We lopen een weekje achter, omdat de afgelopen weken zo afgeladen druk waren voor ons beiden. Tussen snotteren en niezen door zijn we flink aan de slag geweest met allerlei leuke dingen.
Zo is het huis steeds meer baby klaar aan het worden. Bijna alle spullen voor de kleine zijn in huis en bijna alle spullen die weg moesten zijn het huis ook al weer uit. Bij de milieustraat kennen ze ons nog net niet bij naam, maar ik kreeg pas wel de vraag of “het nog steeds niet leeg was?”. Het bedje staat alvast in elkaar, zodat we konden puzzelen wat er allemaal nog meer bij paste. En nu ook de omgedoopte “voedingsstoel” zijn plek in de kinderkamer heeft gevonden, past de box precies overal tussen in de woonkamer. Die mocht naast een likje verf, ook wel een stofdoek gebruiken, nadat ie al ruim 2,5 jaar verstopt op zolder stond.
We zijn met mijn ouders naar de prénatal geweest om alvast groot in te slaan. Met een heuse checklist in de hand zijn we in een aantal uur de hele winkel doorgeracet. Als je als vader in de wording wist wat je nodig had voor je kind, dan heb je het goed mis. En als je dacht dat we nu meer ruimte hebben voor al die spullen, dan heb je het al helemaal mis. Volgende week mag ik gewoon weer gezellig langs bij mijn vrienden van de milieustraat. Nee, het is nog lang niet leeg. En dan mogen we dit weekend ook nog eens met de ouders van Chris nog een keer de winkels langs.
Gelukkig hebben we wat meer orde tussen al die spullen, omdat we (nog meer leuke dingen) eindelijk een schoonmaakster hebben gevonden. Lieve Etta met haar heerlijke lach komt tegenwoordig elke week langs en wat geeft het toch een rust dat ze er straks is als die kleine en wij weer in het land zijn. Ze vind het super leuk dat wij een kleintje verwachten en was ook meteen de eerste die de kinder kamer deels af mocht zien.
Behalve alleen in Nederland, hebben we ook veel kunnen lachen om alles in Amerika. De kleine groeit goed en is nog steeds lekker bewegelijk. Aankomende week moet Wanda een glucose test doen om zwangerschapsdiabetes uit te sluiten. Iets waar ze met elke zwangerschap meer tegenop ziet. Wij konden vooral heel erg lachen om de vieze gezichten en geluiden ze maakte toen ze het er met de arts over had.
We zitten nu in de fase dat de kleine ook van buitenaf onze stemmen kan gaan horen, dus aankomende week starten we met het lezen van een verhaaltje voor het slapen gaan via de telefoon. Er wordt druk geoefend met het vertalen van de Nederlandse boekjes die we hebben naar het Engels. We hebben Nederlands geprobeerd, maar ons Nederlands leidde er in het verleden vooral tot het enorm lachen van Wanda. Volgens haar klinkt het vooral alsof we de hele tijd “ggguh, uggh, ghhhuh” zeggen. Wat nog best knap is voor een brabander en een limburger.
Maar het aller, allerleukste blijft toch de video waarop we voor het eerst de kleine man van buitenaf zagen bewegen. Hallo kleine man, tot over 3 maanden.
De weg naar de wens 