Door een paar elf uur durende werkdagen en de elfde van de elfde, wat hier in Brabant echt gevierd moest worden, liepen we een paar dagen achter met de blog. Daardoor kregen we wel van een aantal mensen de vraag waar de blog toch bleef, wat toch even die extra motivatie gaf. Het idee dat we niet in het luchtledige aan het schrijven waren, maar dat mensen ook echt lezen wat we schrijven. Dus voor degene die wat langer moesten wachten, sorry, maar hier zijn we weer.
Als het aan Wanda had gelegen waren we al een aantal weken eerder weer op dit punt gekomen, maar de nodige prikken en pillen waren nodig om alles weer op het juiste moment te krijgen. Na een aantal weken van “ass-shots of shots in the ass” kwam het weer lang verwachte telefoontje van dokter S. Alle hormoon levels waren hoog genoeg, dus de vliegtickets konden weer geboekt worden.
In Texas was iedereen start klaar om te gaan vliegen en in San Diego lagen er niet langer eggs on ice, maar babies on the rocks klaar om te gaan. Babies on the rocks was volgens Wanda de enige cocktail die ze hoopte de komende negen maanden te nuttigen. Ze had zich bezig kunnen houden met dingen voor haar nieuwe huis uitzoeken, maar haar gedachten en ook die van ons dwaalde steeds af naar het moment wat er nu steeds meer in zicht kwam. De terugplaatsing.
Chris en ik hebben voor alle “proost” momenten een fles koud staan in de koelkast om er bij te hebben en deze keer zou ook niet anders zijn. Deze keer was het de “tweede halve prijs” fles die we aanschafte toen we een flesje alcohol vrije wijn kochten voor een vriendin die in het zelfde schuitje zit. De benaming van de fles kwam vanuit het feit dat ze zich in Amerika toch wat schuldig voelde over hoe alles was gelopen en er plots best een deel van de prijs af kon.
Hoewel het alles wel plastischer maakte, konden we er wel om lachen toen deze fles bij de kassa zagen staan. Het was namelijk een wat ordinairdere versie van de gouden fles die we mijn familie gaven al die jaren terug toen we net starten. Lekker fout goud met glittertjes. Ook Wanda kon er om lachen en als we terug kijken hebben we deze keer nog meer lol gehad dan de vorige keer. Omdat iedereen wist wat er moest en ging gebeuren was er meer ruimte om, om de dingen te lachen en alles wat luchtiger aan te pakken.
Wanda werd ook deze keer weer vergezeld door aunt Linda die voor ons in dit traject ook steeds meer een speciaal plekje in ons hart krijgt. Ze is er niet alleen voor Wanda, maar ze kijkt er zegt ze ook steeds meer naar uit om Wanda’s ducht gaybands te ontmoeten. Ze was er dan op de grote dag ook weer vol liefde bij, net als Luc vanuit de agency. De een als Wanda’s emotional support aunt en de ander als doorgewinterde IVF veteraan en camera man.
Want hoewel we weer helemaal klaar zaten en wisten wat er ging gebeuren, was het ook weer binnen een figuurlijke poep en scheet voorbij. Het was zelfs plots een half uur eerder dan dat we dachten, dus we waren blij dat we alles konden terug kijken. Volgens dr. S was alles goed gegaan, Wanda voelde zich super en ook super groggy naderhand en iedereen kon weer even rustiger adem halen.
En hoewel alles tot nu toe lekker luchtig, grappen en grollen was deze poging, kwam nu toch die spanning weer beetje bij beetje binnen kruipen. Alles voelde anders, als we eerlijk zijn zelfs beter deze keer, maar zou de uitkomst dan niet toch weer helaas hetzelfde zijn. Zou dan voor ons misschien toch al twee keer scheepsrecht zijn? Het enige wat we weer kunnen doen is wachten.
De weg naar de wens 