Daar zijn we weer! Na een lange maand stilte pakken we de pen toch maar weer eens op.
We schrijven deze blog nu toch echt al best wel een tijdje, we hebben ook wel eens eerder pauzes gehouden in het schrijven, maar nog nooit zo lang zonder duidelijke reden, onze excuses daarvoor!
Maar ja, wat was de reden dan? Nou ja, deze blog gaat over onze kinderwens en de reis die we daarvoor ondernemen. En net als wanneer je echt op reis gaat sta je soms te wachten. Heel heel heel heel heel lang wachten.
Waar ons avontuur in Nederland constant bezig leek te zijn en we elke dag wel bezig waren met verstandige keuzes voor onze kinderwens en elke dag met Maartje spraken gaat het nu zoveel stiller en rustiger, en dus ook saaier.
Afgelopen zomer hebben we onze trucjes mogen doen in San Diego, en alles wat we fysiek moesten (en konden) doen is klaar. Maar gewoon, echt klaar, we hoeven alleen af en toe onze portemonnee te trekken of een document ondertekenen en dat is alles wat we nog hoeven te doen.
Ook het contact met Sandy is veel minder frequent dan met Maartje, wanneer haar dag begint duiken wij in bed en visa versa. Tuurlijk spreken we haar elke week wel, je wilt toch een band op bouwen, maar ook dit voelt heel anders.
Nogmaals, we zijn super blij dat we deze weg zijn ingeslagen met ons avontuur en ons doel begint toch echt steeds dichterbij te komen. Maar het voelt wel steeds meer als de ver van m’n bed show.
Gelukkig is het wachten als het goed is wel bijna voorbij, iets later dan gepland maar toch eerder dan gedacht zou begin 2025 weer de volgende grote stap plaats moeten vinden; het oogsten van de eitjes! Alsof we het over een landbouwgewas hebben….
De weg naar de wens 