen en kastjes, kregen we alleen een filmpje van een overprikkelde Wanda, die blij was dat het allemaal gekozen was en dat ze weer naar buiten mocht. Net zo’n shop-a-holic als ons dus.

Voor ons zelf was het vooral weer wachten op een mail vanuit Amerika, over een mail die zij hopelijk hadden ontvangen uit Mexico. Echter werden het vooral veel onbeantwoorde mailtjes van Nederland naar Amerika. Door het tijdsverschil en de vakanties die er tussendoor liepen, was het er tussendoor geglipt dat ze ondanks onze herinneringen na de eerste “Ja ik wil” niets meer van haar hadden gehoord. En daar zaten we dan… wel een maand, maar geen stap verder.