Naai-namo

Het was weer een weekje stil bij ons. Normaal als het stil is hebben we weer een wending in onze weg naar onze wens gehad, goed of slecht. Deze keer was er echter geen grote gebeurtenis. Nee, ons huiselijk leven zat het typen deze keer in de weg.

Onze afleiding begon met het samen plunderen van de stoffenwinkel. Er zijn weer wat kleine kinderen bijgekomen in onze “inner circle” of staan op het punt er aan te komen dus er moesten weer knuffeltjes gemaakt worden. Een romantische dag vol met naaien, maar dan wel op de onschuldige manier van het woord.

Je zou denken “mooi, leuk, een dagje naaien, dan kun je daarna toch typen!?”. Nou, nee, of nou ja, het kon wel, maar ik (Chris) had een enorm humeur en Sander nachtdiensten, welke beiden zorgen voor niet de leukste blogs dus hebben we ook toen gekozen voor het vooruit schuiven van de blog.

“Ja maar daarna dan!?” Ja toen stond het echt op de planning, maar toen kregen we ineens een berichtje van ons oudste neefje die een spreekbeurt had waarvoor gebakken moest worden. Of we hem alsjeblieft konden helpen want wij vinden koken en bakken daadwerkelijk leuk en hij…… minder. Ja sorry, maar dat is toch veel leuker om over te schrijven dan ons saaie normale leven!?

De spreekbeurt ging over Canada dus er moest iets lekkers uit Canada op tafel komen, niet omdat het verplicht was maar wie heeft nou ooit een onvoldoende gekregen als er eten in het spel is? Mijn eerste gedachte was natuurlijk een Canadese poutine, maar goed, je stuurt kinderen tegenwoordig niet meer met friet naar school, zeker niet als ze dat dan in de pauze op het schoolplein zouden moeten gaan frituren. Nee, al snel besloten we dat het beter iets zoets kon zijn en viel de keuze op een Nanaimo-bar. Natuurlijk. Logisch. Want iedereen weet toch wel wat dat is!? Nou ja, wij drie eigenlijk niet maar er staan recepten op het internet dus wij kunnen dat!

Na de jongeman mee te hebben gesleurd naar de supermarkt (“kunnen we niet gewoon iets maken met wat we in huis hebben!?” Nee vriend, pannenkoeken mix hebben ze in Canada niet. “Wel als Nederlanders naar Canada verhuizen!” Touché) konden we beginnen.

Een Nanaimo-bar bestaat dus uit drie lagen, koek, vanille pudding en chocolade, welke elk eerst moet opstijven voordat je de volgende laag kunt leggen. Sowieso al veel werk, met een broertje en zusje die zich vervelen haast onmogelijk. Zeker als een van de twee bakkers eigenlijk nog nooit iets in een keuken heeft aangeraakt….

Vol goede moed en afleiding van “oh ome Chris ken je dit filmpje?” begonnen we. En langzaam, langzaam, laaaaaangzaaaaaam maar zeker konden we de eerste laag leggen. Trots dat het gelukt was begonnen we aan de tweede laag, en met pijn in mijn hart konden we niet veel later alle room van de keukenmuren poetsen. “Ach wat lief, heeft Chris zijn neefje de slagroom laten kloppen?” nee, dat heeft Chris dus niet en sloeg zelf de room de kamer door. Iets wat puber-neefjes blijkbaar graag zien als opening voor de ‘roast van ome Chris’. Leuk joh, enig, vaker helpen.

Na alles schoongemaakt te hebben konden we weer opnieuw beginnen en ineens ging alles eigenlijk best wel van een leien dakje. De tong van de puber werd minder scherp en na wat aanmoediging durfde puberlief zelfs te helpen. Na vier uur(!!!!!!!!!) in de keuken te hebben gestaan kon alles de vriezer in en moest ik zonder te proeven weer naar huis, Sander zijn kookkunsten riepen immers. Vast niet zo lekker als wat we net hadden gemaakt.

En of de Nanaimo-bars de moeite waard zijn geweest? Geen idee, maar de puber kwam wel met een 9 thuis!